Bokt.nl

**Geplaatst**: Gisteren, 21:16

Geplaatst: Gisteren, 21:16

Pantykous schreef:
Maar in dat kader denk ik eigenlijk dat ‘paardenmeisjes’ bij uitstek geschikt zijn om moeder te worden. (Neem dit met korrel zout uiteraard)
Maar met paarden is ook zo vaak wat, tobben, stress, hoop geld, ziek, impact op tijd etc etc. Als je dat goed aan kunt dan geeft dat wel een beetje inzicht in hoe je erin staat als ouder denk ik. Ik ben bv een hele nuchtere paardenhouder en niet overstuur van de elke scheet die dwars zit. Als gevolg heb ik dus ook makkelijke paarden want dat breng ik over. En dat zie ik ook weer terug bij m’n kinderen.

Hihi dit..
En kinderen zijn bijna gratis vergeleken met paarden

**Geplaatst**: Gisteren, 21:19

Geplaatst: Gisteren, 21:19

Onze oudste heeft de eerste 3 jaar geen nacht door geslapen. Moest er zeker 3x per nacht uit. Ik was gesloopt. Had op dat moment geen paard maar die had ik er echt niet bij kunnen hebben.

Toen onze jongste (gelukkig een goede slaper) 3 werd, heb ik weer een paard gekocht. Had de eerste 2 jaar nog een bijrijder en toen zij stopte, ging ik zelf 5x pw heen en ben toen ook weer wedstrijden gaan rijden maar toen waren de kinderen dus al 5 en 9.

Ik vond vooral het gebrek aan vrijheid en het altijd zorgen en moe/uitgeput zijn de eerste jaren heel heftig. Toen ik zelf moeder werd, begreep ik opeens waarom mensen niet aan kinderen beginnen.
Inmiddels zijn het 2 super lieve en leuke volwassenen. Een vriendin van mij zei laatst dat ze de baby/peuter tijd zo leuk vond. Vond ik niet. Ik vond het pas echt leuk vanaf een jaar of 6.

Overigens helpt het wel als je een vangnet van ouders/oppas om je heen hebt. Dat hadden wij niet in de buurt dus dan met je echt elkaar afwisselen als je iets voor jezelf wil doen.

**Geplaatst**: Gisteren, 21:27

Geplaatst: Gisteren, 21:27

Ik vond het zorgen voor niet pittig. Dat was ik wel gewend vanuit werk, en oppassen op jongere broer/zus ( ben de oudste thuis) ook veel opgepast op hele jonge kinderen als tiener en jong volwassene. Maar zelf voor iemand zorgen, je hele leven door laten draaien terwijl ik chronisch slaapgebrek had, dat was echt next level moeilijk en een hele pittige tijd. Komt bij dat ik mijn standaard voor wat ik allemaal vind dat ik moet doen heel hoog heb liggen. Dat maakte het zwaar. Kan me herinneren dat ik ooit bij de huisarts zat omdat ik me zo moe voelde. Moest ik vertellen wat ik allemaal deed op een dag. Zegt die man, dat is ook gewoon heel veel wat je allemaal doet. Dat was wel een eye opener.

**Geplaatst**: Gisteren, 21:33

Geplaatst: Gisteren, 21:33

Mijn kinderen zijn inmiddels 19 en 21, maar ik ben juist weer gaan rijden indertijd.
Ik was het zo beu om thuis te zorgen, op mijn werk te zorgen, dat 3 tot 4x per week rijden echt een fijne uitlaatklep was. Mijn paard stond wel in volpension, en ik ging er niet elke dag naartoe. En als ik ging, dan in de avond of het weekend.

Wij hebben wel het commitment indertijd naar elkaar uitgesproken dat we de zorg echt zouden verdelen. Dus allebei 1 dag thuis, de nachtdiensten verdelen en de kinderen 3 dagen in de opvang. En alles wat we verder stom vonden uitbesteed (schoonmaak, strijken, onderhoud huis en volpension voor het paard). Ja, dat kost geld, maar je koopt er rust mee, en daarmee kwaliteit van leven.

En ja, je wereld wordt kleiner, zeker de eerste paar jaar. Maar aan de ander kant: wij waren op een gegeven moment alle sociale verplichtingen, grote vakanties en nog grotere auto’s ook wel een beetje zat. Die kleinere wereld was absoluut wennen, maar uiteindelijk niet vervelend.

