Bokt.nl

MissNienke1 schreef:

Ik vind het bemoedigend dat je aangeeft dat je soms wel dat yes-gevoel hebt.
Ik denk dat jouw onbehagen voortkomt uit het feit dat je het nu alleen moet doen. Toen die arabier van de manege gek deed, wist je dat er hulp was. Nu is die er niet en dat kan je onzeker maken. Je geeft aan dat de verkoper ervaren en betrouwbaar is. Is het mogelijk om eens een paar keer bij hem te lessen? Gewoon om je gevoel te krijgen dat je het paard 'aankan'.
En ga bij jezelf na of je, als je een ander paard zou kopen, dat onbehagen misschien ook hebt omdat je er nu alleen voor staat, of dat het echt door dit paard komt wat je een minder veilig gevoel geeft. Dus of je de situatie en het paard kan scheiden. Als het aan de situatie ligt, is een ander paard geen oplossing, maar ligt de oplossing in meer begeleiding. Als het aan het paard ligt, kun je verder kijken. Misschien helpt het al als je bij je stalgenoten aangeeft dat je het soms spannend vindt. Als zij dan gelijk met jou rijden, of je bent er als er iemand op stal aanwezig is, kan dat al heel anders voelen dan als je alleen bent. En veel stalgenoten zijn echt wel bereid om mee te denken en te helpen.
Sterkte want een paard moet wel leuk zijn, en geen opgave.

mooney schreef:

Ok, dus je wilt wel graag voor hem gaan.

Dan zou ik het opsplitsen in 3 aparte uitdagingen:
1. Jouw mindset waarin je achteraf gaat malen en de focus legt op de negatieve stukjes. Ik ben geen therapeut, dus ik doe niet alsof ik alle waarheid in pacht hebt. Ik denk wel dat je een mate van controle kan hebben over je mindset, dat de negatieve gedachten opkomen dat is ok maar het is dan aan jou om het te gaan proberen te relativeren. Voor sommige mensen helpt het om heel bewust te worden van de positieve dingen, door ze bijvoorbeeld te benoemen voor jezelf of vlak na een trainingssessie te noteren. Als je er last van blijft houden is het wellicht handig om te kijken of je hier begeleiding voor zou kunnen krijgen.

2. Je onzekerheid in het handelen. Aangezien dat vooral is als je zelfstandig aan de slag moet, denk ik dat het goed is om stappenplannen met je instructrice te bespreken. Dus focussen in de les op je plan van aanpak en iets minder op de uitvoering. Laat je instructrice uitleggen waarom je een bepaalde actie nu net op dat moment moet uitvoeren, laat haar veel vragen wat je voelt en wat je denkt dat je moet doen, in plaats van dat jij opdrachten van haar letterlijk uitvoert. Zorg dat je gaat leren wat stap B, C, D en E zijn als iets anders loopt dan normaal. Dat maakt dat je spannende situaties beter aan kan pakken, maar ook dat je buiten die situaties rustiger met je paard bezig kan omdat je niet de hele tijd bezig hoeft te zijn met 'was als...', ook niet achteraf.
Zolang dat nog niet lekker in je systeem zit, doe wat minder. Je kan beter wat minder vaak rijden en er een goed gevoel aan over houden dan je paard maar aan de bak proberen te houden terwijl je eigenlijk nog niet helemaal handelingsbekwaam bent of je in ieder geval nog niet zo voelt. In een ideale wereld ga je beter 2 a 3 x per week met begeleiding aan de slag (deels rijden, deels grondwerk), die je stapsgewijs steeds wat meer loslaten. Maar ik snap dat dat niet voor iedereen een financieel haalbare situatie is.
Als je de huisvesting van je paard goed geregeld hebt, is het niet erg als je maar 1 of 2 keer per week echt traint (mits je je verwachtingen binnen die trainingen daarop aanpast natuurlijk). Als je paard de training nodig heeft voor zijn beweging, dan is het misschien goed om zijn huisvesting kritisch te bekijken.

3. Het zelfvertrouwen van je paard. Als je paard wat minder onzeker wordt, dan heb je minder kans op de situaties die je vervelend vind. Ga dus op zoek naar manieren om de levenservaring van je paard wat op te bouwen, dat kan met grondwerk, of met laagdrempelige nieuwe leuke dingen doen. Als je paard stabieler wordt heb je daar ook weer profijt van als je dochter met hem aan de slag wil.

Maflinger_S schreef:

Het klinkt nog wel heel veel als moeten en minder als gezellig. Het mooie van een eigen paard is dat er eigenlijk niet zoveel zou moeten moeten. Wat je vandaag niet doet of niet lukt, doe je een andere keer.

Doe je ook grondwerk met m? Zo leer je hem beter kennen en het is misschien goed voor je zelfvertrouwen.

In je laatste post lees ik ook een stukje je verantwoordelijk voelen tav je dochter? Zij moet met dit paard haar eigen weg vinden en zij zit in een heel andere leeftijdscategorie dan jij, dus haar pad met dit paard zal ook anders zijn dan het jouwe. Dat is allemaal niet erg maar kost wel tijd.

En het kan natuurlijk nog zo zijn dat jij en dit paard inderdaad geen match zijn, dat is ook geen schande. Toen mijn vorige paard er niet meer was had ik na 3 weken een andere. Het heeft wel 2 jaar geduurd voordat ik me realiseerde hoe dierbaar ze me eigenlijk is geworden.

