Bokt.nl

**Geplaatst**: Gisteren, 11:26

Geplaatst: Gisteren, 11:26

Je moet jezelf inderdaad opnieuw leren kennen als moeder. Je wordt nooit meer de oude ik en je staat zeker in de tropenjaren 24/7 'aan' voor je kind. Paard wordt daardoor complete bijzaak, hoezeer je je dat nu niet kunt voorstellen.

De tropenjaren heb je echt geen 'onbezorgde' vrije tijd meer, er zit altijd een klok op. Hoe onafhankelijk je ook bent.

Spijt herken ik wel, en ik heb absoluut géén spijt van ons kind. Wél heb ik van tevoren onderschat dat je nooit meer je oude, onbezorgde en onafhankelijke zelf wordt en dat de vader dat veelal anders ervaart dan de moeder.

Die van ons is nu 2,5 jaar. Een eigen paard zou ik op dit moment echt niet kunnen combineren met de zorg voor hem. Eind van de dag ben ik gewoon te moe en ben ik blij dat mijn man en ik op de bank kunnen ploffen met ieder onze eigen series.

Los van het financiële plaatje...hier gaat al ons 'spaargeld' naar de kinderopvang (voor 3 dagen opvang ruim 700 euro netto per maand door ons te betalen, de andere 700 euro wordt betaald door de overheid). Ik zou echt financieel krom moeten liggen als ik dan óók nog 500 euro naar een pensionstalling moet brengen. :roll:

Fysiek een goede zwangerschap gehad. Ik heb er niet meer opgezeten sinds ik wist dat ik zwanger was. Daarvoor was de (IVF) baby me te kostbaar. Ik vond dat gewoon een dingetje. Je figuur kun je prima fit terug krijgen na de 1e bevalling, vooral als je BV geeft, maar je lichaam verandert wel en sommige klachten die hier al zijn genoemd moet je gewoon mee leren functioneren, in mijn ervaring. Je bent nog jong, geniet nog van je vrijheid zou ik zeggen! Je merkt vanzelf wanneer je/jullie er aan toe zijn om het te gaan proberen.

Superfijn dat over het moederschap echt eerlijk(er) wordt gesproken door tegenwoordig! +:)+

**Geplaatst**: Gisteren, 11:51

Geplaatst: Gisteren, 11:51

troi schreef:
manolito10 schreef:
Maar ik lees ook dat veel mensen ergens een beetje spijt voelen, dat vind ik zo verdrietig. Voelt het dan alsof je jezelf opzij hebt moeten zetten?

Het voelt niet alleen alsof je jezelf opzij moet zetten, dat is ook gewoon een feit. Of je dat erg vind is een 2e. En dat is enorm persoonlijk.
Ik vind dat ik meer heb gewonnen dan verloren, veel meer zelfs. Heb voor mijn gevoel door mijn kind het leven 2x geleefd, alles door zijn ogen opnieuw ervaren.
Ik hoop dat tzt via een kleinkind voor de 3e keer te mogen doen.

Hier ben ik het helemaal mee eens.

Ik zou het zo opnieuw doen (het mezelf misschien makkelijker maken met wat inzichten die ik in de loop der tijd heb opgedaan :')

) en vind het leven met kinderen véél mooier dan zonder. Maar een heel stuk oud leven is kwijt. Met name vrijheid en rust

**Geplaatst**: Gisteren, 12:03

Geplaatst: Gisteren, 12:03

Wat ik het meest ingewikkeld vind geregeld, is dat ik in de zorg werk en mijn werk soms ook op thuis lijkt. Als ik hier werk met mensen die hun was niet in de wasmand doen kan ik dat nog wel handelen. Maar kom ik dan thuis in een ontplofte badkamer dan ontplof ik ook -:(-

. Mijn geduld is thuis vaak sneller op dan op mijn werk.

