Bokt.nl

**Geplaatst**: Gisteren, 07:52

Geplaatst: Gisteren, 07:52

Hier 3 kinderen een baan en 4 paarden aan huis.

Tijdens de eerste zwangerschap ben ik heel hard van me paard gevallen en door de ambu opgehaald. Dus toen eigenlijk direct gestopt met rijden. Tijdens mijn 3de zwangerschap durft ik pas weer te rijden toen ben ik denk ik tot een week of 25 door gereden.
Ik heb aller 3 mijn zwangerschappen fitnest tot de laatste dag, daardoor was ik erg fit alle 3 mijn bevallingen ging volgens de verloskundige daardoor super makkelijk. Alle 3 de kids waren er zonder pijnstilling binnen een paar uurtjes (2 tot 5) vanaf de eerste wee.
Lichamelijk ben ik nu met 3 kinderen denk ik fitter dan ik ooit geweest was (stak afgetraind). Lichamelijk is het dus echt een kwestie van bij houden. Als je je zelf laat gaan tijdens je zwangerschap heb je gewoon een hele klus om de boel weer op te lappen.

Rijden na de zwangerschap was wel lastiger, met 4 paarden is er een hoop mestwerk dus echt veel tijd om te rijden hield ik niet over, maar toch heb ik zo veel mogelijk gereden sinds ze allemaal naar de peuterspeelzaal gingen werd het al makkelijker, en nu ze opschool zitten ben ik weer vol op in de paarden bezig.

We moet ik zeggen dat het hebben van kinderen me nog al tegen valt, het maakt het leven een stuk lastiger en iets plannen is bijna niet te doen, ook heb je met 3 kinderen niet veel mensen die op willen passen (althans ik niet) Dus denk er goed overna of je het echt wil. Hoewel ik me kinderen natuurlijk niet meer kwijt zou willen zou ik denk ik als ik het over kon doen niet meer aan kinderen beginnen.

**Geplaatst**: Gisteren, 08:45

Re: Echte ervaringen gezocht paard + baby + werk etc

Geplaatst: Gisteren, 08:45

Goh wat is het verfrissend dat mensen tegenwoordig zo eerlijk zijn over de mooie en minder mooie kanten aan ouder zijn!
Ik vind jullie verhalen echt heel waardevol om te lezen. En wat fijn dat mensen elkaar zo kunnen helpen met eerlijke verhalen!
over de kracht van bokt/ een community gesproken.

**Geplaatst**: Gisteren, 08:57

Geplaatst: Gisteren, 08:57

Het is lastig dat dit niet voor iedereen te voorspellen is.

Hier 2 zoontjes, (voorheen 2 paarden) een jong beleerd paard van 5 en ik werk 20-30 uur per week.

Het voordeel voor mij is dat ik mijn werktijden zelf kan indelen als hoefsmid, nadeel daarvan is dat ik niet thuis kan werken.. mijn man heeft wel een kantoorbaan en werkt redelijk vaak thuis.

In een normale week kan ik 4-5 keer naar stal en red ik het ook om 3-4 keer te rijden. Toen ik nog 2 paarden had, vond ik het wel pittig. Ookal was er eentje met pensioen. Nu heb ik er nog eentje en dat is een stuk beter te doen.

Wat voor mij de oplossing is geweest is om te kiezen voor volpension, anders is het hier ook niet haalbaar ondanks steun van manlief. Als ik dan op stal ben, hoef ik niet allerlei klusjes te doen en kan ik gelijk met haar aan de slag. Ook komt ze niks tekort als ik er een dag niet ben of als we als gezin een dag weg zijn. Moet financieel wel haalbaar zijn natuurlijk, want vaak kost dit toch wat meer. Of een bijrijder kan de oplossing zijn.

Echter denk ik wel dat je je plannen iets moet aanpassen; ieder weekend op wedstrijd of uuuuuuuuren het bos in, dat zijn toch dingen die minder worden (betekend niet dat het niet kan, maar je wilt ook tijd met je gezin toch?)

Als manlief thuis werkt, kan ik in de middag of ik ga naar stal als ze in de avond op bed liggen.

Tijdens mijn zwangerschap heb ik wel weinig gereden door klachten, maar er is zoveel meer wat je dan kunt doen; longeerwerk, dressuur vanaf de grond enz.

**Geplaatst**: Gisteren, 09:17

Geplaatst: Gisteren, 09:17

1 kind hier en dankzij vader die buiten werktijd nauwelijks buitens huis kwam kon ik me goed redden met paard. Hij was er ok mee dat ik veel avonden weg was.

Gelukkig stond paard op pension waardoor ik niet dagelijks hoefde te komen én het werk verdeeld werd. Ik zie veel ouders met dieren aan huis alleen maar werken voor de paarden en 0 tijd hebben voor rijden of andere lol.

