Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-02-10 11:35

Geplaatst door de TopicStarter : 16-02-10 11:35

AnnebelleVD schreef:
Waarom heb jij haar uitgekozen, juist haar en niet een van de andere 20 paarden???

Ik heb haar gekocht van mijn instructrice haar man (handelaar).
Ik heb haar helemaal niet gekozen uit 20 paarden, hij bracht haar mee, ik reed ze 4 dagen en ze voldeed aan mijn objectieve eisenlijstje (namelijk: het mocht een oude roze ezel zijn met zwarte stippen, als ze maar braaf en groot genoeg was en een beetje dressuurmatig uit de voeten kon).

Ik ben ook niet van dag 1 smoor op Candy geweest, integendeel: het was dat gewone huis-tuin-keuken vosje van onze staleigenaresse, maar toen ik zowat niets meer met mijn verzorgpaard durfde, boodt ze me aan eens op Candy te klimmen. En toen gebeurde er een klein mirakel, ik steeg op in de buitenbak, ik vergeet het nooit, en toen gaf ze me echt het gevoel van: ik doe jou niks, ik doe niks wat jij niet wil ok?
Dat had ik nog nooit gevoeld. En het was daarna ook niet alle dagen koek en ei, zeker niet, angst gom je niet direct uit! Maar ik heb nooit gedacht: ik durf er tout court niet meer op (wel bleef ik heel lang benauwd voor galoperen en springen).

Toen ik met Serenity reed, kreeg ik haar amper een rondje in draf de piste rond, zo slecht was onze conditie en zo groot was het communicatieprobleem. Op dag 4 merkte ik dat ze me echt trachtte tegemoet te komen en te ontcijferen wat ik nou allemaal bedoelde met mijn belabberde hulpen en dat was voldoende. Bovendien weet ik zeker dat mijn instructrice me geen monster zou verkopen, tenslotte moet ze me zowat elke dag les geven.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-02-10 11:43

Geplaatst door de TopicStarter : 16-02-10 11:43

AnnebelleVD schreef:
Candy heb je dus een soort van "gered", dat gevoel maakt je heel sterk van binnen!

Dat is met Serenity niet, die was ergens anders ook gewoon happy geworden, is dat het niet??? Denk daar eens over na, je hebt moeten vechten voor Candy, dat maakt je heel sterk, is dat niet wat je mist? Het gevoel "gewoon" een leuk paard te hebben? (daar is echt niks mis mee als je dat voelt...)

Dat kan je wel stellen ja. Ik wil me niet inbeelden wat haar lot zou geweest zijn als ik haar niet gekocht had. Ik had er nooit van gedroomd, een eigen paard, maar Candy kwam op mijn weg en wij konden elkaar helpen.
Net omdat Candy mij terug vertrouwen heeft gegeven, wil ik niet stoppen met rijden. En dus heb ik toch weer een eigen paard nodig, want ik sta op een pensionstal, en ik wil ook mijn instructrice niet kwijt.
Ik heb nu een gewoon paard, om mee te rijden. Dat is inderdaad een 100% andere insteek.
Soms denk ik wel: had gewoon een andere zielenpoot gekocht.
Maar dat kan dus niet, niet alleen omdat ik nu (hilarisch genoeg) wel per sé wil blijven rijden, maar ook omdat ik geen ziekteproces meer wil meemaken bij mijn paard (enfin, toch niet direct, hout vasthouden). Candy had HKO, maar heeft daar nooit veel van laten merken. Voor sommige lui heb ik een paardje laten slachten dat nog wel prima mee kon. Ik weet dat mijn beslissing de juiste was, maar het commentaar is desondanks toch moordend, dan mag je nog zo veel je schouders ophalen...

**Geplaatst**: 16-02-10 11:47

Re: Het wordt nooit meer zoals met je eerste pony!

Geplaatst: 16-02-10 11:47

Ik denk ook niet dat het met Travis ooit zo wordt als met mijn eerste pony (Kimberley).........Maar Maximus komt denk ik wel een heel eind.

