Jeetje als ik dit alles zo lees ga ik toch serieus denken dat het levens gevaarlijk is..
Mijn ergste traumatische ongeval is nu 10 jaar geleden waarbij ik lekker buiten ging rijden. Het regende een beetje en moest van mijn moeder perse zo'n wegwerkersjas van mijn pa aan. Ik hoor haar nog letterlijk zeggen van, trek deze jas maar aan dan ben je beter zichtbaar, anders krijg je misschien nog wel een ongeluk".
Ik was nog geen 500 meter van huis toen er een vrachtauto door een plas reed waarvan mijn fjord schrok. Hij sprong op het fietspad en in de verte zag ik een scooter met hoge snelheid aankomen.
Ik probeerde mijn fjord terug de berm in te sturen maar die was zo geschrokken dat dat niet meteen lukte.
Door de regen lette de jongen op de scooter niet op de weg en zag mij dus niet op de weg staan.
Vol gas (volgens politieraport met bijna 70km/pu) reed hij met een enorme klap op mijn fjord. De scooter gleed onder ons door waardoor we samen vielen.
In paniek sprong mijn fjord weer op met mij nog half op hem. Ik heb me laten vallen ofzo en moest vol angst toe zien hoe mijn paardje in wilde paniek over de drukke provinciale weg (80km baan) naar huis rende.
Toen zat ik daar natuurlijk ook nog met die jankende gozer. (hij mankerde achteraf niks, en vertelde op school tegen iedereen dat hij was aangereden door een auto) Na wat werkelijk uren leek te duren stopte er eindelijk een duitse vrouw om te helpen. Ik weet nog dat ik me aan haar vast klemde toen ze naar me toe kwam. Zo blij was ik dat er iemand was gestopt.
De jongen werd afgevoerd naar het ziekenhuis en mij wilden ze ook menemen maar ik moest perse hoe dan ook naar mijn paardje om te kijken of alles goed met hem was.
Achteraf stom omdat mijn nek beschadigd was door de val en ik nu dus nog steeds met de gevolgen loop. Ook heb ik er zelf best een trauma aan overgehouden en werd toen die tijd ook bijna wekelijks gebeld door slachtofferhulp, Maar toen kon ik er simpelweg niet over praten. Tegenwoordig gaat dat beter en als ik dan eenmaal aan het praten ben is het net een waterval. Maar het helpt mij wel.
Met mijn fjord was het lichamelijk wel oke op een paar kneuzingen en snijwondjes na. Maar geestelijk lag hij helemaal in de vernieling en er is zelfs een tijdje sprake van geweest dat hij moest worden ingeslapen. (kon hem toendertijd nieteens benaderen of hij flipte helemaal.) Maar na enorm veel geduld en weer heel hard werken aan het vertrouwen is het toch bijna allemaal goed gekomen.
Sorry voor het lange verhaal