**Geplaatst**: Gisteren, 12:24

Geplaatst: Gisteren, 12:24

Ik heb 3 paarden aan huis, een 2-jarige en baby, werk normaal 32u maar heb nog eventjes 24u vanwege ouderschapsverlof.

Zwangerschap: vreselijk. Haat ik. Mijn lijf voelt niet van mij en werkt op geen enkele manier mee. Lage bloeddruk, misselijk, maagzuur, bekkeninstabiliteit onhandig, niet kunnen liggen/slapen, gewoon niet fijn. Doe ik ook echt nooit meer.

Rijden: tot 16-18 weken. Ik wilde eigenlijk langer door, maar ik had thuis alleen onbeleerde paarden en reed elders een paard bij. Uiteindelijk voelde ik me met de week slechter gaan zitten en had ik erge bandenpijn, dus stopte ik ermee.

Tijdens de 2e zwangerschap heb ik de paarden weggebracht om te laten beleren. Met 1 ging dat goed, met 1 minder. De goede hebben we verkocht, omdat ik van het bijrijdpaard wist dat ik niet meer dan 1 paard kon rijden naast werk/huishouden/erf bijhouden/paardenverzorging/kids. En dan heeft mijn man ook nog hobby's, dus er blijven maximaal 2 a 3 dagen over om iets met paard te doen in deze fase van mijn leven.

Er staat nu 1 paard van mezelf aan huis + 2 paarden bij ons in pension. Mijn baby slaapt niet. Peuter is ook ontregeld. Ik geef borstvoeding. Slaapdeprivatie is een ding.

En dan moet ik ook laat naar bed en vroeg eruit voor de paarden. Het is pittig, maar het kan.

Mijn 1e baby was een dikke chonker en ik was echt wel even bang voor mijn bekkenbodem, maar na 7 weken kon ik weer rijden en nooit last gehad. Wel had mijn lijf behoorlijk moeite met het uitdijen en heb ik daar flink wat striemen aan overgehouden die pas na een jaar wat vervaagd waren.

Buik kwam wel weer redelijk goed:
Afbeelding

De 2e zou een nog grotere chonker zijn, maar zelfs overtijd bleek dat mee te vallen. Hij schoot er zo uit. Niks aan geleden. Wel uit voorzorg meer rust gehouden voor de bekkenbodem (niet meteen als een gek gaan wandelen) en dat functioneerde vrijwel meteen weer als vanouds. Ik was erg veel aangekomen, maar met borstvoeding smelt dat er vanzelf af en ik vreet als een bootwerker met lekkere trek. Niet zo strak nog, maar ik ben bang dat het ten koste gaat van de borstvoeding, dus ik houd mezelf een beetje chubby in deze fase.

Omdat ik een half zadelmak paard heb waar ik niet op kan gaan zitten nu ik volledig zombie ben, ben ik nog niet aan het rijden. Ik heb teveel mist in mijn hoofd en ben fysiek niet goed genoeg. Zonder dat slaapgebrek had ik al wel weer op paard gezeten. Alles is een fase, dus ooit komt het wel weer goed.

Je bent nog jong zat, TS, dus je kunt ook prima wat jaren doorrijden met je paard en daarna aan kinderen beginnen. Ik wilde nooit kinderen, want ik had er een heel negatief beeld bij en wilde mijn vrijheid niet opgeven. De 1e was een verrassing en ondanks de schrik en de ellendige zwangerschap ben ik voor een 2e gegaan. Dat moet wat zeggen.

