Bokt.nl

**Geplaatst**: Gisteren, 20:52

Geplaatst: Gisteren, 20:52

Je kunt ook wel heel hard blijven roepen dat je op wedstrijd wil blijven gaan / avonden weg naar je paard wil maar hou er ook rekening mee dat je gevoel gaat veranderen.
Ik heb dit jaar dan maar 1 x gereden maar er zijn veel momenten geweest dat ik heen kon om te rijden maar dat ik toch liever thuis bleef bij de kinderen omdat dat ook genieten is maar dan op een andere manier.

**Geplaatst**: Gisteren, 20:55

Geplaatst: Gisteren, 20:55

Niks is te plannen, niks is voor uit te zien...
Je kan wel een beeld schetsen over hoe een zwangerschap gaat verlopen, het opvoeden van jullie kind(eren) etc. Maar het is in werkelijkheid zo anders dan je vooraf kunt bedenken.
(Mijn ervaring, mijn mening, mijn beleving)

Ik heb 2 dochters van 6 en 3. Geen paard aan huis, maar op stal staan.
Van fanatieke recreatie amazone, ben ik nu "paardenmoeder". Ik ben heel blij met mijn pony, maar rij lang niet meer zo fanatiek als ik voorheen deed. Het leven is gewoon zo anders met de meiden er bij.

Had ik het vooraf willen weten? Nee... ik heb afgelopen jaren wel geleerd van moeilijke keuzes/momenten. Maar dat heeft denk ik ook te maken met de persoonlijke groei die je ervaart als je moeder wordt.

**Geplaatst**: Gisteren, 21:03

Geplaatst: Gisteren, 21:03

Wij hebben 2 kinderen, zoonlief wordt bijna 4 en dochterlief bijna 1. Toen ik zwanger was van onze zoon was mijn paard nog onbeleerd dus rijden zat er toen sowieso niet in. Ben toen natuurlijk bevallen zonder al te veel schade lichamelijk.

Tijdens zwangerschap van onze dochter tot en met 24 weken gereden, toen werd het oncomfortabel voor mij en gingen we de winter in met als resultaat een wat frissere 5 jarige dus gene risico meer nemen. De bevalling was helaas via keizersnede dus daar staat echt een langer herstel voor. En mij advies om jezelf dat ook echt te gunnen. Ben na 12 weken voor het eerst weer een keer opgestapt, letterlijk alleen gestapt omdat ik mijn hele stabiliteit kwijt was. Bekkenfysiotherapeut ingeschakeld en dit zo weer versterkt,en wederom de tijd gegeven. Kan nu sinds maand of 2 zeggen dat ik weer op mijn oude niveau ben. Ik rij recreatief dressuur, ben ongeveer 4x per week op stal te vinden. Mijn man en ik hebben bewust voor kinderen en paard gekozen, dus doen dat ook samen. Heb heel vaak geroepen dat ik hem ging verkopen, maar mij man zei nee dat doen we niet. Dus daar bof ik echt mee.

**Geplaatst**: Gisteren, 21:06

Geplaatst: Gisteren, 21:06

Sowieso, elk kind is anders, elke moeder is anders. Je weet pas hoe het echt is als je erin zit.
Ik had zelf een soepele zwangerschap, ben wel met 19 weken gestopt met rijden omdat ik het aan mijn paard ging merken. Wel tot het einde mijn klusjes kunnen doen. Ik had toen nog 2 paarden op een doe-het-samen stal in het dorp waar ik ook woon en 2 verzorgsters.
Na een geplande keizersnee was ik na 2 maanden weer bezig, maar toen begon wel het grote plannen. Hier zaten ook de nodige ziekenhuisbezoeken en behandelingen bij. Gelukkig had ik de opa’s en oma’s achter de hand, maar eigenlijk wil je ze ook niet meer weg brengen dan nodig (ik werk 2,5 dag en had standaard 3 dagen opvang). Net toen ik dacht dat het makkelijker ging worden omdat ze bijna naar school ging kwam Corona…
Uiteindelijk is ze nu 9 jaar en ook paardenmeisje. Ik heb nog 1 paard en dat is meestal wel goed te regelen, maar wel omdat mijn vriend meedenkt.
Ik lees het hierboven ook, maar ik heb echt mijn stabiliteit weer moeten vinden na de keizersnee, echt helemaal klachtenvrij ben ik niet meer geworden.