**Geplaatst**: Vandaag, 05:52

Geplaatst: Vandaag, 05:52

Ik heb een paard en pony aan huis, werk 3 à 4 dagen en heb een peuter van 2,5.
Dat de paarden thuis staan maakt het wel makkelijker. Had 'ie in pension gestaan, dan was ik ermee gestopt denk ik. Niet alleen omdat steeds weggaan lastig is; dan kost het ook wel heel veel extra geld wat je gevoelsmatig misschien liever aan je gezin zou besteden.
Rijden lukt wel, maar het fanatieke is er af. Is dat erg? Weet ik niet. Alle klussen eromheen en meerdere voerbeurten per dag maakt het wel eens uitdagend. Een goede babyfoon is dan wel de oplossing, dan kan je al heel wat in slaapjes. 'S ochtends als je (voor je kind) wakker wordt meteen paarden voeren, dan hoef je niet je kind meteen op sleeptouw mee te nemen.

Met een 2e erbij lijkt het me wel heel ingewikkeld. Het kan wel denk ik, maar hoe leuk het dan nog is...? Je wil ook niet altijd wat moeten en gewoon eens ploffen om 7 uur als de kleine op bed ligt.

Van tevoren had ik er trouwens heel makkelijk over gedacht: dan breng ik haar naar een oppas en ga ik lekker rijden. Maar wat anderen ook zeggen: je krijgt bepaalde moedergevoelens, je wil haar niet nog vaker wegbrengen dan nodig etc. En dat is eigenlijk ook weer heel mooi.

**Geplaatst**: Vandaag, 07:07

Re: Echte ervaringen gezocht paard + baby + werk etc

Geplaatst: Vandaag, 07:07

Ik vond het als alleenstaande moeder juist prettig dat ik de mijne in pension had. Hij kwam daar hele dagen buiten en werd gemest en gevoerd. Dus als ik dan een paar dagen niet kon was er niks aan de hand.

Ik heb hier niet de ervaring gehad dat het lastiger was met een tweede. Ik vond het juist heerlijk dat ik even weg kon van huis.

**Geplaatst**: Vandaag, 07:58

Geplaatst: Vandaag, 07:58

Wat thuiswerken betreft, dat heeft natuurlijk een grotere slagingskans als je een kindje hebt dat goed slaapt waardoor je tijdens slaaptijd even echt je aandacht ergens bij kan houden.

Maar dan moet je wel de mazzel hebben dat je omstandigheden dermate zijn, dat je dan ook de tijd en energie hebt om die tijd in je werk te steken want het is best vaak zo dat je allang blij bent je handen even vrij te hebben zodat je even wat kunt redderen in het huishouden... of zelf ook een beetje slaap kan pakken omdat de wallen inmiddels op je knieen hangen.

Mij is het overigens volgens mij nooit gelukt om met baby mee te slapen overdag want die slaapjes waren echt een marteling om voor elkaar te krijgen. En je voelt je nog veel erger kapot als je nèt wegdoezelt en kind komt weer

Thuiswerken met baby / klein kind heeft ook wel een kans als je niet alleen bent, en je de zorg verdeelt. Zo van de komende (noem maar wat) 2 uur heb jij baby-dienst en kan ik me volledig op mijn werk storten. Doe je desnoods goede oordoppen in zodat je op je werk kan focussen

Het ligt er natuurlijk ook aan wat voor werk je gedaan moet zien te krijgen en in hoeverre je daar echt focus voor nodig hebt. Hier ging het tussen de bedrijven door wel redelijk om steeds wat kleine flarden te doen.

Maarja als je op die vrije momentjes eigenlijk ook iets met het huishouden moet doen, en er ook boodschappen gedaan moeten worden, eten gemaakt moet worden, een paar keer per dag alles verschoond moet worden vanwege reflux en je dus ook de wasmachine en droger aan de gang moet houden, je nog dieren hebt die wat aandacht nodig hebben.... dan weet je al dat alles dat je wilt / moet doen niet gaat lukken.

En staat op 1 dat je je kind niet tekort wil / kan doen.
Dat je schone kleding en beddengoed enzo hebt.
Dat andere belangrijke zaken binnen handbereik klaarstaan.
Dat er iets van eten geregeld wordt.

Voor de belangrijkste werk dingen moet je dan ergens een uurtje zien te vinden als kind echt goed slaapt of partner thuis is ofzo.

Vervolgens wil / moet je toch ook voldoende uurtjes slaap bij elkaar zien te sprokkelen om enigszins te kunnen functioneren.

