Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-03-26 13:28

Geplaatst door de TopicStarter : 03-03-26 13:28

mooney schreef:
Ik mis even in je verhaal waarom je dit paard hebt gekocht? En hoe staat je dochter erin?

Op basis van je verhaal snap ik niet zo goed waarom je dit paard hebt gekocht en wat je leuk vindt aan hem, het klinkt best kil en afstandelijk. Maar misschien mist dat stukje er ook gewoon in. Als je inderdaad niets voelt voor het paard, behalve onbehagen en jouw dochter heeft ook geen band dat is het misschien eerlijker om de mismatch te erkennen en een fijn huis te zoeken voor hem. Ik zou dan alleen wel heel strikt zijn in wat je zoekt als je voor een ander paard gaat kijken, je hebt (in mijn mening) wel gelijk bij aankoop een soort gevoel nodig waardoor je wilt knokken voor dat betreffende paard. Een band kan groeien, maar het heeft wel een vruchtbare bodem nodig om dat te gaan doen.

De problemen die je omschrijft zijn echt wel op te lossen, maar het vraagt wel een investering van tijd en geld/energie.

We hebben gekeken naar een paard tussen de 6 en 12 jaar. Deze kwam naar voren omdat dochter en ik deze allebei heel leuk vonden, we hebben ook echt wel verschillende paarden bezocht voordat we deze kochten. Verder klopte het plaatje, rx goedgekeurd, al wat wedstrijdervaring, braaf op vreemd terrein en voorgeschiedenis bekend. Ook een betrouwbare eigenaresse met veel ervaring, die ook het beste voor hem wil en we hebben ook een paar keer proefgereden. Ook nog steeds contact mee als er eens iets is. En het is zeker niet dat ik niets voel voor het paard, ik ben eigenlijk al best wel aan hem gehecht geraakt ondertussen en hij zoekt ook echt wel steun bij mij zo nu en dan. Alleen zijn karakter is wat onzeker, en dat ben ik ook nu ik ouder ben, zo blijkt. En dan wil je juist graag van dat gevoel af, juist omdat je graag wilt dat het gaat lukken samen. En dan is 5 maanden misschien ook gewoon te kort nog, de keren dat we gereden hebben is hooguit een keer of 30 in die tijd. Dochter heeft alleen manege ervaring en is bijna 13, het was ook met het oog op later dat we dan een geschikt paard zouden hebben dat eventueel op wedstrijd zou kunnen mocht ze ermee willen groeien. En omdat ik zelf wel al jarenlang heb gereden, zou ik dan het begin vooral oppakken met hem, en dat zij dan ook langzaamaan op hem zou kunnen gaan rijden, zodat we een fijn familiepaard zouden hebben.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-03-26 13:38

Geplaatst door de TopicStarter : 03-03-26 13:38

Ninx schreef:
Ik ben vooral benieuwd hoe dit paard gehouden wordt? Voernijd is immers een managementprobleem.

Hoe meer het paard 'paard' mag zijn, hoe relaxter hij zal zijn.

Dus hoeveel loopt hij buiten, hoeveel ruimte heeft hij, heeft hij altijd ruwvoer, staat hij in een fijne groep waarin hij kan spelen?

De voernijd is alleen aanwezig in de box. Toen ik hem kocht was dit er nog niet, maar is ontstaan toen hij, nadat we alle medische zaken hebben uitgesloten, vermagerde en ik ben gestart met bijvoeren van bietenpulp. Dus het is ook wel herleidbaar naar een bepaalde gebeurtenis. In het land met andere paarden is het er niet en ook verder buiten de box niet. Hij stond toen hij vermagerde in een groep op een hectare land, met alle ruimte en was van schemering in de ochtend tot het donker werd buiten met een grote ruif waar onbeperkt ruwvoer in zit. In de nacht binnen..

Toen hij nieuw was op deze plek, was hij toch vooral ook erg druk met spelen en niet zozeer met eten, daar verbruikte hij toch nogal wat energie door. Mede door twee verhuizingen in korte tijd, nam dit veel van hem, aldus de dierenarts en de kliniek waar maagfoto's zijn genomen. We hebben hem toen op een andere plek gezet om bij te komen, met een paar merries en nog steeds op een groot stuk weide. Dat gaat goed samen en er is buiten ook geen sprake van voernijd. Het is juist een onderdanig type onderaan de rang. Het is echt gerelateerd aan voer dat hij krijgt in de box. En ook niet altijd, maar vooral als het, in zijn ogen dan, echte lekkere eten eraan staat te komen, de bietenpulp en luzerne, en tijdens het eten daarvan. Bovendien krijgt hij minstens 16 kilo ruwvoer per dag. Hij is nu weer mooi op gewicht gekomen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-03-26 13:44

Geplaatst door de TopicStarter : 03-03-26 13:44

Elisa2 schreef:
Jouw idee klopt wel, alleen als ik het zo lees lijkt het meer een mentaal dingetje te zijn dan aan het paard te liggen? Misschien eens een koudbloed gaan rijden en kijken hoe je je daar bij voelt?

