Bokt.nl

**Geplaatst**: 17-11-25 09:48

Geplaatst: 17-11-25 09:48

Kirania schreef:
@pol013, was hij het enige paard dat je toen had? Mits mijn merrie de enige was had ik net hetzelfde gedaan, eerlijk gezegd
Dat vrijwilligen is een goed idee! Misschien kan ik me eveneens als gids opgeven ergens, dan is de ervaring met kamperen en routes plannen toch niet helemaal teniet. Bedankt voor de ideeën, daar had ik nog niet aan gedacht Zeer herkenbaar ook, mijn merrie is nu net hetzelfde. Eten doet haar leven.

Mijn omstandigheden zijn net iets anders. Ze staan thuis. Dus voor deze keuze was dat een luxepositie.
Ik had toen mijn oudje en dat bange paard als rijpaard (en nog een shetlander). Daar is er dus nóg één bij gekomen. :oo

Beste keuze van mijn leven. Het is iets te hard werken zo met 3,5 paard maar de lol die ik weer heb met dat 4e paard $**\O/**$ Misschien juist wel omdat ik het een paar jaar hebben moeten missen.

Leuk dat je geïnspireerd bent geraakt!
Actief kunnen blijven, desnoods op een andere manier, in wat je leuk vind geeft echt energie hoor.

jeetje barbalala: wat heerlijk meelevend van je

Het kan gewoon allebei bestaan hoor. Mijn oudje krijgt alle zorg die hij verdient. Én onze band is veranderd. Hij is veranderd. En ik vind dat jammer. Gewoon én én

Nou heb ik samen werken nooit zo gezien zoals jij dat omschrijft: opgebruiken. En is zorgen voor hem geen schuld inlossen. Maar iets wat er gewoon bij hoort. Ik verzorg hem al vanaf 3 jaar oud. En doe dat nu al tot hij bijna 30 is. Dat blijf ik gewoon doen. Rijden of niet rijden.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-11-25 10:06

Re: Paarden op pensioen - Een kapitein zonder schip

Geplaatst door de TopicStarter : 17-11-25 10:06

Wat leuk dat dat kon! Echt een droom zo, dan heb je inderdaad toch al die rit ernaartoe niet meer. Dat moet echt dubbel zo dik binnenkomen dat geluk, na jaren zonder

Ik ben door een periode gegaan waar ik het specifiek heb moeten laten gaan dat ik de dromen met mijn merrie niet meer kon waarmaken, maar met een ander paard. Dat was het moeilijkste, omdat zij echt mijn partner in crime was (en is, maar nu dus anders :Y)

) Dus het zal nog wel even duren voor ik niet meer het gevoel heb dat ik 'vreemdga' als ik een ander paard erbij haal ooit. Ik heb wel altijd gezegd dat zij het nieuwe paard moet keuren _O-

**Geplaatst**: 17-11-25 10:19

Geplaatst: 17-11-25 10:19

BarbaLala schreef:
Ik vind het eerlijk gezegd niet netjes naar je paarden toe.
Die hebben altijd hard voor je gewerkt en hun best gedaan, tot ze op waren.
En nu heb j́ij het zwaar?!

Ja, je mag best verdrietig zijn dat je de dingen die je het liefste samen deed niet meer kan doen. Helemaal als dat plots is. Dat betekent niet dat je het je paard kwalijk neemt, niet meer van je paard houdt, hem gaat afdanken of wat dan ook. Het gaat puur om het gevoel dat je soms tijd nodig hebt om dingen die niet meer vanzelfsprekend zijn en zijn weggevallen.

Ik ben dolblij dat ik mijn paarden nog heb, en ik nog elke dag naar ze toe kan. Ik ga met liefde naar ze toe, we doen wat nog wel kan, en als het een dag minder is is het prima. En ja, ook dat doet pijn, maar nu op een andere manier, namelijk het zien aftakelen van je lieveling en haar juist alle beste van de wereld willen gunnen, zonder pijn en ongemakken. Maar verder hoop ik dat ik nog 10 jaar of langer naast ze kan blijven lopen, kan tuttelen en kan verzorgen. Soms is het zwaar, maar dan puur vanwege de zorgen die toenemen dan dat ik 'het rijden met hen mis'.

