Geplaatst: 06-04-26 19:52 Wat je als eigenaar een dier kan bieden komt ook niet altijd overeen met wat een paard nodig heeft.
Een paard van de kust kan verkocht worden naar het binnenland, waar het dier opeens enorm onder de eczeem zit. Een paard wat gewend was 24/7 buiten te staan blijkt bij de nieuwe eigenaar op de pensionstal opeens zijn longen uit zijn lijf te hoesten. Een paard dat gewend is aan een paddock, blijkt op de nieuwe locatie met voornamelijk weidegang binnen no-time hoefbevangen te staan.
Het paard dat bij de oude eigenaar 'bomproof' was blijkt op de nieuwe locatie overal 'bakkabouters' te zien. Dit zijn een paar voorbeelden van onvoorziene omstandigheden waar zowel koper als verkoper niets aan kunnen doen, maar waar het voor het paard vaak beter is als er een nieuwe eigenaar wordt gezocht die wel kan voldoen aan de omstandigheden die de gezondheid en het welzijn van het paard vereisen.
Niet iedereen heeft namelijk thuis de ruimte voor een paard-aan-huis of woont in een regio waar locaties zijn die aan de behoeften van dat specifieke paard voldoen.
Dan komt er dus een paard met 'gebrek' te koop, die na korte tijd bij een andere eigenaar alweer opzoek is naar een nieuwe eigenaar, terwijl er met het paard onder de juiste omstandigheden eigenlijk weinig 'mis' is.
Ook kan de discipline waar jouw hart ligt, misschien niet passen bij het temperament of het karakter van een paard, maar dat is lastig te zeggen als je een paard heel jong koopt en het nog niet eens is ingereden. Wat doe je dan als later blijkt dat de ambities van jezelf en je paard duidelijk niet overeen komen? Als het 'gebrek' puur is dat een paard in de bak niet vooruit is te branden, of juist bij elke poging tot dressuur ontploft of bij voorkeur onder een hindernis door gaat inplaats van er overheen?
Als je eenmaal weet dat een paard andere dingen nodig heeft om gelukkig te zijn, dan zou je daar toch ook rekening mee moeten houden en dat kan betekenen een andere eigenaar zoeken die dat kan aanbieden, in plaats van door te gaan in een situatie waar je beide niet gelukkig van wordt.
Veel goedbedoelende eigenaren blijven naar mijn idee veel te lang doormodderen in de hoop dat ze een onhoudbare situatie uiteindelijk toch onder controle krijgen. Soms vergt juist de beslissing tot verkoop of afstaan van een paard de meeste moed. En als je een zelf een ouder of 'afgeschreven' paard geen fijn pensioen kunt bieden, dan hebt je in elk geval de mogelijkheid om ze in te schrijven bij een paarden rusthuis. Dat is in mijn optiek ook geen verkeerde optie. Maar echt met pensioen moet een paard naar mijn idee pas als het er echt aan toe is, veel dieren halen naar mijn mening er ook plezier uit om 'nuttig' te zijn of (samen) dingen te doen.
Over het algemeen doen mensen echt wel hun best om een passende plek/ eigenaar te vinden. Maar garantie heb je nu eenmaal nooit. Ik heb ook eens een pony met karakter verkocht aan een enthousiaste particulier. Niet te veel geld gevraagd, want goed tehuis stond voor mij op nummer één. Ik heb de pony zelf gebracht zodat ik kon controleren of de ze daadwerkelijk op een fijne plek terecht kwam, met voldoende ruimte, soortgenootjes om mee te spelen en om te zien hoe de nieuwe eigenaar de pony zou ontvangen. Alles was prima in orde en met zowel de nieuwe eigenaar als de andere pony's leek het prima te klikken.
Amper twee maanden later was ik in de buurt en besloot even spontaan langs te gaan. De blije, over-enthousiaste pony die ik had achter gelaten was niet meer herkenbaar. De pony was in amper 2 maanden tijd misschien wel 50kg van de 450 kg afgevallen en vertoonde weinig levenslust meer. De nieuwe eigenaar stond op het punt de pony weer door te verkopen, omdat ze vonden dat de pony wel een grote eetlust, maar weinig karakter had.
