Ik heb het overwogen toen ik nog geen eigen paard had en 3 keer op rij een stevige valpartij had op manegepaarden.
De eerste keer struikelde het paard waar ik op reed en vloog ik op mijn buik door de bak, schaafde mijn gezicht open en de klep van mijn cap brak af. Ik had grote schaafwonden op mijn armen en gezicht (heb er nog een litteken ervan), heel veel blauwe plekken en ik was de andere dag ongelooflijk stijf.
De keer daarop dat ik ging rijden, maakte ik een buitenrit met een groep. We galoppeerden aan, mijn paard gaf een enorme bok, gooide me eraf en ik landde bovenop mijn hoofd. Weer een kapotte cap en vreselijk stijf, verder had ik niks.
De keer dáárna was weer een buitenrit, weer gaf het paard een bok en wéér kreeg ik vliegles. Na deze val was wéér mijn cap kapot, maar nu ook 3 kiezen. Vraag me niet hoe ik dat voor elkaar heb gekregen. Gelukkig waren 2 ervan verstandskiezen, die toch al op de nominatie stonden om eruit te moeten, maar ik had het graag op een andere manier gehad.
Na die laatste keer had ik het even helemaal gehad met paarden. Ik had veel pijn, die verstandskiezen waren flink gaan ontsteken en ik had overal spierpijn.
Eigenlijk durfde ik toen ook niet meer zo goed op een paard te klimmen.
Nadat ik helemaal hersteld was, ben ik het toch maar gaan proberen.
Een hele aardige en vooral geduldige instructeur kreeg me zover, dat ik na een paar privélessen op een zeer betrouwbaar paard, toch weer durfde te rijden en te galopperen.
Gelukkig maar!!