dollyspikkel schreef:Lang geleden dag ik hier nog reageerde, maar ik wilde alles even laten bezinken.
Ik ben nu bijna 2 weken eigenaar van mijn eerste paardje en alles ging goed... tenminste voor een week. 1 week nadat ik hem had is hij met rijden ineens ontploft (aangezet en erg beginnen bokken wat voor mij op de grond is geëindigd), wat de aanleiding was weet ik niet, aangezien hij anders altijd doodbraaf was. Met knikkende knieën weer opgestapt en toen ging alles weer goed. De volgende dagen telkens gelongeerd tot hij met zijn tong op de grond hing voor ik erop kroop en dit ging telkens weer goed. Dit weekend heb ik hem ook eens laten rijden door iemand die geen schrik heeft en ook alles goed gegaan. Gisteren dan terug gereden na lang longeren en weer kwam er een bok als ik aan het rijden was (zeker niet zo smerig als vorige week en ik ben ook blijven zitten, maar toch de bok was er natuurlijk wel). Direct is er iemand anders opgegaan om hem door te rijden en weer was hij braaf.
De roze wolk van mijn eigen paard is dus heel snel weggegaan. Ik weet niet goed wat ik nu moet doen. Ik ben een zeer angstige ruiter en heb dit paard gekocht omdat hij zo braaf was met testrijden (heb gereden toen het aan het stormen was en meneer zette geen stap verkeerd). Iemand suggesties?
Hoe werd hij gehouden op vorige stal, voerbeleid etc.
Stond hij vorige stal bv helevdag buiten en nu binnen etc.



Alsof ze gedachten kon lezen begon ze uit het niets weer te bokken rug bol en ik had nog steeds mijn beugels niet in. Toen heb ik haar niet heel zachtaardig de hoek in getrokken en haar een paar flinke schoppen gegeven. Dacht het is of ingrijpen nu of ik lig er echt vanaf. Ze stond zo overdonderd te kijken. Ze heeft het nooit weer gedaan. Nu kan ik na 15 jaar zeggen dat het onder het zadel een hete tante was maar niet gemeen. Mijn oudje bokt nog weleens als ik een tijd niet gereden heb en dan aan wil springen in galop. Ik moet daar altijd erg om lachen en het is net alsof de lol er voor haar dan af is
(Ik ben ook niet een hele zekere ruiter mede doordat ik in het verleden nogal eens door het slijk gehaald ben door de eigenaar van mijn oude bijrijdpaard) mijn oude merrie test vooral veel uit als je er naast stond. Happen naar je, er vandoor gaan, als je er naast loopt waardoor je als een vlaggetje achter haar aan kwam. Hoe vaak heb ik niet languit in het zand gelegen. Of dan had ik gereden en deed ik het hoofdstel af. Met de teugels nog om haar hals. Ging ze gewoon rennen kon ik niks beginnen tegen haar. Naar het land brengen deed ik met angst en beven omdat ik 9 van de 10 keer ergens languit in de modder lag en zij weer eens los over het terrein liep. Uiteindelijk heb ik een springzweepje gepakt en op het moment dat ze aan wilde zetten, heb ik haar een tik tegen haar borst gegeven. Dit was een stukje erfenis van de oude eigenaar, daar deed ze het ook maar die corrigeerde haar niet. Gelukkig was dit daarna over en heeft ze het nooit weer gegaan. Het is wel een paard met humor en dat moet je kunnen waarderen. Ook nu haalt ze altijd wel iets uit. Ze rent 1 keer in de zoveel tijd de stal uit als je de stal deur open laat staan. Als ik dan wijs naar de stal en tegen haar zeg met een boze stem en nu onmiddellijke je stal in dan gaat ze ook. Ik heb haar humor leren waarderen. Het is nooit saai met haar
Maar met mijn 2 spookjes is ook alles goed gekomen. *praat zichzelf nu ook moed in*

wel mooi hoe dat is gegaan met inslapen. Ze was je blijkbaar heel dankbaar dat je er was
Ben dus deze week ook nog een extra poetskist/borstels gaan halen en dergelijke want ik ga niet lopen sleuren van mijn ene paard naar de andere. Gelukkig deze middag ook nog een nieuw halster gevonden tussen alle spullen die helaas te klein was voor mijn ander paard.