Echte ervaringen gezocht paard + baby + werk etc
Moderators: Essie73, Coby, balance, Firelight, Dyonne, Neonlight, Sica, NadjaNadja, C_arola
- Sky_As
- Berichten: 5892
- Geregistreerd: 12-05-10
- Woonplaats: naast de buren
Geplaatst: 10-01-26 17:43
Heel erg bang dat een baby vooral veel tijd kost en je er veel voor in moet leveren. En ja, dat is ook echt zo.
Vroeger toen ik jong was wilde ik graag jong moeder worden..... Maar hoe ouder ik werd, hoe vaker ik dacht: nee, ik ben er echt nog zoooo niet aan toe
TOCH hadden wij wel als wij naar de toekomst keken, we het toch altijd wel een soort van "later met de kinderen/het kind" in beeld hadden.
En aangezien ik "al" 35 was, kwam bij mij toch wel het besef dat als we graag een kind wilde, ik geen 10 jaar meer kon wachten. Ik was ook al 16 jaar samen met mijn vriend, en financieel zat het ook goed, dus dat waren geen redenen om het niet te doen.
Het was voor mij echt het stukje mijn huidige (paarden) leven loslaten, en toch ook een stukje afhankelijkheid. Want ik wilde geen moeder zijn die haar kind 5 dagen per week naar de opvang bracht, dus dat betekende financieel meer afhankelijk van mijn vriend.
Op mijn 36e werd ik dan ook moeder... Van gelukkig de makkelijkste baby op aarde (dat zeiden ze zelfs op de opvang, dat onze kleine toch wel de makkelijkste was die ze ooit hadden gezien).
Mijn zwangerschap verliep overigens echt heel erg goed, de hormonen deden het bij mij echt heel erg goed en op wat lichte bekkenklachten na in het 3e trimester mocht ik echt niet klagen. Mijn stal heb ik nog tot 2 dagen voor mijn bevalling kunnen mesten. Niet op het tempo zoals normaal natuurlijk, maar het lukte wel.
Paardrijden deed ik echter al snel niet meer, dat kwam vooral omdat ik een jonge pony had en mezelf te zwaar vond. (voor mijn zwangerschap zat ik voor mijn gevoel al op het randje, dus met 10 weken zwangerschap reed ik niet meer), maar had ik een braaf en wat groter paard gehad, had ik vast langer door kunnen rijden.
Bevalling werd uiteindelijk een keizersnede. Weinig last van gehad overigens. Met 3 dagen ging ik af en toe al weer naar stal en met 8 weken zat ik er weer voor het eerst op.
Ik heb wel lang last gehad van balansproblemen door de keizersnede, en ook rennen in bijvoorbeeld een grasveld ging niet, ik kon het gewoon niet. Dat was wel een rare gewaarwording en heeft ook zeker een jaar geduurd (soms tot ergernis van mijn vriend, want met koeien/kalveren vangen is het niet handig als je niet kunt rennen).
Ik sta op een pensionstal (kinderen mogen op zich wel mee, maar het zijn geen kinderliefhebbers zeg maar). Dus rijden zit er niet in als de kleine mee is.
De eerste 1,5 jaar na mijn bevalling heb ik 3 dagen per week op kantoor gewerkt (die dagen gaat de kleine naar het KDV). Dan ging ik vaak in de avonden naar stal, de dagen dat de kleine thuis was ging ik overdag om alleen even te mesten, of als hij in de kinderwagen zat kon ik soms net even snel longeren.
Het bedrijf van mijn vriend groeide ondertussen flink, dus s avonds kon ik nog administratie doen en fotografeerde ik soms erbij dus had ook veel computerwerk daarvan.
Dat werd op een gegeven moment teveel vond ik. Dus besloten om te stoppen op kantoor (kon financieel), zodat ik thuis de boel wat meer bij kon houden. En echt, ik heb mezelf nog geen seconde verveelt.
