Bokt.nl

Gini schreef:

Goh, ik zou je nu willen geruststellen en zeggen dat het wel goedkomt, maar op geen enkel moment had je het yes-gevoel bij dit paard. Had je tijdens het jaar op de manege af en toe ook dezelfde zorgen of genoot je toen wel meer?

Cheytjuh schreef:

Ik herken dit zeker, maar het is wel echt je eigen mindset die de onrust en het onbehagelijke creëert, waarop het paard dan reageert.

Het lijkt enorm op mijn situatie : Ik ben als 21 jarige flink verkeerd terecht gekomen na een val tijdens het opstappen op mijn jonge paard. Heb anderhalf jaar moeten revalideren. Ik was altijd wel een voorzichtige ruiter, maar na dit voorval heb ik jaren niet gereden.

We hebben zelf gelderse paarden, over het algemeen doodbraaf, wel wakker. En ik rij nu sinds 5 jaar weer op mijn eigen gefokte 18 jarige, die superbraaf is , maar wel wakker.
Het opstapmoment blijft voor mij spanning, heb grondwerklessen gehad, en ook hulp bij afvloeien met het opstappen, maar ik blijf een spanning behouden op het moment van opstappen. No matter what ik doe.

Als ik maar eenmaal zit en in een goede flow daarna wegrij is het goed, is er nog steeds enige spanning door wat dan ook, dan blijf ik in die negatieve flow zitten, waardoor ik het zelfs voor elkaar krijg om mijn 18 jarige mega betrouwbare merrie enorm onzeker te maken en dan zitten we 10 minuten later in zo'n spanning dat we beide niet meer bestuurbaar zijn

Ik heb mezelf dus ook echt aangeleerd om of'
1. Iemand te vragen er even naast te staan met het opstappen, als ik zelf mijn dag niet zo heb. Waardoor ik meer vertrouwen heb en dus net die ondersteuning me genoeg rust geeft om me over mijn eigen dramatische mindset heen te zetten.
2. Als we in spanning wegrijden mezelf uit die negatieve gedachten te praten, diep te zuchten, teugels los en rijden.
Kom ik er na een halve ronde niet uit, dan stap ik af en doe ik wat TrT oefeningen aan de hand, waarbij we beide stress en spanning afvloeien.

Je eigen mind kan je zo enorm in de weg zitten in deze situaties, en het is, tenminste voor mij, een langdurig proces van echt mezelf leren kennen wat helpt om het af te vloeien. En dit niet mijn paard haar probleem te maken, zegmaar. Ik hoor haar mentor te zijn, ook als ze een keer onzeker is.

Ik weet niet of het zo een beetje logisch klinkt, of herkenbaar, maar ik denk dat ik altijd een bepaalde spanning ga houden met opstappen, maar ik word gewoon te gelukkig van het rijden om het voor altijd op te moeten geven. Ik denk dat veel mensen die ouder zijn hetzelfde gevoel ervaren, je realiseert je gewoon meer de consequenties die eraan vast zitten als het wel goed mis gaat, en ja, dat kan met de meest brave manege 'knol'. Als kind en tiener was ik daar totaal niet mee bezig

Devic schreef:

Je hebt hem pas 5 maanden, ik denk dat het te vroeg is om een conclusie te trekken dat je geen klik hebt. Dat je niet meer zo stoer en onbezonnen bent als vroeger is heel normaal. Geef het wat tijd.

Elisa2 schreef:

Ik ben benieuwd hoe het gevoelsmatig voor je zou voelen om dit paard te verkopen en een koudbloed te kopen. Voel je dan opluchting? Denk je dat die koudbloed voldoende uitdaging zal geven?

Cioccolato schreef:

Ik snap het gevoel van ouder worden, risico's gaan zien en daardoor minder lef krijgen.
Maar ik snap dan niet dat je als herintreder een jong dier koopt. Koop dan een door gewinterde 13 jarige oid.
En daarnaast moet je een band en klik hebben en opbouwen mer een paard, en dan heb je nou eenmaal niet met elk dier. Dat ligt niet aan jou of het paard.

EvaC schreef:

Ik kan je niet geruststellen dat het gevoel overgaat. Ik zie best veel factoren die voor jou en het paard bijdragen aan het spanningsgevoel.

1. je had het onbehagelijke gevoel al toen je hem kocht
2. hij is in korte tijd 2 keer verhuisd, dat doet veel met zijn koppie
3. jullie kennen elkaar niet en je weet dus nog niet hoe hij overal op reageert en of jij dan veilig zal blijven
4. jij bent inmiddels ouder en ziet dus sneller alle risico's die het paardrijden met zich meebrengt

Het is aan jou om te beslissen of je door wil zetten of dat je besluit voor een ander paard te gaan. Dat laatste is absoluut geen schande, het is je hobby en dat moet leuk zijn.

