Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-02-10 00:36

Het wordt nooit meer zoals met je eerste pony!

Geplaatst door de TopicStarter : 15-02-10 00:36

Om een lang verhaal kort te maken: in november 2008 werd bij mijn pony, die ik 4 jaar bereed, HKO vastgesteld. In de zomer van 2009 bleek de ziekte ondanks behandeling progressie te maken (lees: ander voorbeen ontstak ook) en om haar op haar 25ste verdere aftakeling te besparen koos ik voor de slacht.
Ondanks het feit dat ik een heel bange ruiter ben geweest en wij pas het laatste half jaar een echte band kregen, kan ik de goede momenten met mijn Candy niet vergeten, zodat de realiteit me nu erg rauw op mijn dak valt.
Want ja, ik heb een nieuw paard, Serenity. Een merrie, lief, fijn papier, groot genoeg voor mij, ideale leeftijd van 10 jaar, braaf, kan in feite alles wat ik wil, en naar ieders zeggen ook nog eens niet lelijk om naar te kijken.
Candy was een zure pony, niet sociaal, oud en net te klein voor mij voor de mooi. En toch ben ik reddeloos verliefd op haar geworden, ik was zo trots op haar, alles wat goed ging was reden voor euforie en alles wat slecht ging was reden voor twijfel. Ik zou mijn bed bij haar stal hebben gemaakt indien nodig.

Na 4,5 maand stel ik vast dat Serenity me gevoelsmatig zowat niks doet.
Op zich maak ik me nog niet echt zorgen hierover. Misschien komt dat nog. Ik weet dat je het met een nieuw paard minstens een jaar moet geven en ik weet dat je het hebben van een band niet kan forceren.
Alhoewel me de moed (voor zover ik die heb) in de schoenen zakt als ik stalgenoten hoor met: het duurde bij mij 7 jaar voor ik er een band mee kreeg.
Ik probeer mezelf wel een beetje op te peppen door 'leuke' dingen te doen.
Ik droomde van wedstrijd met Candy maar durfde niet. Met Serenity heb ik nu al 2 wedstrijden gereden.
Vroeger zou ik niet geslapen hebben van de zenuwen en Candy drie keer gepoetst hebben en gevlochten met een meetlat.
Laten we zeggen dat Serenity geen stro in haar vacht had en een paar dotjes in haar haar.
Het deert me niet. Ik schaam me er zelfs niet over. Het gevoel is er niet. Wat niet wil zeggen dat ik haar verwaarloos, maar als ik haar een week niet zie mis ik haar niet (en dan rijden er andere mensen mee, en dan vraag ik me niet voordurend af: hoe zou het ermee gaan?)
Ik heb ons nu opgegeven voor een clinic, maar eerlijk is eerlijk: ik leef er niet naartoe zoals ik vroeger gedaan zou hebben. Het zal een opgave worden ze tegen dan te doen blinken en tuig echt proper te hebben.

Maar ik maak me nu wel lichtelijk zorgen over het feit dat mij nu gezegd is dat je nooit meer met een ander paard zo' n band zal hebben als met je eerste pony. Omdat je je dan zonder voorwaarde hecht, omdat je nog niet weet hoe hard afscheid nemen wel is.
Klopt dat? Hoe ging dat bij jullie?

Voor alle duidelijkheid: verkopen komt niet in mij op. Maar ik zou graag een beetje bemoedigend nieuws horen nu.

**Geplaatst**: 15-02-10 01:57

Geplaatst: 15-02-10 01:57

Ik herken veel in je verhaal. Mijn eerste echte verzorgpony is in april na 10 jaar ingeslapen, vanwege chronische hoefbevangenheid. En objectief gezien was Catoo ook niet bepaald een schatje, zeg maar. Als ze haar bui niet had, kon ze me zo aanvallen in de wei. Gelukkig was dat maar eens in 't halve jaar, maar ze heeft me toch wel eens in tranen laten uitbarsten, na een drie kwartier in de wei. Maar ja, ik was verliefd op dat paard. Na haar dood kreeg ik vrijwel meteen een nieuwe pony aangeboden op dezelfde stal. Op het eerste gezicht mijn droompaard: een NRPS, en ook nog een schimmel, Sara. Kon je heerlijk mee buitenrijden (in tegenstelling tot dat heethoofd van een Catoo). Maar toch. Ik had haar meteen weer ingeruild als het had gekund. Het paard is nooit te kort gekomen. Ik heb geen dag over geslagen omdat ik geen zin had, ze heeft altijd een schone stal gehad, ze werd altijd geborsteld en kreeg altijd beweging.