**Geplaatst**: Gisteren, 09:20

Geplaatst: Gisteren, 09:20

Ik denk dat het heel belangrijk is om van te voren ook met je partner je verwachtingen door te spreken. Gevolg van allebei een hobby hebben die veel tijd kost, is dat je elkaar minder vaak zult zien. Toen we nog geen kinderen hadden, sportten we op dezelfde avonden. Toen de kinderen kwamen, moest dat omstebeurt, met als gevolg dat we vaak maar 1 of 2 avonden samen thuis zijn. Toen de kinderen nog sliepen in de middag, ging ik vaak op dat moment naar stal. Dan hoefde ik me ook niet schuldig te voelen dat ik de kinderen te kort deed, of dat ik mijn man 'opzadelde' met de kinderen. Dat zat natuurlijk in mijn hoofd want hij vond dat helemaal niet erg. Maar als moeder heb je misschien last van schuldgevoel.
Zelf ben ik altijd redelijk fit geweest en herstelde snel na de zwangerschappen, maar dat kun je van te voren niet voorspellen. Bedenk ook of je lol haalt uit grondwerk, longeren, wandelen, etc. als rijden niet gaat.
En misschien kun je je werk zo organiseren dat je bijvoorbeeld tot 16 uur werkt, dan nog naar stal en toch om 18 uur de kinderen kunt ophalen van de opvang. Maar echt halve dagen op stal, dat zat er voor mij niet meer in. Meestal 2 uur ofzo. Dan kun je dus prima in de bak rijden of een buitenrit maken, maar wedstrijdambities staan al jaren in de kast. Als de kinderen op school zitten, heb je misschien wel een hele ochtend in de week waarbij je naar stal kunt, maar dat duurt dus wel een tijd voor het zover is (de oudste was 8 toen de jongste naar school ging).

**Geplaatst**: Gisteren, 09:26

Geplaatst: Gisteren, 09:26

Cayenne schreef:
Jeetje Pikeur, ik word eigenlijk een beetje verdrietig van je post.
Het was natuurlijk eigen keus maar zo te lezen heb je heel veel van jezelf opgeofferd

Zo voelt het wel een beetje maar aan de andere kant denk ik wel dat die hele hulpeloze fase van een jong kind nu voorbij is nu ze op de basisschool zitten, en zeker als er misschien ooit nog 1 gaat paardrijden is het misschien juist weer leuk om het samen te doen.

Wat ik ook wel merk is dat ik bij elke fase het gevoel heb een nieuwe identiteit te moeten vinden. Ik ben niet echt zo'n typische moeder die al heel haar leven zegt kinderen te willen (integendeel, ik trek al heel mijn leven naar dieren) dus dat is wel een beetje zoeken elke keer.

**Geplaatst**: Gisteren, 09:38

Re: Echte ervaringen gezocht paard + baby + werk etc

Geplaatst: Gisteren, 09:38

Ik heb een fulltime verzorgpaard gehad, was op een stukje financiën na mijn eigen paard. Toen ik 31 was, werd ik zwanger van mijn oudste zoon. Tijdens mijn zwangerschap ben ik na 13 wk gestopt met rijden, puur omdat ik de energie niet meer had. Mesten, binnen en buiten zetten allemaal wel gedaan. Ik heb wel een keer een bijna dood ervaring gehad. Ik zette een andere merrie binnen, die wilde meteen haar box weer uit rennen. Ik kwam met mijn dikke buik klem te zitten tussen haar kont en de muur. Ze deed haar kont naar beneden alsof ze wilde slaan. Ik heb echt doodskreten gegeven toen, godzijdank kon ik haar weer omdraaien.

Toen mijn zoon er eenmaal was, kon ik niet meer elke dag naar het paard toe (ik werkte 4 dagen) toen heeft de eigenaresse besloten het paard met pensioen te doen. Daar was geen lichamelijke reden voor, maar zij wilde geen extra verzorgster. Ik gunde het paard, echt mijn allerbeste vriendinnetje, een heerlijk paardleven, ze is nog 4 jaar heel gelukkig geweest op haar pensioenplek. Daarna nog wel wat paarden verzorgd maar nooit meer zoveel plezier gehad als met mijn 'eigen' merrietje.

**Geplaatst**: Gisteren, 09:38

Geplaatst: Gisteren, 09:38

manolito10 schreef:
Oef, daar is ook even iets waar ik mee zit: “mijn paard is nog jong”
Mijn once-in-a-lifetime paard wordt dit jaar 15, elke seconde die ons samen gegund is, daar wil ik van genieten… ik ben zo bang dat ik er dan 6 maanden uit zou liggen en het ons dus 6 maanden “kost”

Hoe gaan anderen hier mee om?

En ik wil eigenlijk ook helemaal niet dat mijn paardenleven “op de achtergrond” verdwijnt, het is zo’n groot deel van mijn leven.

Er zijn in de loop der jaren al heel wat topics over dit onderwerp geweest.
In mijn beleving zijn er maar een paar moeders waarbij het lukt om een beetje leuk met hun paard bezig te blijven.

En het is helemaal afhankelijk van hoe verloopt je zwangerschap en bevalling. Wat doet het met je lijf en psyche. Wat voor kindje krijg je qua hoe makkelijk of intensief het is. Krijg je een tevreden, gezond, makkelijk en veel slapend kindje dan is dat natuurlijk totaal anders dan een handenbindertje dat je amper neer kan leggen / af kan geven.

