Bokt.nl

BoktVerlaten schreef:

Inderdaad. Lijkt me heel fijn als iedereen die zo rijdt, stopt.

BoktVerlaten schreef:

Inderdaad. Lijkt me heel fijn als iedereen die zo rijdt, stopt.

BoktVerlaten schreef:

Ik rijd paard. Geen dooie, en niet lam. Poeh wat een belediging voor mijn zeer actieve leuke enthousiaste paarden. Waar komt toch het idee vandaan dat een “echt paard” heet is en ril, en iet te houdenzonder aan een bit te trekken?
Je kunt je paarden ook gewoon opvoeden en goed trainen. Dat kost alleen veel tijd en dan lopen ze niet al met 3 jaar hun eerste wedstrijd….

Maar het kan he, dat een paard een keer schrikt en je iets harder in komt. Dat wil niemand en dat doe je dan ook in een reflex en eenmalig…..
Natuurlijk, als mijn paard op hol slaat richting snelweg, trek ik hem ook om….we willen niet dood.
Maar hier gaat het om dagelijkse manier van trainen en rijden, geen incident!
En op dagelijkse basis zo hangen en trekken, schoppen en sleuren…..dat is hele andere koek!

Elisa2 schreef:

Agossie schreef:

In mijn ogen mag de 'sport' veranderen. Dat doe je niet door stilzwijgend aan de zijkant te gaan staan. Ik ben voorstander van paardrijden, maar niet op de manier die veel in de dressuurring te zien is. Het kan anders en als niemand daar wat van zegt, verandert er niets.

Weet je wat ik zo jammer vindt? Er zijn mensen die iedere dag hun stinkende best doen om de sport te veranderen/ verbeteren. Door zelf enorm goed te rijden (Justin) en anderen te inspireren. Door eens een gekke zijsprong te maken naar een western instructeur waardoor er anders gereden wordt wat anderen weer als voorbeeld nemen. Door instructeurs, juryleden, stewards die iedere keer weer opnieuw hun best doen om de sport beter te laten verlopen. Door influencers (Feather light) die laten zien dat het ook anders kan. Door goede ruiters die gratis voorbeelden en uitleg online zetten etc.

Maar dat lijkt nooit gezien te worden door de groep die vanachter het toetsenbord het hardst roept, het minste kan laten zien en veel te snel het woord dierenmishandeling in de mond nemen. Met als gevolg dat niemand die er echt toe doet dit soort schreeuwerds nog serieus neemt. Met als gevolg dat er dus ook niet naar geluisterd wordt.

Dus als je iets wilt veranderen dan is het belangrijk om op een goede manier te discussiëren denk ik. Dus niet: 'ik ben perfect en de rest is allemaal slecht en dierenmishandeling'. Maar erkennen dat we allemaal iedere dag bijleren (als het goed is), open blijven staan voor andere manieren dan alleen die van jezelf. Vragen stellen en genuanceerde opmerkingen maken die aan het denken zetten. Zoals sommigen hier gelukkig ook doen. Zoals kijken door de ogen van een paard, wat is ethisch wat betreft reizen en aan hoeveel stress prikkels wil of kan je een paard blootstellen zonder dat het schadelijk is. Alleen dat geeft een ingang.

En natuurlijk zijn er zaken die anders/ beter kunnen en kan er prima kritisch naar rijderij gekeken worden. Maar wel graag onderbouwd, rekening houden met de omstandigheden, niet framen etc.

996981 schreef:

VogeltjeM schreef:

Wat Rien10 zegt: laten we kijken naar wat objectief gezien een wenselijke mate van spanning is. Er is inmiddels zeer veel bekend over spannings- en stress-signalen bij paarden. Maar dan ook echt objectief, en niet gekleurd vanuit één bepaalde culturele overlevering, en zonder belangenverstrengeling.

En kom niet aan met "dan kunnen we nooit iets doen met een paard", want er is niemand hier die dat zegt. Wél dat als dit soort dingen kennelijk de norm zijn (wat volgens veel reacties hier zo is), dat er dan wat moet veranderen.

Klinkt leuk. Gaan we dan meten welke stress een paard in z’n natuurlijke habitat heeft op het moment dat het levensgevaar loopt (100% stress) en nemen we daar een percentage van ofzo? Hoe zou je dat effectief en objectief kunnen meten?

