Geplaatst Maar zo heb ik mijzelf nu al een dikke 2 weken beloofd. als het een keer mooi weer is ga ik naar het bos, daar knappen we vast van op. Helaas was het er nog niet van gekomen met al dat gemiezer, regen, ijzel enz.
ik keek de hele dag al uit het raam en het was een blauwe lucht, geen wolkje te bekennen, droog en de zon scheen fel. Ik keek uit naar het moment dat ik vrij zou zijn. Want ik zag mij al rijden door het bos... Maar het liep weer zooo anders. Als ik om 3 uur vrij ben is de lucht grijs en grauw, het waait hard en er vallen ijskoude druppen uit de lucht. Als ik met iemand wil praten moet ik mijn stem verheffen vanwege de wind. En wat is het koud! brrr. nee geen uitnodigend weertje om een lente bosrit te gaan maken.... snik.. waar blijft de lente???
uiteindelijk was mijn aanstaande het gebaal van mij en de winterdip meer dan zat... al zijn opvrolijk pogingen mislukten. Waarop hij tot de conclusie kwam dat ws het enige dat zou helpen tegen mijn winterdip was om juist te gaan rijden. Ook al was het niet zo mooi weer. (normaal als ik twijfel of ik nu wel of toch niet zal gaan rijden en vraag wat hij denkt dat ik beter kan doen krijg ik altijd als antwoord dat hij niet zou gaan rijden. hij heeft namelijk helemaal niks met paarden. vind ze zelfs doodeng... Dus dat hij nu besluit dat ik beter maar wel kan gaan is wel top! )
Nou ja, flink warm aangekleed en op naar stal.
en hij had gelijk het hielp!
De eerste bosrit van 2009 gemaakt! We moesten allebei weer even wennen. (we waren er heel 2009 nog niet geweest en ook in december niet denk ik) Vooral ik was nog even op mijn hoede. maar na zo'n 10 minuten kon ik alleen nog maar genieten. Lynda had de turbo aan en we vlogen door het bos. flink de pas erin in stap, en ook in draf. zzzzooooeeff.
ik was na al het bakwerk van de afgelopen tijd helemaal vergeten hoe zo'n turbofjord ik eigenlijk heb hahaha
Ik wilde ons eerste ritje kort maken, maar uiteindelijk hebben we er nog heel wat lussen aan vast geplakt en zelfs met mega galopssprongen over de zandpaden gekomen. niks en niemand tegengekomen. wat een rust. heel af en toe hoorde je de eerste vogels. heeerlijk!
Lynda liep maar te briezen, koppie omhoog, oren erop.
ik had nog willen oefenen op aanleuning. in stap ging dat nog goed, maar in draf of galop ging ze zo hard en was dat het enige waar ze nog oog voor had. dan schoot het koppie de lucht in. maar ach, heerlijk gereden en op de terugweg gewoon lekker op een losse teugel huiswaarts.
Mijn winterdip is weg!