Hoe ben je zelf als moeder. Wordt je echt een mamma leeuw die zoveel mogelijk bij kindje wil zijn en op elk piepje wil reageren. Of vind je het prima om kindje veel bij iemand anders achter te laten terwijl jij jouw eigen ding gaat doen. En vind je het geen probleem om kindje even te laten huilen / jammeren / piepen / mopperen in de wandelwagen terwijl jij bij de paarden bezig bent. Of breekt je hart daarvan of raakt je kindje dermate overstuur dat je eigenlijk weinig keuze hebt....

Hoe veel hulp heb je met kindje / huishouden / paarden en andere klussen rond het huis. Stop je daarnaast nog veel uren en energie in werk en andere hobbies.

Het kan al enorm intensief zijn als je verder niks hoeft te doen behalve voor je kindje zorgen de hele dag. Simpel wat aan huishouden doen of even buiten de post pakken of even een appeltje geven aan je paarden die in de tuin staan, kan al een bijna onmogelijke taak blijken te zijn als je alleen thuis bent met je kleintje(s)

Waar de 1 het als een makkie ervaart met 3 kinderen, zijn er volgens mij 100 anderen die het met 1 of 2 (en allemaal andere balletjes die omhoog gehouden moeten worden) echt behoorlijk zwaar vinden en jaren nauwelijks ergens aan toe komen met hun paard.

Sowieso heeft paarden aan huis natuurlijk al voordelen en nadelen. Het lijkt zo leuk om ze aan huis te hebben maar vaak is de praktijk toch dat je meer aan rijden toekomt op pension, dan wanneer ze bij huis staan want dan heb je ineens al het werk er omheen zelf erbij te doen en komt menigeen zonder kinderen al amper nog aan rijden toe

**Geplaatst**: Gisteren, 09:41

Geplaatst: Gisteren, 09:41

Bovenstaande is ook de reden dat wij bewust voor 1 kind hebben gekozen, of ja bewust, we hebben wel een jaar geprobeerd om een 2e kindje te krijgen. Toen dat niet lukte stonden we voor de keus om de medische molen in te gaan. Daar hebben we uiteindelijk niet voor gekozen en toen die beslissing als een enorme opluchting voelde wist ik, dit is de goede beslissing. Ik zie om me heen ook wel dat het met 2 of meer kinderen gewoon heel anders wordt. En natuurlijk weet je met 1 ook niet zeker hoe het loopt, maar het is wel makkelijker plannen allemaal.

**Geplaatst**: Gisteren, 09:50

Geplaatst: Gisteren, 09:50

Tegelijkertijd is het 'nadeel' van 1 kind wel weer dat je dan als ouders intensiever nodig bent om je kind bezig te houden zeg maar, waar ze met een broertje / zusje toch een speelkameraadje hebben en meer elkaar bezig kunnen houden... op een positieve manier, als je geluk hebt

Maarja als ze samen niet klikken of steeds ruzie zoeken dan is het alleen maar lastiger, en er gaat natuurlijk ook weer meer tijd in zitten als je meerdere kinderen hebt die op andere tijden / plekken her en der gehaald en weggebracht moeten worden enzo.

**Geplaatst**: Gisteren, 09:54

Geplaatst: Gisteren, 09:54

Ik weet niet of je iets aan mijn antwoord hebt, want mijn situatie is wel wat uitzonderlijk met ouders, paarden en werk aan huis.

Ik ben 4 jaar geleden voor mijzelf begonnen (hondenopvang) zodat ik hopelijk als ik zo ver was om aan kinderen te beginnen daar genoeg uit kon halen om niet meer buiten de deur te hoeven werken. Dit is gelukkig gelukt. Dit werk bestaat natuurlijk uit het verzorgen, aandacht geven, schoonmaken van verblijven en met ze naar buiten/uitlaten. Dit is aan huis en mijn dochter ging altijd mee en als ze lag te slapen ging de babyfoon aan. Als het echt niet anders kon gaat ze even bij m’n ouders in huis. Ik doe de opvang samen met mijn moeder dus zij helpt mee met de werkzaamheden zodat we elkaar ook wat kunnen aflossen

Wbt de paarden. We hebben er 6. 2 zijn van mij, 2 van mijn moeder en 2 Shetlanders van ons allemaal. Tijdens de zwangerschappen heb ik altijd uitgemest, opgestrooid, geveegd en alle andere werkzaamheden, weer samen met mijn moeder. Mijn vader voert ze ‘s avonds altijd (18u en 22u) dus dat scheelt ook. Qua rijden heb ik tot ongeveer 20 weken kunnen rijden. Maar ik was/ben twee keer tegelijk zwanger/drachtig met mijn merrie(s). Mijn ene merrie is 3 en heb ik nog wel gereden met dikke buik. Andere merrie is super vertrouwd maar beide inmiddels bijna 9 maanden drachtig en ik ben nu 30 weken. Dus rijden doen we niet meer. We krijgen alle 3 een baby in maart

Vorige keer reed ik na 3 weken ongeveer weer en startte ik na 3 maanden alweer in de klasse M1. Ik ging vaak rijden als de kleine sliep (babyfoon aan, als er wat was stapte ik af, knoopte de teugels op en liet het paard maar even in de bak) . Hun kamers zijn letterlijk naast de bak (ik woon in een grote stacaravan). Ook na 3 weken al een paard op de keuring voorgebracht (reserve kampioen geworden O:)

) en 3 weken later mijn andere paard voorgebracht (op kop geplaatst). Dus dat ging allemaal van een leien dakje.