De kleine zit nog steeds 3 dagen per week op het KDV. Dat zijn de dagen dat ik nu overdag mooi kan rijden. Smorgens ga ik eerst de koeien en bij de wei voeren, dan rij ik vaak naar stal door. Dan ben ik eind ochtend/begin middag weer thuis, dan kan ik daar vast administratie doen en huishouden enzo.
Ook heb ik nu eindelijk tijd om gewoon af en toe een keer met vriendinnen te lunchen en heb ik weer een leven.
Ook het fotograferen heb ik nu weer wat meer op kunnen pakken, en dat alles maakt dat ik nu gewoon een fijn leven heb dat in balans is qua werk/vrije tijd/kleine.
Ik vind het heel knap hoe moeders het doen die 36 uur werken, 3 kinderen hebben en ook nog hobby's kunnen onderhouden. Voor mij was het niet weggelegd.
Ik heb gemerkt dat ik ook echt een oermoeder ben, ik ben absoluut geen overbezorgde moeder ofzo. Maar je kind staat voortaan gewoon op 1.
Ik hou zielsveel van mijn paarden. Maar rijden lukt nu dus echt maar 3 keer per week (want er is altijd wel een dag dat ik geen tijd/zin/etc. heb). Ik ben blij dat ik overdag kan, zeker nu in de winter. In de zomer gaat het nog wel om s avonds naar stal te gaan, maar in de winter zoek ik dat echt niet.
Wel heb ik besloten dat het er maar bij 1 blijft. Deze is zo makkelijk (niet met slapen momenteel overigens. Als baby was hij de beste slaper ooit, dat haalt hij nu sinds hij 1,5 is , hij is nu 2,5 ruim in, in wordt bijna iedere nacht wel 1-3 keer wakker). 2 kinderen is toch meer werk en ook als je ze even weg moet brengen om op te laten passen is toch meer gedoe.
Ik denk dat voor mij het ouder moeder worden wel voordelen heeft gegeven. Ik was op het ergste voorbereid, dat was ook de reden waarom ik zo lang gewacht heb.... Maar ook dat ik geluk heb gehad met onze kleine natuurlijk.
Ik zou het nooit trekken om er nu een huilbaby bij te krijgen, vandaar ook mijn keuze om niet aan een tweede te beginnen.
Ik zou als ik nu zou moeten kiezen het precies op dezelfde manier doen als ik nu gedaan heb.
Maar wel een grote MAAR..... je kunt jezelf nooit voorbereiden op wat zwangerschap en het moeder worden met je doet. Je staat namelijk altijd AAN (zeker tot ze een jaar of 3 zijn gok ik zo)..... Je bent altijd moeder, niet alleen op de momenten dat je het leuk vindt/hebt. Ook op de momenten dat je vriend/man werken is en je doodziek op de bank ligt.
Zoals al een keer eerder gezegd, ik ben wakker voor mijn kleine wakker is. Wat inhoudt als hij een nacht heeft dat hij 3 keer wakker wordt, ik echt voor mijn gevoel maar heel weinig slaap.
(Ik weet niet hoe het kan, maar ik wordt ca. 5-15 minuten wakker voor hij wakker wordt, en dan slaap ik al met oordoppen in! zodat ik niet van ieder geluidje wakker wordt)
Mijn vriend doet echt veel met de kleine, maar toch is het als moeder anders.....
- pmarena
-
- Berichten: 52633
- Geregistreerd: 09-02-02
Geplaatst: 11-01-26 09:28
Krijg je tussen je 20e-25e jaar je kinderen dan zijn dat pubers rond je 35e-40e.
Dat schijnt toch ook wat fijner te zijn dan wanneer je kinderen puberen terwijl je zelf in je (pre-) menopauze zit
- Suzanne F.
-
- Berichten: 57531
- Geregistreerd: 03-03-01
Geplaatst: 11-01-26 10:18
pmarena schreef:Krijg je tussen je 20e-25e jaar je kinderen dan zijn dat pubers rond je 35e-40e.
