ik heb niet echt alles precies verteld hoe het is gegaan.... omdat ik dat toen nog niet kon...
hier een soort van vervolg...
toen ik savonds de veearts had gebelt ging ik smaen met mijn zussen en mijn vriend terug naar afkur...
toen de veearts met afkur bezig was heeft mijn us mijn ouders erbij gehaald omdat het er niet goed uitzag...
niet veel later kwamen ook de zus, het broertje en de vader van mijn vriend er aan om te kijken of ze nog wat konden doen( de zus van mijnvriend heeft ook een eigen paard en heeft er heel veel ervaring mee)
toen ik afkur zo za staan in de stal vond ik het echt verschrikkelijk
het laatste dat ik afkur wou aandoen is dat hij pijn had...
toen de DA zei dat het voor ongeveer 90% zeker was dat zijn maag gekapt was, maar dat we nog met hem naar emmeloord konden gaan voor een maagpunktie wou ik dat al niet meer....
ik wou niet dat mijn pony nog meer pijn had....
ik had zoiets van...
jah en dan zijn we daar en dan krijg ik nog te horendat zijn maag geknapt is en dan krijgt hij daar een spuitje... dat wou ik zowieso niet ik wou dat hij werd ingeslapen op een vertouwde plek....
en niet dat hij nog in een trailer moest met ontzettend veel pijn....
er is doie avond ontzettend veel langs mij heen gegaan...
mijn moeder vertelde mij de volgende morgen dat afkur ook nog maagvlies onsteking had gehad...
maar weer even trug naar die avond...
ik ging direct bij afkur in de stal staan om aan hem te voelen en te ruiken.... die geur en dat gevoel zou ik na die avond nooit meer hebben....
de DA vroeg aan mij tot en met wanneer ik er bij wou zijn...
hij vertelde dat er 3 stappen waren...
1 stap was dat afkur een spuitje zou krijgen zodat hij helemaal zou verslappen...
2de stap de narcose..... dan zou hij omvallen...
3de stap het spuitje dat alles stopt...
ik wou niet zien dat afkur omviel.... dat durfde ik niet....
ik was er nog bij dat hij het spuitje kreeg dat hij zou verslappen....
zijn hoofd zou gaan hangen... ik stond op mijn hurken bij hem in de stal...
het was alsof hij toen al afscheid van mij nam...
hij ging de hele tijd met zijn hoofd tegen mijn hoofd aanstaan...
toen hebben mijn zussen hem naar buiten gebracht...
ik kon datgewoon weg niet....
heel raar maar ik kon het echt nite...
toen hij op de plek stond waar hij zou gaan liggen ben ik naar het weitje gegaan waar hij altijd snachts instond met een shetje
toen hij onder narcose was en lag ben ik weer naar hem toegegaan...
om echt afscheid te nemen..
niet veel later zei de DA dat het tijd was...
ik was er bij toenhij het spuitje kreeg dat zijn hart stopte
ik heb een hele tijd met mijn hoofd op zijn hoofd gelegen...
en hem geaait...
10 minuten later heb ik hem zelf met een zijl toegedekt mijn zus had nog een stuk van zijn staart afgehaald... (ik had al een pluk van zijn manen)
ik had eigenlijk direct zoiets van ik heb het goede besluit genomen... hoe erg ik hem ook ga missen....
de zweet deken die hij die avond omhand heb ik over dag uitgesprijt over mijn bed liggen puur op zijn geur...
en snachts ligt hij netjes opgevouwen op mijnvoeten eind
ik mis afkur echt ontzettend maar heb soms een heel veilig gevoel alsof hij bij mij is.....
hij zla altijd bij mij blijven in mijn hart....