newmom schreef:Hallo,
Ik meld me even, ik ben één van de verkopers wie een foto heeft geplaatst van een drie jarig kind (mijn zoon) met mijn jaarling Fries,
zonder hoofdstel en zonder zadel.
Ik heb me kostelijk vermaakt met het lezen van de reacties en vooral de vergelijkingen! Helemaal geweldig!
En natuurlijk ontzettend overtrokken allemaal.
Mijn hele leven werk ik al met paarden, ik zat op een paard voordat ik zelf kon lopen.
Ik heb jarenlang gewerkt in de paarden wereld, ontelbaar veel paarden getraind, ik geef nog steeds lessen
kortom, mijn ervaring is er en ik weet waar ik over praat en ik realiseer me dat iedereen dat zeggen kan, dus wat je ('je' is algemeen) daarvan geloven wil is aan jezelf.
Ik zeg daarmee niet dat ik de beste ben en dat iedereen het maar moet doen zoals ik het doe.
En dat is wat hier wel gebeurd, er is een mening, iemand roept wat en de rest van de kudde schapen volgt vanzelf.
Een enkeling wie zich daarvan durft te onderscheiden.
We weten allemaal dat je vanaf een foto niet het karakter van het paard noch van het kind kunt zien.
Ook weet je niet wie de camera in handen heeft.
Het is een feit dat een veulen, enter of twenter te jong is om te beleren.
Maar wie denkt dat een gewicht van 15 kg op de rug zetten (zonder hoofdstel, zadel oid) onder beleren valt mag zich nog eens buigen onder over zijn theorie en praktijk ervaring. (als die er dan al is)
Er is hier niemand wie kan vertellen hoe lang mijn paard en kind al samen zijn,
niemand wie het karakter van mijn kind weet,
niemand wie het karakter van mijn jaarling weet,
niemand wie weet op welke manier mijn kinderen en dieren opgevoed worden,
en al helemaal niemand wie weet wie ik ben, wat ik doe en wat mijn beweeg redenen zijn.
Is het zo eng om op de man af te vragen waarom iemand zoiets doet?
In deze fantastische paardenwereld word zo vaak vergeten waarom we zijn begonnen met rijden,
waarom we zo van deze viervoeters zijn gaan houden,
waarom we ons hieraan hechten en waarom ze zo belangrijk voor ons zijn.
Er is onder de vele antwoorden één antwoord wat er bijna altijd tussen zal zitten en dat is:
'' ik heb deze hobby omdat de band tussen mijn paard en mij zo sterk is ''
veelal aangevuld door:
'' ik vertrouw mijn paard en mijn paard vertrouwd mij''
Mijn kinderen groeien met dieren op, ik zal ze er nooit mee alleen laten, maar ik kan beide voldoende '' lezen '' om het vanaf (in dit geval) een meter gade te schouwen.
Het is een feit dat het paard kan schrikken, het is een feit dat mijn kind eraf kan stuiteren,
het is ook een feit dat mijn kind van de fiets kan vallen en ernstig gewond kan raken.
Moet ik hem daarom maar niet de kans geven om te leren fietsen?
m.a.w. moet ik ze daarom het plezier ontnemen om met dieren om te gaan?
Als hij ernaast zou lopen, zou het dan minder erg zijn? ondanks dat mijn paard zich in een fractie van seconde kan draaien en
minstens bovenop hem kan gaan staan?
als ik er naast sta, zou ik dan op tijd zijn om hem weg te trekken?
Alles staat of valt met vertrouwen, zoals alles is het leven,
je doet iets omdat je erop vertrouwd dat het goed gaat en met alles wat je doet weet je ergens dat het mis kan gaan,
autorijden, fietsen, paardrijden, honden trainen, brommer rijden, over straat lopen, klimmen, sporten ... alles..
Maar je doet het omdat je ervan geniet, omdat het je passie is, in sommige gevallen omdat het nodig is (om op je werkt te komen)
Laten we nou niet dingen overtrekken, mijn kind is drie, weegt 15 kg, mijn paard anderhalf jaar, ik ben ik en ik vertrouw erop dat wat ik doe verantwoord is, daar mag iedereen zijn mening over hebben, maar ga niet zeggen dat ik ziek ben, ga het niet vergelijken met een fontanel in drukken van een baby, denk even na voordat je met de vinger naar een ander wijst, het is zo makkelijk.
De foto is gemaakt omdat mijn kind er graag eens op wou zitten en ik vond het prachtig om vast te leggen hoe sterk hun band is.
(wat geen reden is om het paard te houden want ondanks dat heb ik nog steeds gebrek aan tijd)
Hier gaat ongetwijfeld commentaar op komen, ik weet niet of ik op alles ga reageren, omdat ik inderdaad niet zoveel op Bokt kom, ik werd getipt via de mail dat er een topic over was gestart (fantastisch)
Ik wou mijn beweegredenen duidelijk maken. Maar ik weet hoe t werkt met een kudde.. is er één over de brug, dan volgt de rest ook.
Hou het fatsoenlijk en trek geen conclusies alvorens je de beweeg reden weet... Soms is er zoveel meer dan alleen een foto.
ohja, over het gewicht op de rug... moet ik nog vermelden dat wanneer veulens met elkaar spelen dat vaak wel meer dan 15 kg is wat erop komt? Veel vaker ook als die enkele keer dat mijn zoon er bovenop zat...
Of is dat iets wat de gemiddelde paardenkenner wel weet?
Groeten Marieke vd Lee
ik kwam jou foto ook tegen en dacht, ik zie niets geks, voelde gewoon goed en tsja, hij kan eraf vallen, hij kan ook uit bed vallen of struikelen over de drempel etc.
Standaard gezien zou ik kleine kinderen niet op veulens zetten, maar tot nu toe zijn hier de veulens ook erg betrouwbaar en mensmak dat ik het ook gewoon heb gedaan hoor als het zo uit kwam.
Ik zie de ophef dus ook niet.