**Geplaatst**: 16-02-10 11:48

Geplaatst: 16-02-10 11:48

Dus als ik het goed begrijp heb je niet lang gezocht, niet verder gekeken als Serenity en was dat op dat moment gewoon een hele goede keuze die er wel hoopvol uitzag.

Wat ik met mijn stukje bedoelde te zeggen is dat je voor Candy altijd een beetje gevochten hebt. Jij hebt haar niet opgegeven al was ze zuur en huis tuin en keuken, en zij heeft jou niet opgegeven al was je heel bang!

Dat is het wonder dat "vertrouwen" heet en vertrouwen komt meestal in combinatie met liefde.

De echte reden kun je nooit achterhalen, maar ga er niet direct vanuit dat het 7 jaar gaat duren ofzo.
Je houdt niet van Serenity zoals je van Candy hield maar je houd wel van haar, anders had ze niet meer op stal gestaan bij je.

Heb je een vriend? Hou je van je vriend op dezelfde manier als van je ouders of je broer of zus?

Oh je hebt een nieuw stuk geplaatst terwijl ik aan het typen was.

Je gevoel is heel sterk naar Candy toe, je besluit was goed. Ik kan je wel zeggen dat je van anderen niets moet aantrekken maar ik weet helaas ook dondersgoed dat dat zo niet werkt, hoor je het ze niet zeggen dan voel je wel dat ze het vinden...
Daar doe je niks aan...

Ja...een zielenpoot is leuk als je die weer een kans kan geven, maar wel driedubbel zo zwaar op je gevoel...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-02-10 11:56

Geplaatst door de TopicStarter : 16-02-10 11:56

AnnebelleVD schreef:
Heb je een vriend? Hou je van je vriend op dezelfde manier als van je ouders of je broer of zus?

Ja, ik heb een vriend, al dik 4 jaar, en de liefde van mijn leven.
Als ik daar alleen al aan denk, hoe verliefd ik was, die coup de foudre, hoe kan ik dan besluiten "to settle for less".
De liefde voor de rest van mijn familie is niet minder, maar helemaal anders en niet zo "zonder jou ga ik dood"

Ik vind Serenity zeker geen verkeerd paard, maar wat als ik nou nooit zo 'n band met haar krijg als ik met Candy had?
En dan bedoel ik echt die 101 smelt dingen: Candy herkende me aan mijn voetstappen en stond dan met haar neus tegen de tralies, ze kwam zelfs op het allerlaatste naar me toe gelopen op de wei, ze liep me als een hond achterna (ik moest nooit een touwtje meenemen naar de wei). Als ik haar eens moest terecht wijzen en slaan (ik rijd niet met sporen), dan sloeg ik mezelf.

**Geplaatst**: 16-02-10 12:05

Geplaatst: 16-02-10 12:05

Heej...ik begrijp je gevoel...dat heb ik me ook zolang afgevraagd met mijn paard.

Ik ben tot de conclusie gekomen dat mijn paard gewoon zo niet is.
Als ik op stal komt hinnikt hij niet, hij herkent mijn loopje niet (mijn piepgeluidje wel), ik mag niet naast hem liggen in de stal als hij ligt, hij loopt niet mee zonder touwtje, hij draaft niet op me af in de wei.

Maar toch hou ik zoveel van hem, en is hij bijna altijd enthousiast als we samen aan de slag gaan.
Sommige paarden zijn gewoon zo niet.

(dat is met jongens ook zo, ik heb een relatie van 6 jaar en zonder sander ga ik ook gewoon dood inderdaad haha, en met iemand anders een relatie hebben zou niet gaan want die "is gewoon niet zoals Sander" en die begrijpt me gekke dingen niet, die gaat me niet kalmeren als ik in de stress ben, die is niet de ware voor me...)

Bento is ook mijn "de ware" maar Bento is ook de ware van zijn eigen baasje en Twister is gewoon anders, die interesseert het niet wat mensen doen want hij is een paard...

