Urielle schreef:Ik denk zo maar dat degenen die zich kapot werken in een reguliere baan om hun simpel peerd te houden, vervoer te betalen en lessen in de hoop ooit naar de ZZGP te gaan zich harder inzetten dan sommige mensen die alles van pappie en mammie krijgen, hun paarden door de week door hun instructeur laten rijden en in het weekend op concours gaan om prijzen weg te snaaien. Ik zeg niet dat iedereen zo is, maar die mensen zijn er helaas wel.
Helemaal eens.

Op Senior niveau denk ik dat de top echt allemaal toppers zijn, dat spreekt voor zich. Anders geraak je er gewoon niet.
Maar op pony niveau kan een goede pony gereden door instructeur veel zwaarder doorwegen dan een groot talent op een een doorsnee pony.
Als beiden evenveel talent hebben is de uitkomst nog steeds duidelijk. En als een goed ruitertje het geluk heeft 'ontdekt' te worden een super pony te mogen rijden dan dan kopen mensen meestal zo'n pony dan gewoon weg van onder zo'n ruitertje.
Misschien dat dit ook geldt op junior niveau, en soms zelfs nog op YR.
Persoonlijk denk ik dat er meer toppers zijn dan die aan de top meerijden. Ik zie soms recreatieruiters rijden met een gevoel en spelenderwijs oefeningen doen en in verzameling zo licht hun 'simpele' paard de baan door sturen. Al lijkt dat paard dan niet meer zo simpel. Dansen. Als ik dat zie sta ik in even harde bewondering te kijken als bij Anky hoor. Die mensen gaan niet op wedstrijd door de commentaar en het neergekijk door mensen met dure paarden en dat ze dan liever gewoon 'thuis' hobbelen. Niks geen bitterheid maar gewoon feit dat de 'top' het graag 'binnen de familie' houdt. Goede paarden en dure trainers, en kom je meerijden, al ben je nog zo goed, zonder die dingen ga je het toch best moeilijk hebben.
Als ik naar Kawa's foto's zie vraag ik me ook af hoeveer ze had kunnen komen, niemand kan ontkennen dat die veel talent heeft.
Dat is wat het bizarre is aan de 'top'. Veel mensen die ermee dwepen of ertoe behoren zijn blind voor het feit dat er nog andere mensen zijn met massa's talent, maar wiens leven gewoon een andere wending heeft gehad.
Die blindheid en de arrogantie die sommigen tov recreatieruiters hebben is zeer te betreuren.
Gelukkig zijn er nog wel zeer talentvolle ruiters, die wel de kansen hebben gekregen en met hard werk en doorzettingsvermogen er zijn geraakt en zich bewust zijn dat een hobbyruiter niet minder is. Die mensen hebben mijn bewondering en mijn respect. Terwijl de arrogante soort hoogstens bewondering voor hun paard zal krijgen van mij. Niet dat ze daar van zullen wakker leggen, ik ben tenslotte maar een simpel recreatieruitertje dat niet eens op wedstrijd gaat.


