Moderators: Neonlight, C_arola, Firelight, Sica, Dyonne, NadjaNadja, balance, Essie73
Maar... ik zat na 13 dagen al weer op het paard. Met dank aan manlief en dochterlief natuurlijk. Zorg van te voren dat de baby goed gegeten heeft en een schone broek. Vaak willen ze dan nog wel een poosje gaan slapen in de kantine. In onze tijd mocht daar nog gerookt worden, dus meden we de kantine. Tegenwoordig loop je dat risico niet meer daar.
en die doen soms spannende dingen
dus het is wel heel dubbel, want om erheen te gaan denk je echt pff ben moe en heb geen zin, maar als je er eenmaal ben heb je je volle energie weer en voel ik me helemaal lekker als ik thuis ben
en hij blijft dus thuis, en ik ook ben al de hele week niet naar school gegaan. Maar vind het dan zo zielig om hem thuis te laten en dat ik dan lekker naar de manege ga...
dus deze week is wel ff een dilemma hij is nu nog ziek en ik moet maar weer kijken hoe ik het morgen ga oplossen, want manlief moet ook gwn werken... marius schreef:Ik heb mijn paard destijds verkocht, en mis het erg.
Heb een meid van bijna 3 en een jongen van een jaar.
Nu is het zo dat mijn vriend 6 dagen + 4 avonden werkt, dat zou betekenen dat ik 2 avonden en een zondag vrij zou hebben om zelf iets te gaan doen.
Vind het erg lastig, zit een soort van "op slot" omdat ik zelf niks meer kan gaan doen.
)


Sizzle schreef:Mag ik je een misschien erg confronterende vraag stellen?
Hebben jullie hier vooraf niet over gepraat?
Wij hebben dus geen kinderen, maar we praten er wel eens over aangezien mijn vriend wel eens een kinderwens laat doorschemeren. Omdat de wens bij mij niet aanwezig is vraag ik dan hoeveel werk hij bereid is om op te geven (momenteel vaak 7 dagen pw) om minimaal de helft aan zorg te dragen. De conclusie is dan toch vaak: wel de lusten, niet de lasten.
! In verband met bekkeninstabiliteit heb ik een bijrijder voor mijn merrie, zodat zij haar beweging wel krijgt. En elke zondagochtend gaan we een buitenrit maken. Dan kruip ik op mijn ouwe pony, die er intens van geniet om weer door de bossen te stampen. Ik mis het wel om meer te rijden, maar meer is voor mij op dit moment lichamelijk niet haalbaar. Maar ik ben helemaal tevreden zo. Ik kom elke dag bij mijn paarden, heb een leuke bijrijder en de paarden zijn dik tevreden.
Sizzle schreef:marius schreef:Ik heb mijn paard destijds verkocht, en mis het erg.
Heb een meid van bijna 3 en een jongen van een jaar.
Nu is het zo dat mijn vriend 6 dagen + 4 avonden werkt, dat zou betekenen dat ik 2 avonden en een zondag vrij zou hebben om zelf iets te gaan doen.
Vind het erg lastig, zit een soort van "op slot" omdat ik zelf niks meer kan gaan doen.
Mag ik je een misschien erg confronterende vraag stellen?
Hebben jullie hier vooraf niet over gepraat?
Wij hebben dus geen kinderen, maar we praten er wel eens over aangezien mijn vriend wel eens een kinderwens laat doorschemeren. Omdat de wens bij mij niet aanwezig is vraag ik dan hoeveel werk hij bereid is om op te geven (momenteel vaak 7 dagen pw) om minimaal de helft aan zorg te dragen. De conclusie is dan toch vaak: wel de lusten, niet de lasten.
Ik heb altijd gezegd: "Kinderen, tuurlijk! Maar ik ben zelf ook iemand met dromen, dus gun me die ook. Ik wil best inleveren, maar niet mijn hele ik." En dat is altijd gerespecteerd.
Dat mis ik ook helemaal niet.
Een vriendin van mij is ook nog erg fanatiek met 2 paarden en runt een eigen visbedrijfje. Heeft ook 2 kids, maar haar ouders wonen bij haar in. Ze zijn bijna klaar met een mantelwoning bij haar huis. Die gaat en staat waar ze wil. Maar ja, ze geeft ook wel toe, dat het af en toe heerlijk zou zijn om even geen ouders te hebben.
Ik had mijn schoonvader zo dagelijks bijna op mijn lip en ik zou hem niet terugwillen. (hij leeft nog hoor, we zijn alleen verhuisd.)