En de rest van zorg voor dieren moet er hier en daar nog een beetje tussendoor. Paarden die door iemand anders verzorgd worden zodat je gerust een dagje of dagen over kan slaan als je het gewoon niet red, is echt goud waard

En inderdaad je bent echt de king als je het zo geregeld hebt dat je paardenspul bij je (schoon-) ouders of zo staat, bij iemand die je kind niet overprikkeld, die niet kan wachten om oppas te spelen en ervan baalt als je dan weer te snel klaar bent en kind weer meeneemt

Krijg je dan ook nog een prakje mee zodat je je over het eten ook niet meer druk hoeft te maken, of eet je meteen daar mee, dan heb je het helemaal buitengewoon goed voor elkaar. Met dergelijke hulp is het allemaal een enorm stuk makkelijker

Wat ik ook nog wel een aanrader vind:

Laat je niet 'foppen' door de mensen die claimen dat je makkelijke kinderen krijgt als je zelf makkelijk bent. Zo van dat je je kind meteen overal mee naartoe moet nemen zodat ze overal doorheen leren te slapen en dat soort dingen.

Er zijn best wat mensen die zichzelf op de borst kloppen dat ze zo'n makkelijk kind hebben doordat zij zulke goede ouders zijn weet je wel 8-)

... en dan krijgen ze een volgend kindje en blijkt die heel anders te zijn, en snappen ze het ineens dat je toch ook wel gewoon heel veel geluk hebt met een makkelijke baby

Er zijn er zat die je héél snel leren dat je beter de slaapjes rustig thuis kan plannen omdat anders de hele dag een marteling wordt. En / of die niet weg te leggen zijn voor een slaapje.

Maar aan de andere kant zijn er ook mensen die hun babietje uit de box pakken, boven in het eigen kamertje op bed gaan leggen en 3 minuten later weer terug zijn, zeker wetend dat hun kind de komende 3 uur slaapt als een roosje

Ik durf niet te zeggen hoe groot / klein de kans is dat je die treft

**Geplaatst**: Vandaag, 08:16

Geplaatst: Vandaag, 08:16

pmarena schreef:
Wat thuiswerken betreft, dat heeft natuurlijk
Laat je niet 'foppen' door de mensen die claimen dat je makkelijke kinderen krijgt als je zelf makkelijk bent. Zo van dat je je kind meteen overal mee naartoe moet nemen zodat ze overal doorheen leren te slapen en dat soort dingen.

Er zijn best wat mensen die zichzelf op de borst kloppen dat ze zo'n makkelijk kind hebben doordat zij zulke goede ouders zijn weet je wel

... en dan krijgen ze een volgend kindje en blijkt die heel anders te zijn, en snappen ze het ineens dat je toch ook wel gewoon heel veel geluk hebt met een makkelijke baby

Er zijn er zat die je héél snel leren dat je beter de slaapjes rustig thuis kan plannen omdat anders de hele dag een marteling wordt. En / of die niet weg te leggen zijn voor een slaapje.

Helemaal mee eens. Ik heb zelf slechte slapers getroffen en die eeuwige uitspraken van "ik ben zo relaxed dus daardoor heb ik makkelijke kinderen" deden echt pijn. Mijn zoon sliep überhaupt niet en na een jaar uitsluitend in zijn eigen bedje, volledig prikkelarm. Mijn dochter sliep vanaf 6 weken ook alleen maar in haar eigen bed en zolang ik de prikkels laag liet. Slaapje iets later, of in een te lawaaierige ruimte stond gelijk aan een oversture baby die ook in de nacht ieder uur kwam. Dat heeft zeker tot ze 1.5 jaar was geduurd. En ik weet nu dat het niet mijn schuld was, dat ik mijn kinderen heb gegeven wat ze nodig hadden. (En ik heb nu hele makkelijke, flexibele kinderen met een prikkelgevoelige inslag.)

Maar meenemen naar de paarden en daar laten slapen kon ik dus wel vergeten. Of ze in bed laten liggen en dan de babyfoon aanzetten (paarden aan huis hier), want daar sliepen ze echt niet betrouwbaar genoeg voor. Daarom ging ik 's ochtends heel vroeg en 's avonds als ze op bed lagen (doe ik nog steeds, ze zijn nu 4 en 6).

**Geplaatst**: Vandaag, 08:23

Geplaatst: Vandaag, 08:23

Oh ik heb al een paar keer geroepen dat ik heel makkelijk ben en mijn kinderen dus ook. En dat is ook zo want of ze willen of niet ze moeten mee.

