RaafSmits schreef:Het schuldgevoel is ook groot genoeg, kan nog steeds niet echt aan hem terug denken.[naam] schreef:Ik zou bijna zeggen, breng hem naar ons, maar denk dat mijn vriend daar niet heel blij van wordt.
Er zijn echt nog wel mensen die het goed met mens en dier voor hebben, maar helaas ook een hoop egoïsten.
Heb het zelf meegemaakt met 1 van mijn paarden, dus ik kan nu wel heel stellig beweren dat dieren bij me blijven tot ze dood gaan, maar heb er zelf ook eentje weggegeven omdat ik daar echt niet meer voor kon zorgen op dat moment.
Ik heb nog nooit zoveel spijt gehad van een beslissing die ik heb gemaakt en nu is het te laat.
Vertrouw nooit mensen op hun mooie blauwe ogen.
Dat soort verhalen komen dus ook met regelmaat voorbij op Bokt....te vaak eerlijk gezegd.
En het lijkt me vreselijk, maar stiekem denk ik ook wel eens "eigen schuld " dan hád je maar..........
Maar aan de andere kant, IK heb ook stomme dingen gedaan waar het mijn dieren betrof.
Dus ik weet ook als geen ander hoe heet die tranen dan zijn........
En ook dat verdriet slijt wel weer......maar beduidend minder makkelijk dan je wellicht zou denken.
Het is nu 10 jaar geleden, maar de pijn wordt niet minder.
Wil in het kort de reden wel vertellen, dan kan men hier oordelen of het terecht was als men dat wil.
Ik was 18 jaar, werd door omstandigheden op straat gezet (vader in gevangenis) en had 2 paarden.
Op dat moment had ik nog verzorgpaarden bij een man die 20 jaar ouder was en hij bood mij onderdak aan.
Deze man had geen goede bedoelingen, ik denk dat ik niet meer hoef uit te leggen.

Toen ik door mijn spaargeld was en 1000 euro rood stond (studiefinanciering, kon toen, weet niet of dat nu nog kan), moest hij van me af.
Hij heeft er toen voor gezorgd dat op een nacht het hekwerk rond de wei van mijn paarden op meerdere plekken kapot gemaakt werd.
Mijn 2 paarden zijn toen de weg op gerend en beide geraakt door een auto, 1 op slag dood, de ander zwaargewond.
Het ene paard dat dood was, was mijn reden om te leven, al sinds mijn vroege pubertijd.
Ik leefde in een roes, heb het andere paard verzorgd tot het helemaal beter was en weer bij andere paarden in de wei kon staan.
Tóén begon ik te beseffen wat er was gebeurd en ben ik ingestort... zodra ik het paard zag, kwam alles weer boven, alle beelden.
Ik kón door dit trauma en alle andere trauma's in mijn leven niet meer voor hem zorgen, ik kon het simpelweg niet!
Toen bood een 'lieve' dame een mooi plekje aan en daarna, toen hij vertrok, ben ik daadwerkelijk door mijn benen gezakt en heb ik 2 jaar in een ziekenhuis doorgebracht.
Ik kón niet anders.

Ben er nog een paar keer geweest en kwam er later achter dat ze hem had verkocht als RIJPAARD! Terwijl hij nooit meer bereden kon worden.
Naar een handelstal... ben al járen op zoek, overal advertenties en filmpjes geplaatst, maar geen resultaat.

... en daar ben ik nóg verdrietig over, mis hem nog zo vaak, al heb ik 2 kanjers staan, voor mij zijn het familieleden, vrienden, therapeuten, alles in 1... en deze gaan alleen erf af als ze oud zijn en het niet meer humaan is ze te laten leven of dat ze zelf gaan.. en dan komen ze in een urn terug...
