Als klein meisje op de manege gingen we met de ponies altijd zonder zadel rijden in maart. Ik had een geniaal spelletje bedacht om te spelen: estafette met een bekertje water. Het team dat aan het einde van de race het meeste water in zijn bekertje had zitten zou winnen. Waar ik even geen rekening mee had gehouden was dat de haflinger waar ik op reed het niet zo op water had.. in de bocht morste in een paar druppels op zijn schouder en dat beest zette het me toch op een rennen

vastbesloten als ik was hield ik het bekertje nog stevig vast, maar met éen hand was ie echt niet te stoppen. Instructrice roept naar me 'laat dat bekertje maar vallen!' maar ik dacht dat ze riep 'laat je jezelf maar vallen!'. Dus ik dacht ach, zij zal het wel weten.. dus heb mezelf er met een zwiepert in volle galop af gegooid.. nog steeds met dat bekertje in mijn hand, waar wonderbaarlijk genoeg nog water in zat, dus ben toen keihard naar mijn team gerend om het bekertje aan de volgende team genoot te overhandigen

je had de kop van die instructrice moeten zien..