Dat schijnt toch ook wat fijner te zijn dan wanneer je kinderen puberen terwijl je zelf in je (pre-) menopauze zit
Nou geloof mij maar dat het puberen dan nog steeds afschuwelijk is. En dan zeggen ze dat ze liever een oudere normale moeder hadden gehad die zich niet zo onvolwassen gedroeg. Eh ja tuurlijk.
- verootjoo
- Berichten: 37721
- Geregistreerd: 19-10-03
Geplaatst: 11-01-26 10:38
Suzanne F. schreef:pmarena schreef:Krijg je tussen je 20e-25e jaar je kinderen dan zijn dat pubers rond je 35e-40e.
Dat schijnt toch ook wat fijner te zijn dan wanneer je kinderen puberen terwijl je zelf in je (pre-) menopauze zit
Nou geloof mij maar dat het puberen dan nog steeds afschuwelijk is. En dan zeggen ze dat ze liever een oudere normale moeder hadden gehad die zich niet zo onvolwassen gedroeg. Eh ja tuurlijk.
Per definitie hebben alle pubers de stomste en raarste ouders toch?
- SusanH
- Lid Bezwaarcommissie
-
- Berichten: 38065
- Geregistreerd: 27-06-07
- Woonplaats: In het midden van het land
- Mellow
-
- Berichten: 7080
- Geregistreerd: 22-06-02
Geplaatst: 11-01-26 12:09
Mijn paard stond gelukkig op een goed plekje en het ontbrak hem niet aan zorg. Mij wel aan tijd en ook aan "middelen".
Wij hadden toen hij baby was ook een hond met verlatingsangst en die was doof. Dus ik moest dan soms oppas regelen voor de hond, baby mee, half uur rijden dan even wat bij paard doen maar als je baby dan huilt of iets wil dan lukt dat alweer moeilijk. Nu had onze baby de nodige ongemakken ook toen hij jong was en was hij niet een baby die rustig in de kinderwagen wilde liggen. Helaas heb ik behoorlijke rugklachten dus kon ik hem niet in de draagzak dragen. Lichamelijk heb ik het ook zwaar gehad, tijdens de zwangerschap en erna.
Helaas is mijn paard vorig jaar vrij plotseling overleden, net nu het iets makkelijker begon te worden omdat onze zoon ouder is geworden.
Mijn paard kwam niks tekort. Maar mijn schuldgevoel was groot en het gevoel van een leuke hobby hebben was er niet. De liefde voor mijn paard was wel inmens groot natuurlijk. Maar hij is ook 20 jaar bij mij geweest.
Maar had ik geen paard gehad toen onze zoon op komst/geboren werd dan koos ik er ook niet voor om 1 aan te schaffen.
Soms ligt het niet aan hoe je het zelf indeelt maar ook hoe je baby is.
- Pantykous
-
- Berichten: 10864
- Geregistreerd: 08-02-03
- Woonplaats: Bunschoten
Re: Echte ervaringen gezocht paard + baby + werk etc
Geplaatst: 11-01-26 12:25
Als je dat zelf al allemaal lastig vind dan wordt het wel moeilijker als ouder.
- verootjoo
- Berichten: 37721
- Geregistreerd: 19-10-03
Geplaatst: 11-01-26 12:32
Pantykous schreef:Ik leg mezelf niet goed uit denk ik. Natuurlijk moet je met je kinderen rekening houden, maar daar komt die makkelijke mindset weer. Lopen we in de dierentuin en zijn ze het met een uur zat? Prima, gaan we lekker naar huis. Zijn ze ziek of te moe om naar een gepland iets te gaan? Prima, dan blijven we thuis of ik splits met m’n partner. Kon ik daardoor een keer niet naar m’n paard? Ook prima, die is lekker buiten geweest en in een schone stal dus niks aan de hand.
Als je dat zelf al allemaal lastig vind dan wordt het wel moeilijker als ouder.
Ah, nou dat ben ik zeker met je eens!
Flexibiliteit
Het is nu eenmaal makkelijker als je kan denken ‘dit is nu wat het is’ en je daarbij neerleggen. Ook al is het niet leuk, moeilijk en pittig.