**Geplaatst**: Gisteren, 21:07

Geplaatst: Gisteren, 21:07

Iets wat je misschien niet wilt horen, maar je weet simpelweg niet hoe het gaat zijn. Iedere zwangerschap is anders, ieder gezin is anders, iedere situatie is anders, iedere baby/kind is anders, keuzes in opvoeding zijn anders, wel/geen borstvoeding geven is een groot verschil wbt vrijheid. Daarbij lopen er ook nog vrouwen rond met een postnatale depressie, dat is ook geen vrije keuze.

Ik heb gejankt na de eerste dat ik niet naar mn paard kon (+- 14 dagen na de bevalling), dat moest echt slijten/wennen aan het nieuwe leven als moeder (en gewoon nog genezen).

Ik kan hier een heel verslag over schrijven, maar het is allemaal zo persoonlijk. Mijn korte ervaringen/feiten:
1e zwangerschap gereden tot 12 weken, daarna gestopt ivm vermoeidheid. Mijn eerste zwangerschap was zwaar.
2e zwangerschap gereden tot 24 weken, had nog langer gekund, maar ik begon het spannend te vinden, ik had best een flinke buik. 2e zwangerschap was verder easy.

Na beide zwangerschappen heb ik het rijden pas weer na zeker 6 maanden opgepakt. Beide bevallingen waren in oktober (2022 en 2024) en icm met de borstvoeding en de winters had ik geen energie om daarnaast nog naar paard te gaan (de borstvoeding trok mij behoorlijk leeg). Daarnaast kreeg ik bepaalde tekorten (oa vit D en ijzer), wat ook niet helpt.

Lichamelijk best wel te voortduren gehad, maar ik voel me redelijk weer goed, maar zeker niet als van ouds.
Qua tijd kan ik na 7 uur (nu ik geen bv meer geef) gewoon naar mn paard, de kindjes slapen dan gewoon en worden zo goed als nooit wakker gedurende dat ik weg ben.

Geen fantastisch verhaal, maar ik heb het allemaal over voor mn kindjes.

**Geplaatst**: Gisteren, 21:17

Geplaatst: Gisteren, 21:17

Leuk om alle ervaringen zo te lezen! Helemaal mee eens dat het per persoon en per zwangerschap verschilt.

Bij mijn eerste zwangerschap ben ik met een week of 18 gestopt. Mijn man vond het doodeng en ik begon het zelf ook spannend te vinden om op te stappen. Ik heb wel tot een week voor de bevalling nog veel gewandeld met mijn paard.

Na de bevalling zat ik er met 8 weken weer op. Gewoon rustig aan. Paardlief schrok, 1 klein sprongetje, ik kwam niet lekker mee en ik ging vol door mijn rug/klap op mijn bekken. Ik heb een week lang zo'n ontzettende pijn gehad, dat ik mijn eigen kind niet op kon pakken uit het ledikant. Dat was dus iets te vroeg

Oftewel, neem echt de tijd om te herstellen na je zwangerschap!