Maar ook het niet meer rijden deed bij mij pijn, en dat een plekje geven koste tijd. En weet je, in mijn geval was er nog een 'revalidatie traject' om te kijken hoe dat zou uitpakken. Inspuiten en kijken of het opbouwen ging lukken zei de dierenarts. Maar voor mij was het direct duidelijk; ik ga haar dat niet aandoen, wij gaan niet meer rijden. Dus ondanks dat er dus nog een opbouwschema kwam, heb ik nooit overwogen het rijden toch nog te proberen.

@TS; na een tijdje merkte ik wel dat ik, ondanks de berusting en wennen aan onze nieuwe routine, wel wat bleef missen. En dus ben ik ergens anders gaan rijden; 1x per maand buiten de bossen in, een oplaad moment voor mij. In het begin voelde het als verraad en maakte het mij juist meer verdrietig want 'dit had ik nog zo graag met mijn vos willen doen, en wat miste ik het uitzicht van haar oortjes in het bos'. Maar ook dat is gesleten, en ik geniet nu zonder schuldgevoel van deze ritten. Wetende dat thuis mijn vos dik tevreden van haar rust aan het genieten is.

**Geplaatst**: 17-11-25 14:40

Geplaatst: 17-11-25 14:40

Jeetje wat zijn sommige reacties hier hard en zwart wit. Ik heb de mijne twee weken geleden moeten laten gaan na bijna 33 jaar samen. Bij mij geboren en gegaan. Onze geluksmomenten zijn ontelbaar, en de rouwmomentjes pijnlijk: de ritjes werden korter, de trailer werd verkocht, nieuwe spulletjes waren vooral supplementen en medicatie, de verzorging ook deels medisch ingegeven, tandjes eruit, uiteindelijk niet meer rijden, steeds korter wandelen, etc. Plezier gaat steeds vaker hand in hand met zorgen en nachten wakker liggen. Elke dag met hem was een cadeautje. De pijn van verlies is onmetelijk. Beide in alle gradaties. Het wordt hier ook breed herkend, juist omdat paarden geen hobby zijn maar een passie die in je dna zit. En dan moeten we dus dealen met die liefde en de pijn van (stukjes en uiteindelijk helemaal) loslaten. Dat zijn intense gevoelens en processen die je niet kunt vangen in oordelen en kwalificaties.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-11-25 14:56

Geplaatst door de TopicStarter : 17-11-25 14:56

Shalimar schreef:
Jeetje wat zijn sommige reacties hier hard en zwart wit. Ik heb de mijne twee weken geleden moeten laten gaan na bijna 33 jaar samen. Bij mij geboren en gegaan. Onze geluksmomenten zijn ontelbaar, en de rouwmomentjes pijnlijk: de ritjes werden korter, de trailer werd verkocht, nieuwe spulletjes waren vooral supplementen en medicatie, de verzorging ook deels medisch ingegeven, tandjes eruit, uiteindelijk niet meer rijden, steeds korter wandelen, etc. Plezier gaat steeds vaker hand in hand met zorgen en nachten wakker liggen. Elke dag met hem was een cadeautje. De pijn van verlies is onmetelijk. Beide in alle gradaties. Het wordt hier ook breed herkend, juist omdat paarden geen hobby zijn maar een passie die in je dna zit. En dan moeten we dus dealen met die liefde en de pijn van (stukjes en uiteindelijk helemaal) loslaten. Dat zijn intense gevoelens en processen die je niet kunt vangen in oordelen en kwalificaties.

Wat mooi geschreven, ik had het zelf niet beter kunnen zeggen of schrijven :(:)

Hier kan ik me helemaal in vinden. Het is net omdat ze zo'n groot deel zijn van je leven, een familiegenoot, een partner, een vriend, dat het zo moeilijk is om te zien dat ze daadwerkelijk niet even oud worden als wij. Zoveel sterkte gewenst, twee weken is ook echt nog heel vers... Pijn slijt, maar die mooie momenten niet. Die worden met de jaren gewoon nog mooier. Die kan niemand van je afnemen.