Dat is wel iets wat ik gelukkig van mezelf vaak heb, maar kan onder druk komen te staan in gevallen van extreme stress, zoals veel gebeurtenissen buiten je macht en slaapgebrek.
- Pantykous
-
- Berichten: 10864
- Geregistreerd: 08-02-03
- Woonplaats: Bunschoten
Re: Echte ervaringen gezocht paard + baby + werk etc
Geplaatst: 11-01-26 12:36
Of als je de hele week hebt gewerkt, je kinderen zijn ziek, je huis is een paasei en je hoort voor de 5000000e keer mamaaaaaaa. Ook taai.
Maar spijt heb ik nooit.
- verootjoo
- Berichten: 37721
- Geregistreerd: 19-10-03
Re: Echte ervaringen gezocht paard + baby + werk etc
Geplaatst: 11-01-26 13:04
.De stomme momenten vergeet je ook wel snel en de leuke momenten blijven me bij.
- Gini
- Berichten: 19009
- Geregistreerd: 18-10-06
- Woonplaats: Belgje
Geplaatst: 11-01-26 13:06
Pantykous schreef:Ik leg mezelf niet goed uit denk ik. Natuurlijk moet je met je kinderen rekening houden, maar daar komt die makkelijke mindset weer. Lopen we in de dierentuin en zijn ze het met een uur zat? Prima, gaan we lekker naar huis. Zijn ze ziek of te moe om naar een gepland iets te gaan? Prima, dan blijven we thuis of ik splits met m’n partner. Kon ik daardoor een keer niet naar m’n paard? Ook prima, die is lekker buiten geweest en in een schone stal dus niks aan de hand.
Als je dat zelf al allemaal lastig vind dan wordt het wel moeilijker als ouder.
Ik vind het heel duidelijk wat je zegt. Van zodra je kinderen hebt, zijn zij gewoon prio nummer 1. Dat wilt niet zeggen dat je leven on hold staat, maar wel dat je op andere vlakken wellicht wat gemakkelijker moet worden en je alles ook wat meer rond die kinderen moet boetseren.
Als je nu dus nog de expliciete wens hebt om echt nog heel invested met paardrijden bezig te zijn (lessen, wedstrijden, ... ) en nog alles uit iedere minuut wilt halen met je ouder wordende paard, dan denk ik dat op dat moment kinderen krijgen niet het allerbeste idee is.
- Sky_As
- Berichten: 5892
- Geregistreerd: 12-05-10
- Woonplaats: naast de buren
Geplaatst: 11-01-26 13:07
Pantykous schreef:Slaaponthouding is niet voor niks een marteltechniek. Met de oudste was ik dus alleen en moest ik er het eerste jaar soms wel 8x per nacht uit, ook was ik zelf hyperalert op elk piepje wat hij maakte. Dan is het wel taai.
Of als je de hele week hebt gewerkt, je kinderen zijn ziek, je huis is een paasei en je hoort voor de 5000000e keer mamaaaaaaa. Ook taai.
Maar spijt heb ik nooit.
Helemaal eens...
En wat bij mij hielp was op zulke momenten beseffen dat er heel veel ouders zijn die er alles voor zouden doen om hun kindje nog een keer vast te hadden mogen houden ....
Dat zette het weer even in perspectief en was ik blij met de mogelijkheid om gewoon nog een keer extra mijn kind te kunnen knuffelen....
- Isabel
-
- Berichten: 2430
- Geregistreerd: 10-03-13
- Woonplaats: Someren
Geplaatst: 11-01-26 13:08
manolito10 schreef:Bedankt allemaal voor de reacties!
Ik zag inderdaad een ander topic van vorig jaar, maar mijn vraag gaat ook grotendeels over het lichamelijke deel.