Qua zwangerschap. Ik heb twee keer echt een hele fijne makkelijke zwangerschap gehad. Het minste was nog de misselijkheid in het begin. Maar dit was wel te doen en de werkzaamheden lijden er niet onder. Ik heb verder geen klachten alleen dat je wat sneller moe bent. Mijn dochter slaapt van 12 tot 3, dan slaap ik vaak ook een uurtje en doe ik daarna de honden. Dan ben ik weer in huis als ze wakker wordt. Dat werkt ideaal. Mijn bevalling was binnen 5,5u klaar en ben heel snel hersteld. Ik stond de volgende dag al in de stal (niet om te werken, wel om te knuffelen). En een week later was ik weer volop aan het werk in de opvang. Mijn man werkt 40u en ‘s avonds doe ik in principe niks met de paarden. Wel de honden die om 21u nog even naar buiten gaan voor de nacht. Ik heb gelukkig geen ‘mama kindje’ gehad en ze is altijd gek op papa. Dat scheelt ook wel denk ik.

Qua sociaal leven is er eigenlijk weinig veranderd. Behalve dat je nooit meer uitgaat of een avondje weg gaat. Als we een keer uit eten wouden kon m’n dochter wel even naar opa en oma. Vriendinnen komen nogsteeds over de vloer, de meeste hebben inmiddels ook een kleintje. Of ik ga naar hun toe.

Ja mijn leven is eigenlijk alleen mooier geworden. Ik heb niks op de achtergrond hoeven drukken of op moeten geven. Je bent alleen wel wat vrijheid kwijt, want je moet wel alles plannen en rekening houden met slaapjes etc. Ik ben wel altijd moeder omdat m’n man ook gewoon de hele dag werkt

Ze vind het ook fantastisch om met paarden om te gaan of met heit op de machines (trekkers shovels quads autos)
Afbeelding

Met m’n 3 jarige afgelopen najaar. Weet zo even niet hoe ver ik zwanger ben hier
Afbeelding

We genieten elke dag

Nu dus 2 veulens op komst, zelf zwanger en een dochter van 1,5. Werk gaat gewoon door tot aan de bevalling. En ik hoef nogsteeds niks in te leveren.

**Geplaatst**: Gisteren, 09:55

Geplaatst: Gisteren, 09:55

pmarena schreef:
Tegelijkertijd is het 'nadeel' van 1 kind wel weer dat je dan als ouders intensiever nodig bent om je kind bezig te houden zeg maar, waar ze met een broertje / zusje toch een speelkameraadje hebben en meer elkaar bezig kunnen houden... op een positieve manier, als je geluk hebt

Maarja als ze samen niet klikken of steeds ruzie zoeken dan is het alleen maar lastiger, en er gaat natuurlijk ook weer meer tijd in zitten als je meerdere kinderen hebt die op andere tijden / plekken her en der gehaald en weggebracht moeten worden enzo.

Het ligt er ook een beetje aan waar je woont. Hier wonen alle beste vriendjes in dezelfde wijk dus aan speelkameraadjes is echt geen gebrek. Toen ik bevallen was van de eerste wist ik al: dit nóóit weer. Ik snap zelf ook niet zo goed waarom mensen die het zwaar vinden of anderszins moeilijk (vanwege het kwijt zijn van je vrijheid) na het eerste kind nóg meer kinderen nemen. Eén kind vind ik vooral heel praktisch. Ons kind mist echt nooit een broertje of zusje en vindt het juist heerlijk om alles voor zichzelf te hebben.

En spullen delen leren ze echt met vriendjes en op school wel, dat is hier dus ook helemaal geen probleem en dus ook geen enkele reden om nog een kind te nemen. Juist doordat ons kind alleen is kan deze zichzelf ook heel goed vermaken.

Daarbij is het met één kind zo dat alle moeilijke fases die je gehad hebt, daarna voorbij zijn en niet meer terug komen. Ik moet er niet aan denken bepaalde fases nog opnieuw weer door te moeten met een ander kind.

Of met meerdere kinderen naar meerdere sporten te moeten racen.

**Geplaatst**: Gisteren, 10:05

Re: Echte ervaringen gezocht paard + baby + werk etc

Geplaatst: Gisteren, 10:05

Heel simpel, je bent nu nog de hoofdrolspeler in je leven en straks niet meer. Kind, zeker als het nog jong is, gaat voor alles, dan heb jij/jullie tijd om te slapen, werken en het huis leefbaar te houden. De overgebleven uurtjes zijn voor dieren en andere hobby's.

Als je geen absolute drang hebt voor een kind (wat ik wel echt had) zou ik het gewoon niet doen.

**Geplaatst**: Gisteren, 10:15

Re: Echte ervaringen gezocht paard + baby + werk etc

Geplaatst: Gisteren, 10:15

Er spelen heel veel factoren mee, staat je paard aan huis, op een stal, hoe lang is de reistijd, is het vol pension of doe het zelf stal. Hoe veel uren werk je (is dat ook thuis, of elders, reistijd etc)
en de steun van je partner of netwerk.
En daarbij denk ik ook of je makkelijk kindje hebt of zorg intensief kindje.
En hoe veel energie heb je nog.. naast je huishouden etc.