**Geplaatst**: Gisteren, 12:39

Geplaatst: Gisteren, 12:39

Ik heb 2 kinderen. Tijdens zwagerschappen niet gereden omdat dit niet veilig voelde. De paarden hebben toen ook verlof gehad. Gemiddeld 9 weken na de bevalling zat ik weer te paard. Eerst de brave wat ervarener paarden en als dat goed voelde ook de jonkies weer. Ik werk 34 uur per week (deels thuis/ deels kantoor) en heb 3 paarden bij ons thuis staan. Het lukt mij prima om in de avond nog te rijden en of andere leuke dingen te doen met vrienden. Mijn lichaam is ook niet veranderd door de zwangerschappen of in ieder geval was ik snel weer in vorm. Wel heb ik een goede achterban (ouders en partner) die regelmatig even helpen bij met de paarden en op de kinderen letten als ik op het paard zit. Mijn kinderen zijn nu 8 en 2.

**Geplaatst**: Gisteren, 12:54

Geplaatst: Gisteren, 12:54

Ik ben nog niet helemaal bij met lezen, maar wilde toch alvast even kwijt dat ik het een heel waardevol topic vind. Dus dank TS voor het openen.

Man en ik twijfelen over kinderen, ene moment willen we ze heel graag en het andere zien we (te) veel beren op de weg, o.a. het inleveren van onze vrijheid.
Dit topic komt dus eigenlijk als geroepen en ook al gaat het dan bij mij niet perse om mijn paardenleven, het is echt heel erg fijn om eerlijke verhalen te lezen van moeders.
En dan niet alleen de uitersten van "anti" kinderen of juist enorm "pro" roze wolk kinderen. :))

**Geplaatst**: Gisteren, 13:23

Geplaatst: Gisteren, 13:23

Ik heb tot 36 weken gereden, prima zwangerschap gehad. Laatste weken wel minder intensief. Denk vanaf 30/32 weken wat rustiger aan gedaan qua rijden. Stond met weeën mn stal nog uit te mesten en hooi klaar te maken :')

Na 3 maanden ben ik voor het eerst weer opgestapt. Ben 1 week niet op stal geweest om te mesten etc. Maar net na mijn bevalling heeft mn paard een flinke jaap gekregen. De eerste week heeft mn beste vriendin haar verzorgd, vanaf week 2 ben ik zelf 2x per dag heen gegaan. Soms met, soms zonder mn dochtertje. Ging prima.

Na een half jaar ging de vader van mn dochtertje bij me weg, toen stond ik er alleen voor met een kindje, baan van 32 uur en een paard. Dat was wel even pittig. Toen reed ik 1x per week en longeerde 1x per week. Mijn dochtertje was dan tot 19.00 bij de opvang en ik ging na werk meteen door naar paard. Vaak ging ze voor de verzorging gewoon mee naar stal.

Nu is het iets makkelijker allemaal, omdat ik bij mn ouders op het terrein woon, en ik het paard van mijn ouders rijd, dat aan huis staat. (Mijn eigen merrie is helaas een half jaar na de scheiding overleden). Opa en oma passen dan dus even op in de tussentijd. Op vrije dagen rijd of longeer ik in haar middagslaapje bijvoorbeeld.

Zeker als je samen bent, vind ik het echt goed te doen met 1 kindje.

**Geplaatst**: Gisteren, 13:29

Geplaatst: Gisteren, 13:29

Lang verhaal kort: bewust gekozen voor paarden en geen kinderen. Het was het een of het ander en ik kon me geen leven zonder paarden voorstellen. Inmiddels is dat wel anders maar nog steeds kan ik me geen leven voorstellen mét kinderen. Daarvoor zie ik nog steeds meer nadelen dan voordelen.
Bovendien vind ik mezelf geen geschikte opvoeder.

