Geplaatst Wat maakt ze reuze sprongen want van kleine stapjes is echt geen sprake meer.
Ik ging gewoon even kort wat rijden met Lars en Sally even aaien en wat borstelen, was mijn plan vanmorgen.
Vandaag was er een hoefsmid op stal die daar eigenlijk alle paardjes doet. Hij is nog vrij nieuw daar maar iedereen is erg over te spreken.
Na het rijden met Lars was hij een eind klaar met de paardjes en kwam de stalhouder naar mij toe, heb jij er toevallig nog 1 die je bekapt wilt hebben? Lars en Lucy zijn nog niet nodig dus ik grap wat met mijn stalhouder, Sally zou eigenlijk wel heel fijn zijn maar dat laten we maar over als de dierenarts erbij is. Zegt de stalhouder nee joh als jij dat wilt kunnen we het toch proberen, Sally is zo veranderd sinds de vorige periode dat ze hier stond, dat ik er wel vertrouwen in heb zegt hij. Ik dacht he, wat zeg jij nou? Vertrouwen in Sally. Hij zou dat echt nooit over Sally zeggen en zeker zijn nieuwe hoefsmid waar hij super blij mee is, dat risico laten nemen. Maar hij meende het echt. Kun jij haar halen?
Dus ik wat verrast en ook wat twijfelend naar Sally en haal haar uit de wei en neem haar mee naar de hoefsmid. De hoefsmid uitgelegd dat hij echt zijn fluwele handschoenen aan moest trekken en als de spanning op zou lopen we zouden stoppen. Ik ben nu zo op de goede weg met Sally dat wil ik niet op het spel zetten voor zoiets. Hij keek naar Sally en zei uit zichzelf owh dit is er idd eentje voor fluwele handschoenen, want doorpakken op haar word gevaarlijk. Ik voelde me echt zo gelukkig dat hij echt begreep.
Dus met 10 kilo wortels, een emmer brokken en met 3 mensen, ja het blijft Sally waarbij je op het ergste voorbereid moet zijn. De vorige keer zonder sedatie liet ze zich door de spanning zo om vallen omdat al haar spieren verkrampte (dat gezicht vergeet ik niet snel meer, zo heftig en zo zielig) maar we gingen een poging doen om een voorbeen op te tillen. Nou je zag wat spanning in haar been en rug maar ze deed het geweldig (met afleiding van de wortels). De hoefsmid ging als een tierelier en voor we wisten was het eerste been klaar. Ook het tweede voorbeen ging met wat spanning omhoog maar eenmaal vast was het oké en ook dit been was zo gepiept.
Toen haar achterbeen. Dit was spannend voor Sally en de wortels gaven niet meer voldoende afleiding, dus de emmer brokjes erbij en veel geruststellend woorden, persoon nummer 4 erbij die naast haar ging staan om haar rustig te aaien op haar rug, schouder en manenkam. Dit gaf haar rust en vertrouwen en ook het 3de been was zo klaar. Beentje 4, het andere achterbeen, ging makkelijker dan het eerste achterbeen, we hadden de juiste knopjes gevonden met 1 vast houden, 1 man voeren, 1 man knuffelen en de hoefsmid die zijn werk deed. Het achterbeen was echt zo klaar.
Terwijl de hoefsmid bezig was zag ik Sally ook echt met vlagen volledig ontspannen, lekker flink uit ademen, oortjes naar voren, om haar heen kijken wat andere mensen aan het doen waren en constant haar lievelings snacks in haar mond.
Maar jeetje wat een verschil, wat een sprongen en wat is ze leuk. Wat ik vanaf 1 dag in haar zag komt er steeds meer uit. Nee we zijn er nog niet maar wat is ze zacht en lief van binnen.
Ze is vandaag gewoon bekapt, zonder gekke dingen, zonder poespas, zonder een extreme reactie of angsten, zonder dreiging of wat ook richting wie dan ook.
Echt, ik geef nog steeds licht van het trotse gevoel van binnen.