Tot wanneer en vanaf wanneer kon/kan je weer rijden, merk je veel verandering aan je lichaam (vergeetachtig, moe, nooit meer die kilo's kwijtgeraakt) etc. En ook over het stukje van überhaupt het hebben van een kind dat (in mijn optiek) vaak of extreem negatief bestempeld wordt (uitspraken als: als ik dit had geweten, was ik er nooit aan begonnen) of juist alleen maar positief en uitspraken die impliceren dat het alleen maar leuk en prachtig is
Oh lichamelijk is het hier echt geen probleem, ik kon bij wijze van direct na de bevalling weer rijden. Het is echt puur de tijd. Ik kan denk ik 1-2x per maand (maar mijn partner werkt ook onregelmatig, dat maakt het ook extra lastig).
- pmarena
-
- Berichten: 52633
- Geregistreerd: 09-02-02
Geplaatst: 11-01-26 13:52
Gini schreef:Pantykous schreef:Ik leg mezelf niet goed uit denk ik. Natuurlijk moet je met je kinderen rekening houden, maar daar komt die makkelijke mindset weer. Lopen we in de dierentuin en zijn ze het met een uur zat? Prima, gaan we lekker naar huis. Zijn ze ziek of te moe om naar een gepland iets te gaan? Prima, dan blijven we thuis of ik splits met m’n partner. Kon ik daardoor een keer niet naar m’n paard? Ook prima, die is lekker buiten geweest en in een schone stal dus niks aan de hand.
Als je dat zelf al allemaal lastig vind dan wordt het wel moeilijker als ouder.
Ik vind het heel duidelijk wat je zegt. Van zodra je kinderen hebt, zijn zij gewoon prio nummer 1. Dat wilt niet zeggen dat je leven on hold staat, maar wel dat je op andere vlakken wellicht wat gemakkelijker moet worden en je alles ook wat meer rond die kinderen moet boetseren.
Als je nu dus nog de expliciete wens hebt om echt nog heel invested met paardrijden bezig te zijn (lessen, wedstrijden, ... ) en nog alles uit iedere minuut wilt halen met je ouder wordende paard, dan denk ik dat op dat moment kinderen krijgen niet het allerbeste idee is.
Aan de andere kant, als paard nu nog fit is, en je stelt het te lang uit...dan heb je straks een baby net als je paard minder wordt en wellicht wat meer zorg nodig heeft. En dan voel je je helemaal schuldig naar je paard of je baby of waarschijnlijk allebei omdat je jezelf nu eenmaal niet in 2 kan splitsen.
Elke keuze zal wel zijn potentiele voordelen en potentiele nadelen hebben.
Maar inderdaad als je echt zeker wilt weten dat je je paard de komende tijd alle aandacht wilt geven, zorg dan voor goede voorbehoedsmiddelen want zowel zwangerschap als bevalling als babytijd als verder moederschap kan er heel makkelijk voor zorgen dat je zó een jaar of langer uit de running bent.
Of dat het zelfs nooit meer gaat lijken op hoe het nu is.
Ik zou zeggen doe nu met je paard wat je ècht wilt doen. En als dat gedaan is, en je toch ook wel heel graag moeder wilt worden, ga dan pas proberen zeg maar. Want ondanks dat het lang kan duren, kan het ook meteen de eerste poging raak zijn en als je pech hebt krijg je dan al snel mankementen.
Als je mazzel hebt verloopt alles zonder veel problemen, maar het is wel fijn / verstandig om er rekening mee te houden dat je pech kan hebben.
- J0anieke
-
- Berichten: 5555
- Geregistreerd: 22-11-09
- Woonplaats: Overal waar het leuk is
Geplaatst: 11-01-26 20:05
Het kan dus ook iets goeds met zich mee brengen.
Nu met 2 kinderen en geen bijrijder probeer ik wel weer 3-4x in de week te gaan en dat gaat best prima.
- Solleke_Noah
-
- Berichten: 11777
- Geregistreerd: 22-11-07
- Woonplaats: België
Geplaatst: 13-01-26 07:46
Pantykous schreef:Maar in dat kader denk ik eigenlijk dat ‘paardenmeisjes’ bij uitstek geschikt zijn om moeder te worden. (Neem dit met korrel zout uiteraard)
Maar met paarden is ook zo vaak wat, tobben, stress, hoop geld, ziek, impact op tijd etc etc. Als je dat goed aan kunt dan geeft dat wel een beetje inzicht in hoe je erin staat als ouder denk ik. Ik ben bv een hele nuchtere paardenhouder en niet overstuur van de elke scheet die dwars zit. Als gevolg heb ik dus ook makkelijke paarden want dat breng ik over. En dat zie ik ook weer terug bij m’n kinderen.