**Geplaatst**: 16-02-10 12:09

Geplaatst: 16-02-10 12:09

Ik dacht ook altijd dat ik nooit meer zo'n band zou krijgen als met mijn pony. Heb daarna een hele tijd geen eigen paard kunnen betalen(pony betaalden mijn ouders maar daar zijn ze toen mee gestopt waardoor die wegmoest). Wel heel veel verzorgpaarden en pony's gehad en allemaal vond ik ze geen reet aan. Bleef maar denken aan mijn pony om hem weer op te zoeken en eventueel weer terug te kopen als deze te koop stond. Maakte mezelf helemaal gek.

Totdat ik een beetje wanhopig was, was al bij alle aangeboden verzorgpaardjes van marktplaats in de buurt wezen kijken en het was allemaal niets. Denk bel toch maar dat meisje met die lelijke schimmelmerrie. In het echt was ze een heel stuk mooier en niet zo'n merrie met van die streken. Toen ben ik haar gaan verzorgen, eigenaresse keek er niet naar om en ik vond het mijn plicht om eerst 3, daarna 4 en daarna zelfs alle dagen te komen. Al vanaf 1 maand zei ik al, als ze haar verkoopt verkoop ik dr. En ja hoor, na een half jaar was het ik moet je wat vertellen, ik verkoop Asha. Dus ik zei nou geen probleem, dan gaan we nu even bespreken hoe we dat financieel gaan doen. Inmiddels is ze al een jaar van mij en heb er een half jaar geleden nog een shet bij gekocht. Kan niet zoveel met het beestje maar ook daar is de klik er wel. Met mijn paard is de klik inmiddels beter nog dan met mijn oude pony.

Ik ben er dus van overtuigd dat het kan, diezelfde of zelfs een sterkere klik met je volgende paard krijgen. Maar misschien is dit niet het juiste paard voor jou, of heb je te weinig uitdaging. Als je er goed mee kan buitenrijden, ga er dan eens mee op een soort ponykamp ofzo. Gewoon jij met je paard ieder dag lekker rijden, miss zwemmen weet ik het. Of iets anders om je band te versterken.

**Geplaatst**: 16-02-10 12:09

Geplaatst: 16-02-10 12:09

foxy80 schreef:
Maar ik maak me nu wel lichtelijk zorgen over het feit dat mij nu gezegd is dat je nooit meer met een ander paard zo' n band zal hebben als met je eerste pony.
.

Met deze uitspraak ben ik het absoluut niet eens......
Mijn allereerste pony was echt een apart dier met een heel speciaal karakter, daarna zijn vele paarden geweest....maar 1 zoals hij dacht ik er niet te treffen
heb hem destijds moeten verkopen omdat ik er te groot en te zwaar voor werd
Maar nu heb ik een jonkie, en die doet mij zoveel aan hem denken, zelfde type koppie en de uitstraling van de ogen
bijna hetzelfde karakter, en ik zie zoveel van mijn oude pony in hem terug
Heb echt het gevoel een 2e kans te krijgen

Zelf denk ik wel,dat als jij totaal geen klik hebt met je paard, dat je je eerlijk moet afvragen of het idd wel het paardje voor jou is en je er uberhaupt nog een klik mee gaat krijgen......
je wil niet verkopen zeg je.....maar wat als er een baasje voor hem is die wel die klik heeft, en jij een paardje kan vinden waar je wel smoorverliefd op word...
Dan zou ik die kans toch niet laten lopen

**Geplaatst**: 16-02-10 12:27

Geplaatst: 16-02-10 12:27

heel stom gezegd,maar wil je wel een goede band met serenity?
uit alles wat ik lees komt naar voren dat je nogsteeds heel veel van candy houdt.
wat echt niet slecht is hoor.

maar had candy geen slechte eigenschappen?
ik wil niet bot doen maar mensen willen hun eerste paard/liefde nog weleens beter maken in herrinering.
en als je dan helemaal overnieuw moet beginnen met een nieuw paard/relatie kost het tijd om een band op te bouwen,maar dan moet je dat ook wel toestaan.

