Geplaatst Ik heb heel veel geduld (gehad), maar het wordt inmiddels zo frustrerend..
Bij elkaar heb ik zo'n 13 jaar een eigen paard, de eerste jaren met mijn pony waren super.. we hebben zo veel leuke dingen gedaan, zulke mooie lange ritten, een tijd die ik echt niet zou willen missen. In 2005 werd ze kreupel, ze was toen al 18 jaar. In eerste instantie leek het alleen een peesblessure, waar ze goed van herstelde met 6 maanden weidegang. Helaas bleef ze sukkelen en wisselend links en rechts achter onregelmatig, heel wat klinieken bezocht maar er kon niet echt iets gevonden worden. In 2007 pas een voorzichtige diagnose; lichte spat en kissing spines. Daar kwam later ook ziekte v cushing bij. Wanneer ze niet belast werd ging het goed, een aantal periodes heb ik wat (stap)ritjes kunnen maken en zo nu en dan aangespannen ging ook goed. Dressuren/springen of echt lekker buitenrijden ging helaas niet meer. Deze pony was echt de liefde van mijn leven en ik had haar heel graag tot haar 30e bij me gehad op deze manier, maar in 2010 heb ik haar moeten laten gaan door koliek.
Een tijdje heb ik toen geen paard gehad, ook omdat ik de zorgen en het gedoe met dierenartsen e.d. helemaal zat was. Uiteindelijk heb ik weer een paard gekocht, een 7jarige gezonde zadelmakke arabische merrie. Niet verpest door verkeerd of te vroeg ingereden te zijn, heeft goed uit kunnen groeien, prima bouw en beenstanden, nooit ziek of kreupel geweest, kwam glanzend door de keuring heen. Beide ouders zijn ruim in de 20 en nog steeds gezond. Het zal toch ook wel een keer goed moeten gaan? Ik heb er heel goed over nagedacht hoe ik haar verder zou willen inrijden, les met haar genomen en al vanaf de grond veel bezig geweest met het rechtrichten. Alles om problemen te voorkomen. Tot de eerste winter kwam het rijden er niet zo veel van door 2x een klap op het griffelbeen (niet gebroken), balbetrapping, problemen om een passend zadel te vinden, vervelende singelwondjes en een lange winter met bevroren buitenbak.. kan gebeuren, hoort erbij.
In maart begon ze onregelmatig te worden, uiteindelijk bleek dat een flinke beschadiging van de collateraalband in de hoef te zijn. Oorzaak; een verzwikte voet, gewoon pech gehad. Dat zou ongeveer een half jaar stappen worden, inmiddels zitten we op 8 maanden en het gaat nog steeds niet erg goed. Of het helemaal goed gaat komen weet ik niet. Ze is pas 9..
Ik ben (helaas?) niet iemand die makkelijk weer afstand doet van een paard, maar een 2e paard zit er voor mij ook niet in en een ander paard bijrijden is qua tijd onmogelijk, ik ben al zo veel tijd kwijt aan mijn eigen paard (inclusief 2 keer per dag stappen). Ooit is mijn hobby begonnen met het rijden op paarden, niet alleen het verzorgen en er naast lopen en een manier om van mijn geld af te komen
Mijn grote droom is om weer die heerlijke buitenritten te maken en ooit eens endurance wedstrijden te starten, maar ik vrees dat die droom heeel ver weg is en blijft. Ik ben inmiddels 25 en het wordt nu wel heel erg frustrerend.. Ik loop er al 6 jaar voornamelijk naast, nu ook nog eens zonder mijn allerbeste maatje. Ik kan ook verschrikkelijk flauw worden van mensen die zeuren dat het rijden niet zo lekker gaat, of helemaal van de kaart zijn als ze er een paar weken niet op kunnen. Of de "leuke" opmerkingen op straat van mensen; "die is er zeker vanaf gevallen" of "je hoort erop te zitten hoor!".Ik weet dat ik niet de enige ben op bokt met een eigen paard, zonder te kunnen rijden (en hier niet bewust voor gekozen te hebben), dus; wie nog meer?
Maar inmiddels zit ik er weer op 
.
. Toens sloeg het noodlot toe, hij kreeg een bacterie-infectie op zijn luchtwegen. Dat ging over in een rhino infectie en vervolgens in een chrinische bronchitis. Pas eind mei kregen we van de DA groen licht om weer, heel voorzichtig te gaan beginnen, er zat immers nog wel wat rommel in zijn longen. begin september voor controle nr 2 voor zijn luchtwegen naar de kliniek, en meteen maar een foto laten maken van die lelijke bult op zijn been. Wat zijn luchtwegen aanging hadden we aan de slag gekunt, alleen de bult was slect nieuws. Hij had een zeer actieve schieffel op een risicoplek. Na 1 maand rust weer naar de kliniek voor controle van de schieffel, en meteen paardlief achter gelaten. Hij moest geopereert worden. Half december mochten we weer beginnen, eind december maakt hij een lelijke smak in de stapmolen en liggen we er weer uit. Zijn bekken bleek scheef te staan, en nadat dat was rechtgezet moest hij nog 1 maand revalideren. Begin februari mochten we weer. Tot hij een paar maanden later weer een smak maakte, hij sloeg over de kop aan de longeerlijn. Weer na laten kijken, weer bekken scheef, alleen niet zo erg deze keer. We mochten vrij snel de training weer oppakken. Alleen bleef hij slecht lopen, hij werd alleen slechter. Op een gegeven moment paardlief naar Moerbeke gebracht voor een scitnigrafie. Daar kwam niks uit, en volgens hun was er ook niks te zien in het bloed. Wel typisch dat er een paar weken later bloed word geprikt en dat er zink, koper, hemoglobine en eiwit tekort is in het bloed allemaal door een leverprobleem. Met dit verhaal heeft hij ook weer 3 maanden stil gestaan. We zijn nu van begin augustus weer aan het trainen, en ik durf niet te zeggen hoe het nu gaat.......... 
. Wat dat aan gaat heeft Goldz een verkeerde eigenares getroffen 
. 