Vanwege studie in het buitenland heb ik begin januari de club verlaten. Als Catoo er nog was geweest, had ik daar niet over nagedacht, dan was ik in september gewoon terug gekomen. Maar Sara, hoe lief ook, dat was geen Catoo, en dus is het het juiste moment om verder te gaan (ik was inmiddels een 21-jarige op een club voor kinderen tot 16, dat zegt wel weer genoeg hoe graag ik bij Catoo wou blijven

). Het is nu iets meer dan een maand geleden, en wat ik mis is de club in het algemeen, lekker bezig zijn met paarden in het weekend. Maar niet zozeer dat ene paard. Als het Catoo was geweest had ik haar gruwelijk gemist en me constant zorgen gemaakt. Nu heeft Sara een nieuwe verzorgster. Druk maak ik me er niet over. Ik weet dat het een lieve meid is, en dat het wel goed komt tussen hun. Maar als het dezelfde verzorger en Catoo was geweest, dan was het vast een ander verhaal geweest..

**Geplaatst**: 15-02-10 02:02

Geplaatst: 15-02-10 02:02

Je eerste pony/paard is en blijft bijzonder. De mijne zal ook altijd een heel speciaal plekje in mijn hart houden.

Ik heb in de jaren erna verschillende pony's en paarden gehad. Met de een had ik beduidend meer dan met de ander. Maar met één van mijn huidige paarden ben ik net zo gek als met mijn pony destijds, ondanks dat het een schijterd van de bovenste plank is en ik er daardoor alleen mee in de bak kan rijden. Ik denk dat je je nu eenmaal meer aan het ene dan aan het andere paard hecht. Maar - ondanks dat je eerste pony altijd bijzonder blijft - weet ik zeker (uit eigen ervaring) dat het mogelijk is om ook met een ander dier net zo'n band te krijgen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-02-10 08:33

Re: Het wordt nooit meer zoals met je eerste pony!

Geplaatst door de TopicStarter : 15-02-10 08:33

Narya, denk je dat je gewoon tijd nodig hebt of wat zijn je plannen nu? Wat jij beschrijft, is dus helemaal zoals ik mij voel. Ik zou ze ook meteen inruilen als het kon. Terwijl het op zich wel een veel beter bij mij passend dier is met een stamboom, prestaties en de hele meuk.

Horseware, hoe ging dat dan met de pony' s en paarden waar je minder mee had? Heb je die verkocht of gewoon 'de rit' mee uitgezeten? En ben je nu echt even gek met dit paard als met je eerste pony?

**Geplaatst**: 15-02-10 11:46

Re: Het wordt nooit meer zoals met je eerste pony!

Geplaatst: 15-02-10 11:46

Ik denk echt dat je het tijd moet geven. Je vorige beestje is nog niet zo lang weg en deze heb je ook nog niet zo lang. Ik heb eigenlijk pas een keer gehad dat ik een paard zag en er op slag verliefd op werd (en dat beest was dan ook nog volkomen ongeschikt voor me en konden we destijds niet kopen, achteraf maar goed ook) en voor de rest is 'het gevoel' altijd gekomen door samen dingen mee te maken.
En soms kwam het gevoel ook niet, met onze Welsh heb ik ook helemaal niks eigenlijk

Als die voor mij als rijpaard bestemd was, was ze verkocht. Gioya vindt haar wel leuk en de pony is voor haar, dus ja, we zullen wel zien.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-02-10 11:58

Re: Het wordt nooit meer zoals met je eerste pony!

Geplaatst door de TopicStarter : 15-02-10 11:58

Dat ik het tijd moet geven, dat weet ik wel. Op zich heb ik daar geen probleem mee.
Maar ik ben geschrokken dat sommige mensen nu zeggen: ah, je eerste pony, die vergeet je nooit meer en zo wordt het ook nooit meer.
Is dit een ongeschreven wetmatigheid waar ik tot nog toe niks van wist?

