Ik herken het ook wel
Ik heb fanatiek gereden tot mijn 16e (nu 19), toen moeten stoppen met rijden op de manege omdat ik het niet meer kon betalen. Toen kreeg ik op mijn 17e een bijrijdpaard want ik miste het rijden toch wel een beetje.. Na 10 weken bijrijden heeft dit paard op buitenrit met mij haar been gebroken (niet mijn schuld) en daar ben ik nog altijd helemaal kapot van. Ik deed zó voorzichtig met haar, en dan tóch nog dit.. Dan ben ik er zo een die haar kop in de wind gooit en denkt nou, als het zo moet, dan maar niet meer.. Dat is nu 2 jaar geleden. Ik mis het rijden totaal niet, ook al zou ik graag nog eens een strandrit maken 
Ik vind alles er naast veel lekkerder om te doen, lekker klootviolen, beetje longeren aan de dubbele longeerlijn, wandelen.. Ik ben ook gek op het 'mak maken' van jonge paarden. Ik zou wel heel graag nog met Vrijheidsdressuur aan de gang willen gaan, aan de lange lijnen leren werken en ik wil in de toekomst nog gaan mennen
Maar erop zitten? Nee die behoefte is er niet meer zo..
Ben trouwens op deze manier wel een verzorgster van een heel zeldzaam ras, hier in de omgeving. Ik denk dat ik een van de weinige verzorgsters ben hier die niet wil rijden!
Laatst bijgewerkt door Snippergroen op 01-05-11 19:41, in het totaal 1 keer bewerkt