**Geplaatst**: Gisteren, 13:31

Geplaatst: Gisteren, 13:31

Ik kan er nog niet helemaal over meepraten maar wel heel lang getwijfeld over uberhaupt een kinderwens (omdat je leven echt helemaal veranderd). Uiteindelijk wel achter gekomen dat we het graag wilde, maar wel overlegd met de man dat ik het bij voorbaat graag bij 1 kind wil houden (je weet natuurlijk nooit hoe het loopt maar voor nu weet ik t bijna zeker). Omdat ik in mijn omgeving heb gezien dat, dat goed te combineren is met andere zaken die ik belangrijk vind (dus ook de honden en de paarden, al zal dat het eerste jaar ook erg wennen zijn en niet meteen van een lije dak gaan). Het gaf mij ook rust om te beseffen dat een leven met kind (denk ik) net zo mooi kan zijn als een leven zonder kind, en dat ik met beide eigenlijk oke zou zijn, dat haalde de druk wat van de beslissing af. Ik ben nu 3 maanden zwanger

Ik denk dat je partner ook een grote rol speelt, wij willen allebei even veel bijdragen en "oppassen" als de ander tijd nodig heeft voor de hobby. Ik heb 2 kleine ponys aan huis waarmee ik men en 1 pensionado op pension/pensioen die ik deel met bijrijdster en zus. Daarnaast 2 hele needy honden :,)

Maargoed ik kan je dus (hopelijk) over een jaar meer vertellen over de balans haha!

**Geplaatst**: Gisteren, 14:03

Geplaatst: Gisteren, 14:03

Zou ik jullie ook de leeftijden mogen vragen (van jezelf, toen je zwanger werd van je eerste kindje).

Ik wordt dit jaar 30 en wij willen heel graag een kindje, alleen wij willen eigenlijk nog ongeveer 2 jaar wachten voordat we gaan proberen. Dit omdat we graag eerst nog een mooie reis willen maken dit jaar en het jaar daarop staat onze bruiloft gepland. Dan zou ik dus al 32 of 33 zijn als we beginnen met proberen. Voor mij voelt dit stiekem toch al best oud. Misschien ook omdat ik al vanaf kinds af aan in mijn hoofd had om voor mijn 30e kinderen te krijgen. En dan ben ik bang dat het moederschap nog zwaarder zal zijn en eventueel dus ook moeilijker te combineren met de paarden (op pension gelukkig, dat wel).

Wij willen het dan ook bij 1 kindje houden (maar je weet nooit hoe het loopt natuurlijk). En tegen die tijd gaan we ook goede afspraken maken, mijn vriend heeft gelukkig vooral thuis hobbies dus dat scheelt hopelijk. We gaan dan ook nog even zien hoe we het werken gaan indelen. Nu werken we namelijk beiden nog 40 uur per week (deels thuis). Mijn vriend denkt dat je makkelijk met een baby thuis kan werken, maar ik sta daar toch heel anders in.

**Geplaatst**: Gisteren, 14:24

Re: Echte ervaringen gezocht paard + baby + werk etc

Geplaatst: Gisteren, 14:24

Met een baby thuiswerken kan als je enorm veel mazzel hebt en niet echt op je werk hoeft te letten. Simpele klusjes.

Met een normale baby en normaal thuiswerk kan je dat absoluut vergeten

**Geplaatst**: Gisteren, 14:26

Geplaatst: Gisteren, 14:26

Baileyi schreef:
Mijn vriend denkt dat je makkelijk met een baby thuis kan werken, maar ik sta daar toch heel anders in.

Ik pik dit er even uit maar hahahahahahaha dit kan alleen een man bedenken hahahahahaha :')

nee, zo' n feest is het helaas niet -O-

Naar mijn ervaring heb je alleen je handen vrij als baby slaapt, en dan lig je ofwel zelf voor pampus of je tracht nog iets in het huishouden te beredderen zoals eten maken en was doen

**Geplaatst**: Gisteren, 14:32

Geplaatst: Gisteren, 14:32

Baileyi schreef:
Zou ik jullie ook de leeftijden mogen vragen (van jezelf, toen je zwanger werd van je eerste kindje).