Ik ben nu 23 weken zwanger van de tweede en ik rijd nog steeds. Ik voel me goed en het gaat ook prima. Ik heb mijn man wel beloofd niet meer alleen naar buiten te gaan. Als het aan hem ligt, zou ik niet meer in de buurt van mijn paard komen, dus dit is een mooie tussenweg

Voor mijn eerste kind was ik om de dag op stal. Nu ben ik blij als ik 2, 3 keer ben geweest in de week. En dat is niet alleen omdat ik geen tijd heb, ook omdat ik het heerlijk vind om na een drukke dag (ik werk 32 uur), alle tijd te hebbem voor mijn kind en als mijn kind op bed ligt, lekker in mijn pyjama op de bank te hangen.
Van te voren had ik het niet verwacht, maar zoals Alja ook zegt, je gevoel en je prioriteiten veranderen. Mijn paard staat goed, ze is nog jong, over een paar jaar pakken we het wel weer serieus op.

Ik heb er in ieder geval geen moment spijt van gehad en zou de keuze altijd opnieuw zo maken.

Doe vooral waar je je goed bij voelt en niet wat anderen denken dat goed voor je zou zijn.

**Geplaatst**: Gisteren, 21:23

Geplaatst: Gisteren, 21:23

Ooh dat van prioriteit veranderen is zooo herkenbaar trouwens.

Voorheen draaide mijn wereld om mijn paard, nu draait mijn wereld om de kinderen. Hoe naar ik het ook vind om te zeggen, maar mijn paard is bijzaak geworden (ze heeft ook een week te koop gestaan, maar nadat ze was afgekeurd kon ik het helemaaal niet meer over mn hart verkrijgen om haar te verkopen, ze mag lekker blijven).

**Geplaatst door de TopicStarter** : Gisteren, 21:30

Geplaatst door de TopicStarter : Gisteren, 21:30

Oef, daar is ook even iets waar ik mee zit: “mijn paard is nog jong”
Mijn once-in-a-lifetime paard wordt dit jaar 15, elke seconde die ons samen gegund is, daar wil ik van genieten… ik ben zo bang dat ik er dan 6 maanden uit zou liggen en het ons dus 6 maanden “kost”

Hoe gaan anderen hier mee om?

En ik wil eigenlijk ook helemaal niet dat mijn paardenleven “op de achtergrond” verdwijnt, het is zo’n groot deel van mijn leven.

**Geplaatst**: Gisteren, 21:36

Geplaatst: Gisteren, 21:36

Ik denk dat als je kiest voor het ouderschap, je je moet realiseren dat dat op nummer één komt en dat je de rest niet kan voorspellen. En dat je bereid moet zijn "to go with the flow", wat het ook zal brengen. Want je weet gewoon niet wat het zal brengen (zowel positief als negatief), alleen dat het zal veranderen.

Je kan je best doen, en de kans is groot dat het dan wel zal loslopen (weliswaar in een andere vorm), maar echte garanties heb je niet.

Laatst bijgewerkt door VogeltjeM op Gisteren, 21:48, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: Gisteren, 21:37

Geplaatst: Gisteren, 21:37

manolito10 schreef:
En ik wil eigenlijk ook helemaal niet dat mijn paardenleven “op de achtergrond” verdwijnt, het is zo’n groot deel van mijn leven.

Klinkt hard maar: het gaat wel écht naar de achtergrond verdwijnen. Zéker de eerste pakweg 5 jaar. Bedenk goed of je dit wil.

**Geplaatst**: Gisteren, 22:00

Re: Echte ervaringen gezocht paard + baby + werk etc

Geplaatst: Gisteren, 22:00

Tijdens mijn eerste zwangerschap heb ik tot en met de 39ste week 2 a 3 keer per week paardgereden.
Maar sinds we twee kinderen hebben helaas geen tijd meer, afgelopen jaar bijvoorbeeld maar 1x gereden, terwijl ik 4 paarden heb staan die onder het zadel zijn.

**Geplaatst**: Gisteren, 22:12

Geplaatst: Gisteren, 22:12

Ik heb mijn paard weggedaan toen onze dochter 4 mdn was. Ik wilde gewoonweg niet meer naar stal. Thuis bij haar blijven voelde goed. Je gevoelens en prioriteiten veranderen. Terwijl ik al 25 jaar paardrijd fanatiek en er dagelijks was.