niet bang zijn dat je geen band krijgt met serenity, zij is candy niet maar een totaal ander paardje.
maar daarom is er echt wel een band op te bouwen. :(:)

mocht je er niet uitkomen, dan zou ik serenity verkopen en een tijdje paardloos blijven totdat je klaar bent voor een nieuw paard in je leven.
wat is er mis met een tijdje rouwen om candy totdat je het een plekje kunt geven en dan een paard aanschaffen en daar dan ook de tijd voor nemen.

**Geplaatst**: 16-02-10 12:37

Re: Het wordt nooit meer zoals met je eerste pony!

Geplaatst: 16-02-10 12:37

Ja dat kan ook, of je gaat een tijdje een ander paard verzorgen?
Ik merk soms dat het hebben van een eigen paard niet altijd leuker is als het gewoon lekker verzorgen van een paard.
Dan kun je er hetzelfde mee doen maar je hoeft niet alle financiele en dilemma-achtige keuzes te maken, als het niks is kun je ermee stoppen en gaat het paard niet dood en hoeft het niet meteen verkocht te worden en als je ziek bent heb je geen probleem

**Geplaatst**: 16-02-10 13:02

Geplaatst: 16-02-10 13:02

Ik heb je een PB'tje gestuurd, hoop dat je er iets aan hebt.

**Geplaatst**: 16-02-10 13:57

Geplaatst: 16-02-10 13:57

Je nieuwe paard is het hetzelfde en dus zal de band heel anders zijn. Om een voorbeeldje te noemen. Mijn 1e pony blijft mijn topper. Ze is erg verwent maar misbruikt dit gelukkig niet. Ze mag alles altijd als eerst (inclusief de enting hihi) en zij is het voor mij helemaal.
Een andere pony die later kwam waar ik op heb leren rijden heb ik ook een vrij sterke band mee, maar heel anders. Bij haar is het zo als er wat is dan op een of andere manier voel ik dat en moet ik even naar buiten. Zo lag ze een keer vast met haar been in het hek en ben ik ineens midden in de nacht gaan voeren (was niet de normale gang van zaken) en zo zijn er meerdere momenten geweest. Als mijn 1e pony dood gaat kan zij haar plaats niet innemen, maar waarschijnlijk wordt zij wel het verwende paard dan. Het is anders maar niet beter of slechter.

**Geplaatst**: 17-02-10 19:55

Geplaatst: 17-02-10 19:55

Elke, ik versta hoe je je voelt. Je hebt Candy erg graag gezien, je ziet ze nog steeds graag.
Zelfs na 4,5 maand blijft de pijn nog heel vers. Maar geef het tijd, het is waar dat je eerste paardje altijd speciaal gaat blijven, maar daar is niets verkeerd mee!
Candy verdient dat speciale plaatsje in je hart. Maar tijd heelt veel wonden, ook het enorme gemis van je Candy, het zal wel nooit helemaal verdwijnen, maar wel verminderen.

Ik kan verstaan dat het nog niet 'klinkt' met je nieuwe paard, maar dat moet je idd tijd geven. Uit ervaring kan ik je zeggen dat hoe sneller je Candy kan loslaten, des te sneller je de band met je paard kan opbouwen. Dat dit geen sinecure is, begijp ik maar al te goed, want ik heb in hetzelfde schuitje gezeten.
Je moet ook niet krampachtig proberen je pony te vergeten, het kost gewoon tijd.
Als dan blijkt dat het niet met je paard klikt, kan je ze nog altijd verkopen, maar ik denk dat je nu met gelijk welk paard een 'probleem' zou hebben...

Hoeveel tijd, daar kan ik je geen antwoord op geven.

