Geplaatst: 17-10-08 12:17 Verkrijgbaar in de maten veel te krap, krap en iets minder krap. Op zich heb ik altijd een vrij normale kuitmaat gehad, maar toch slaagde ik ooit in om mijn voeten in een paar laarzen van wijdtemaat "veel te krap" te wurmen. Op koopavond, in een druk bezochte ruitersportzaak hier in de buurt.
Na een gevecht met een laarzenknecht, kapseisde ik achterover tegen een wand die behangen was met zadels, waarvan er maar twee naar beneden kwamen.
Goed, missie voltooid, de laarzen hadden het van mij verloren en behalve mijn ego, ging er niets stuk. Hard roepend: "Dit overkomt mij noooooooooooooit weer!" koos ik het hazenpad, op sokken. Met in elke hand een schoen.
Toen klein Sulletje een grote Sul (zeg maar gerust Sukkel) was geworden, herhaalde de geschiedenis zich, alle goede voornemens ten spijt. Ik had dik vijftien jaar na dit laarzenincident, het besluit gemaakt om weer actief te gaan rijden. Nu had ik niet helemaal stil gezeten en in die vijftien jaar me prima weten te redden met een paar chaps. Maar goed, de tijd was niet meer die van vijftien jaar terug en ik vond het not-done om met rubberen rijlaarzen in de les te verschijnen of op wedstrijd.
Lucky me! Een vriendin had een paar leren laarzen ter overname. Amper gebruikt, niet eens ingelopen, niet ingezakt en prachtig om te zien. Mooie dressuurboog. Enige minpunt was dat ze, doordat ze twee jaar lang in een kast hadden gewoond, kei- en keihard waren geworden.
Op een ochtend trok ik de stoute laarzen aan voor een buitenritje
Die middag hoefde ik pas om twee uur te werken.Met een voldaan gevoel sprong ik rond twaalven uit het zadel. Paard verzorgd, nog snel even naar de supermarkt. Ieuw, ze zaten wel erg strak, maar ik dacht dat het nog wel meeviel.
Thuis, bij de achterdeur, sloeg de schrik me om het hart. Hoe ik ook mijn best deed, noch de ene noch de andere laars gaf mee, en ik kreeg ze niet uit, sterker nog, ik kreeg er geen beweging in!
Tien voor één. De tijd drong! Ik belde om hulp. Met een paars hoofd scheurde ik in de auto van mijn huis naar de andere kant van het dorp. Bij kennissen nam ik in de schuur plaats in een tuinstoel. Twee sterke kerels zouden me wel even verlossen, samen trekkend aan één laars...
Vijf voor één. Geen millimeter opgeschoten. Spookbeelden van naar het werk moeten op rijlaarzen, verschenen op mijn netvlies. De kramp in mijn kuiten verergerde met deminuut, en ik kreeg het steeds benauwder, omdat ik toch echt rond kwart over één op weg zou moeten gaan naar mijn werk.
Drie voor één. Het enige waar beweging in kwam, was ik zelf. Ik pletterde keihard van de stoel, met mijn kont op de keiharde betonnen vloer.
Eén uur. Paniek! "Geef me een stanleymes, nú!" schreeuwde ik, nog net niet in doodsnood.
Heel voorzichtig, net naast de balein, prutste ik in elke laars een sneetje van rond de anderhalve centimeter, en dat was precies genoeg om ze uit te krijgen.
Tweede keer van mijn leven óp sokken, hop, zo de auto in.
Ik was nog net op tijd op mijn werk, en heb nog twee dagen last van mijn kuiten gehad. Maar het overkomt me nooit meer.......
De laarzen zijn terstond de volgende dag van ritsen voorzien en ik trek echt nooooooit meer een rijlaars zonder rits aan! Nooit. Echt, dit overkomt me nooooooit meer!
maar man! Ik vind dat ook vreselijk. 
heb nu Ariatschoenen en idd Laarzen met een rits van Mountain Horse. 
