Ja! Ik geef het toe! Ik ben nu (vijftien jaar later) heeeeeeel blij dat mijn ouders nooit een paard voor me hebben gekocht! Toen ik dertien was en op de manege reed stond daar een driejarige Haflinger. Golvende manen, rank type. Ik mocht hem zadelmak maken (
ik was gewoon de lichtste) en in mijn beleving ging dat fan-tas-tisch! Ik heb mijn ouders maandenlang aan de kop gezeurd of ik die haflinger mocht hebben. Ik heb begrotingen gemaakt, zakgeld gespaard, weitjes geregeld, de tuin paardproof gemaakt
Maarrr... Het geld was er niet en ik heb de pony nooit gekregen...
Wat als dat nu anders was gelopen? Dan had ik nu een kleine, ielige haflingerruin van 18 jaar gehad. Op zich niet zo erg, maar ik vrees dat ik hem rijtechnisch compleet verprutst zou hebben
Ik kon toen (in tegenstelling tot wat ik toen dacht) echt niet rijden. Daarnaast hadden ik noch mijn ouders kennis van paarden en had het arme dier vast al een keer hoef- of spierbevangen in de volle wei gestaan
Kortom: Bedankt pap en mam!
Goh... Ik had echt nooooooooit gedacht dat ik ze hiervoor zou bedanken
Herkenbaar?
Maar ondertussen zijn we 6 jaar verder, mijn paard is misschien geen top wedstrijdpaard, maar wel mijn maatje die mij gewoon heel veel geleerd heeft
En nu we beiden wat ouder en wijzer zijn, zijn we ook wat fanatieker aan het lessen en wie weet wordt het met onze rijkunsten ook nog eens wat ^^