@Tancreda, herkenbaar, van dat schema. Toen wij het laatste kregen na de inspuitingen had ik het buikgevoel dat het niet meer zou gaan. Dus dan heb ik ook beslist dat het blijft bij korte ritjes, en niet onze wildebras-toeren van onze jongere jaren. Hopelijk, moest ik ermee starten met een paard van iemand anders, slijt dat schuldgevoel na een tijdje ook. Dit spreekt me alvast moed in. We houden daarom niet minder van ze

**Geplaatst**: 17-11-25 15:36

Re: Paarden op pensioen - Een kapitein zonder schip

Geplaatst: 17-11-25 15:36

Het stukje accepteren is verdomde moeilijk en pijnlijk. Bij mij kwam dat al een tijdje voor het uiteindelijke pensioen. Ik wist al jaren dat ik hem op een gegeven moment zou moeten laten gaan door zijn ziekte, maar het besef dat hij OOK opeens :roll:

oud werd kwam toch best hard aan. Ik heb toen (ook omdat het niet altijd makkelijk was om voor hem te zorgen door alle problemen) mezelf na het riedeltje zelfmedelijden even streng toegesproken om van alle leuke dingen volop te genieten. En dat heb ik gedaan. Alle ritjes/lessen/buitenritten/zwemmen heb ik van genoten, al het kattenkwaad dat hij al jaren uithaalde heb ik om gelachen en jongens wat ben ik daar bij om nu hij er niet meer is. Dus je even heel rot voelen mag zeker, maar zet daarna de knop om want je hebt alleen jezelf ermee. Geniet ervan zolang ze er nog zijn en van alle leuke, kleine dingen!

**Geplaatst**: 17-11-25 15:53

Geplaatst: 17-11-25 15:53

Herkenbaar Shalimar.

Ik stond op een geweldige stal maar merkte nu Mando niet meer intensief aan het werk werd gezet dat dit jasje hem niet meer pastte.

Inderdaad wat je zegt, ritjes werden korter, trailer verkocht aan mijn stalgenoot, Wolvega kreupelheidsonderzoek, kiesje eruit.

Ja je kan gaan knutselen maar soms moet je ook eerlijk naar je pony zijn.
Ik zag dat hij geen plezier meer had, hij ging van stal naar paddock (waar ze alleen stonden wel naast elkaar maar ivm blessures alleen) en terug. Hij was niet gelukkiug maar ik ook niet.
Je bedenkt nog van alles, wandelen, snuffelmat, gewoon even grasjes eten (hij is IR dus mag ook niet hele dagen op het gras).
Je moet steeds meer inleveren en inderdaad je zorgen worden steeds groter.

Ik heb hem 2 weken verhuisd naar een pensioenstal, naar een vrouw die geweldig voor de paardjes is.
Waar allemaal tevreden oudjes staan met allemaal hun eigen behoeftes.
Het mooie is dat Mando nu met een pony staat waar hij 10 jaar mee op de Wobbesheerd heeft gestaan.
Die merrie werd door niemand geaccepteerd maar die 2 lopen nu heerlijk samen in de paddock te scharrelen.

Het heeft me echt veel slapeloze nachten gekost, hoop verdriet, de vraag doe ik hier goed aan.
Hij was de dag na de verhuizing zo vreselijk boos. Ik ben jankend naar huis gereden. Wat had ik een spijt van mijn verhuizing.

We zijn nu 2 weken verder en hij begint langzaam aan in het ritme mee te draaien, heeft gelukkig een buitenluik zodat hij zich overal mee kan bemoeien en ik zie een stukje berusting bij hem.
Dat geeft mij ook weer rust maar wat heb ik me schuldig gevoeld dat ik hem dit heb aangedaan.

Gisteren met een stalgenoot, die ook een haflinger heeft, een uur gewandeld. Er liep een heel tevreden pony naast me. Hij genoot ervan dus gisteren ook met een fijn gevoel naar huis gegaan.

Tuurlijk mis ik de ritjes, de leuke dingen maar we hebben altijd heel veel mooie dingen mogen doen.
Veluweweekeinden zijn nu voor mij met de fiets ipv paard. Maar dat is ook goed.

Ik heb zelf heel slecht in mijn vel gezeten afgelopen jaar en pas sinds 3 maanden gaat het de goede kant weer uit. Ik krijg meer energie en geniet weer van de kleine dingetjes.

Ik hoop dat ik nog heeeeel lang stalling mag betalen voor Mando en dat doe ik met liefde en tot die tijd geniet ik van de dingen die we nog wel kunnen doen.

Hij is er nog.... dus dat kan nog.

**Geplaatst**: 17-11-25 17:45

Geplaatst: 17-11-25 17:45

Kirania schreef:
@Gini, een metafoor spreekt veel meer dan een feitelijke beschrijving. Het gaat ook om het gevoel, niet dat ik mijn paarden zie als gebruiksproduct.

Ik snap de metafoor en ik gebruik het juist om om te denken. Een schip is een gebruiksproduct. Iets wat gefabriceerd wordt met een 1 doel en als dat doel niet meer behaald kan worden is een schip waardeloos. Een schip dat niet meer kan varen, is zelfs geen schip meer, maar een wrak.