Ik zie het meer zo, mensen die heel piemelig zijn met hun dieren hebben dus ook vaak piemelige dieren. En dat zie je ook bij kinderen, mensen die van elke mug een olifant maken en bij elke boer in de stress schieten brengen dat ook over op hun kinderen.

Maar makkelijke kinderen stel ik niet gelijk aan makkelijke slapers. Zeker de eerste 1,5 jaar waren bij beide vreselijk.

Kleine edit: uitzonderingen zijn er natuurlijk altijd. Ik wil absoluut niet de mensen tekort doen met bv kindjes op het spectrum oid, dan is het verhaal weer heel anders.

Laatst bijgewerkt door Pantykous op Vandaag, 08:24, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: Vandaag, 08:24

Geplaatst: Vandaag, 08:24

Overigens is de combi paarden aan huis met kinderen wel heel mooi. Mijn kinderen groeien echt buiten op. Mijn paard en pony zijn volledig onderdeel van het gezin en verblikken of verblozen niet van skelters, de trampoline of 6 gillende kinderen in de achtertuin. Thuis komen = paarden begroeten. Als we buiten zijn, komen de paarden er ook vaak gezellig bij staan etc.

En ik heb een stuk wei opgeofferd als speeltuin. In lente-zomer-herfst spelen ze daar superfijn. En dan heb ik ook ruimte om bijvoorbeeld uit te mesten en andere klusjes te doen. De kinderen hebben ook hun eigen kruiwagentjes en helpen dan graag mee. Echt trainen is dan weer wat minder ontspannen vanwege mamamamamamaaa (daarom train ik liever alleen) maar dat wordt waarschijnlijk makkelijker als de jongste ook wat groter is. :')

**Geplaatst**: Vandaag, 08:51

Geplaatst: Vandaag, 08:51

Onze dochter ging altijd heel makkelijk overal mee naar toe. Vond en vind haar in de omgang ook heel makkelijk, lief, vriendelijk, sociaal. Maar een makkelijke slaper? Nee dat is ze nooit geweest en nog niet. Zitten nu in een traject voor adhd diagnostiek. Haar slaapproblemen kunnen daar ook door komen. Binnenkort weten we of dat ook echt het geval is. Ze had al heel jong geen 2 slaapjes meer nodig en ook het middagdutje was er vrij vlot af, toen ze 2 was. Ging echt niet meer slapen. En inslapen in de avond is ook heel lang niet makkelijk geweest, mn in de kleutertijd. En ze heeft nu vaak ook dat ze gewoon niet in slaap kan komen of lang wakker ligt. Dan is ze in de ochtend gewoon niet wakker te krijgen en heeft ze 0 energie.

**Geplaatst**: Vandaag, 08:58

Re: Echte ervaringen gezocht paard + baby + werk etc

Geplaatst: Vandaag, 08:58

Ik vind dus wel dat het mijn hobby is en als mijn kinderen niet mee willen naar mijn paard dat we dan niet gaan.
Hun hoeven niet de dupe te worden van mijn hobby.

**Geplaatst**: 48 min geleden

Geplaatst: 48 min geleden

Pantykous schreef:
Oh ik heb al een paar keer geroepen dat ik heel makkelijk ben en mijn kinderen dus ook. En dat is ook zo want of ze willen of niet ze moeten mee. Ik zie het meer zo, mensen die heel piemelig zijn met hun dieren hebben dus ook vaak piemelige dieren. En dat zie je ook bij kinderen, mensen die van elke mug een olifant maken en bij elke boer in de stress schieten brengen dat ook over op hun kinderen.

Ik hoop echt dat je dit nooit tegen andere moeders zegt, want je zegt eigenlijk tegen moeders die het moeilijk hebben "het ligt aan jou".

Ik heb zelf geen kinderen, maar ik kan me voorstellen dat als je al niet lekker in je vel zit dat zo'n opmerking heel naar is.

Edit: typfout.

