Bokt.nl

**Geplaatst**: 20-11-11 15:21

Re: Al jaren een eigen paard, maar niet kunnen rijden.

Geplaatst: 20-11-11 15:21

Pittige dingen zijn dan en wat ben je trouw, zoals een goed baas beaamt, althans, das mijn idee bij het houden van dieren, je blijft ten aller tijden verantwoordelijk.
snap je frustratie enorm goed.,
Mn eerste paard (die ik nog steed sheb gelukkig) kan al sinds 2001 niet meer gereden worden..sinds die tijd al een pensioenpaard, terwijl hij toen pas 12 jaar was!
Gelukkig kwam ik in de mogelijkheid in 2007 een jonge merrie te kopen, onbeleerd en 2 jaar later, kon ik haar rijden. Daar kwam nog een merrie bij en huppa, die staat ook al sinds juli stil..gestoord wordt ik ervan. Heb 8 paarden staan, waar ik dr maar 1 van kan rijden, hoe absurd is dat! maar ik heb dr wel zelf voor gekozen (voor de niet rijdende paarden dan he), maar soms denk ik, heel soms, ook wel eens, verdorie ik wil nu ook wel even erop en naar buiten en dat gaat dan niet door een blessure ed..
Geduld is een schone zaak en we werken ergens naar toe, in ons geval komt het dan ook hopelijk weer goed..en ik duim voor jou ook mee, het duurt erg lang zoiets, maar jullie zullen vast weer mooie ritten maken..en voor nu duim ik gewoon voor je op de endurance ritten

Sterkte!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-11-11 16:28

Geplaatst door de TopicStarter : 20-11-11 16:28

Ode schreef:
Ik heb zoveel bewondering voor jou.
Het zit je inderdaad al tijden niet mee, maar je blijft zo geduldig en zorgzaam naar je paard toe.
Eerst Evita, waar je uren mee stond te tutten.
Zalfje hier, zalfje daar.
Op het land, van het land, tussendoor nog dekentje wisselen en veel wandelen.
Toen kwam Yade.
Ook daar ging je heel rustig mee beginnen.
Je wandelde en wandelde tot dat ze volledig was gewend aan de omgeving en haar nieuwe baas.
En toen je eenmaal vond dat ze klaar was om te worden beleerd begonnen ook met haar de problemen.
Problemen die door pech veroorzaakt zijn, want aan jou ligt het niet.
Een paard kan zich geen betere baas wensen.
Wij zeiden op stal wel eens tegen elkaar dat Yade gelukkig jou heeft getroffen.
Want jij helpt haar er wel weer bovenop.

Ik hoop zo dat Yade goed geneest en dat je eindelijk weer die ritjes kunt gaan maken waar je van droomt.
Ik gun het je echt!

Groetjes Diana (van Yetro en TC)

Dank je

Erg lief!
Ik hoop dat geduld alleen voldoende is..

**Geplaatst**: 20-11-11 16:37

Re: Al jaren een eigen paard, maar niet kunnen rijden.

Geplaatst: 20-11-11 16:37

Vooreerst wat naar voor je... Zou je niemand in de buurt kunnen contacteren om met die zn paard te gaan wandelen of zo. Ikzelf weet nog niet wat ik ga doen, studeer volgend jaar af, ga werk zoeken etc. en vrees weinig tijd meer te hebben. Wel rijdt mn papa met het andere paard, maar durft mn mama niet echt wandelen met mijn paard. Waarschijnlijk zoek ik iemand die met haar op stap wil samen met papa. Wie weet is er ook zo iemand in de buurt die tijd tekort heeft om te rijden.
In tussentijd lekker je arabiertje verwennen natuurlijk, daarvoor hoeft zij niet onder te doen ;-)

**Geplaatst**: 20-11-11 16:43

Geplaatst: 20-11-11 16:43

Weetje, zoiets kan gebeuren, maar je paarden deden het echt niet expres!
Als je echt van je paard houdt, zou het niet uit moeten maken of je er naast loopt of erop zit lijkt mij.
Het klinkt vrij egoïstisch zoals je het nu brengt.
Een eigen paard is meer dan er alleen op rijden. (i.m.o. dan).