Vooraf heb ik dit nooit zien aankomen.
Toen onze dochter 2 jaar was heb ik nog een poging gewaagd en mijn droompaard gekocht. Een Z2 ruin en op een prachtige all inclusieve stal gezet. Conclusie: ik was 640 euro per maand kwijt, keek continue op de klok de 3x per week dat ik er was en voelde me schuldig ten opzichte van iedereen. Altijd maar haasten en moe. Paard ging na 3 mdn dus helaas weg.

Dit is inmiddels 4 jaar geleden en nooit meer op een paard gezeten. Of een paard aangeraakt zelfs. Onze tweede meid is er nu. Ze is twee jaar oud. Ik voel de behoefte voor paarden nog steeds niet terugkomen…

Laatst bijgewerkt door Romeo2007 op Gisteren, 22:16, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: Gisteren, 22:14

Geplaatst: Gisteren, 22:14

Ik was topfit eigenlijk mijn hele zwangerschap. Gereden tot een week of 25 en toen kon ik er niet meer goed af komen dus toen heeft een bijrijder het overgenomen. Mijn water brak terwijl ik de stallen aan het mesten was _O-

Een week of 4/5 na de zwangerschap zat ik weer te paard. Het is wel ècht een must dat je een supportende partner hebt, maar daar kom je meestal pas achter na de zwangerschap helaas.. mijn man vond het gelukkig totaal niet erg dat ik zon beetje elke avond de hele avond weg was naar mijn paard. Inmiddels is mijn zoontje wat ouder en staan de paarden aan huis, maar het valt en staat met een partner die achter jouw hobby staat.

Oh, en het is handig om van tevoren een fijne bijrijder te zoeken die je volledig vertrouwt met je paard.

**Geplaatst**: Gisteren, 22:18

Geplaatst: Gisteren, 22:18

Matheno schreef:
Ik was topfit eigenlijk mijn hele zwangerschap. Gereden tot een week of 25 en toen kon ik er niet meer goed af komen dus toen heeft een bijrijder het overgenomen. Mijn water brak terwijl ik de stallen aan het mesten was

Een week of 4/5 na de zwangerschap zat ik weer te paard. Het is wel ècht een must dat je een supportende partner hebt, maar daar kom je meestal pas achter na de zwangerschap helaas.. mijn man vond het gelukkig totaal niet erg dat ik zon beetje elke avond de hele avond weg was naar mijn paard. Inmiddels is mijn zoontje wat ouder en staan de paarden aan huis, maar het valt en staat met een partner die achter jouw hobby staat.

Oh, en het is handig om van tevoren een fijne bijrijder te zoeken die je volledig vertrouwt met je paard.

Ik ben nieuwsgierig: Hoe bedoel je, daar kom je meestal na de zwangerschap pas achter? Los daarvan, jouw zwangerschappen klinken jaloersmakend soepel, kan ik daar ook voor tekenen?

**Geplaatst**: Gisteren, 22:32

Geplaatst: Gisteren, 22:32

Serendipity1 schreef:
Matheno schreef:
Ik was topfit eigenlijk mijn hele zwangerschap. Gereden tot een week of 25 en toen kon ik er niet meer goed af komen dus toen heeft een bijrijder het overgenomen. Mijn water brak terwijl ik de stallen aan het mesten was

Een week of 4/5 na de zwangerschap zat ik weer te paard. Het is wel ècht een must dat je een supportende partner hebt, maar daar kom je meestal pas achter na de zwangerschap helaas.. mijn man vond het gelukkig totaal niet erg dat ik zon beetje elke avond de hele avond weg was naar mijn paard. Inmiddels is mijn zoontje wat ouder en staan de paarden aan huis, maar het valt en staat met een partner die achter jouw hobby staat.

Oh, en het is handig om van tevoren een fijne bijrijder te zoeken die je volledig vertrouwt met je paard.

