Geplaatst 
Hallo iedereen.Zoals jullie allemaal wel weten kan een paardenleven enorm tegenzitten. En als je dan ook nog eens een band met een paard hebt kan het je hart breken. Net als vandaag gebeurd is. ik wil jullie iets vertellen over Rosa.
Rosa is één van mijn verzorgshetten die ik elke dag kom bezoeken. Ze staat zomers in de wei met 14 andere shetlanders en 1 tuiger waar ik op rij en een pony. 4 jaar geleden was Ginger voor het eerst moeder, ze kreeg Rosa. Rosa was een bruinbonte hele kleine shetlander die al gauw geliefd was. Ze groeide op waar wy bij waren, samen met haar neefje Max .. die verkocht werd. Max' moeder heete Jenny waar ik toen nog op reed. Ik en mijn vriendin konden die 3 jaar nauwelijks wachten tot ze eindelyk ingereden mocht worden ..!! We waren echt verliefd op Roos en ze was gewoon een deel van ons. Vlak na Jennys tweede veulen, genaamd Karin ging Jenny dood aan een wormziekte, dus stond karin er als een paar weken oud zonder moeder voor. Algauw zorgde rosa ervoor dat ze de benodigde liefde en warmte die ze normaal van haar moeder zou krijgen , ook nu kreeg. Rosa voelde zich als 2 jarige de perfecte moeder voor karin en heeft Karin ook opgevoed. we hebben veel met Rosa meegemaakt. Toen ze eindelijk 3 was, was ze al te klein voor ons
dus konden we haar alsnog niet inrijden .. haha. Maar de kleine kinderen die er eerst nog wel eens rondliepen , die er wel goed op paste zijn het gelukt om rosa toch nog zadelmak te maken. Rosa was een brave kleine, die bereid was je te dragen, als het maar op buitenritten bleef. één keer is er iemand afgevallen waardoor ze ervandoor schoot en niet ver van een autoongeluk weg was. Maar gelukkig kon de auto op tijd stoppen en is alles goed afgelopen. Rosa straalde vriendschap uit en beet dan ook nooit, echt niet. En als ze ooit bokte, was dat van blijdschap. Haar verjaardag is op Koninginnendag en dat is nu al 4 jaar zo. helaas de afgelopen 3 weken, piepte ze anders.. letterlijk en figuurlijk. Hinniken ging moeilijk en ze at veel minder dan normaal 
Er zat nu al een veulentje in, ze was voor maart uitgerekend. De dierenartsen wisten niet wat het was, en konden het ook niet zeggen. Op de dag dat het sneewden heb ik de ponys in het weiland voor een uurtje hun energie laten uitten. Alle ponys schoten er in rengalop vandoor en rosa wou wel .. maar het lukte niet dus draafde ze er zachtjes achteraan. We lieten haar omdat ze niets anders at, in een fruitrijke boomgaard genieten en eten. ze wou niet rennen .. daar was ze te ziek voor. de volgende ochtend lag er een dood veulen in de stal 
een hele lieve zwarte, met 1 wit hoefje. met de nageboorte erbij. die was van rosa... Toen ik zn wimpertjes zag moest ik een traantje wegpinken hoor!! allemaal zo precies en mooi. hy was dan wel onderontwikkeld, maar het was een lief meriietje , en sins de merries altijd blijve en de hengsten weggaan Maar rosa bleef zwak. al was haar veulen ziek. en vanochtend, stond ze te trillen op haar benen en heel moeilijk te ademen. 
ze was heel zwak. ik knuffelde haar en aaide haar en ze gaf een heel moeilijk zacht klein hinnikje... ik vermoed naar haar veulen 
Hennie ( de eigenaar ) zei dat we even naar de stallen van de grote paarden moesten gaan en niet naar de shetten moesten gaan.. en we vermoedden het al rosa werd afgemaakt. Het was het beste voor dr, ze lijdt geen pijn meer. ik denk dat het zwangerschapvergiftinging was .. maar 1 ding weet ik zeker .. ik zal haar nooit vergeten. het idee dat ik haar knuffelde en dat ze een half uur later er gewoon niet meer was , was erg heftig. ik heb daar ook een potje lopen janken.. waar ik me niet voor schaam. ROSA RIP .. hvj en k vergeet je nooit .. 
heel veel sterkte ermee 