**Geplaatst**: Gisteren, 10:17

Geplaatst: Gisteren, 10:17

troi schreef:
Heel simpel, je bent nu nog de hoofdrolspeler in je leven en straks niet meer. Kind, zeker als het nog jong is, gaat voor alles, dan heb jij/jullie tijd om te slapen, werken en het huis leefbaar te houden. De overgebleven uurtjes zijn voor dieren en andere hobby's.

Als je geen absolute drang hebt voor een kind (wat ik wel echt had) zou ik het gewoon niet doen.

Ja dit is zoooo waar, als je een kind hebt, wordt je geleefd, Nu nog steeds trouwens, ze is nu 13, tuurlijk kan ze nu best alleen zijn en wat dan ook maar als alleenstaande ouder is ze eigenlijk heel veel bij mij want ze komt bijna niet bij haar vader. Dan ga je gewoon niet even urrreen rijden, je leven verandert, je paarden en jezelf staan niet meer op de eerste plaats. Geen moment spijt hoor, ze is het mooiste wat me overkomen is, maar alles is verandert, sowieso mijn lijf en de vermoeidheid, zwanger zijn ging heel goed, tijd lang door gereden...maar na de bevalling die heel zwaar was, 14 maanden zwaar gebroken nachten gehad, gewoon werken natuurlijk, dus als je dan gemest hebt en gewerkt enzo, dan was ik klaar, helemaal op...Ik weet niet of je man ook veel thuis is en veel op kan passen maar bij mij is er heel erg veel verandert...

**Geplaatst door de TopicStarter** : Gisteren, 10:27

Geplaatst door de TopicStarter : Gisteren, 10:27

Oh wat een reacties in een keer, super fijn om allemaal te lezen!

Wat ik tot nu toe een beetje er uit haal is: voor iedereen is het anders, je kan je nog zo voorbereiden maar je kan simpelweg niet alles uitstippelen of inschatten.
Maaarrrr je vangnet is heel belangrijk en de hoeveel tijd/energie die je hebt.

Het fysieke gedeelte klinkt ook voor iedereen anders, fit zijn en blijven sporten kan veel helpen maar is niet voor iedereen mogelijk dus. Veel onzekerheden, ik hou niet zo van onzekerheden haha.

Wat ik wel weet (voor mezelf): maximaal 1 kindje. Dat zeggen we (vooral ik) nu, je weet natuurlijk nooit hoe het gaat maar het idee dat 1 'genoeg' is, geeft me rust.

Ik heb het geluk dat ik een goed en groot vangnet heb, opa's en oma's die nu al in de rij staan om op te passen, een man die droomt van het leven met een kindje en mega flexibel is in werk en geen extreme hobby's buiten de deur heeft, paarden (1 rijpaard) aan huis die prima een paar dagen stil kunnen staan en veel bewegingsruimte hebben.

Maar ik lees ook dat veel mensen ergens een beetje spijt voelen, dat vind ik zo verdrietig. Voelt het dan alsof je jezelf opzij hebt moeten zetten?

Anyways, ik waardeer het enorm dat iedereen zo de ervaringen wil en durft te delen!

**Geplaatst door de TopicStarter** : Gisteren, 10:28

Geplaatst door de TopicStarter : Gisteren, 10:28

Kabayo schreef:
Ik weet niet of je iets aan mijn antwoord hebt, want mijn situatie is wel wat uitzonderlijk met ouders, paarden en werk aan huis.

Ik ben 4 jaar geleden voor mijzelf begonnen (hondenopvang) zodat ik hopelijk als ik zo ver was om aan kinderen te beginnen daar genoeg uit kon halen om niet meer buiten de deur te hoeven werken. Dit is gelukkig gelukt. Dit werk bestaat natuurlijk uit het verzorgen, aandacht geven, schoonmaken van verblijven en met ze naar buiten/uitlaten. Dit is aan huis en mijn dochter ging altijd mee en als ze lag te slapen ging de babyfoon aan. Als het echt niet anders kon gaat ze even bij m’n ouders in huis. Ik doe de opvang samen met mijn moeder dus zij helpt mee met de werkzaamheden zodat we elkaar ook wat kunnen aflossen

Wbt de paarden. We hebben er 6. 2 zijn van mij, 2 van mijn moeder en 2 Shetlanders van ons allemaal. Tijdens de zwangerschappen heb ik altijd uitgemest, opgestrooid, geveegd en alle andere werkzaamheden, weer samen met mijn moeder. Mijn vader voert ze ‘s avonds altijd (18u en 22u) dus dat scheelt ook. Qua rijden heb ik tot ongeveer 20 weken kunnen rijden. Maar ik was/ben twee keer tegelijk zwanger/drachtig met mijn merrie(s). Mijn ene merrie is 3 en heb ik nog wel gereden met dikke buik. Andere merrie is super vertrouwd maar beide inmiddels bijna 9 maanden drachtig en ik ben nu 30 weken. Dus rijden doen we niet meer. We krijgen alle 3 een baby in maart
Vorige keer reed ik na 3 weken ongeveer weer en startte ik na 3 maanden alweer in de klasse M1. Ik ging vaak rijden als de kleine sliep (babyfoon aan, als er wat was stapte ik af, knoopte de teugels op en liet het paard maar even in de bak) . Hun kamers zijn letterlijk naast de bak (ik woon in een grote stacaravan). Ook na 3 weken al een paard op de keuring voorgebracht (reserve kampioen geworden ) en 3 weken later mijn andere paard voorgebracht (op kop geplaatst). Dus dat ging allemaal van een leien dakje.