**Geplaatst**: 17-02-10 20:00

Geplaatst: 17-02-10 20:00

Ik heb mijn paard nu op een paar dagen na 2 jaar en begin nou eindelijk het gevoel te krijgen dat het 'mijn' paard is. Het is een superlief dier hoor, maar in vergelijking tot mijn pony is het gevoel gewoon zo compleet anders. Met haar was het echt liefde op het eerste gezicht, bij Mac heeft deze liefde echt moeten groeien. Maar ik weet zeker dat onze band nooit zo sterk zou worden als dat het met m'n oude pony is.

**Geplaatst**: 17-02-10 20:24

Geplaatst: 17-02-10 20:24

hey Elke,

Omdat ook jij in dezelfde periode als ik een moeilijke knoop moest doorhakken en ik eveneens een nieuw paard heb, wil ik je toch een hart onder de riem steken.
Mijn nieuwe paard kende ik toevallig al, en ik was al verliefd. Nu staat ze bij mij, maar het is pepper niet. Pep had zo haar eigen dingetjes, haar eigen maniertjes en eigen noodzaakjes, wat ik met alle liefde van de hele wereld voor haar over had, me eraan aanpaste, mee wilde leren omgaan. Mijn nieuwe paard is een jong ding, onstuimig en vele malen groter dan wat ik gewend ben. Het rijden gaat heel erg goed, de omgang ook, maar soms kan ik van het minste dingetje wat fout gaat jankend tegen haar aanstaan met de gedachte "was Pep er nog maar". Simpele dingen, zoals altijd waakzaam zijn dat pepper met haar goede oog alles kon zien tijdens wandeling (ze was aan 1 oog blind), wat nu niet meer hoeft, kan me soms nog flink aan het huilen zetten, omdat er dan toch weer een steek van verlangen komt en het automatisme waarin mijn lichaam zich beweegt en aanpast, verplaatst, tijdens het wandelen, zoals ik voor pep deed, doet me aan haar denken.
Het betekend voor mij niet dat ik geen klik heb met mn jonge beessie, maar áls het kon, had pepper in haar stal gestaan. Het is erg stom, altijd had ik ervan gedroomd om met het paard ná pepper ook "eindelijk" eens wedstrijden te kunnen rijden "eindelijk" een paard naar mijn eigen hand te zetten, "eindelijk" onbezorgd dressuren, "eindelijk" zelf te kunnen kiezen of ik zou rijden, longeren of wandelen vandaag. En nu ik dit allemaal kan.. tja, het is leuk, maar hetzelfde geluk zoals pep mij bracht, komt niet vanzelfsprekend. De voldoening na een stevige wandeling met een wakkere peps naast me, geeft mijn nieuwe paard pas als alles op de dag "perfect" is gegaan. oneerlijk tegenover haar? nee, vind ik niet, als automatisme zorg ik net zo goed en volledig voor haar als voor pepper, omdat ik van pepper geleerd heb dat dit zo moet en ikzelf ook met minder geen genoegen neem. Het is alleen, dat ik, net als jij, me minder bekommer als ik een dagje niet ga, of een dagje wat minder aandacht voor haar heb, of als ze wordt losgegooid met haar nieuwe vriendjes. Met pep zat ik altijd: als dat maar goed gaat.. Mijn jonge ding, redt zich wel, heeft mij niet per-se nodig. Pepper had dat wel. letterlijk. Het feit dat pepper me echt nodig had, maakte dat ik mezelf belangrijk voelde, integenstelling tot wat ik nu voel met mn jonge ding.