Ik ben nieuwsgierig: Hoe bedoel je, daar kom je meestal na de zwangerschap pas achter? Los daarvan, jouw zwangerschappen klinken jaloersmakend soepel, kan ik daar ook voor tekenen?

Ja sorry, die waren echt jaloersmakend soepel inderdaad _O-

Meestal zeggen mannen wel van ja ik wil een betrokken vader zijn, maar een ouder worden is gewoon heel zwaar. Zowel lichamelijk maar ook mentaal. Vaak zie je toch dat vrouwen wat sneller zich aanpassen naar die nieuwe rol. Die hebben natuurlijk ook 9 maanden lang echt het kind gevoeld. Een man maakt het allemaal een beetje van buitenaf mee.
Nu hebben mijn man en ik vanaf het begin echt alles samen gedaan, dus wat dat betreft heb ik echt geen problemen ervaren, maar bij stalgenoten zag ik toch wel vaak gebeuren dat de partner niet zo vaak alleen wilde zijn, en dat die hobby toch wel veel tijd kost etc etc. "Ga je nu alwéér naar je paard?"

**Geplaatst**: Gisteren, 22:51

Geplaatst: Gisteren, 22:51

Zeker waar dat het zo kan gaan, Matheno. Maar kleine baby's zijn over het algemeen ook heel erg gericht op hun moeder. Mijn man gunt mij m'n paardentijd. Maar vanaf het moment dat ik wegging tot ik terug kwam, was het krijsen. Wat hij ook deed. Dus in die periode ging ik maar 2 keer per week en dan zo snel mogelijk. Dat was echt voor niemand leuk. Gelukkig ging die periode over en is papa nu ook heel leuk, maar mama heeft de voorkeur.
Het ligt dus (meestal) niet alleen aan de man

En ik snap heel goed dat het lastig is om het gevoel te hebben veel te moeten missen van je paard, zeker als hij wat ouder is. Maar je kind kan ook al heel snel mee, en zien hoe lief je paard om gaat met je kleine is ook heel waardevol.

Meestal lig je er geen 6 maanden compleet uit! Ik kon 3 dagen na mijn bevalling weer naar stal. Niets meer dan een aai geven, maar toch. Ook dat is goed (genoeg) voor je band met je paard.

Laatst bijgewerkt door Amparo op Gisteren, 22:55, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: Gisteren, 22:55

Geplaatst: Gisteren, 22:55

Amparo schreef:
Zeker waar dat het zo kan gaan, Matheno. Maar kleine baby's zijn over het algemeen ook heel erg gericht op hun moeder. Mijn man gunt mij m'n paardentijd. Maar vanaf het moment dat ik wegging tot ik terug kwam, was het krijsen. Wat hij ook deed. Dus in die periode ging ik maar 2 keer per week en dan zo snel mogelijk. Dat was echt voor niemand leuk. Gelukkig ging die periode over en is papa nu ook heel leuk, maar mama heeft de voorkeur.
Het ligt dus (meestal) niet alleen aan de man

Nee zeker niet, zo bedoelde ik het ook niet. Mijn zoon is ook echt een "mama kind". Dat kan soms best moeilijk zijn..

**Geplaatst**: Gisteren, 23:23

Re: Echte ervaringen gezocht paard + baby + werk etc

Geplaatst: Gisteren, 23:23

Ow sorry, dan begreep ik je verkeerd!
En ja, helemaal mee eens. Zowel voor jou als je partner...

Het enige wat ik wel echt mis is mijn ongestoorde nachtrust! Zolang de hormonen nog door je lijf gieren, sta je makkelijk 6 keer per nacht naast je bed, zodra dat over is, is 1 keer eruit al heel zwaar:)

**Geplaatst**: Gisteren, 23:42

Re: Echte ervaringen gezocht paard + baby + werk etc

Geplaatst: Gisteren, 23:42

Mijn kindje wordt bijna 1. Ik vind mijn paardenleven weinig verandert. Het scheelt wel dat mijn vriend in de avonden weinig weg gaat en ik dus elke avond naar stal kan. De helft van de avonden leg ik hem op bed en ga ik daarna, de andere helft ga ik eerder en doet mijn vriend dat. In de weekenden ga ik meestal in de ochtend, vanaf een uurtje of 12 dan tijd met mijn kind en kan mijn vriend zijn ding doen ( of natuurlijk samen iets).

