1,5 jaar geleden heb ik mijn D-pony moeten verkopen omdat ik er te groot voor werd. Mazzel was mijn allereerste pony, en ontzettend speciaal voor mij. De eerste keer dat ik op zijn rug zat, op 11 juni 2000, was onbeschrijflijk en vanaf het allereerste moment was ik weg van die pony.
Toen hij verkocht werd heb ik het er ontzettend moeilijk mee gehad, en de laatste keer dat ik hem uit de wei haalde, kwam hij hinnikend op me afgegallopeerd met een gigantische hinnik. Ik heb 'm nog een hele dikke kus gegeven en toen is hij vertrokken naar zijn nieuwe plekje. Helaas werd hij na een half jaar weer doorverkocht en ben ik hem kwijt geraakt.
Ik dacht dat ik hem nooit meer zou vinden, ondanks alle advertenties en oproepjes die ik geplaatst heb..
Afgelopen maand kreeg ik een PBtje met een telefoonnummer erin. Ik durfde eerst niet te bellen, dus heb mezelf een flinke schop onder m'n kont gegeven en heb gebeld.
Gelukkig vond de nieuwe eigenaresse het zelf ontzettend leuk, en vertelde ze vollop.
Toen ze zei dat hij echt alles voor haar was, en nooit meer wegging moest ik toch even slikken, en welde de tranen toch wel op. Van geluk, omdat ik zo ontzettend blij ben dat hij zo'n goed plekje gevonden heeft! Ze zei zelfs dat ik gerust mocht komen kijken..
Ik weet gewoon eventjes niet meer hoe of wat, ik heb m'n kanjer eindelijk gevonden...