Geplaatst: 11-03-08 21:08 Kreeg ik mijn eerste haflinger. Zóóó blij was ik, het was echt een pennypony. Donkere vachtkleur, hele lichte, lange manen, vet, dat wel, maar echt een plaatje om te zien. Proefgereden zonder zadel en met een halstertje, hij was zó braaf.
Toen hij eenmaal op stal stond, bleek het eerder een nachtmerrie dan een droompony te zijn
Hij steigerde naar iedereen die durfde hém iets op te leggen. Trapte gericht. Bokte je er gemeen af, hoe langer je bleef zitten, hoe beter hij zijn best deed om enge trucjes te bedenken om je er tóch af te krijgen. Elke dag lag ik er zeker 2 keer naast, en ik weet nog dat ik echt blij was toen ik er een week achter elkaar niet was afgevallen Verzorgmeisjes begonnen vol goede moed, maar belden altijd na 3x af, met de reden: "Ik vind de hond op het terrein zo eng.. 
"Álle mogelijke oplossingen geprobeerd, maar na nog geen jaar werd het toch wel tijd iemand te zoeken die er raad mee wist. Toen is ie naar een manege gegaan, waar hij nog een aantal polsen gebroken en gekneust heeft, maar nu toch wel vrij braaf is. Braaf voor zijn doen dan.
Toen was ik 11.
Mijn oude pony is ondertussen overleden en het veulen is een paard geworden en nog steeds bij mij dus uiteindelijk wel goed gekomen. Op mijn 21 kwam er nog een Shetlander bij. 
ik heb echt genoten van hem. ik hoop ooit wel weer een eigen paard te hebben, maar dat is voor later als ik groot ben en het financieel nog beter voor elkaar heb 
) 