**Geplaatst**: 15-02-10 12:26

Geplaatst: 15-02-10 12:26

Tja, met mijn eerste paard heb ik dingen meegemaakt die ik nooit meer met een andere mee ga maken. Ik zat toen ook in een hele andere fase, veel meer Penny dus ik deed ook echt andere dingen en stond er anders in. Ik ben wel heel dankbaar voor die tijd samen.

Maar mijn eerste is zeker niet mijn leukste paard tot dusver geweest, ik denk dat mijn zwarte voor die eer mag tekenen en daar vond ik in het begin geen klap aan en heb ik net voor (staken) en ten tijde van zijn peesblessure plus erna (wou niet meer aan het werk voor me) ook een serieuze dip mee gehad. Als ik van te voren niet zulke hoge verwachtingen van hem had gehad, had die nu ook op een broodje gezeten terwijl ik het nu wel weer zie zitten samen.

Wat ik vooral mis aan mijn eerste paard is hoe ik zelf in het paardrijden stond. Ik vond poetsen toen nog leuk, reed met plezier een half jaar in regen en blubber, dat ik niet op wedstrijd kon interesseerde me geen hol, ik maakte kleine sprongetjes zonder me druk te maken wat een ander ervan vond, ik ging naar buiten op een paard waarvan ik wist dat ik er niks aan te zeggen had... dat is wat ik mis, niet het paard zelf.

**Geplaatst**: 15-02-10 12:32

Geplaatst: 15-02-10 12:32

Je 2de paard wordt nooit zoals je eerste. Ik dacht ook nooit meer een paard zo leuk te vinden als mijn eerste en nu vind ik mijn 2de net zo leuk! Eerst had ik zoiets van als ik de 1ste nog terug kan kopen doe ik dat direct, dan koop ik geen ander paard maar die ik nu heb gaat echt niet meer weg! Als ik ooit nog de kans krijg de 1ste te kopen doe ik dat nog steeds direct maar toch heb ik nu een goede band met mijn 2de paard.

Ik zou het nog even tijd geven en vooral niet gaan vergelijken met je eerste paard. Dat doe je onbewust toch.

**Geplaatst**: 15-02-10 12:33

Geplaatst: 15-02-10 12:33

foxy80 schreef:
Dat ik het tijd moet geven, dat weet ik wel. Op zich heb ik daar geen probleem mee.
Maar ik ben geschrokken dat sommige mensen nu zeggen: ah, je eerste pony, die vergeet je nooit meer en zo wordt het ook nooit meer.
Is dit een ongeschreven wetmatigheid waar ik tot nog toe niks van wist?

Zo is het echt. Het wordt nooit hetzelfde tenminste zo zie ik het. Ook als ik dit met anderen bespreek vinden die hetzelfde.

**Geplaatst**: 15-02-10 12:40

Geplaatst: 15-02-10 12:40

tja je eerste paard/pony, nee dat gevoel is nooit meer hetzelfde. Maar dat wil niet zeggen dat het niet meer goed kan worden.
Mijn eerste paard was een veulen dat ik vanaf 4-5 maanden tot 2.5 jaar gehad heb (ouders kenden niks van paarden) wat ik daarmee allemaal gedaan heb zonder nadenken over de consequenties en gevaren. Want ze kende echt niks, naast koekjes aannemen en een halster laten omdoen...
Toch heb ik heel goede herinneringen aan haar...
Paarden zijn echt mijn leven en heb na dat veulen verschillende verzorgpony's en paarden gehad. Heb voor allemaal m'n best gedaan, maar nu met m'n huidige eigen paard heb ik terug een echte band. ik voel haar echt aan en ben er echt niet goed van als ik een dag niet naar haar toe kan omwille van m'n werk of echt te ziek om de deur uit te gaan. Ze is heel lief, maar van zodra je ze aan het werk wil zetten absoluut geen katje om zonder handschoenen aan te pakken, maar er is die klik, die ik bij anderen paarden niet heb... en wat ik nu nog mis is niet de band, want denk dat deze zelfs beter is, maar vooral de onbezonnenheid waarmee ik als puber alles klakkeloos zonder nadenken deed, blind vertrouwend op m'n veulen. terwijl ik nu heel goed weet wat ik aan m'n paard heb, maar veel te goed weet wat er ZOU kunnen gebeuren...