Even mijzelf als voorbeeld; ik heb een rusthartslag rond de 45 en basistempratuur van 36,3 graden. Op het moment dat je mij langs de officiële meetlat houdt ben ik per definitie ziek, terwijl ik dat dus niet ben.

Stressgevoeligheid is ook persoonlijk

VogeltjeM schreef:

Er is veel onderzoek gedaan naar de verschillende signalen die paarden kunnen vertonen en de hoeveelheid stress die ermee gepaard (pun intended ) gaat. Ik vind het een beetje gek dat jij er iets numerieks van maakt eerlijk gezegd? Er is wel degelijk na te denken over wat nog acceptabel is en wat niet, liefst door een onafhankelijk panel. Ik kan me voorstellen dat bepaalde signalen nog oké bevonden kunnen worden en andere niet meer. Ieder paard kan schrikken, ieder paard kan het wel eens spannend vinden, daarvan groeit als het goed is ook je comfortzone (tenzij je te snel gaat). Maar dat is iets heel anders dan dat het paard aangeeft onder grote stress te staan, pijn te hebben, over de gehele linie discomfort aangeeft. Ik vind het daarom, zonder dat ik die betreffende dierenarts ken, wel degelijk goed dat er aandacht voor wordt gevraagd.

En het zal inderdaad per paard verschillen wat dat paard als stressvol ervaart. Dat zal afhangen van genetica, achtergrond, leerervaringen etc. Mijn jonge paard loopt zo het erf af, echt zero fiets given. Terwijl er veel paarden zijn die dat moeilijk vinden en dan moet je erin investeren, kleine stapjes nemen. Ik kan me voorstellen dat een extravert paard bepaalde prikkels ook makkelijker verwerkt dan een introverte. Maar dan zijn de signalen die zo'n dier afgeeft ook anders.

996981 schreef:

Jij had het over een objectieve meting van spanning. Objectief betekent: gebaseerd op feiten en controleerbare informatie, zonder persoonlijke mening of gevoel. Dat kan imo enkel als je gebruik maakt van meetbare criteria. Een mens (panel) kan niet volledig objectief waarnemen, omdat waarneming altijd wordt beïnvloed door ervaringen, verwachtingen en emoties. We zien de werkelijkheid niet puur zoals die is, maar zoals onze hersenen die interpreteren (ook daar is onderzoek naar gedaan, zelfs specifiek op dressuurjuryleden).

Je kunt stress meetbaar maken door fysiologische gegevens te gebruiken, zoals hartslag, ademhaling of cortisol.

Toch blijft er altijd interpretatie nodig, omdat gedrag contextafhankelijk is en individuele paarden verschillend reageren. Je kunt stress dus wel steeds objectiever benaderen met metingen en duidelijke observatiecriteria, maar nooit volledig los van interpretatie beoordelen. Daarnaast zul je van alle paarden dan de basiswaarden moeten kennen.

Is dat waar we naartoe willen? Of hebben we meer boerenverstand nodig?

VogeltjeM schreef:

Maar je hoeft toch niet zelf op hoog niveau te rijden, om te kunnen zeggen "dit vind ik ethisch niet oké, hoe dit nu gaat"?

Er is voor velen ook een reden dat ze zich niet verder bekwaamd hebben in de moderne wedstrijdsport/rijerij. Als je er niet achter staat, waarom zou je er dan goed in willen worden?

En ik zie de positieve ontwikkeling ook, alles wat Elisa2 zegt. Tegelijk vind ik het ook zorgelijk dat hier vele reacties zijn die hetgeen Charlotte Dujardin nu liet zien oké vinden "want iedereen doet het en ik zie op dagelijkse basis wel erger". Dan gaat er toch iets fout? Er zijn ook zeker traditionele kringen in de paardenwereld waar zeer weinig van de huidige kennis in door is gesijpeld (wat betreft huisvesting, maar ook wat betreft biomechanica, leertheorie, paardenwelzijn).

Getup schreef:

Ben zeker voor t creeren van meer bewustzijn. Maar laat dan hele filmpjes zien en niet de geknipte versie. Zou me ook verbazen, als CD de enige daar ter plekke was , die zo rijdt.
Dit komt me een beetje voor als een heksenjacht op 1 persoon.

Elisa2 schreef:

Wat betreft Dujardin, ik vond het beeld van haar met deze merrie ook niet geweldig. Alleen geen mishandeling, wat mij betreft lijkt er iets teveel druk op te staan. .