Ik wordt dit jaar 30 en wij willen heel graag een kindje, alleen wij willen eigenlijk nog ongeveer 2 jaar wachten voordat we gaan proberen. Dit omdat we graag eerst nog een mooie reis willen maken dit jaar en het jaar daarop staat onze bruiloft gepland. Dan zou ik dus al 32 of 33 zijn als we beginnen met proberen. Voor mij voelt dit stiekem toch al best oud. Misschien ook omdat ik al vanaf kinds af aan in mijn hoofd had om voor mijn 30e kinderen te krijgen. En dan ben ik bang dat het moederschap nog zwaarder zal zijn en eventueel dus ook moeilijker te combineren met de paarden (op pension gelukkig, dat wel).

Wij willen het dan ook bij 1 kindje houden (maar je weet nooit hoe het loopt natuurlijk). En tegen die tijd gaan we ook goede afspraken maken, mijn vriend heeft gelukkig vooral thuis hobbies dus dat scheelt hopelijk. We gaan dan ook nog even zien hoe we het werken gaan indelen. Nu werken we namelijk beiden nog 40 uur per week (deels thuis). Mijn vriend denkt dat je makkelijk met een baby thuis kan werken, maar ik sta daar toch heel anders in.

Ik reageer later nog even uitgebreid met mijn eigen verhaal...

Maar hoe ziet hij dat voor zich? Zit je net in een gesprek/ call whatever moet je baby drinken of een schone luier.

Dit gaat alleen als je thuiswerk hebt waarbij je per ding betaalt krijgt (dus doosjes stockeren of mails beantwoorden bijvoorbeeld) en het dus niet uit maakt hoe lang je er over doet en op welk tijdstip.

Maar daarbij, als je een baby hebt die slecht slaapt, wil je overdag misschien ook wel even een uurtje mee kunnen gaan liggen. Als moeder sta je altijd aan, zeker als je kind in de buurt is.
Dus bij de kleinste beweging of piep ben je toch afgeleid, en zo hoort het ook, een baby is geheel afhankelijk van zijn moeder.
En dat is dan weer niet eerlijk tegenover het werkgever.

Hoe je het ook went of keert, het instinct wat je als moeder hebt, kan geen vader tegenop (ik weet dat er ook slechte moeders zijn, maar dat zijn in mijn ogen geen echte moeders en zijn dan uitzonderingen).

Hoe veel vaders ook voor hun kind over hebben, ik ben wakker, voordat mijn kleine wakker is....
Of dat om 1 uur snachts is, of om 5 uur, of beide en alles er tussen in, ik ben wakker voor mijn kleine wakker is. Mijn vriend hoort het 9/10 niet eens....

**Geplaatst**: Gisteren, 14:39

Geplaatst: Gisteren, 14:39

Wat ik in mijn omgeving vooral zie is de struggle tussen tijd doorbrengen met je hobby óf met je partner, want iemand zal thuis bij het kind blijven. Allebei 2x avonden per week weg om te sporten, dan ben je al 4 avonden verder.

En het schuldgevoel wat hiervoor al werd beschreven. Je kunt na werk eerst je paard doen en dan pas je kind ophalen bij de opvang, maar ik merk dat de moeders in mijn omgeving zich daar toch teveel schuldig voor voelen.

Op een dag dat je werkt breng je immers al weinig tijd met je kind door, en voor een kind is een dag opvang ook intensief. Je haalt dan wss een oververmoeid kind op, omdat jij "lekker" je hobby aan het uitoefenen was en ziet je kind vervolgens ook maar heel kort. Dat zorgt toch voor teveel schuldgevoel in hun hoofd.

No offence naar de moeders die dit wel zo doen hoor, maar dit is waar mijn vriendinnen tegenaan lopen en wat ze vooraf niet zo hadden ingeschat.

En je kind bij de bakrand laten slapen lukt ook maar weinig mensen. Mijn vriendinnen zijn iig al blij als het gelukt is hun kind in zn bedje in slaap te laten vallen. De ene komt niet makkelijk in slaap, en de ander schrikt juist weer snel wakker van geluid etc.