Dat vind ik een hele terechte opmerking
Nu geloof ik verder niet perse in relaxte ouders = relaxte kinderen, maar wel dat paarden hebben (zeker paarden in eigen beheer/aan huis) je vrij goed voorbereid op kinderen hebben. Je weet al hoe het is om je leven aan te passen, last minute planningen om te gooien,... Ik merkte bv dat mijn vriend het oprecht moeilijker vond om te gaan met het opgeven van zn vrijheid, waar ik sowieso al jaren alles doe met mijn paarden constant in het achterhoofd.
- pmarena
-
- Berichten: 52633
- Geregistreerd: 09-02-02
Geplaatst: 13-01-26 08:36
Ik vind het persoonlijk ook wel geinig dat jongedames die met kinderen werken, in opvang of school ofzo, nog wel eens vòl zelfvertrouwen en enige hoogmoed aan eigen kinderen beginnen want zij hebben het allemaal wel onder controle weet je wel en what is all the fuss van ouders about.
.... en dan zijn ze ineens zelf de enige 24/7 verantwoordelijke voor un eigen kind(eren)
Laatst bijgewerkt door pmarena op 13-01-26 08:47, in het totaal 1 keer bewerkt
- manolito10
-
- Berichten: 570
- Geregistreerd: 25-12-09
Geplaatst door de TopicStarter : 13-01-26 08:40
Solleke_Noah schreef:Pantykous schreef:Maar in dat kader denk ik eigenlijk dat ‘paardenmeisjes’ bij uitstek geschikt zijn om moeder te worden. (Neem dit met korrel zout uiteraard)
Maar met paarden is ook zo vaak wat, tobben, stress, hoop geld, ziek, impact op tijd etc etc. Als je dat goed aan kunt dan geeft dat wel een beetje inzicht in hoe je erin staat als ouder denk ik. Ik ben bv een hele nuchtere paardenhouder en niet overstuur van de elke scheet die dwars zit. Als gevolg heb ik dus ook makkelijke paarden want dat breng ik over. En dat zie ik ook weer terug bij m’n kinderen.
Dat vind ik een hele terechte opmerking
Ik merkte bv dat mijn vriend het oprecht moeilijker vond om te gaan met het opgeven van zn vrijheid, waar ik sowieso al jaren alles doe met mijn paarden constant in het achterhoofd.
Oh dat is goed om te horen! Als het daarmee vergelijkbaar is, dan gaat het sowieso goed komen bij mij
ik heb ze nu meerdere jaren aan huis en ben die continue “druk” en mee bezig zijn wel gewend hahaMaar even serieus: ik kan wel geloven dat als je het zorgzame hebt van op een bepaald niveau voor dieren zorgen (niet een hamster in een kooi) zoals met een paard waar je continu mee bezig bent, of honden die veel aandacht vragen en je overal mee naartoe neemt, dat een baby dan een logische vervolg stap is ? Het volgende niveau van verzorging en commitment ?
- manolito10
-
- Berichten: 570
- Geregistreerd: 25-12-09
Geplaatst door de TopicStarter : 13-01-26 08:42
pmarena schreef:Niet alleen paarden maar sowieso met dieren denk ik
Ja dat ! Als je echt met een dier omgaat alsof het familie is, echt ook zo nauwkeurig verzorgt zodat het niets tekort komt, dan heb je denk ik al zo veel meer gevoel er voor dan iemand die dat niet heeft.