**Geplaatst**: 15-02-10 12:45

Geplaatst: 15-02-10 12:45

Mijn eerste pony is mijn maatje, mijn alles en we begrijpen elkaar.
Daar komt nog eens bij dat ze aardig eenkennig is en het tussen ons echtsuper gaat.
Op de manege en een verzorgpony van me van vroeger had ik ook een aardig soortgelijke band met hen.
Maar met mijn andere paarden en pony heb ik dat niet zo ervaren, nu moet ik wel zeggen dat het met deze pony die ik nu heb we geen eerlijke kans hebben gekregen door mijn lichamelijke gebreken en ik hem daardoor moet ik hem helaas laten gaan.
Mijn eerste pony blijft wel, mijn vierjarige niet, ik vind dat ik dan die pony te kort doe.
Als ik ook weer zou kunnen rijden hoop ik ook zo'n band te kunnen krijgen met mijn nieuwe paardje dan dat ik met mijn eerste pony heb.

Ook deden mijn eerste pony en ik vanalles alleen en we genoten ervan.
Nu sta ik veel onbevangender erin en ben veel angstiger en onzekerder geworden door rotervarinen met andere paarden.

**Geplaatst**: 15-02-10 12:48

Geplaatst: 15-02-10 12:48

Dat het nooit hetzelfde wordt, dat kan misschien wel.
Maar wie zegt dat je niet kan verbeteren?
Ik zit nog maar aan mijn eerste paard... Het gaat ook niet van een leien dakje. Maar daarvoor zie ik haar er niet minder graag om.
Maar ik kan je misschien de vergelijking stellen.
Als je hond of kat gestorven is.... Waar je o zo van hield. Duurt het ook een tijdje voor je dat een plaats gegeven hebt en een ander hondje of katje gaat gaan halen. Waar je uiteindelijk dan ook zo stapel van bent. Is dit hetzelfde als de vorige? Nee, tuurlijk niet, die band kan je alleen met datzelfde dier hebben....
Maar je kunt tuurlijk een band opbouwen met een ander dier.
Je moet er alleen zelf een klein beetje voor open staan....
Ik hoop dat je hieraan wat hebt...

**Geplaatst**: 15-02-10 13:17

Geplaatst: 15-02-10 13:17

foxy80 schreef:
Narya, denk je dat je gewoon tijd nodig hebt of wat zijn je plannen nu? Wat jij beschrijft, is dus helemaal zoals ik mij voel. Ik zou ze ook meteen inruilen als het kon. Terwijl het op zich wel een veel beter bij mij passend dier is met een stamboom, prestaties en de hele meuk.

Ik zit nog een beetje in dezelfde fase als jij, ik heb geen idee hoe het verder gaat. Maar wat jij zegt, over

foxy80 schreef:
Dat ik het tijd moet geven, dat weet ik wel. Op zich heb ik daar geen probleem mee.
Maar ik ben geschrokken dat sommige mensen nu zeggen: ah, je eerste pony, die vergeet je nooit meer en zo wordt het ook nooit meer.
Is dit een ongeschreven wetmatigheid waar ik tot nog toe niks van wist?

Daar geloof ik niet in. Wel geloof ik in tijd. Catoo en ik zijn 10 jaar 'samen geweest'. Natuurlijk is de band met een ander paard na een half jaar niet hetzelfde. Hadden Sara en ik 10 jaar gehad, dan had het er vast heel anders uit gezien. Nu heb ik haar die kans niet gegeven, omdat ik mezelf niet nog eens 10 jaar op een club voor kleine kinderen zag, maar mocht ik ooit in de hele verre toekomst een eigen paard kopen, dan geloof ik zeker dat het erin zit. En misschien nog wel meer, want ik had altijd het gevoel dat de liefde van mijn kant altijd groter was dan de liefde van haar kant

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-02-10 13:48

Geplaatst door de TopicStarter : 15-02-10 13:48

daegonna schreef:
Dat het nooit hetzelfde wordt, dat kan misschien wel.
Maar wie zegt dat je niet kan verbeteren?