Hoewel ik inmiddels een andere pony op stal had en eigenlijk geen box meer over, heb ik per direct bedongen dat de pony aan mij werd terugverkocht en dezelfde avond heb ik de pony opgehaald. De pony heeft 2 volle dagen alleen languit in haar box gelegen (met de deur open naar de paddock) terwijl ze normaal de gehele dag buiten rondspookte. Het heeft even geduurd voordat wij beiden van de shock bekomen waren en de pony weer helemaal zichzelf was.
Maar de pony kon niet blijven, ik had ten eerste niet voldoende plek en ten tweede had ik de beslissing tot verkoop niet zomaar genomen. Het was absoluut geen dressuurpony, dat vond ze echt te suf en dan zorgde ze zelf wel voor meer actie (niet altijd op een goede manier
). De mensen waar ik haar aan verkocht had zouden haar recreatief gaan berijden, maar dat was dus niet gegaan als gepland. Ik had kijkers gehad die op zoek waren naar een springpony, maar die haakte af omdat ze geen ervaring had en in de bak tijdens de bezichtiging weinig enthousiasme liet zien. Nu zat er in de regio een manege/handelsstal waar springsport bovenaan stond. Uiteindelijk ben ik daar langsgegaan en mijn verhaal gedaan en heeft de eigenaar de pony overgenomen. Dit was natuurlijk niet mijn eerste keuze, maar ik wist in elk geval zeker dat de pony daar wel voldoende eten en aandacht zou krijgen. En bovendien, konden mensen haar ter plekke leren kennen. Als het bij de eerste gegadigde niet klikte, dan misschien bij de tweede of derde, maar bleef de pony daar dan in eerste instantie op stal.
Zo'n twee/drie weken later ben ik weer langsgegaan om te kijken hoe het ging en het bleek dat de pony al een heel blije nieuwe eigenaar had. Ze hadden haar de eerste week al meegenomen naar een onderlinge springwedstrijd en was gelijk in de prijzen gevallen! Haar ruiter zei: in het begin bokte en steigerde ze wel (jup, dat klonk bekend
), maar gaande weg had ze door wat de bedoeling was en toen bleek dat je met een steiger en een bok (of is dat een sprong? ) dus aan de overkant van de hindernis kwam, was de pony helemaal in haar element. Dus onverwacht had ze nu toch een fijn plekje gevonden waar ze ook iets kon doen wat ze echt leuk leek te vinden. Eind goed, al goed.Het is dus zeker niet zo dat alle pony’s die bij een handelsstal terecht komen of daar verkocht worden ook echt iets serieus mankeren. Soms is het een samenloop van omstandigheden. Over het algemeen zijn het natuurlijk geen pony’s met een mooi papier, ruime ervaring in de sport of 1000% bomproof. Maar er zijn ook genoeg mensen die helemaal niets geven om een mooi papier, veel ervaring in de sport of een bomproof karakter en dan is zo'n pony misschien wel precies waar ze naar opzoek zijn.
Je hoopt natuurlijk dat de verkoper zo eerlijk mogelijk is over de gezondheid en het karakter van een dier en dat de koper op zijn beurt eerlijk is over zijn ervaring en bedoelingen. Helaas is dat in realiteit lang niet altijd het geval. Het enige wat je kunt doen is zoveel mogelijk je best doen om alle informatie die je ontvangt te verifiëren. Hoewel sommige mensen niet eerlijk zijn, ben ik er nog steeds van overtuigd dat de meeste mensen wel het beste met hun dieren voor hebben. Dat het niet zo is dat jij als enige persoon goed je best zou doen om goed voor een dier te zorgen. En zoals ik al eerder aangaf, garanties heb je nooit, maar gelukkig komen de meest dieren uiteindelijk wel bij hun forever home terecht, al duurt het bij de ene wat langer dan bij de ander.