- pmarena
-
- Berichten: 52633
- Geregistreerd: 09-02-02
Geplaatst: 13-01-26 08:55
Het is volgens mij toch wel vaak een intens 'level up' hoor dat de meeste mensen toch niet helemaal kunnen overzien hoeveel impact / verandering het nu exact teweeg gaat brengen. Het jezelf een beetje voorstellen is toch wel even iets anders dan het daadwerkelijk beleven met die hele zware verantwoordelijkheid en het effect van slaapgebrek en als er dan ook nog eens zorgen en extra stress bij komen doordat het misschien niet van een leien dakje gaat / je teveel balletjes hebt die omhoog gehouden moeten worden....oef.
Ik dacht er zelf zeker niet heel makkelijk over, maar maakte wel de denkfout van ach ik word toch al jaren zo'n beetje elke 3 uur wakker om te plassen.... komt dan wel aardig uit als een baby elke 3 uur zo'n beetje gevoed moet worden. Ik ben het al gewend om steeds wakker te worden dus die voorsprong heb ik dan alvast tov mensen die de hele nacht in 1 ruk door ronken
maarja in de praktijk is het dan natuurlijk zo dat je zelf nog steeds een paar keer per nacht moet plassen. maar dat dat dan niet samenvalt met kind dat voeding wil, dus die keren extra wakker krijg je er nog bij
En met dieren kan dat natuurlijk ook het geval zijn, dat je aan de ene kant al wel het 1 en ander gewend bent. Maar als die dieren er ook nog steeds zijn dan gaat dat dóór die zorg en aandacht en regeldingen en er komt nog een baby bij.... en het is niet altijd vanzelfsprekend dat dat mooi samenvalt zeg maar, het kan elkaar juist ook wat in de weg zitten qua dag-indeling.
Maar voor je mindset helpt het natuurlijk wel dat je toch al niet spontaan 's ochtends de deur achter je dicht trok zonder dingen te regelen zeg maar
- Lys_PPA
-
- Berichten: 1947
- Geregistreerd: 30-09-19
Geplaatst: 13-01-26 09:06
De openingspost die je schrijft zou zomaar die van mij kunnen zijn een aantal jaren geleden.. inmiddels is ons dochtertje bijna 4 jaar.
Fitheid van het lichaam: ja mijn geheugen is dramatisch geworden, maar ik heb verder fysiek niet ingeleverd. Ik draag dezelfde maat als voor de zwangerschap. Als ik dan toch een puntje moet noemen, mn voorgevel is verdwenen
en ik heb 1 paard dat ik echt niet kan rijden (een hoog opgooiende Fries, niet mijn eigen), want dan heb ik het idee dat ik in mn broek pies. Vrijheid: het is echt niet altijd makkelijk geweest, maar de zorg van onze 6 ponies aan huis is gewoon doorgegaan, evenals het 2x per week uitmesten van de stal van mijn rijpaard en zijn 2 vriendjes. We mennen wekelijks (dan gaat onze dochter mee) en mijn rijpaard krijgt zeker 3-4x per week beweging. Ik ga elke maandagavond naar de rijles (en tot een jaar geleden ook nog op dinsdagavond). Jij hebt je paarden aan huis staan lees ik, dan kun je zelfs nog even tijd eraan spenderen als je kind op bed ligt - lang leve de babyfoon. Ik heb wat dat betreft wel geluk gehad met een vaste slaper en een makkelijk kindje. Ze gaat vaak zelfs mee als ik ga rijden en vermaakt zichzelf dan een uurtje in de frisse lucht (ja, soms met telefoon in de handen).
Buitenrijden is het enige wat af en toe lastiger is, maar dat komt vooral vanwege onze menactiviteiten in het weekend, en doordeweeks kan ik haar niet meenemen bij een buitenrit. Maar waar een wil is is een weg.
- Solleke_Noah
-
- Berichten: 11777
- Geregistreerd: 22-11-07
- Woonplaats: België
Geplaatst: 13-01-26 11:58
pmarena schreef:En met dieren kan dat natuurlijk ook het geval zijn, dat je aan de ene kant al wel het 1 en ander gewend bent. Maar als die dieren er ook nog steeds zijn dan gaat dat dóór die zorg en aandacht en regeldingen en er komt nog een baby bij.... en het is niet altijd vanzelfsprekend dat dat mooi samenvalt zeg maar, het kan elkaar juist ook wat in de weg zitten qua dag-indeling.