Paarden zijn een groot deel van mijn leven en dat gaat niet veranderen. Dan ben ik mezelf niet meer en ik gok ook geen leuk mens/moeder meer. Ik ga ook gewoon nog op buitenrit en ben dan een paar uur weg. Niet elk weekend maar wel regelmatig. Wel kijk ik wat meer op de klok in het weekend omdat ik me wat schuldig voel, maar eigenlijk maakt dat half uurtje extra weinig uit. Ik werk overigens 32 uur en doe nog een studie. Ik probeer echt te balanceren: op mijn vrije dag ga ik sowieso savonds rijden en leg ik hem dus niet in bed, als ik de hele dag heb gewerkt dan ga ik pas na bedtijd. Ik ga sowieso elke dag even naar mijn paarden om te voeren, dat lukt altijd.

Ik heb gereden tot 30 weken, daarna had ik geen zin meer. Vanaf 6 weken na de vakantie heb ik het weer langzaam opgebouwd. Ik had wat bekkeninstabiliteit tijdens de zwangerschap maar kon nog wel wat rijden, na de zwangerschap was dit gelukkig weg.

Ik denk heel erg dat het ligt aan hoe graag je wil (met de paarden) en of je support hebt: ik heb het geluk dat mijn vriend de avonden thuis is en in het weekend met de hond gaat wandelen en ons zoontje meeneemt ‘s ochtends zodat ik mijn ding kan doen.

**Geplaatst**: Vandaag, 00:05

Re: Echte ervaringen gezocht paard + baby + werk etc

Geplaatst: Vandaag, 00:05

Mijn bevallingen waren easy peasy...Bij 1 had ik een instabiel bekken en bij een ander kreeg ik zwangerschaps vergiftiging...Maar daar genees je van en het is over...Ik vond het moederschap zwaar en eigenlijk nog steeds..Hier is het gezegde.. kleine kinderen kleine zorgen ,grote kinderen grote zorgen....Een uitspraak die zo waar is
Moederschap stopt nooit en is een 24 uurs baan.

Ik ben toen ze klein waren s,avonds gaan werken,dus vanaf dat ze naar de kleuterschool gingen hier in belgie ,vanaf 2,5 deed ik in de dag de paarden en kon ik rijden...Ik maakte het eten klaar mijn man kwam thuis en deed de avond ronde met de kinderen..en ik ging werken.
Toen ze nog niet naar school gingen reed ik als ze sliepen smiddags,.. buiten rijden deed ik in het weekend als mijn man bij de kinderen was...Ik ging nog wel naar clinics en zo...Wedstrijden ben ik wel mee gestopt...

**Geplaatst**: Vandaag, 00:48

Geplaatst: Vandaag, 00:48

Het is per persoon verschillend hoe je de zwangerschap doorkomt. Bij de eerste heb ik vrij lang probleemloos kunnen rijden. Toen de buik wat in de weg begon te zitten ben ik wel opgestapt maar rustig aan gedaan. Zat 2 weken na de bevalling weer op paard dus al met al 2 maanden niet gereden. Daarna was het goed plannen. Sowieso had ik een avond voor mijn paard gepland inclusief sociale contacten. Vaak reed ik met de kinderwagen naast de bak of de babyfoon op zak. Heb mijn paard regelmatig even vastgeknoopt aan een paal om even kind een speen in de mik te duwen. Wedstrijden plannen als papa thuis was. Kind mee naar paard toen ze wat groter was en in de bak laten spelen. Paardenbak is ook een perfecte zandbak. Nadeel is wel dat je zo je kind al vroeg besmet met het paardenvirus en je opeens met een pony op pad moet en je eigen wedstrijdambities wat in de ijskast komen. In die tijd werkte ik maar 3 dagen per week dus kon ook tijd maken om te rijden.