Nu, alweer 2 maanden verder, begint de liefde te komen. Ik sta op, en bedenk me wat ik vandaag eens met mn nieuwe aanwinst ga doen, ik heb er zin in en ik wordt steeds blijer om haar te zien. Ze geeft me liefde, niet zoals pep, maar ze vult heel goed het gat op wat pepper heeft achtergelaten. Ik begin mijn nieuwe aanwinst steeds meer los te zien van pepper. Wat ik met pepper had, krijg ik nooit meer precies terug. Maar wél op een andere manier. Het jonge ding begint me steeds meer te herkennen als haar baas, en nu al, gaat ze voor me door het vuur. We maken ook wandelingetjes en gaan "grasjes" zoeken tussen de sneeuw. Vaak ben ik dan aan het mijmeren over pepper, maar ik voel me gelukkig, Omdat ik de juiste keuze heb gemaakt en ik het getroffen heb met mn nieuwe paard. Ze is pepper inderdaad niet, maar ze maakt HEEL veel goed. Ik heb er het volste vertrouwen in dat ik van haar ga houden, meer dan dat ik nu al doe, maar wél op een andere manier als met pep. Lezen en schrijven kunnen we nog niet, maar het begint te komen. Ik trek me de dipjes minder aan, en betrap me erop dat ik het langzamerhand leuker vind worden om steeds langer met haar te tutten, gekke dingetjes te doen als grasjes zoeken, vrijheids dressuur, of gewoon beentjes wassen. Dingen die ik voorheen een beetje "onzin" vond, omdat ik er eigenlijk niet zo'n zin in had, omdat dit voor mij dingen waren die ik graag met pepper deed, omdat ik niet zoveel anders met haar kon. Maar ook het jonge ding vind het heerlijk om een uur lang gepoetst te worden en stiekem grasjes te zoeken of aan de hand mee te gaan de polder in. Het maakt haar niet uit of ik met mn kop eigenlijk bij pepper ben, ik zie aan haar dat ze het begrijpt, en alleen daarom al, denk ik, zodra ik het maar gescheiden van elkaar zie, en het accepteer dat de grote liefde weg is, maar er ander soort liefde voor in de plaats komt, het allemaal goed komt.
Ik hoop voor jou, dat je het ook apart van elkaar kan gaan zien, geef het wat tijd, doe eens, ookal heb je geen zin, wat andere dingen met je paard dan normaal, niet precies hetzelfde als wat je met candy deed, maar iets nieuws, of op een andere manier. Je gaat het "eigen" karakter van serenity misschien daardoor meer waarderen en leuk vinden, en in de loop van de tijd zal je steeds minder denken "maar het is candy niet". Wees er niet te gefocussed op om over het verlies heen te komen. Geef het een plaats, náást het plaatsje wat serenity nu heeft. Het maakt niet uit hoelang het duurt, het komt.
wees je er ook van bewust dat je instinctief het verdriet vermijd wat je hebt gehad om candy, en het vanzelf sprekend is dat je voorzichtiger bent met het hechten aan een paard, opdat je bang bent dat het weer gebeurd, hier kan je dus níets aan doen, maar je moet het tijd geven, je instinct moet je vertellen dat het "veilig" is om je weer te gaan hechten, en ik kan me voorstellen dat dat een jaar, of zelfs langer kan duren.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-02-10 00:11

Re: Het wordt nooit meer zoals met je eerste pony!

Geplaatst door de TopicStarter : 18-02-10 00:11

minikatje schreef:
mocht je er niet uitkomen, dan zou ik serenity verkopen en een tijdje paardloos blijven totdat je klaar bent voor een nieuw paard in je leven.
wat is er mis met een tijdje rouwen om candy totdat je het een plekje kunt geven en dan een paard aanschaffen en daar dan ook de tijd voor nemen.

Begrijp me niet verkeerd, maar verkopen komt nog even niet in de picture. Ik heb Serenity gekocht en neem mijn verantwoordelijkheid, zo ben ik dan wel weer. Het is geen trui die je gaat inruilen omdat de kleur je niet bevalt.
Ik denk nu wel dat het een optie kan zijn om een tijd niet te rijden en iemand anders haar te laten verzorgen, zodat ik kan rouwen, zonder al gelijk drastische beslissingen te nemen à la verkopen.
Ik ga enkel over tot verkopen als het niet anders kan, dus als ik echt een afkeer van haar krijg. Anders vind ik het niet te verantwoorden, het dier is nu 10 jaar en ik ben baasje nr 9 (elk jaar verkocht, er was altijd wel iets: geldnood, opeens andere bloedlijn willen, jonger paard willen, gust blijven...)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-02-10 00:13

Geplaatst door de TopicStarter : 18-02-10 00:13

saariewaarie schreef:
Als dan blijkt dat het niet met je paard klikt, kan je ze nog altijd verkopen, maar ik denk dat je nu met gelijk welk paard een 'probleem' zou hebben...