Zelf heb ik vanaf september 2024 een paard in bruikleen gehad waar ik de bibbers van kreeg bij de gedachte dat ik erop moest. Toch gedaan, in december dat jaar lanceerde ze me nadat ik opgestapt was en het is tussen ons nooit meer goed gekomen ondanks dat ik het echt wel geprobeerd heb. Sinds juni 2025 heb ik een paard waarop ik kan bouwen en me geen seconde onveilig voel.

Dus ik kan alleen maar zeggen: luister naar je onderbuik, hou daarbij het rationele ook in gedachte en probeer een beslissing te maken. Dat hoeft niet op korte termijn, alle tijd voor nemen die jij nodig hebt.

noukie12 schreef:

Ik herken het gevoel deels, ik heb in mijn opstart net als jij zelf een paard zadelmak gemaakt toen ik 18 was en deze is 4 jaar bij mij gebleven. We konden de wereld aan, zonder zadel het bos in, super verkeersmak en betrouwbaar. Nog eigenlijk elke dag spijt dat ik haar toen heb verkocht omdat ik en mijn toen partner een huis gingen kopen.
Daarna langere tijd een haflinger gehad, pittig ding, maar handzaam en heel braaf. Helaas plots overleden.
Nu een Hannoveraan, van 2 jaar. En ik denk regelmatig oh help... waar ben ik aan begonnen, kan ik dit nog wel, straks lig ik ernaast en breek ik wat, ik ben zo veel meer onzeker geworden als toen. Terwijl mij rij-skils x20 zijn ongeveer... En ik dit echt makkelijk aan zou moeten kunnen. Het is het gevoel wat soms in de weg zit.
Ik verwijt het aan ouder worden, aan bewuster worden, maar dus ook meer onzeker. Terwijl als ik op een paard stap, het eigenlijk niet gek genoeg kan, en ik eigenlijk nooit val. (afkloppen!)
Het gevoel lijnrecht tegenover het rationele. Moet inpraten en soms gewoon zeggen, oke vandaag lukt het even niet zoals ik zou willen. En momenten van Wauw, ik kan dit, ik doe dit. Wisselen elkaar mega af.
Hoort het niet gewoon zo? Is dat niet het leven, welk paard je ook hebt? Het kan eigenlijk niet altijd vlekkeloos of wel? Is er dan nog wel spanning/uitdaging? Een doodbraaf paard met alle knopjes is misschien leuk, maar is dat alles, is dat echt van mij? Dan kom ik toch steeds terug bij Tosh.
Gaat het nu niet, dan gaat het volgende week/maand of jaar wel. Ze is gewoon fantastisch en ze is van mij. Dus ik heb geen druk/haast, en hoef niet onzeker te zijn.

noviceh schreef:

Ik herken dit heel goed! Soortgelijk verhaal, na jaren weer gestart met manegelessen want dochters op paardrijles en kriebels gekregen. Toen een grote, jonge draversruin gekocht vanwege mijn voorliefde voor dravers. Alleen paste dit paard niet bij mij. Mede wegens gezondheidsklachten bij mij werd ik heel erg onzeker. Na een jaar toch de knoop doorgehakt en heb ik hem verkocht.
Toen begon de zoektocht naar het ideale paard voor mij en mijn dochter (toen 12 jaar oud). Al snel kwamen we uit bij een e-pony, waar we alleen wilden kijken zodat we de advertentie uit ons hoofd konden zetten. Direct waren we verkocht. Na een jaar nog steeds zo ontzettend blij met onze topper! Ze heeft mij zoveel zekerder gemaakt, als ze schrikt of een stap harder zet blijf ik ontspannen. Ook mijn onzekere dochter doet alles met haar en vertrouwt haar 100%.
Dit paard is totaal wat anders dan mijn once-in-a-lifetime paard (draversmerrie, e-pony), maar ik zie zoveel overeenkomsten waardoor ik er zeker van ben dat een tweede once-in-a-lifetime paard (koudbloedmerrie, e-pony) echt wel bestaat!

SARINO schreef:

Nee het wordt nooit meer zo onbevangen als dat het was. Je bent ouder , meer verantwoordelijkheden, een totaal ander mens dan vroeger. Is dat erg? Nee , maar verwacht het ook niet van je eigen.
Leg je zelf geen tijd of verplichtingen op waar je met je paard wilt zijn , op welk nivo of iets.
Neem extra lessen of zorg dat er iemand mee kijkt als je gaat rijden en dan geen dressuurles maar iemand die mee kan kijken qua spanning en wat er gebeurd bij jullie. Je even laten begeleiden door een ruitercoach kan ook wel handvatten geven. Geef het tijd en blijf genieten van de dingen die goed gaan .