Qua zwangerschap. Ik heb twee keer echt een hele fijne makkelijke zwangerschap gehad. Het minste was nog de misselijkheid in het begin. Maar dit was wel te doen en de werkzaamheden lijden er niet onder. Ik heb verder geen klachten alleen dat je wat sneller moe bent. Mijn dochter slaapt van 12 tot 3, dan slaap ik vaak ook een uurtje en doe ik daarna de honden. Dan ben ik weer in huis als ze wakker wordt. Dat werkt ideaal. Mijn bevalling was binnen 5,5u klaar en ben heel snel hersteld. Ik stond de volgende dag al in de stal (niet om te werken, wel om te knuffelen). En een week later was ik weer volop aan het werk in de opvang. Mijn man werkt 40u en ‘s avonds doe ik in principe niks met de paarden. Wel de honden die om 21u nog even naar buiten gaan voor de nacht. Ik heb gelukkig geen ‘mama kindje’ gehad en ze is altijd gek op papa. Dat scheelt ook wel denk ik.

Qua sociaal leven is er eigenlijk weinig veranderd. Behalve dat je nooit meer uitgaat of een avondje weg gaat. Als we een keer uit eten wouden kon m’n dochter wel even naar opa en oma. Vriendinnen komen nogsteeds over de vloer, de meeste hebben inmiddels ook een kleintje. Of ik ga naar hun toe.

Ja mijn leven is eigenlijk alleen mooier geworden. Ik heb niks op de achtergrond hoeven drukken of op moeten geven. Je bent alleen wel wat vrijheid kwijt, want je moet wel alles plannen en rekening houden met slaapjes etc. Ik ben wel altijd moeder omdat m’n man ook gewoon de hele dag werkt

Ze vind het ook fantastisch om met paarden om te gaan of met heit op de machines (trekkers shovels quads autos)
[ Afbeelding ]
[ Afbeelding ]
[ Afbeelding ]
[ Afbeelding ]
Met m’n 3 jarige afgelopen najaar. Weet zo even niet hoe ver ik zwanger ben hier
[ Afbeelding ]
[ Afbeelding ]
[ Afbeelding ]
[ Afbeelding ]
We genieten elke dag
Nu dus 2 veulens op komst, zelf zwanger en een dochter van 1,5. Werk gaat gewoon door tot aan de bevalling. En ik hoef nogsteeds niks in te leveren.

Wat een bijzonder verhaal en echt prachtige foto's

!

**Geplaatst**: Gisteren, 10:41

Geplaatst: Gisteren, 10:41

Ik ben niet zo’n druktemaker van nature en pas me makkelijk aan, dat gebeurde dus ook toen ik kinderen kreeg. Lang doorgereden toen ik zwanger was en daarna vrij snel alleenstaande moeder. Kind ging lekker mee naar stal, buiten in de wagen slapen is heerlijk voor ze. Ook de tweede veel mee genomen, ook toen ze wat ouder werden. Samen doen is leuk, even een filmpje kijken ook prima. En alleen op wedstrijd ging ook goed, maar nogmaals, ik ben niet zo moeilijk.

Eerste jaren niet veel lang weg geweest, nu zijn ze 5 & 8 en ga ik voor het 2 jaar op rij met een vriend 5 dagen op vakantie. Heerlijk. Mijn partner doet dan de zorg. Dat is wel cruciaal, dat je mensen om je heen hebt die je af en toe ontlasten. Mijn moeder is bijvoorbeeld daarin ook goud waard.

Ik heb geen paard meer sinds vorig jaar maar dat lag echt niet aan de kinderen. Oh ja en ik werk ook full time.

Overigens had ik ook geen grote kinderwens. Ik vind mijn eigen kinderen leuk. Daar blijft het bij

**Geplaatst**: Gisteren, 10:53

Geplaatst: Gisteren, 10:53

AnnoNiemand schreef:
pmarena schreef:
Tegelijkertijd is het 'nadeel' van 1 kind wel weer dat je dan als ouders intensiever nodig bent om je kind bezig te houden zeg maar, waar ze met een broertje / zusje toch een speelkameraadje hebben en meer elkaar bezig kunnen houden... op een positieve manier, als je geluk hebt

Maarja als ze samen niet klikken of steeds ruzie zoeken dan is het alleen maar lastiger, en er gaat natuurlijk ook weer meer tijd in zitten als je meerdere kinderen hebt die op andere tijden / plekken her en der gehaald en weggebracht moeten worden enzo.