Dat laatste klopt als een bus. Ik ga dan ook nu niet kijken naar een ander paard/ verzorgpaard of wat dan ook. Dit paard is nu mijn verantwoordelijkheid en ik zal toch door de zure appel heen moeten bijten. Alleen weet ik graag waar ik aan toe ben. Vandaar dit topic.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-02-10 00:16

Geplaatst door de TopicStarter : 18-02-10 00:16

Hi Muisz, je krijgt pb van me, super nog wat van je te horen!

Ja, "leuk" is niet hetzelfde als "geluk" hé...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-02-10 00:25

Geplaatst door de TopicStarter : 18-02-10 00:25

LizMD schreef:
Ik heb mijn paard nu op een paar dagen na 2 jaar en begin nou eindelijk het gevoel te krijgen dat het 'mijn' paard is. Het is een superlief dier hoor, maar in vergelijking tot mijn pony is het gevoel gewoon zo compleet anders. Met haar was het echt liefde op het eerste gezicht, bij Mac heeft deze liefde echt moeten groeien. Maar ik weet zeker dat onze band nooit zo sterk zou worden als dat het met m'n oude pony is.

De meningen lopen erg uiteen op 1 pg moet ik zeggen.
Sommigen geven grif toe dat het niet hetzelfde wordt, anderen vinden de stelling onzin.
Ben benieuwd hoe dit verder verloopt.

**Geplaatst**: 18-02-10 01:14

Geplaatst: 18-02-10 01:14

foxy80 schreef:
Hi Muisz, je krijgt pb van me, super nog wat van je te horen!

Ja, "leuk" is niet hetzelfde als "geluk" hé...

ge hebt een lap text terug

**Geplaatst**: 18-02-10 02:32

Geplaatst: 18-02-10 02:32

foxy80 schreef:
Dat ik het tijd moet geven, dat weet ik wel. Op zich heb ik daar geen probleem mee.
Maar ik ben geschrokken dat sommige mensen nu zeggen: ah, je eerste pony, die vergeet je nooit meer en zo wordt het ook nooit meer.
Is dit een ongeschreven wetmatigheid waar ik tot nog toe niks van wist?

Sowieso zou ik me niks aantrekken van wat anderen zeggen. En verder denk ik dat het met paarden net als met mensen is, ten minste voor mij; als er iemand uit je leven verdwijnt om wie je veel geeft, dan mis je diegene en hij of zij is door niemand te vervangen, er zijn geen 2 mensen of paarden hetzelfde. Dus het zal nooit meer hetzelfde worden als met je vorige pony. Maar dat wil niet zeggen dat je niet met een ander paard ook weer een hele bijzondere band kunt krijgen. Het zal anders zijn, want dit paard heeft gewoon een ander karakter, en jullie hebben een andere geschiedenis samen. Ik denk dat je opnieuw op ontdekkingsreis kunt gaan. Wat vind dit paard leuk om te doen, en wat niet? Wat is haar favoriete plekje om gekriebeld te worden? Welk ander paard van de stal vindt ze leuk, en aan welke heeft je juist een hekel? Vindt ze het leuk om buiten met jou te gaan wandelen of wordt ze juist onzeker als ze van stal weg moet? Stampt ze graag in diepe plassen of doet ze alles om droge voeten te houden? Kortom, leer haar karakter kennen. Waarom rij je wedstrijden als je er geen lol in hebt? Waarom heb je haar gekocht als je helemaal geen speciaal gevoel bij haar kreeg? Een paard is geen auto. Probeer om echt op je eigen gevoel te vertrouwen en te doen wat jou leuk lijkt. Niet doen wat anderen zeggen of wat je ooit bedacht hebt. Probeer te doen wat jij op dát moment het liefste wilt doen, of waarvan je denkt dat je paardje zin in heeft. Dat lijkt mij de enige weg. 7 jaar gaan wachten slaat nergens op, dan kun je beter een leuk baasje voor haar gaan zoeken die veel plezier met haar kan hebben en die om haar geeft. Dit is ook een beetje zonde toch? Voor jullie allebei.