Hoog in het bloed staande KWPNers komen toch nog weleens met wat uitdagendere karakters. Ookal is hij braaf, kan alsnog een maatje te groot zijn.

Hij is inderdaad ook de grootste op stal. Overigens ben ik nu wel aan het formaat gewend geraakt, vind hem niet meer heel groot, maar de andere paarden juist klein haha. Met andere manegepaarden waar ik op reed had ik dit gevoel niet. Reed ook wel op een kruising Fries van een vriendin de afgelopen twee jaar, en daar had ik heel soms een wat ongemakkelijk gevoel omdat ze wat kijkerig was, maar minder dan nu met mijn eigen. Misschien ook wel omdat dat vrijblijvender was. Met een eigen heb ik echt het gevoel dat ik echt aan de slag moet, omdat ie als ik dat niet doe hij zijn energie ook niet goed kwijt kan. Maar of dat idee klopt weet ik eigenlijk ook niet.

**Geplaatst**: 03-03-26 13:58

Geplaatst: 03-03-26 13:58

Ok, dus je wilt wel graag voor hem gaan.

Dan zou ik het opsplitsen in 3 aparte uitdagingen:
1. Jouw mindset waarin je achteraf gaat malen en de focus legt op de negatieve stukjes. Ik ben geen therapeut, dus ik doe niet alsof ik alle waarheid in pacht hebt. Ik denk wel dat je een mate van controle kan hebben over je mindset, dat de negatieve gedachten opkomen dat is ok maar het is dan aan jou om het te gaan proberen te relativeren. Voor sommige mensen helpt het om heel bewust te worden van de positieve dingen, door ze bijvoorbeeld te benoemen voor jezelf of vlak na een trainingssessie te noteren. Als je er last van blijft houden is het wellicht handig om te kijken of je hier begeleiding voor zou kunnen krijgen.

2. Je onzekerheid in het handelen. Aangezien dat vooral is als je zelfstandig aan de slag moet, denk ik dat het goed is om stappenplannen met je instructrice te bespreken. Dus focussen in de les op je plan van aanpak en iets minder op de uitvoering. Laat je instructrice uitleggen waarom je een bepaalde actie nu net op dat moment moet uitvoeren, laat haar veel vragen wat je voelt en wat je denkt dat je moet doen, in plaats van dat jij opdrachten van haar letterlijk uitvoert. Zorg dat je gaat leren wat stap B, C, D en E zijn als iets anders loopt dan normaal. Dat maakt dat je spannende situaties beter aan kan pakken, maar ook dat je buiten die situaties rustiger met je paard bezig kan omdat je niet de hele tijd bezig hoeft te zijn met 'was als...', ook niet achteraf.
Zolang dat nog niet lekker in je systeem zit, doe wat minder. Je kan beter wat minder vaak rijden en er een goed gevoel aan over houden dan je paard maar aan de bak proberen te houden terwijl je eigenlijk nog niet helemaal handelingsbekwaam bent of je in ieder geval nog niet zo voelt. In een ideale wereld ga je beter 2 a 3 x per week met begeleiding aan de slag (deels rijden, deels grondwerk), die je stapsgewijs steeds wat meer loslaten. Maar ik snap dat dat niet voor iedereen een financieel haalbare situatie is.
Als je de huisvesting van je paard goed geregeld hebt, is het niet erg als je maar 1 of 2 keer per week echt traint (mits je je verwachtingen binnen die trainingen daarop aanpast natuurlijk). Als je paard de training nodig heeft voor zijn beweging, dan is het misschien goed om zijn huisvesting kritisch te bekijken.

3. Het zelfvertrouwen van je paard. Als je paard wat minder onzeker wordt, dan heb je minder kans op de situaties die je vervelend vind. Ga dus op zoek naar manieren om de levenservaring van je paard wat op te bouwen, dat kan met grondwerk, of met laagdrempelige nieuwe leuke dingen doen. Als je paard stabieler wordt heb je daar ook weer profijt van als je dochter met hem aan de slag wil.

