rumay schreef:Ik heb geen kinderen en hoef hier dus ook geen rekening mee te houden maar wat me wel opvalt is dat veel van jullie zich erg schuldig voelen naar de kinderen, partner enz. net alsof jullie niet iets voor jullie zelf mogen hebben, ik zeg niet dat het zo is maar als ik de berichten lees voelt dat voor mij een beetje zo.
Ik zeg ook niet ga je gang en trek je nergens iets van aan maar bij sommige denk ik ook wel een beetje geniet je zelf ook van het leven of laat je je leven?
ik denk dat je het misschien verkeerd begrijpt? want mensen hier die zich schuldig voelen lees ik niet.....
en natuurlijk mag je iets voor jezelf hebben, maar er zit een verschil in bijv een fotografie hobby of een eigen paard, een eigen paard vergt veel meer van je
en kinderen is ook een leven, een leven waar je voor kiest.....
), ik check soms af bij m'n man of ik te ver doorsla of dat 't meevalt
. Daarnaast doet paardrijden/omgaan met paarden mij goed. Ik vind dat ik er een leukere moeder en echtgenote van word!
!
. De praktijk liet echter wat anders zien. Ik heb jarenlang mijn kinderen en de rust thuis op 1 gezet in de veronderstelling dat mijn tijd wel weer zou komen als de kinderen groter waren. En toen kreeg ik kanker met niet zonder meer goede prognose. Gelukkig gaat het weer goed met me en heb ik een 2e kans gekregen. Mijn gezin staat nog steeds op 1 maar ik mag ook tijd voor mezelf hebben. Heb nog steeds wel eens een schuldgevoel als ik bedenk hoeveel tijd en geld ik aan de paarden besteed, maar ben nu gelukkiger, waar het gezin ook van mee profiteert. Gelukkig zijn 2 van mijn 3 kinderen ook besmet met het paardenvirus en staat mijn man volledig achter me.

Maar zo bedoelde ik het idd ook. Ik vind het wel heel knap dat je het nog zo lang hebt geprobeerd te combineren. Niets dan respect voor je werk natuurlijk. Mijn voordeel is nu, dat ik nu niet werk. Dat geeft mij in mijn geval dus 32 uren meer de tijd.
Dat is een heel heftige manier om te leren dat je ook aan jezelf moet denken. Gelukkig ben je er weer bovenop gekrabbeld! 
Ze weten dat ze heel af en toe geduld met mama moeten hebben gelukkig. Maar omdat ie dus niet zo lang geduld kan opbrengen, probeer ik het altijd zo in te passen, dat ie niet mee hoeft.
Of heel leuk: ga je rijden dan krijg je gezeur dat het huishouden niet gedaan is, rij je niet dan kunnen ze net zo goed verkocht.