Ik zat met een soortgelijk probleem, mijn paard was broodmager, al 3 maanden diarree, dierenarts al heel vaak erbij gehad en geen verbetering. Paard had altijd bij andere paarden gestaan en sinds september plotseling niet meer. Er stond wel een paard bij, maar die jaagde mijn paard steeds weg met akelige wonden. Mijn paard was dus letterlijk weg aan het kwijnen.. Dit heb ik heel vaak uitgelegd aan mijn vader dat er toch een pony erbij moest, daar wou hij niks van weten, want paarden kunnen geen maatje missen.
Ik ben 22 jaar en heb genoeg geld voor een shetje erbij. Deze heb ik ook stiekem aangeschafd.. Mijn paard zag ik binnen 2 weken verbeteren, kwam weer aan, geen diarree en was echt vrolijk!! Mijn vader had gezien hoe slecht mijn paard eraan toe was en ik heb hem na een paar weken mijn vader dan ook meegenomen naar de paarden. Hij zag dat mijn paard aan de vele betere hand was en dat er een pony erbij stond, hij was blij dat mijn paard er beter aan toe was. Wel was hij even boos over de pony, maar dat verdween al heel snel omdat ik echt een hele lieve knuffelpony heb die het liefst in je kruipt om met je te knuffelen. Ik weet niet hoe oud je bent, maar als je volwassen bent, kun je wel al beter je eigen keuzes maken..


Hij zei dat hij wel na zou denken. Hij vond het toch nog niet zo leuk, maar hij denkt er tenminste over na.