Paarden daarentegen vervullen meerdere doelen, niet allemaal fysiek. Dat neemt niet weg dat je het niet spijtig kan vinden wanneer een van die doelen wegvalt, maar juist door jouw metafoor te gebruiken maak je het triester. Alsof alles wegvalt. Alsof dat échte plezier, dat je vroeger ervoer, niet meer ervaren kan worden. Omdat dat ene gebruiksdoel wegvalt. Je bent geen kapitein zonder schip, je bent een mens met een paard.

**Geplaatst**: 17-11-25 18:07

Geplaatst: 17-11-25 18:07

De metafoor gaf mij ook juist dat ik harder overkwam dan wellicht noodzakelijk.
Net als Gini nam ook ik het op als gebruiksvoorwerp, pas in je latere berichten kreeg ik meer de nuance mee.

Al sluit me ook wel aan bij de andere dinge die Gini aangeeft.

Mijn toen 10 jarige was door een schuiver in de wei op de pensionstal toen, niet meer geschikt voor wedstrijden.
Was dat jammer, ja... Ik reed Z en had nog graag verder gewild. Heb ik er om gerouwd, nee.
Want ik was nog steeds zo blij met hem. Kon er nog wel mee buiten rijden.
En vooral lekker knuffelen, hem bij mij hebben.

Later toen hij rond de 20 was ging rijden ook niet meer, heb ik daarom gerouwd, nee, want hij was er nog steeds, en nog steeds mijn maatje.

Mijn huidige paarden kan ik niet zo rijden als ik zelf zou willen, door mijn eigen falende gezondheid, dat doet mij wel zeer.
Maar ben nog steeds heel dankbaar dat ik ze "mijn" paarden mag noemen.
En daarmee heb ik meer dan mening ander mens.

En ja daarmee relativeer ik dingen.

Ik wil daarmee niet zeggen dat je niet mag rouwen om wat is geweest.
Maar je bent inderdaad nog steeds een mens met paarden.
Geen kapitein zonder schip. Maar een kapitein met schip, maar de zielen zijn wat aan flarden door de tijd.
Dat is meer dan heleboel andere mensen hebben...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-11-25 18:14

Geplaatst door de TopicStarter : 17-11-25 18:14

Gini schreef:
Paarden daarentegen vervullen meerdere doelen, niet allemaal fysiek. Dat neemt niet weg dat je het niet spijtig kan vinden wanneer een van die doelen wegvalt, maar juist door jouw metafoor te gebruiken maak je het triester. Alsof alles wegvalt. Alsof dat échte plezier, dat je vroeger ervoer, niet meer ervaren kan worden. Omdat dat ene gebruiksdoel wegvalt. Je bent geen kapitein zonder schip, je bent een mens met een paard.

Dan denk jij dat ik dat denk, en daar ga ik geen discussie over voeren. Ik weet immers wat ik denk, jij niet, en dat is dat ik mijn paarden graag zie. Dat jij dit in mijn zinnen wilt lezen is je goed recht, maar het is niet correct.

@Mando, dat moet een vreselijk moeilijke beslissing geweest zijn

Ik ben er zeker van dat hij zich daar goed voelt, en dan zijn twee vroegere vrienden opeens ook terug samengebracht!

@Gulpje, dat is waar. Ik geef mezelf even tijd om er oprecht verdrietig over te zijn, en dan ga ik verder met genieten van hun bestaan. De tips die ik tot zover gekregen heb zijn erg goed! Ik ben zó blij dat ik destijds een GoPro fase heb gehad. Dan kan je soms toch nog 'op avontuur'

Helemaal met de fratsen die ze uithalen, soms wil je ze achter het behang plakken, maar uiteindelijk zijn het dan hele grappige verhalen nadien.

@DuoPenotti, dat begrijp ik. Iedereen gaat met deze dingen ten slotte anders om. Ik vind het net een hele mooie metafoor omdat in de literatuur schepen (in de 17e-18e E) gezien werden als haast een aparte entiteit. Er werden gedichten en verhalen over geschreven, kapiteins werden helemaal verliefd op 'hun' schip. En je droeg er allemaal zorg voor, of je mocht niet mee (of erger. Vaak erger). Dat jij het als een slechte metafoor ziet is oké. Jij hoeft niet over dezelfde dingen te rouwen als ik of menig ander bokker hier. Dat maakt ons niet fout, en jou niet juist, of vice versa. Meningsverschillen mogen er ook zijn

**Geplaatst**: 17-11-25 18:29

Geplaatst: 17-11-25 18:29

Maar die uitleg van een schip ken ik niet
Voor mij is dat een ding, denk voor vele.
Dus niet die haast aparte entiteit.
En dan ga je een metafoor heel anders zien.