Maar voor je mindset helpt het natuurlijk wel dat je toch al niet spontaan 's ochtends de deur achter je dicht trok zonder dingen te regelen zeg maar
Dat is ook wel zo, in het kader van eerlijke ervaringen: vorige week zondag had 1 van de paarden om 7u 's ochtends plotseling koliek. Dan sta je daar in de sneeuw de dierenarts te bellen, binnen al twee kindjes klaarwakker en half het kot aan het afbreken, dan stijgt je stresslevel ook naar 100
Ik denk dat het met kinderen krijgen is zoals met paarden. Het is intens en heel veel werk. Niet-paardenmensen snappen ook niet waarom we zoveel geld en energie steken in iets waar we vaak stress en verdriet van terugkrijgen. En toch is het het allemaal waard voor ons, voor die leuke momenten of ook omdat je simpelweg je je geen leven zonder paarden kan voorstellen? Voor mij zijn paarden echt niet weg te denken uit m'n leven. Met kinderen neem je ook ineens die stap denk ik, het is niet echt iets rationeel, want rationeel is het vooral heel veel werk en zorgen
- Polly
- Moderator Algemeen
-
- Berichten: 26399
- Geregistreerd: 09-04-01
Geplaatst: 13-01-26 12:18
Ik werkte in die tijd als motor-instructeur en ben blijven motorrijden tot 32 wkn, toen heeft mijn werkgever mij van de motor afgehaald omdat hij het niet veilig vond, ik voelde me prima.
Ik had in die tijd 2 ponyś en een rijpaard, de pony's op eigen land en het paard in vol pension, ik denk dat ik tot een week of 28 nog gereden heb, wel vooral buiten en vooral in stap en galop omdat draven echt niet fijn was.
De pony's zijn met 34 weken zwangerschap in pension gegaan naar een vriendin, die zou de zorg de eerste periode na de bevalling doen.
Op het eigen land had ik nog wel wat kippen en ganzen lopen, die heb ik tot en met de dag dat mijn bevalling begon dagelijks verzorgd, ik had voor hen ook achterwacht voor na de bevalling.
Helaas bleek de dag na mijn bevalling mijn moeder ernstig ziek wat voor mij eea veranderde, waar de paarden eerst mijn absolute nummer 1 waren veranderde ik in een moederkloek, ging wel regelmatig even bij de paarden kijken maar voor mij was de noodzaak eraf, mijn gezin en mijn ouders waren op dat moment mijn nummer 1.
Om die reden (en omdat ik minder wou werken om meer bij mijn zieke moeder te kunnen zijn) heb ik mijn rijpaard verkocht.
De pony's hebben nog een jaar of 2 op ons eigen land gestaan. 's morgens bracht ik onze zoon bij de gastouder, reed dan door naar het land om te voeren en daarna ging ik werken, einde van de dag deed ik dat in omgekeerde volgorde. Als het mooi weer was ging onze zoon graag mee en toen hij begon te lopen ging het allemaal nog makkelijker (met een maxicosi in de regen en kou op een landje staan is niet echt een succes kan ik verklappen).
Uiteindelijk heb ik in 2018 een van de pony's moeten laten inslapen en de ander staat bij iemand in bruikleen, dit ivm mijn eigen gezondheid.
Toen ik jouw leeftijd had en geen kinderen waren mijn paarden het belangrijkste in mijn leven, ik was daar dagelijks en kon me niks ergers voorstellen dan minder naar de paarden gaan. Dit is voor mij geleidelijk veranderd maar dat vond ik toen helemaal niet erg meer, er waren andere prioriteiten. Net als jij zag ik enorm op tegen deze verandering en minder naar de paarden kunnen, maar echt je groeit erin. En als het allemaal goed en soepel gaat hoef je ook de paarden niet op te geven, een kindje krijg je niet alleen en qualitytime is ook voor papa en kind belangrijk.