Ik vind mezelf nu wel heel erg dom dat ik het zo nooit bekeken heb.

En over katten/honden: we hebben nu sinds 3 jaar onze eerste kat in huis, en ik ben daar zo gek mee dat ik er serieus over denk een tweede uit het asiel te halen. Want stel dat er nu wat met hem gebeurt, en ik moet dan 'ter vervanging' een nieuwe in huis halen, dan zadel ik dat beestje op met mijn verdriet, dat is ook niet ideaal. (helaas ging dat niet met mijn nieuw paard, kan er maar eentje tegelijkertijd onderhouden)

**Geplaatst**: 15-02-10 13:51

Geplaatst: 15-02-10 13:51

foxy80 schreef:
daegonna schreef:
Dat het nooit hetzelfde wordt, dat kan misschien wel.
Maar wie zegt dat je niet kan verbeteren?

Ik vind mezelf nu wel heel erg dom dat ik het zo nooit bekeken heb.

En over katten/honden: we hebben nu sinds 3 jaar onze eerste kat in huis, en ik ben daar zo gek mee dat ik er serieus over denk een tweede uit het asiel te halen. Want stel dat er nu wat met hem gebeurt, en ik moet dan 'ter vervanging' een nieuwe in huis halen, dan zadel ik dat beestje op met mijn verdriet, dat is ook niet ideaal. (helaas ging dat niet met mijn nieuw paard, kan er maar eentje tegelijkertijd onderhouden)

komt allemaal wel oké! gewoon een beetje tijd geven!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-02-10 13:57

Geplaatst door de TopicStarter : 15-02-10 13:57

Urielle schreef:
Wat ik vooral mis aan mijn eerste paard is hoe ik zelf in het paardrijden stond. Ik vond poetsen toen nog leuk, reed met plezier een half jaar in regen en blubber, dat ik niet op wedstrijd kon interesseerde me geen hol, ik maakte kleine sprongetjes zonder me druk te maken wat een ander ervan vond, ik ging naar buiten op een paard waarvan ik wist dat ik er niks aan te zeggen had... dat is wat ik mis, niet het paard zelf.

Dat mis ik nu ook, want Candy kende ik heel goed en daar kon ik alles mee. Die liep los achter me aan, schrok nergens van op straat, daar kon je een kinderwagen naast laten staan.
Met deze is dat gevoel er helemaal niet.
En van Candy had ik ook helemaal geen rijtechnische verwachtingen, ik was al blij dat ik stressloos rond reed. Met Serenity heb ik zoiets van: ik wil ze niet verpesten en dus probeer ik veel meer aan mijn rijstijl te doen.
Vroeger was het: ik ga lekker rijden en dan kwam ik er ook helemaal nagenietend van thuis.
Nu is het: ze moet vandaag gereden worden, en achteraf is het van: dat hebben we dan ook alweer gehad.
Zo wilde ik met Candy altijd al achttal rijden bij ons, maar met een D-pony tussen de paarden ging dat amper, heb het 1 keer kunnen doen en heb er helemaal van genoten, lekker tussen de rest huppelen. Nu heb ik met Serenity direct mogen aansluiten, het doet me geen hol. Ik vind het geen snars leuker dan een gewone groepsles, ik begrijp er ergens geen biet van, ik vond dit altijd zo aantrekkelijk...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-02-10 14:00

Re: Het wordt nooit meer zoals met je eerste pony!

Geplaatst door de TopicStarter : 15-02-10 14:00

"Gewoon een beetje tijd geven"
dat weet ik ook, en dat is in sé niet het probleem, maar wel dat ik nu niet meer zeker ben dat er aan het einde van de rit melk en honing staat te wachten.

Ik weet dat het rotverwend klinkt, maar ja, ondertussen begin je je toch vragen te stellen
- zullen we ooit een band krijgen
- wanneer is dat dan
- zal dat een bevredigende band zijn of altijd een flauw afkooksel van hetgene ik met Candy heb gehad?

Maw zal ik uiteindelijk eindigen als een mens die zijn paard emotioneel niet veel anders bekijkt dan een ademend fitnesstoestel?