**Geplaatst**: 20-11-11 17:05

Geplaatst: 20-11-11 17:05

De meeste mensen zullen toch een paard kopen omdat ze willen rijden. Als dat dan eventjes niet gaat is dat niet zo erg, maar maanden of zelfs járen niet kunnen rijden is gewoon frustrerend.
Dan kan je nog zoveel van je paard houden, het frustreert toch.

Ik heb zelf 2 paarden waar ik weinig mee kan doen. De één wordt ouder, de ander heeft teveel beenproblemen. Daar heb ik ook jaren naast gelopen, en dat doe ik nóg regelmatig. En ik zal dat blijven doen tot ze er niet meer is. Soms maken we een stapritje, maar daar houdt het dan ook wel mee op. Echt rijden zal nooit meer gaan.

Om het voor mezelf toch leuk te houden, heb ik voor deze 2 een superplek (soort kleinschalige pensionstal/paddockparadise) gezocht waar ze het hardstikke goed hebben. Ze worden dagelijks nagekeken, wondjes worden verzorgd als ze die hebben, dekens worden opgedaan als dat nodig is, etc..
Ik kom er zelf ongeveer 2 tot 3 keer per week, omdat ik de band die ik met ze heb wil houden. Maar ik hoef er niet dagelijks heen.
Daarnaast heb ik ergens anders nog een leasepony staan waar ik lekker mee kan rijden. Ook met deze pony heb ik intussen een goede band opgebouwd.

Het is een beetje zoeken naar mogelijkheden, je zorgt zo te horen hardstikke goed voor je pony, maar vergeet jezelf niet. Misschien kan je één of twee keer per week op de pony of paard van iemand anders rijden, vrijblijvend? Of kan je af en toe op een leuke manege/stal een paard huren voor een lekkere buitenrit?
Zorg ook goed voor jezelf, zodat je er niet op leegloopt :(:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-11-11 17:20

Geplaatst door de TopicStarter : 20-11-11 17:20

Waar lees je dat ik denk dat mijn paarden dit expres doen Charlie?

Ik denk dat je niet goed gelezen hebt of mijn berichten verkeerd begrijpt.
Als ik niet van mijn paarden had gehouden had ik dit niet zo veel jaren volgehouden, en zelfs als mijn pony 40 was geworden had ik met alle liefde tot mijn 40e niet gereden en voor haar gezorgd. Ik heb zelfs op haar 24e een operatie overwogen van een ruime 4500 euro, maar dit niet gedaan omdat het niet meer in haar belang zou zijn. Het is alleen frustrerend dat het voor iedereen doodnormaal lijkt te zijn om er op te kunnen zitten, maar dat het bij mij niet wil lukken terwijl ik dat ook heel erg leuk vind.
Egoistisch is iedereen met een eigen paard in zekere zin.

Afgelopen zomer heb ik een paar keer een paard van iemand anders gereden, maar nu met mijn werk en opleiding en eigen paard is het niet haalbaar qua tijd, ik vind het idee ook niet prettig dat zij op stal staat (want; box/paddock rust) en dat ik dan met een ander paardje lekker ga rijden. Misschien dat dat in het voorjaar lukt als ik niet meer 2x per dag hoef te stappen en zij weer met andere paarden buiten mag.

**Geplaatst**: 20-11-11 17:30

Geplaatst: 20-11-11 17:30

Hey Ireen

..

Och wat herkenbaar wat je daar neerzet in je beginpost.. Ik heb precies hetzelfde, het gevoel dat je niet verder komt, dat je zo graag wilt, zooo graag weer lekker buitenrijden, ooit een endurancewedstrijd rijden en ja.. eigenlijk gewoon genieten met mijn schone dame.. Zij verdient het ook.

