Vroeger.....
Moesten wij allemaal met rode trui in de bak verschijnen.
Moesten wij een hoofddeksel op (om het eender wat van zuidwester tot hoedje van papier in een jolige bui

).
Moesten wij allemaal katoenen bandages met lintjes gebruiken.
Moesten wij iedere dag een schoon KATOENEN zadeldek op doen.
Moesten wij met lange mouwen in de bak verschijnen.
Moesten wij alle sieraden af doen.
Moesten wij de laarzen blinkend als een spiegel gepoetst hebben.
Moesten wij de teugels over het hoofd doen als we het paard aan de hand mee voerden.
Moesten wij beleefd groeten naar de instructeur.
Moesten wij 10 minuten in stappen
Moesten wij 15 minuten uit stappen
Moesten wij het niet wagen tegen ons paard tekeer te gaan, in zijn mond te trekken of te schoppen.
Moesten wij 10 minuten zonder beugels draven.
Moesten wij het paard met stro droogwrijven alvorens er een katoenen laken met daarover een wollen deken ging.
Moesten wij de hoeven krabben vóór en ná het rijden.
Moesten we het niet wagen een mindere ruiter uit te lachen.
Moesten we elkaar helpen zonder dat erom gevraagd hoefde te worden.
Moesten we beleefd elkaar voorrang geven.
Moesten we ...... moesten we..... moesten we.....
Ja, vroeger was het streng, vroeger had je van die heerlijke ouderwetse spullen die maar niet stuk leken te gaan.
Vroeger had je instructeurs, die je discipline bijbrachten, je leerden rijden, zitten én verzorgen.
Vroeger moest je 10 keer slikken, niet janken en gewoon hard trainen.
Om het daarna bere gezellig te hebben in de kantine.
Uitgeput, soms gefrustreerd, maar altijd weer wat nieuws geleerd.
Geef mij nog maar wat van die ouderwetse spullen, discipline én instructeurs.