**Geplaatst**: 15-02-10 15:14

Re: Het wordt nooit meer zoals met je eerste pony!

Geplaatst: 15-02-10 15:14

Ik denk niet dat dat laatste gebeurt en als ik lees dat verkoop geen optie is denk ik ook wel dat je echt gevoel voor dit paard gaat krijgen, maar dat je met je hoofd nog teveel bij je oude beestje zit en deze nog niet lang genoeg kent.

Vwb de lol van het paardrijden vinden ipv het serieuze rijden: ik weet ook niet hoe je dat doet. Bij mij zit denk ik mijn ego in de weg. Ik geneer me gewoon dood als ik een klein kruisje spring, ik hang ergens in zijn nek omdat ik niet heb kunnen volgen en aan de kant zit het vol met springvolk. Vroeger stond ik tussen de recreanten en die reden al even beroerd als ikzelf dus die moesten gewoon hun mond houden

Bokt speelt er ook wel een rol in. Met Wrangler ben ik een tijd naar buiten gegaan in mijn uppie en maar zien wat er van kwam, ik wist zelfs de route niet en ben ook soms verdwaald of uitgekomen op loeidrukke verkeerswegen. Maar dan lees ik al die topics vol veroordeling over gebrek aan verantwoordelijkheid, zware ongelukken, noem maar op en dan pak ik liever een nuchtere brave Devdan mee over de weg. Te bang voor de publieke opinie denk ik. Dat zorgt dat ik een hoop lol mis en ook een stukje minder band opbouw.
Ik weet niet wat jouw hindernis is in 'leuk'?

**Geplaatst**: 15-02-10 15:15

Geplaatst: 15-02-10 15:15

Ik zal het je nog sterker vertellen.

Geen 1 paard of pony (van mezelf of van iemand anders) heeft me ooit zoveel gedaan als 1 moeilijke New Forest en dat was nog wel een manege pony. Vanaf m'n 8ste totaal over m'n oren smoorverliefd en als ik 'm nu op z'n oude dag zie op een foto dan kan ik wel janken en m'n hart smelt. Ik weet zeker dat als ik nu naar 'm toe zou gaan en ze zeggen: Je mag 'm kopen, dat ik 't dan ook meteen zou doen, ondanks dat ie 30 is en ik nu natuurlijk veelste groot ben. Ik zou op water en brood gaan leven als dat nodig was om 'm een goede oude dag te geven (niet dat m'n man het daarmee eens is

). Die pony heeft m'n hart gestolen en geen ander kan dat van 'm afpakken.

Daarna heb ik twee eigen paarden gehad, maar, net als wat jij zegt, eigenlijk helemaal geen band met ze. Ze voelden 'vreemd', hun gedrag was niet hartverwarmend (en ze waren vele malen liever dan die pony) en wedstrijden rijden was een veel kleinere uitdaging.

Rebbel was m'n ideale match, een soort van soulmate maar dan in ponyvorm, ik kon lezen en schrijven met 'm. Tuurlijk zijn er daarna paarden geweest waar ik een klik mee had en er is er nu ook 1 op m'n werk waar ik wat mee heb. Maar ja, 't is geen Rebbel :')

Ik kan wel zeggen dat ik nu nog op paarden van klein formaat val, vooral bruine paardjes, volgens anderen met een gebruiksaanwijzing of 'lastig op stal', maar waar ik totaal geen problemen mee heb. Dus de geschiedenis herhaald zich wel. Ik val nooit op grote paarden, of op paarden met een andere kleur. Dus in m'n hart ben ik nog steeds op zoek naar die 'andere Rebbel'.

In m'n profiel kun je over 'm lezen, ik heb geprobeerd om het allemaal 110% Penny neer te zetten

*Zucht*...Rebbel... :+:

**Geplaatst**: 15-02-10 16:21

Geplaatst: 15-02-10 16:21

Citaat:
Horseware, hoe ging dat dan met de pony' s en paarden waar je minder mee had? Heb je die verkocht of gewoon 'de rit' mee uitgezeten? En ben je nu echt even gek met dit paard als met je eerste pony?