Toch kennen we ook allemaal mensen waarbij de combi wel goed lukt, maar die zijn wel in de minderheid. Misschien 1 op de 5? Denk dat dat al vrij rooskleurig is eigenlijk.

**Geplaatst**: Gisteren, 14:46

Re: Echte ervaringen gezocht paard + baby + werk etc

Geplaatst: Gisteren, 14:46

Wij hebben een groot gezin, fysiek alles goed gegaan. Goede zwangerschappen gehad, ik heb gekozen om tijdens mijn zwangerschappen niet te rijden ivm de risico’s. Erna ook heel bewust aan de voorzichtige regels gehouden, ik heb nooit ergens last van gehad verder.

Tijd is een ander verhaal, reken erop dat waar je paard eerst op 1 stond hij afzakt ver ver onder je baby, al kun je je dat nu nog niet voorstellen

maar ik ben blij dat ik een paard heb, al doe ik er niet zoveel meer mee, het buiten zijn, even tijd voor mezelf, vind ik heel fijn!

**Geplaatst**: Gisteren, 14:50

Geplaatst: Gisteren, 14:50

Het is per persoon zo wisselend...

Collega van me is onlangs bevallen, zij is nog wel vrij jong (dacht 24) dus dat zal vast ook geholpen hebben, maar zij heeft tot einde zwangerschap doorgereden en zat een paar weken na de bevalling er weer op, je ziet aan haar al niet meer dat ze zwanger is geweest.

Maar ik denk dat dit de uitzonderingen zijn, gemiddeld genomen heeft een zwangerschap toch wel iets meer impact en je weet ook niet tot hoe lang het nog veilig voelt om te blijven rijden, dat zal ook per persoon verschillen (en per paard).

Paarden en kinderen combineren vergt of heel makkelijke kinderen die je mee kunt nemen naar de paarden of een partner die veel thuis is, zodat je zelf weg kunt. Tsja en dat is ook wel een gevalletje je weet niet hoe het loopt.

Ken genoeg voorbeelden van mensen met kinderen die te weinig aan hun paard toekomen, maar ken ook voorbeelden waar het prima gaat. Het is maar net hoe je je werk / prive kunt inrichten.

**Geplaatst**: Gisteren, 14:59

Re: Echte ervaringen gezocht paard + baby + werk etc

Geplaatst: Gisteren, 14:59

Ik had gewild dat ik keer een weekendje op een
Baby had gepast voor ik zelf aan kinderen begon. Waarschijnlijk had ik geen andere keuze gemaakt, maar het had me wel beter voorbereid.

Wij hadden ook paarden aan huis en andere dieren, dus ik dacht dat ik wist wat verantwoordelijkheid en “niet zomaar weg kunnen” was. Maar echt, dieren zijn niet vergelijkbaar.

Het eerste jaar zijn baby’s eigenlijk 24/7 100% afhankelijk van een volwassene om in leven te blijven.

Dus misschien een tip voor vrouwen die twijfelen? Vraag ik een vriendin met een baby/peuter eens of ze een nachtje/weekendje rust wil en biedt aan om op te passen. Win - win :))

Qua lijf is het heel persoonsgebonden. Toch zie ik dat vrouwen die sporten als prioriteit hebben (zowel voor als ná de zwangerschap) weer “zich zelf” worden. Voor mij geldt dat ook. Wellicht niet meer zo strak, maar wel hetzelfde gewicht en kledingmaat. Mijn lijf voelt ook weer helemaal hetzelfde qua spierkracht etc. Dat zal deels genen, maar ook zeker lifestyle zijn.

**Geplaatst**: Gisteren, 15:03

Re: Echte ervaringen gezocht paard + baby + werk etc

Geplaatst: Gisteren, 15:03

Thuiswerken met een jong kind is hier alleen gelukt als ze zo ziek waren dat ze alleen maar sliepen. Anders kun je alleen wat simpele dingetjes doen, zoals korte taken en wat mails beantwoorden.