**Geplaatst**: 18-02-10 11:02

Geplaatst: 18-02-10 11:02

volgens mij ben je nog niet over je pony heen. Je vergelijkt Serenity teveel met Candy :(:)

Vergeet niet dat Serenity een eigen individu is, als je eerlijk kijkt, heb je haar wel een echte kans gegeven?
Je hoeft Candy ook niet te vergeten. Ze zal altijd een plekje in je hart houden.
Maar zolang je je hart niet openstelt voor Serenity zal er nooit een band komen.

Mijn verzorgpaard waarmee ik kon lezen en schrijven is van de ene op de andere dag plots overleden.
Ik zag het echt niet meer zitten, het was zo oneerlijk! Ik reed toen ook op een andere pony, dat ging steeds slechter,

totdat ik de knop omzette, die pony kon er niks aan doen dat ik rouwde om mijn paard, het was oneerlijk tegenover haar!
Toen dat gebeurde ontstond er een band,
Later heb ik nog meer pony's, paarden gereden, met de een had ik meer een klik dan met de ander, het blijven levende wezens,

Neem de tijd om te rouwen over Candy en geef daarna Serenity een kans, paarden voelen het aan hoor! dat is het mooie van paarden

**Geplaatst**: 18-02-10 13:36

Geplaatst: 18-02-10 13:36

Ik weet wat je bedoeld, reed ook 4 jaar op m'n verzorgpony die verkocht werd toen ik op vakantie was, via marktplaats weer aan een nieuw paard gekomen, maar zo anders als Moreill (vzpony).. Het is gewoon dat je elkaar zo goed kent, elkaars grenzen niet overschrijdt en samen een echt team bent, en dat ook voelt, dat je met je pony alles kan doen en zoveel vertrouwen in elkaar hebt (zo sprong mijn pony een M pacours toch met een gekneusde voet, en ik was zo dom om het niet door te hebben ondanks dat ze er 3/4 balken afgooide).. Zoiets doet je pony gewoon voor jou, daar ben ik zeker van.. En dan ineens krijg je een paard voor je neus waar je eigenlijk niks mee hebt, alles nog op moet bouwen, en als het dan even tegenzit je je vorige pony gewoon zo mist enzo..

Helaas is jou pony niet meer terug te krijgen, ik zou het paard wel een kans geven, het gaat natuurlijk niet vanzelf en je moet weer bij 0 beginnen, net zoals bij je pony.. En natuurlijk is dat moeilijk, maar het heeft gewoon veel tijd nodig denk ik, succes ermee..

**Geplaatst**: 19-02-10 00:07

Geplaatst: 19-02-10 00:07

Ik heb er nog eens over nagedacht en ik vind het eigenlijk vreemd: ik voel bij bijna elk paard waar ik me even in verdiep meteen een band. Heel af en toe kom ik wel eens een paard tegen waarmee het echt niet klikt, die ik gewoon niet leuk vindt, niet mag. Wat zegt je instructrice ervan?

**Geplaatst**: 19-02-10 00:16

Geplaatst: 19-02-10 00:16

kamille schreef:
Ik heb er nog eens over nagedacht en ik vind het eigenlijk vreemd: ik voel bij bijna elk paard waar ik me even in verdiep meteen een band. Heel af en toe kom ik wel eens een paard tegen waarmee het echt niet klikt, die ik gewoon niet leuk vindt, niet mag. Wat zegt je instructrice ervan?

maar is die klik zo goed dan dat je het als je eigen paard zou kunnen zien?

Nomineer dit bericht ×