Dat verschilde per paard. De één is langer gebleven dan de ander. Met 1 kon ik niet goed overweg. Deze is om die reden verkocht. 1 ander bleek toen we hem een paar weken hadden gewoon gevaarlijk te zijn, dus die is de handel in gegaan. Met 2 anderen kon ik heel goed overweg, maar die hebben we helaas moeten laten inslapen. Nog 2 anderen hebben we een paar jaar gehouden, totdat de lol er voor ons beiden af ging. Toen kwamen mijn huidige paarden en die zijn geweldig! En ja, met 1 heb ik idd net zo'n band als met mijn allereerste pony.

Het verschil zit hem denk ik voornamelijk in de belevenis. Mijn eerste eigen pony was een droom die uitkwam. Ik zat er dagelijks en vond alleen poetsen al helemaal geweldig. In het weekend zat ik er uren achter elkaar. En met die pony deed ik alles. Ik was nog jong.
Nu ben ik een jaartje ouder en de ervaring van een eigen pony is er natuurlijk niet meer en dan beleef je dingen toch anders. Maar ik ben niet minder gek met mijn huidige paard dan dat ik destijds met mijn pony was.

Ik denk dat je het wel een beetje met je eerste echte liefde kan vergelijken. Die vergeet je nooit meer en het zal ook noit meer zo voelen, simpelweg omdat de hele ervaring toen nieuw en dus extra spannend was en je nog een hele andere kijk op liefde had. Maar met je eerste liefde trouw je toch meestal niet en - hoewel het onmogelijk lijtk als het net uit is met je eerste liefde - je wordt wel degelijk weer verliefd.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-02-10 22:47

Geplaatst door de TopicStarter : 15-02-10 22:47

Urielle schreef:
Ik weet niet wat jouw hindernis is in 'leuk'?

Ik heb er even op lopen kauwen, maar ik denk nu te weten wat het is waarom ik niet euforisch word van wedstrijden, achttal, clinic etc met Serenity: ik heb niet het gevoel dat ze iets speciaal voor mij doet, of dat we iets samen bereiken.
Ze doet haar plicht en ik de mijne, en that' s it.
Wedstrijdje loopt ze op automatische piloot, bij het achttal hobbelt ze met de rest mee, ik heb nergens het idee van ja: ja, wij doen dit SAMEN

Al hetgene ik met Candy gedaan heb, deden we samen. Ze deed het voor mij omdat ik het vroeg en daar was ik dan helemaal hyper blij mee (het stomste eerst en rijtechnisch trok het op geen fluit, dat weet ik wel, maar dat gevoel, dat ongelooflijk blije zie-mij-met-mijn-topknol-aan-de-gang happy hart, dat heb ik niet meer).

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-02-10 22:53

Geplaatst door de TopicStarter : 15-02-10 22:53

Horseware schreef:
Het verschil zit hem denk ik voornamelijk in de belevenis. Mijn eerste eigen pony was een droom die uitkwam. Ik zat er dagelijks en vond alleen poetsen al helemaal geweldig. In het weekend zat ik er uren achter elkaar. En met die pony deed ik alles. Ik was nog jong.

Dat klopt hier ook wel. Ik heb Candy eerst 2 jaar verzorgd, ik was een bange ruiter en had nooit van een eigen paard durven dromen, maar toen merkte ik dat Candy zowat het leven van een manegepaard had en dat niemand echt naar haar omkeek, en toen brak mijn hart. Ik heb haar meer uit medelijden gekocht dan dat ik een eigen paard wou om mee te rijden.
Ik wilde ook geen paard kopen, want dan moest ik test rijden op verschillende beesten en dat durfde ik niet.

Serenity heb ik 4 dagen gereden en gekocht. Kan het verschil groter? Bij vorige 'partner' eerst een 'verloving' van 2 jaar, bij dit paard na 4 dagen meteen de voltrekking van het 'gearrangeerd huwelijk'

**Geplaatst**: 16-02-10 10:01

Re: Het wordt nooit meer zoals met je eerste pony!

Geplaatst: 16-02-10 10:01

Misschien kun je dan juist de dingen gaan doen waarvan je weet dat zij het nog niet kan? Schriktraining, obstakelparcoursen, rijden met alleen een bbp? Even terug naar de kind-speelt-met-paard-fase?