Het ligt er ook een beetje aan waar je woont. Hier wonen alle beste vriendjes in dezelfde wijk dus aan speelkameraadjes is echt geen gebrek. Toen ik bevallen was van de eerste wist ik al: dit nóóit weer. Ik snap zelf ook niet zo goed waarom mensen die het zwaar vinden of anderszins moeilijk (vanwege het kwijt zijn van je vrijheid) na het eerste kind nóg meer kinderen nemen. Eén kind vind ik vooral heel praktisch. Ons kind mist echt nooit een broertje of zusje en vindt het juist heerlijk om alles voor zichzelf te hebben. En spullen delen leren ze echt met vriendjes en op school wel, dat is hier dus ook helemaal geen probleem en dus ook geen enkele reden om nog een kind te nemen. Juist doordat ons kind alleen is kan deze zichzelf ook heel goed vermaken.

Daarbij is het met één kind zo dat alle moeilijke fases die je gehad hebt, daarna voorbij zijn en niet meer terug komen. Ik moet er niet aan denken bepaalde fases nog opnieuw weer door te moeten met een ander kind. Of met meerdere kinderen naar meerdere sporten te moeten racen.

Anderzijds genieten ik & mijn man juist van het leven en de daarbij horende chaos in huis. Ja mijn was loopt soms achter, en nee het is niet altijd brandschoon thuis (ook nog 2 honden). Maar mocht het ons gegunt zijn willen wij juist nog graag een 3de. Ik vind moeder zijn naast de paardenpassie echt 1 van de mooiste dingen die er is.

Nou zijn wij wel wat makkelijker van aard, raken ook niet in de stress van een brul of huilbui. Go with the flow denk ik dan maar. Wat wel helpt is dat papa net zo betrokken is, hier doen we het echt samen. En dat zie ik ook weleens anders in mijn omgeving..

**Geplaatst**: Gisteren, 10:57

Geplaatst: Gisteren, 10:57

manolito10 schreef:
Maar ik lees ook dat veel mensen ergens een beetje spijt voelen, dat vind ik zo verdrietig. Voelt het dan alsof je jezelf opzij hebt moeten zetten?

Ik wil het geen spijt noemen. Het was ongepland maar bewust gehouden. Maar ik ben geen geboren moeder. Ik houd zielsveel van mijn dochter (al is het niet makkelijk alleen en de puberfase duurt wel heeeeel lang) maar ik zou een heel leuk leven gehad kunnen hebben zonder kind. Dan had ik zeker nog paardgereden. Wie weet in de toekomst nog. Maar eigenlijk houd ik helemaal niet van kinderen. Ik houd van mijn eigen maar andere kinderen vind ik vreselijk.
Dus ja ik voel het wel alsof een deel van mijn leven in het teken heeft gestaan/staat van mijn kind.

Edit: en de vanzelfsprekendheid en onbezorgdheid is weg. Je maakt jezelf toch altijd in je achterhoofd druk om je kind. Ook als ze ouder zijn. Dat heb ik ook onderschat.

Laatst bijgewerkt door Suzanne F. op Gisteren, 11:08, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: Gisteren, 11:04

Geplaatst: Gisteren, 11:04

Dat is toch ook zo? We kunnen niet ontkennen dat een kind grootbrengen veel tijd, aandacht en energie kost. Hoe je daar mee om gaat is deels mindset.

Tuurlijk als ik weer elke maand 2 rooitjes naar de opvang bracht dacht ik wel eens aan hoeveel geld ik zou hebben zonder kinderen. Maar goed, diezelfde gedachtengang kun je toepassen op het houden van paarden. En ook wat betreft tijd en aandacht want laten we alsjeblieft niet doen alsof het houden van paarden louter is rozengeur en maneschijn is.

Oh om nog terug te komen op lichamelijk ongemakken. Ik ben altijd sportief geweest en gebleven, en heb dezelfde maat als voor mijn kinderen. Duurde met de tweede wel langer maar dat kwam ook door corona. M’n buik is niet meer zo mooi maar dat is genetisch ook. M’n moeder heeft 3 kinderen gekregen en elke zwangerschap 25+kg erbij. Geen los vel te bekennen op haar buik.

Laatst bijgewerkt door Pantykous op Gisteren, 11:08, in het totaal 2 keer bewerkt

**Geplaatst**: Gisteren, 11:05

Geplaatst: Gisteren, 11:05

manolito10 schreef:
Maar ik lees ook dat veel mensen ergens een beetje spijt voelen, dat vind ik zo verdrietig. Voelt het dan alsof je jezelf opzij hebt moeten zetten?

Het voelt niet alleen alsof je jezelf opzij moet zetten, dat is ook gewoon een feit. Of je dat erg vind is een 2e. En dat is enorm persoonlijk.
Ik vind dat ik meer heb gewonnen dan verloren, veel meer zelfs. Heb voor mijn gevoel door mijn kind het leven 2x geleefd, alles door zijn ogen opnieuw ervaren.
Ik hoop dat tzt via een kleinkind voor de 3e keer te mogen doen.

**Geplaatst**: Gisteren, 11:16

Geplaatst: Gisteren, 11:16

Pantykous schreef:
Dat is toch ook zo? We kunnen niet ontkennen dat een kind grootbrengen veel tijd, aandacht en energie kost. Hoe je daar mee om gaat is deels mindset.