Ik heb met mijn paard inmiddels ook zoveel pech gehad, de 5 jaren dat ik haar al heb.. Dat op een gegeven moment het plezier ervan verdwijnt, ondanks dat ik echt staaaapel op haar ben en ik het me niet voor kan stellen dat ik haar niet zou hebben, maar van het een rol je in het andere.. Op een gegeven moment ben je alleen nog maar bezig met het beter maken van je paard en de omstandigheden voor je paard zo optimaal mogelijk te laten zijn, want je zorgekindje is gewoon kwetsbaar. En Wolin heeft natuurlijk dezelfde blessure als jouw paardje, helaas voor de 2e keer, dus Wolin en ik zijn gigantisch afhankelijk van bodems, onze hoefsmid, degene die haar meenemen: hoe goed die opletten waar ze loopt etc.
Ik heb echt een gigantische dip gehad de afgelopen weken. Ook omdat ik totaal geen makkelijk paard heb in de omgang en qua karakter, ze is heet, vrolijk en dominant, werd mijn psychische draagkracht enorm op de proef gesteld (ook door prive omstandigheden die hier nog spelen, zoals mijn ouders die uit elkaar gaan etc etc).. Ik was het zo zat.. Dan was ik braaf met haar aan het stappen en vervolgens gaat mevrouw even heel fijn aan de kletter over het erf met alle gevolgen van dien.. Kan dat paard niks aan doen uiteraard, die kan je niet vertellen waarom ze rustig moet stappen, maar ik weet welke consequenties aan haar acties zitten. Ze liep gelijk een stuk minder goed.. Pfoe.. Dan doe je zo je best en dan gebeurt er zoiets.. Wat een domper. En ja.. toen kwamen de waterlanders.

Ik herken het heel erg wat je zegt in de zin van andermans opmerkingen. Ik werd op een gegeven moment nog verdrietiger van andermans negatieve verhalen, die ik ook hier op bokt las

.. Maar ook op stal: het gezeur over een deken of laarzen die niet lekker zitten was ik echt zat, want een gezeur zeg.. Maar ook als iemand heel meelevend en heel reeel voor mij ging zitten nadenken :roll:

. Pardon! Had ik echt geen behoefte aan. Had al genoeg stof tot denken met onze eigen situatie en ook dat soort 'medelevende reele opmerkingen', terwijl je zelf wel degelijk er van bewust bent, zit ik ook niet op te wachten! (Klinkt egoistisch, maar op een gegeven moment zit je vol.)
Ik WIL namelijk positief blijven!! Al vind ik het erg moeilijk, ook omdat de thuissituatie niet erg positief is en ik het gevoel heb er alleen voor te staan. Maar toch probeer ik van de kleine dingen van mijn paard te genieten, want het is ondertussen echt een heerlijk en machtig paard. Ik probeer positief te blijven door voor mij te schetsen hoe ik het graag voor me zie en daarnaast zet ik ook wel alles op alles om haar genezing te bevorderen, zo wordt ze nu ook via de Natuurgeneeskundige weg goed ondersteund en ik merk dat ze daar ook al wel goed op reageert. Ook maak ik voor haar een plan: wat betreft haar voeten, want ik moet bij de smid op de kliniek blijven en wat betreft beweging etc..
Niet dat ik niet reeel ben, dat ben ik zeker, maar zolang de kans op genezing er nog gewoon is en mijn paard een zonnige toekomst tegemoet kan gaan, dan is er reden om optimistisch te blijven! $*\o/*$ Ook voor jou Ireen, maar ik weet hoe moeilijk het is.. :(:)

Voor nu ben ik lekker aan het stappen met mijn paard, gezellig samen met moeder en haar paard op zondagochtend een klein stapritje, ook laat ik haar optimaal door mijn fysio c.q. chiropractor behandelen en krijgt ze ondersteuning via de Natuurgeneeskundige weg en gaan we om de 6 weken richting de kliniek voor een check en nieuwe schoenen. Meer kan ik niet doen dan dit en optimistisch blijven en haar overladen met aandacht en liefde en vertellen dat ze haar best moet doen, want we hebben mooie plannen in het verschiet

. En.. zij gaat gewoon nooit weg, ondanks de vele pech en dipjes die we hebben gehad, want dit is ook wel weer tekenend voor onze sterke band.. Er komen nog wel tegenslagen en dipjes, daar ben ik me ook wel degelijk van bewust, ik probeer dit zo goed mogelijk te relativeren en oplossingsgericht te denken.

Kop op Ireen! Positief blijven, het valt niet mee..I know.. maar.. er is licht aan het einde van de tunnel! Echt waar!

**Geplaatst**: 20-11-11 17:34

Geplaatst: 20-11-11 17:34

ik kan wel rijden
maar helaas
ik kan het bos niet in of uberhoud niet van het terein

Nomineer dit bericht ×