
Eerst 2 ontspannen filmpjes van mijn dochter met Chumani, gewoon grondwerken en samen bezig zijn. Dat is van 2 weken geleden. Dit vindt Machteld superleuk om te doen, en Chumani vindt het precies toch ook niet erg.
Vorige week is Machteld vooral met Chumani bezig geweest: verzorgen, longeren, spelletjes op de grond, cavaletti, en erop gaan zitten en stappen, zowel met als zonder zadel.
Het voorlopige zadel is een Trekker Pro Endurance en het ligt als gegoten op Chumani's rug. Schoudervrijheid, veel ruggegraatvrijheid en niet te lang, 16'' dus ideaal voor m'n 11'jarige dochter.
Vandaag de eerste echte les OP Chumani, na 4 maand niet meer gereden te hebben.
En ik weet niet wat ik ervan moet vinden... Ik ben ongelooflijk trots op m'n dochter, ze heeft dat schitterend gedaan, met volle moed en volharding, vastbesloten om samen met Chumani te rijden en controle te nemen. Maar Chumani heeft erg veel gebokt en zelfs gesteigerd. En jawel, op het eind van de les is ze erin geslaagd om Machteld uit het zadel te gooien, de grond op. Machteld moest 10 tellen bekomen van de schrik en heeft dan zelf zonder een woord te zeggen het opstapbankje genomen en is terug in het zadel gaan zitten om toch nog de les af te kunnen sluiten.
OK, misschien was het wel te verwachten na 4 maand niet meer te moeten werken onder het zadel... Misschien had ik teveel verwachtingen. Ik vind het eigenlijk vooral jammer voor Machteld, want ze was zo vol goede moed en vastbesloten er iets van te maken. Pas op, die moed heeft ze nog steeds, ze heeft al meteen een afspraak vastgelegd voor de volgende les: overmorgen (donderdag).
Ik heb 2 filmpjes gemaakt van het begin van de les (ze heeft in totaal een groot half uur in het zadel gereden, enkel aan de longe).
Commentaar is welkom, zeker opbouwende kritiek!