Ladyson schreef:

Wat doe je nu als je paard onrustig reageert en je aan het rijden bent? In de paardenwereld is de aanpak vaak doen alsof er niks gebeurt en doorgaan, maar dat werkt bij mij niet zo goed en wil ik ook niet meer aan mee doen.

Het helpt mij erg om 1. te weten wat de aanleiding is en 2. wat de stappen zijn om weer ontspanning te bereiken.
Bijv als een ander paard de bak binnenkomt, bouwt je paard spanning op. Zolang er geen paard binnenkomt, is er niks aan de hand. Je weet dat het risico moment dus is als een paard binnenkomt + je kan altijd kiezen om dan af te stappen.

Daardoor kan je het daadwerkelijke risico ook beter inschatten (hoe vaak komt er een paard binnen en wat is de eerste reactie van je paard, heb je nog tijd genoeg om af te stappen?) én gericht trainen op het stukje wanneer er spanning ontstaat.

Ohja, en bijna iedereen zit er op latere leeftijd helaas minder onbevangen op.

joyce B schreef:

Als je je zekerder voelt net les ofviemand erbij en onzeker als je alleen bent, dan zou ik eerst vooral rijden als je les hebt of er andere mensen bij zijn die je kunnen begeleiden. Doordat jij je zekerder voelt zal je ook anders op je paard zitten en minder spanning overbrengen op je paard of er beter aan blijven rijden, waardoor die ook rustiger zal blijven en meer bij de les.

Ik ben ook herintreder en herken dit ook bij mijzelf. Heb dit zelf ook bij wat heftige of vreemde paarden. Ikvheb periodes 2x per week les genomen of 1x per week les en de andere keer samen met de eigenaresse van trainingspaard. Met mijn eigen paard ook in het begon vaak samen met anderen in de bak gereden of in elk geval als ze in de buurt waren.

Als ik echt alleen was ging ik longeren (in de 30 bij 60 bak niet handig kwam ik achter i.v.m. explosie gevaar, beter in de niet te grote paddock van 14 meter doorsnede) of grondwerk doen.

Als een paard wat te heftig is bij aanloop kan er nog wel heel veel veranderen en dst je samen meer een combinatie gaat vormen.

Een paard moet wennen aan een nieuwe plek en nieuwe eigenaar
Een paard wordt anders gevoerd, komt in nieuwe kudde, komt misschien minder buiten. Dus: hoe voelt het paard zich op de plek en in de kudde waar die staat, krijgt die te veel krachtvoer of te weinig vrij bewegingsruimte en tijd?

Jijzelf moet wennen aan je paard, er weer in komen met rijden en wederzijds vertrouwen opbouwen

Je paard wordt vanzelf wat ouder en kan rustiger worden, beter doorgereden en daardoor meer gewend, of beter aan de helpen staan.

Het is een puzzeltje.
Kost tijd.
Zorg ondertussen dat je opbouw van spanning zoveel mogelijk voorkomt. En als ondersteun8ng bij het rijden goed helpt, dan doe je daar meer van. En als grondwerk of ovstakeltraining etc helpt? Dan doe je dat wat vaker.

Gini schreef:

Heeft de verminderde interesse van je dochter ook niet met het paard te maken? Allez, ik vind het wel opvallend dat bij twee personen de paardenhobby wat minder leuk is geworden sinds de aankoop van dit paard. Ik denk dat het dus helaas om een complete mismatch gaat en dat verkoop zeker geen slechte stap is.

ikke schreef:

Ik mis in het hele verhaal info over twee dingen: opvoeding en zijn medische status.

Op basis van je je schrijft, zou ik me eerst afvragen of we alle afspraken wel op de juiste manier op een rijtje hebben. Het is mij niet helemaal duidelijk of je dat, voor jouw gevoel, goed voor elkaar hebt.

Tweede ding wat ik serieus zou overwegen is een korte check-up. Begin met een bloedonderzoek om te checken of alle waardes binnen redelijkheid vallen en op basis van die info kun je kijken wat een goede aanpak kan zijn, al er iets nodig blijkt te zijn.


Opvoeding is echt een ding. Er kwam bij ons een nogal onbehouwen Tuiger in de groep. Hij was verder niet gevaarlijk of zo maar echt rekening hielt hij ook niet met je. Dat heeft hem hier en daar een knal en een hoek opgeleverd maar hij let nu wel op mensen, houdt enige beleefde afstand en je kunt hem met kleine signalen vragen iets te doen. Uiteindelijk blijkt hij een gezellige knuffelkont te zijn die waarschijnlijk nooit echt handig opgevoed is door degenen die met hem om gingen.

AnnoNiemand schreef:

Ik denk dat het al mis is gegaan bij dat je nooit 'het' gevoel hebt gehad bij dit paard. Met een paard werken is nooit 100% zonder gevaar. Maar dat moet je incalculeren. En dat kan als je i.m.o. dé klik hebt. Waardoor je vertrouwt op je paard, er plezier in hebt om met hem te werken. Ik zit met een big smile op mijn menwagen, ook al kom ik wel eens gevaarlijkere situaties tegen. Maar no way dat ik zomaar op elk paard zou stappen of op elke menwagen met willekeurig paard ervoor. Als ik dat gevoel bij aankoop al niet had gehad, zou ik me achter mijn oren krabben of dit wel het juiste paard voor mij zou zijn.