En uiteraard mag je dingen anders zien en beleven, gelukkig wel zeg

Maar juist door jou metafoor vond ik jou je paard als een ding zien en enkel je eigen stukje rouw naar boven komen. Want ja je hebt geen schip meer..ja dat paard wat ik nog heb, tja..kan er niks meer mee.

Even zwart wit geschreven.

Terwijl ik door de latere berichten begreep dat het zo niet was bedoeld.

Juist de metafoor gaf mij de onduidelijkheid en miste ik de liefde naar je paard toe.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-11-25 18:36

Re: Paarden op pensioen - Een kapitein zonder schip

Geplaatst door de TopicStarter : 17-11-25 18:36

Ach, dat begrijp ik wel. Ik denk dat ieders achtergrond er ook heel erg mee inspeelt hoe metaforen beleefd worden. Daarom zie ik jou niet fout in, dat is nu eenmaal hoe subjectief dat hele concept is :))

Maar nee, zoals eerder beschreven door anderen hierboven is het dus dat je diezelfde 'energie' niet hebt. Je houdt er nog zielsveel van, maar je relatie verandert. Een beetje een stomme vergelijking, maar zoals als je alleen gaat wonen je relatie met je ouders verandert. Dan ga je een tijdlang enorm moeten aanpassen voor sommigen en veel heimwee krijgen, je relatie met hen zal ook veranderen, maar daarom niet in de slechte zin. Gewoon... Anders. En die verandering is moeilijk. En dat duurt dus ook even.

**Geplaatst**: 17-11-25 20:04

Geplaatst: 17-11-25 20:04

Ik snap TS heel goed.

Ik was nog regelmatig met mijn fjord aan het mennen en genoot er meer dan ooit van tot een behandeling aan mijn rug helemaal verkeerd ging.
Hij stond meer stil dan dat ik nog wat kon en gezien zijn leeftijd (26) vond ik dat niet eerlijk meer. Dus paard eerder met pensioen dan gepland.
Na 30 jaar 'hield het ineens op' . Nou dat doet zeer, kost veel tranen en boosheid. Helemaal omdat ik 17 jaar geleden het rijden ook al moest opgeven en nu dus ook het mennen.

Mijn paard heeft het super en ik gun het hem ook. Hij verdiend een mooi pensioen en dat krijgt hij.
Vanwege ons goede weide beleid kan hij nu ook op de wei en wat is hij blij.
Maar ondertussen doet het nog elke dag pijn..juist als je je stalgenoten lekker naar het bos ziet gaan en je het al zolang gewenste tripje naar de lokale snackbar niet meer gaat maken, tenminste niet met dit paard.

Ik hoop binnekort hem een keer weer mee te kunnen nemen aan de hand naar het bos.
Ben begonnen met eenintensief revalidatie traject en op zoek naar een plek voor een 2e paard.
Maar kan me heel goed inleven in TS.

**Geplaatst**: 17-11-25 20:54

Geplaatst: 17-11-25 20:54

Kirania schreef:
Gini schreef:
Paarden daarentegen vervullen meerdere doelen, niet allemaal fysiek. Dat neemt niet weg dat je het niet spijtig kan vinden wanneer een van die doelen wegvalt, maar juist door jouw metafoor te gebruiken maak je het triester. Alsof alles wegvalt. Alsof dat échte plezier, dat je vroeger ervoer, niet meer ervaren kan worden. Omdat dat ene gebruiksdoel wegvalt. Je bent geen kapitein zonder schip, je bent een mens met een paard.

Dan denk jij dat ik dat denk, en daar ga ik geen discussie over voeren. Ik weet immers wat ik denk, jij niet, en dat is dat ik mijn paarden graag zie. Dat jij dit in mijn zinnen wilt lezen is je goed recht, maar het is niet correct.

Ik ontken niet dat je je paarden graag ziet. Noch ga ik in discussie. Je vraagt hoe anderen hiermee omgaan, ik geef je mijn visie. Ik wil jou nergens van overtuigen maar je vroeg ideeën, ik dacht je een stukje te helpen door je het mijne te geven.