**Geplaatst**: Vandaag, 06:43

Geplaatst: Vandaag, 06:43

Ik heb inderdaad nergens meer tijd voor gehad toen ik kinderen kreeg. Had een d pony een e pony en een paard maar de ponys heb ik verkocht wegens tijdgebrek en een jaar later stierf mijn paard die ik nog had dus dat is nog steeds heel zuur. De ponys zijn eigenlijk zonder zoeken op mijn Facebook verschenen dus die volg ik nu maar het doet me tegelijk wel heel veel pijn om te zien dat een ander er nu zo veel plezier mee heeft. Kinderen zijn nu 4 en 6, ik heb een trimsalon maar die ga ik afbouwen want ik heb een schoonmaakbaantje gevonden op de basisschool die ik uit mag voeren wanneer ik wil. Totaal niet hoe ik mijn leven voor me had gezien maar geeft me wel weer tijd om een paard te kopen. Ik weet dat ik dankbaar zou moeten zijn dat mijn kinderen gezond zijn en dat ben ik ook maar tegelijk voelt het voor mij echt alsof ik een heel groot stuk wat mij mezelf maakte ben kwijt geraakt.

**Geplaatst**: Vandaag, 06:59

Geplaatst: Vandaag, 06:59

Jeetje Pikeur, ik word eigenlijk een beetje verdrietig van je post.
Het was natuurlijk eigen keus maar zo te lezen heb je heel veel van jezelf opgeofferd :(:)

**Geplaatst**: Vandaag, 07:24

Re: Echte ervaringen gezocht paard + baby + werk etc

Geplaatst: Vandaag, 07:24

Eens met Pikeur. Ik kwam er na 4 maanden alleen voor te staan en heb uiteindelijk de paarden weg moeten doen, zowel qua tijd als financieel. Je bent naast werk (want ja jij en je kind moeten wel eten en een huis natuurlijk) druk met kind naar school, naar zwemmen, naar sportclubs etc. En dan het huishouden nog.
Als je de paarden bij huis hebt en een betrokken partner dan zou het beter te doen zijn. Maar je weekenden op wedstrijd zullen veeeeel minder zijn. Je leven verandert enorm en ik zou de keuze nooit bewust hebben gemaakt. De vrijheid en de vanzelfsprekendheid is er af.

**Geplaatst**: Vandaag, 07:36

Re: Echte ervaringen gezocht paard + baby + werk etc

Geplaatst: Vandaag, 07:36

Ik heb mijn pony een jaar na de geboorte van mijn 3e kind verkocht. Ook wel omdat mijn man toen ziek is geworden en ik heb daardoor niet meer kon combineren.
Ik had fijne verzorgsters waardoor ik zelf max 3 of 4 dagen naar stal hoefde, en dat was wel puzzelen, of smorgens heel vroeg opstaan om dan een uurtje naar stal te gaan en dan de
ochtenddienst te pakken ( ik stond ook op een doe het samen stal).
Of een langere lunchpauze en dan heen en weer fietsen, de lunch dienst doen, pony een knuffel geven en dan snel weer naar huis fietsen om verder te werken.
Waar het bij mij op neer kwam dat ik vooral de klusjes ging doen maar dat beweging geven echt een stuk lastiger werd.
Als ze aan huis staan of in volpension is dat wel makkelijker denk ik.

Nu zijn de kinderen 4,7 en 8 , en zijn min meiden echt gek op ponys. Dus ergens vind ik het wel jammer dat ik geen pony meer heb, maar ik zou er ook geen tijd meer voor hebben.

Nomineer dit bericht ×