**Geplaatst**: Gisteren, 15:10

Geplaatst: Gisteren, 15:10

996981 schreef:
Dus misschien een tip voor vrouwen die twijfelen? Vraag ik een vriendin met een baby/peuter eens of ze een nachtje/weekendje rust wil en biedt aan om op te passen. Win - win .

Echt een gouden tip!

**Geplaatst**: Gisteren, 15:17

Geplaatst: Gisteren, 15:17

Thuiswerken met een klein kind is onmogelijk. Ik herinner me suïcidale fases van een dreumes die je geen seconde uit het oog kon verliezen. Dan klom deze op de bank en viel er aan de zijkant snoeihard af als je niet oplette. Je moest dus echt continu áán staan. Gék werd ik daarvan. Ook waren er tijden waarop je geen seconde uit het oog verloren mocht worden. Dus even de wasmachine aanzetten boven was onmogelijk en leidde tot immens krijsen. Je moest je kind overal mee naartoe slepen, zelfs in je eigen huis.

In de babytijd en verder in de kindertijd toen er nog slaapjes waren overdag, ging ik idd slapen wanneer het kindje sliep. Ik was dan kapót, echt helemaal gesloopt.

Die tijd heb ik nu gelukkig ver achter me liggen en wij zijn gezegend met een goede slaper. Om mij heen ken ik verhalen van kinderen die op hun derde nog nooit een nacht doorgeslapen hebben. Ga er maar aan staan.

Laatst bijgewerkt door AnnoNiemand op Gisteren, 15:19, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: Gisteren, 15:19

Geplaatst: Gisteren, 15:19

Ik heb beide zwangerschappen tot 6 maanden doorgereden, de tweede zelfs nog iets langer. Toen kreeg ik last van mijn bekken en zat mijn buik in de weg. Bij de eerste netjes 6 weken gewacht, bij de tweede zat ik er na 2 weken weer op.
Ik was toen 35 en 38 jaar, want ook ik wilde mijn vrijheid eerst niet opgeven.
Heel atletisch gebouwd ben ik niet maar ik veerde beide keren wel weer terug (duurde wel even want ik had een enorme toeter, maar zonder strepen of mankementen eraf gekomen). Ik ben nu wel wat zwaarder dan de bedoeling is maar dat komt door wat ik zelf in mijn mond stop ☺️
Ik ging met mijn vorige paard nog steeds lange ritten maken en op concours. Helaas overleed zij door een ongeluk. Daarna wel weer een ander paard gekocht en ook daar ga ik wel mee weg en tot M1 opgeleid. Daarna vond ik het wat lastiger te combineren en ze is nu drachtig
Ik heb altijd twee paarden gehad, ze staan wel aan huis, ik heb het me daarbij zo makkelijk mogelijk gemaakt met uitloopstallen en automatische waterbakken etc.
Ik en rij nu 4 jaar na de laatste zwangerschap nog minimaal 3x per week tot ze met verlof mag. De ander is inmiddels pensioen, maar kan ik zo weer oppakken als ik zin heb.
Nu ga ik een paard tijdelijk bijrijden (als de sneeuw en vorst het toe laat), hier net begonnen dus ben benieuwd of dat ook een beetje gaat want dan moet ik wel telkensvan huis.
Tijdens mijn zwangerschappen en erna heb ik wel een tijdje een bijrijder gehad en dat vond ik ook heel leuk om mijn paard onder een ander te zien.
Ik werk daarnaast 32 uur als QA manager, bootcamp, loop nog een beetje hard en doe ook genoeg andere leuke dingen. Oh en ook nog een huis verbouwd rondom de tweede zwangerschap
Maar ik zit dus niet veel de bank Ik denk dat ik na mijn kinderen sportiever ben geworden dan daarvoor, toen ging ik wel veel meer uit.