**Geplaatst**: 16-02-10 10:19

Re: Het wordt nooit meer zoals met je eerste pony!

Geplaatst: 16-02-10 10:19

Heej foxy80, ik weet wat je voelt.
Precies hetzelfde gehad met mijn eigen paard nu en het gevoel dat ik bleef houden voor mijn vorige verzorgpony Bento.

Uiteindelijk beleefde het een dieptepunt...Bento was echt een kroel en een mensenpaard, Twister (huidige paard) absoluut niet, maar toch had hij gewoon iets wat me deed volhouden.
Totdat hij me aanviel... dat was voor mij een klap in mijn gezicht.
Al had ik het gevoel van "die ene klik" niet, ik ging elke dag naar hem toe, was elke dag bezorgd en verzorgde en reed hem elke dag...ik gaf alles wat ik had, al mijn liefde, al mijn tijd en al mijn aandacht.
Maar het werkte niet, ik had in mijn hoofd dat ik alleen zou matchen met een paard als Bento was, en twis zou dat nooooit worden!

Na die aanval gaf ik het volledig op...het voelt alsof je relatie uit is ofzo.
Ik ging er elke dag blanco naartoe, zo van: je doet maar wat je wilt, mij interesseert het niet meer.

Wat ik dus deed was gewoon mijn verwachtingen bijstellen zonder dat ik het doorhad. Al had ik op dat moment een hekel aan zijn gedrag, het kwam ergens vandaan en zo was hij nou eenmaal. Alle leuke dingen die we ooit deden interesseerde me niet meer en waren niet meer belangrijk voor me.
Ik was helemaal blanco wat betreft twis, het deed me niks meer.

En dat, juist dat was de oplossing voor onze problemen!
Omdat ik niks verwachte was alles wat WEL goed ging geweldig en alles wat niet goed ging was niet erg want ik had toch niks verwacht.

Dat was de sleutel naar ons "succes"...

Ik hoop dat je er wat aan hebt...het is de eerste keer dat ik het zo op durf te schrijven...ben altijd zo bang geweest wat iedereen er wel niet van vond dat ik mijn eigenste liefste paard gewoon op had gegeven...de moed op had gegeven en alle hoop had laten varen...en zeker wist, echt super zeker wist dat twis en ik noooit, maar dan ook nooooit gelukkig met elkaar zouden kunnen zijn.

Maar dat is niet zo, er is altijd wel iets wat je raakt.

Waarom heb jij haar uitgekozen, juist haar en niet een van de andere 20 paarden???

**Geplaatst**: 16-02-10 10:23

Geplaatst: 16-02-10 10:23

foxy80 schreef:
Horseware schreef:
Het verschil zit hem denk ik voornamelijk in de belevenis. Mijn eerste eigen pony was een droom die uitkwam. Ik zat er dagelijks en vond alleen poetsen al helemaal geweldig. In het weekend zat ik er uren achter elkaar. En met die pony deed ik alles. Ik was nog jong.

Dat klopt hier ook wel. Ik heb Candy eerst 2 jaar verzorgd, ik was een bange ruiter en had nooit van een eigen paard durven dromen, maar toen merkte ik dat Candy zowat het leven van een manegepaard had en dat niemand echt naar haar omkeek, en toen brak mijn hart. Ik heb haar meer uit medelijden gekocht dan dat ik een eigen paard wou om mee te rijden.
Ik wilde ook geen paard kopen, want dan moest ik test rijden op verschillende beesten en dat durfde ik niet.

Serenity heb ik 4 dagen gereden en gekocht. Kan het verschil groter? Bij vorige 'partner' eerst een 'verloving' van 2 jaar, bij dit paard na 4 dagen meteen de voltrekking van het 'gearrangeerd huwelijk'

Candy heb je dus een soort van "gered", dat gevoel maakt je heel sterk van binnen!

Dat is met Serenity niet, die was ergens anders ook gewoon happy geworden, is dat het niet??? Denk daar eens over na, je hebt moeten vechten voor Candy, dat maakt je heel sterk, is dat niet wat je mist? Het gevoel "gewoon" een leuk paard te hebben? (daar is echt niks mis mee als je dat voelt...

)

Nomineer dit bericht ×