**Geplaatst**: 25 min geleden

Re: Echte ervaringen gezocht paard + baby + werk etc

Geplaatst: 25 min geleden

Wat je van te voren ook niet weet, wat als je geen 'model' kinderen hebt.
Mijn kinderen hebben enorm behoefte aan structuur. ( Dus even spontaan op pad, vergeet het maar, vakantie, drama want ze zijn uit hun structuur, overal mee naartoe nemen gaat dus ook niet. En ik ben helemaal geen moeilijke moeder maar als je kinderen het niet kunnen dan is dat allemaal erg lastig.)
Plus alle zorg afspraken. Mijn dochter heeft net 9 maanden sondevoeding gehad en eten blijft lastig. Dus elke 4 weken moeten we naar de kinderarts, en voor haar spraak 2 maal per week naar revalidatie.
Mijn andere dochter gaat elke week nu naar paardencoaching.
Dus zo blijft er ook weinig over van je vrije dagen.
Nu snap ik dat wij geen standaard kinderen hebben, maar dit hebben wij ook niet van tevoren verwacht en het is behoorlijk intensief. Ik ben savonds blij als ze allemaal op bed liggen en heb dan geen energie meer om ergens heen te gaan.

**Geplaatst**: 5 min geleden

Geplaatst: 5 min geleden

Zonnehoed schreef:
Pantykous schreef:
Oh ik heb al een paar keer geroepen dat ik heel makkelijk ben en mijn kinderen dus ook. En dat is ook zo want of ze willen of niet ze moeten mee. Ik zie het meer zo, mensen die heel piemelig zijn met hun dieren hebben dus ook vaak piemelige dieren. En dat zie je ook bij kinderen, mensen die van elke mug een olifant maken en bij elke boer in de stress schieten brengen dat ook over op hun kinderen.

Ik hoop echt dat je dit nooit tegen andere moeders zegt, want je zegt eigenlijk tegen moeders die het moeilijk hebben "het ligt aan jou".
Ik heb zelf geen kinderen, maar ik kan me voorstellen dat als je al niet lekker in je vel zit dat zo'n opmerking heel naar is.

Edit: typfout.

Kijk het is natuurlijk wel zo dat je stresserigheid over kan brengen op dieren en kinderen.

En als je 2 exact dezelfde babies zou hebben, dat de ene het bij het ene gezin beter zou kunnen doen dan die bij het andere gezin, vanwege andere omgeving, andere vibes.

Maar mensen hebben vaak geen idee van oorzaak en gevolg, en als ze zien dat ouders er voor kiezen om heel bedachtzaam om te gaan met slaapjes en prikkels, dan zo doodleuk zeggen van ja natuurlijk is die gevoelig, dat komt omdat je er zo truttig mee doet. Terwijl dat dan vaak helemaal niet de oorzaak is van het hebben van een gevoelig kind....maar juist het gevolg van het hebben van een gevoelig kind :)*

Er zijn zat ouders die helemaal niet truttig wilden gaan zijn, ook niet truttig zijn met hun dieren en met de baby ook niet truttig begonnen. Maar na gemerkt te hebben dat hun exemplaar van zichzelf dat 'niet truttig doen' gewoon totaal niet trekt :knuffel:

hun aanpak aanpassen.

Dat zo'n baby dan inderdaad helemaal overstuur en verward wordt, geen goede slaapjes pakt. Door overprikkeling en slaapgebrek niet in een goede slaap kan vallen. Bij toch (van uitputting....

) in slaap vallen, na een kort en onrustig slaapje weer wanhopig huilend wakker wordt. Te moe is om te drinken, maar te hongerig om in slaap te kunnen vallen.

Dan leer je echt snel genoeg om je aan te passen aan de behoeftes van dat kind want je wilt ook maar gewoon overleven en dat valt niet mee op zelf geen langere dutten dan hooguit een uurtje kunnen doen... ook 's nachts

En als je die situatie treft dan is paardrijden ook echt wel je allerlaatste zorg.

Maarja ik ken ook iemand die vond het maar saai zo'n baby, want die van haar sliep daadwerkelijk zowat de hele dag en daar moest eigenlijk alleen maar elke 3 uur een melkje in en schone luier omheen. En ik kan me ook wel voorstellen dat je dan denkt van jeetje wat stellen sommige moeders zich aan, wat is hier nou zwaar aan

Maar meestal zal het wel een beetje gemiddeld zijn. Pech met het ene aspect, mazzel met het andere aspect en overleef je die eerste weken / maanden / jaren ook wel weer. Zolang je je maar flexibel opstelt en er rekening mee houdt dat je sommige dagen totaal niks gedaan krijgt, dus je back-up hebt voor die dagen zodat je zelf niet al teveel stress hoeft te hebben. Dan is de hele ervaring toch ook weer anders

Nomineer dit bericht ×