Kortom t is maar wat je er zelf van maakt. Ik heb geen schuldgevoel. Ik ben alleen blij als ik rij, dus dat ik dat doe is ook beter voor hen. En ik rij veel in de avonduren, dan liggen ze toch te slapen

**Geplaatst**: Gisteren, 15:24

Geplaatst: Gisteren, 15:24

_Lorette_ schreef:
Thuiswerken met een jong kind is hier alleen gelukt als ze zo ziek waren dat ze alleen maar sliepen. Anders kun je alleen wat simpele dingetjes doen, zoals korte taken en wat mails beantwoorden.

Totaal andere ervaring hier, midden in de corona periode een lange periode thuis gewerkt en bij ons ging dat helemaal prima. Zowel met baby als peuter.

**Geplaatst**: Gisteren, 15:28

Geplaatst: Gisteren, 15:28

Suzanne F. schreef:
manolito10 schreef:
Maar ik lees ook dat veel mensen ergens een beetje spijt voelen, dat vind ik zo verdrietig. Voelt het dan alsof je jezelf opzij hebt moeten zetten?

Ik wil het geen spijt noemen. Het was ongepland maar bewust gehouden. Maar ik ben geen geboren moeder. Ik houd zielsveel van mijn dochter (al is het niet makkelijk alleen en de puberfase duurt wel heeeeel lang) maar ik zou een heel leuk leven gehad kunnen hebben zonder kind. Dan had ik zeker nog paardgereden. Wie weet in de toekomst nog. Maar eigenlijk houd ik helemaal niet van kinderen. Ik houd van mijn eigen maar andere kinderen vind ik vreselijk.
Dus ja ik voel het wel alsof een deel van mijn leven in het teken heeft gestaan/staat van mijn kind.

Edit: en de vanzelfsprekendheid en onbezorgdheid is weg. Je maakt jezelf toch altijd in je achterhoofd druk om je kind. Ook als ze ouder zijn. Dat heb ik ook onderschat.

Mijn persoonlijke situatie is wat anders maar voor de rest inderdaad precies dat! Ook dat laatste.

**Geplaatst**: Gisteren, 15:28

Geplaatst: Gisteren, 15:28

AnnoNiemand schreef:
Die tijd heb ik nu gelukkig ver achter me liggen en wij zijn gezegend met een goede slaper. Om mij heen ken ik verhalen van kinderen die op hun derde nog nooit een nacht doorgeslapen hebben. Ga er maar aan staan.

Mijn dochter wordt in maart 8 en mijn zoontje is 4,5 en beide zijn geen goede slapers…
Mijn zoontje is toch gemiddeld 1/2 keer per nacht wakker en mijn dochter ook wel een paar nachten in de week…
Je went eraan maar het maakt wel dat als ze ‘s avonds op bed liggen om 19.30 uur dat ik geen zin heb ( vooral in de winter en drabzooi) heb om in de auto te stappen en naar mn paard te gaan…

Wil ook een beetje op tijd naar bed want anders is het niet vol te houden

**Geplaatst**: Gisteren, 15:30

Geplaatst: Gisteren, 15:30

Ik was 36 jaar bij de eerste en enige. Het is niet dat mijn leven daarvoor niet compleet was, maar de wens kwam toch nog. Een tweede zou ook welkom zijn geweest maar kwam niet en daar heb ik op een gegeven moment zelf een streep onder gezet. Het is prima zo, maar dus wel het nadeel dat ze altijd 1 van ons nodig heeft als ze een spelletje wil doen ofzo.

Thuiswerken met een baby of peuter vind ik echt geen optie, zeker niet alleen. Met Corona een paar keer noodgedwongen gedaan met 3 en 4 jaar, maar echt geconcentreerd bezig zijn lukte me niet. Ook nu met 9 jaar doen we het niet vaak.

Hier ligt ze pas rond 9 uur en ik mis mijn avonden wel…

Nomineer dit bericht ×