Tuurlijk als ik weer elke maand 2 rooitjes naar de opvang bracht dacht ik wel eens aan hoeveel geld ik zou hebben zonder kinderen. Maar goed, diezelfde gedachtengang kun je toepassen op het houden van paarden. En ook wat betreft tijd en aandacht want laten we alsjeblieft niet doen alsof het houden van paarden louter is rozengeur en maneschijn is.

Oh om nog terug te komen op lichamelijk ongemakken. Ik ben altijd sportief geweest en gebleven, en heb dezelfde maat als voor mijn kinderen. Duurde met de tweede wel langer maar dat kwam ook door corona. M’n buik is niet meer zo mooi maar dat is genetisch ook. M’n moeder heeft 3 kinderen gekregen en elke zwangerschap 25+kg erbij. Geen los vel te bekennen op haar buik.

Eens met Pantykous. Als ik kijk naar mijn man zijn gezinssituatie vroeger (enigskind); schoonmoeder heeft overal stress om. Als ze al piepen dan vergaat haar wereld bijna. Volgens haar was mijn man een vreselijke huilbaby integenstelling tot zijn pa (zijn gescheiden inmiddels).

Als ik haar nu zo meemaak met alles.. die maakt zichzelf vaak gewoon knettergek (en dus ook moe/uitgeput/kan niks hebben).

Zelfde als ik kijk naar mijn buren, die kunnen volgens eigen zeggen niet verder op vakantie dan 1,5 autorijden want hun dochter vind dat niet leuk.. terwijl wij met de kids rustig het vliegtuig instappen of naar het buitenland rijden met de caravan. Tja..

Je zult offers moeten brengen, maar je maakt zelf je wereld zo klein of groot als je zelf wilt. Flexibiteit is key denk ik.

**Geplaatst**: Gisteren, 11:20

Geplaatst: Gisteren, 11:20

pmarena schreef:
Tegelijkertijd is het 'nadeel' van 1 kind wel weer dat je dan als ouders intensiever nodig bent om je kind bezig te houden zeg maar, waar ze met een broertje / zusje toch een speelkameraadje hebben en meer elkaar bezig kunnen houden... op een positieve manier, als je geluk hebt

Maarja als ze samen niet klikken of steeds ruzie zoeken dan is het alleen maar lastiger, en er gaat natuurlijk ook weer meer tijd in zitten als je meerdere kinderen hebt die op andere tijden / plekken her en der gehaald en weggebracht moeten worden enzo.

Mwaoh, dat hoeft niet hoor. Mijn zusje heeft 2 jongens die niet veel schelen met elkaar die vechten elkaar geregeld de tent uit. Ik had ook vaak ruzie met mijn broer die 3 jaar jonger is. Ik speelde het liefst alleen. Mijn dochter kon zich ook prima alleen vermaken en had al jong veel speelkameraadjes. Ik zie bij mijn beide ouders maar via mijn werk ook dat een grote familie niet automatisch betekent dat je op latere leeftijd daar nog veel aanspraak aan hebt. Heb teveel ellende daarvan gezien, ruzies en mensen die elkaar nooit meer spreken of zien.

**Geplaatst**: Gisteren, 11:20

Geplaatst: Gisteren, 11:20

Ik ben 29 en heb 2 kinderen.
Eentje van 4,5 en eentje van 1,5.

Eerste zwangerschap was drama. Paard verkocht omdat ik amper mijn bed uit kon. Heb van de hele zwangerschap misschien 12 weken niet gespuugd.

Daarna weer begonnen toen dochter een jaar of 2 was. Daarvoor geen tijd en al helemaal geen energie. Verbouwing, werk, honden, het nieuwe moederschap (achteraf waarschijnlijk een depressie)...

Toen zwanger geraakt van de tweede. Tot 20 weken doorgereden en daarna paard wederom verkocht.

Nu net sinds een maand of 2 weer begonnen. Heb het geluk dat vriendlief handelaar is, dus we hebben altijd wel iets staan om te rijden. Inmiddels neem ik ouderschapsverlof op waardoor ik 24 uur per week werk (maar de work-load voor 36 uur niet is aangepast

), werk ik voor een organisatie waarbij werk-privé goed te combineren valt en hebben we de verbouwing klaar. Dat, in combinatie met een partner die ook flexibel is qua werk zorgt ervoor dat ik dagelijks 1 of 2 kan rijden.

Het ligt ook echt aan je belastbaarheid. Wij hebben een vrijstaand huis (groot oppervlak en grote tuin) wat relatief veel onderhoud vraagt, hebben twee pony's bij huis, twee honden en kippen. Dat alleen zou voor sommige mensen al teveel zijn.

Wij zijn beide goed belastbaar en dat scheelt echt. Daardoor is het voor ons te doen thuis, werk, kinderen en hobby's te combineren.

Wel vraagt het echt veel planning, team-work en opoffering. Wel is voor mij een voorwaarde dat je de zorg voor de paarden echt los kan laten. Wij hebben een goede staleigenaar. Dat scheelt onwijs in de zorgen die je hebt... Want als ik me naast de kinderen, het huishouden en het werk ook nog druk moest gaan maken over de paarden had ik er geen trek in. De paarden zijn voor mij puur hobby en een uitlaatklep.

Nomineer dit bericht ×