**Geplaatst**: 03-03-26 14:03

Geplaatst: 03-03-26 14:03

Het klinkt nog wel heel veel als moeten en minder als gezellig. Het mooie van een eigen paard is dat er eigenlijk niet zoveel zou moeten moeten. Wat je vandaag niet doet of niet lukt, doe je een andere keer.

Doe je ook grondwerk met m? Zo leer je hem beter kennen en het is misschien goed voor je zelfvertrouwen.

In je laatste post lees ik ook een stukje je verantwoordelijk voelen tav je dochter? Zij moet met dit paard haar eigen weg vinden en zij zit in een heel andere leeftijdscategorie dan jij, dus haar pad met dit paard zal ook anders zijn dan het jouwe. Dat is allemaal niet erg maar kost wel tijd.

En het kan natuurlijk nog zo zijn dat jij en dit paard inderdaad geen match zijn, dat is ook geen schande. Toen mijn vorige paard er niet meer was had ik na 3 weken een andere. Het heeft wel 2 jaar geduurd voordat ik me realiseerde hoe dierbaar ze me eigenlijk is geworden.

**Geplaatst**: 03-03-26 14:44

Geplaatst: 03-03-26 14:44

Alvy_1980 schreef:
Ninx schreef:
Ik ben vooral benieuwd hoe dit paard gehouden wordt? Voernijd is immers een managementprobleem.

Hoe meer het paard 'paard' mag zijn, hoe relaxter hij zal zijn.

Dus hoeveel loopt hij buiten, hoeveel ruimte heeft hij, heeft hij altijd ruwvoer, staat hij in een fijne groep waarin hij kan spelen?

De voernijd is alleen aanwezig in de box. Toen ik hem kocht was dit er nog niet, maar is ontstaan toen hij, nadat we alle medische zaken hebben uitgesloten, vermagerde en ik ben gestart met bijvoeren van bietenpulp. Dus het is ook wel herleidbaar naar een bepaalde gebeurtenis. In het land met andere paarden is het er niet en ook verder buiten de box niet. Hij stond toen hij vermagerde in een groep op een hectare land, met alle ruimte en was van schemering in de ochtend tot het donker werd buiten met een grote ruif waar onbeperkt ruwvoer in zit. In de nacht binnen..

Toen hij nieuw was op deze plek, was hij toch vooral ook erg druk met spelen en niet zozeer met eten, daar verbruikte hij toch nogal wat energie door. Mede door twee verhuizingen in korte tijd, nam dit veel van hem, aldus de dierenarts en de kliniek waar maagfoto's zijn genomen. We hebben hem toen op een andere plek gezet om bij te komen, met een paar merries en nog steeds op een groot stuk weide. Dat gaat goed samen en er is buiten ook geen sprake van voernijd. Het is juist een onderdanig type onderaan de rang. Het is echt gerelateerd aan voer dat hij krijgt in de box. En ook niet altijd, maar vooral als het, in zijn ogen dan, echte lekkere eten eraan staat te komen, de bietenpulp en luzerne, en tijdens het eten daarvan. Bovendien krijgt hij minstens 16 kilo ruwvoer per dag. Hij is nu weer mooi op gewicht gekomen.

Heeft hij binnen een privebox? Hoezo dan voernijd? Laat je hem wel eerst rustig afeten voordat je hem in de box gaat poetsen of zo? Ik zag op stal soms wel mensen die hun paard gewoon uit de box trokken terwijl zijn voer in de bak lag. En die zeer brave paarden lieten dat nog toe ook.

**Geplaatst**: 03-03-26 14:59

Geplaatst: 03-03-26 14:59

Overigens, 5 maanden is wel kort. Maar officieel heb je een soort van teruggavegarantie als het paard binnen 6 maanden niet aan de verwachtingen voldoet. Is dat de reden dat je er nu over na zit te denken ts? Ik vind persoonlijk wel dat er na zo'n 3 maanden wennen een soort van vriendschap moet zijn ontstaan tussen het paard en zijn (nieuwe) eigenaar. Waarbij heel zeker nog lang niet alles goed hoeft te gaan maar waarin je wel een verstandhouding hebt bereikt waarin het paard bijv. tekenen van blijdschap geeft als hij je ziet. Een connectie zeg maar. En waarin je zelf ook als je terug bent van stal met een fijn gevoel aan hem denkt. Mocht dat allemaal echt niet gaan komen dan kun je dit jonge gezonde paard wel een andere baas geven en een geschiktere match zoeken, dat is helemaal geen schande.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-03-26 16:10

Geplaatst door de TopicStarter : 03-03-26 16:10

anjali schreef:
Heeft hij binnen een privebox? Hoezo dan voernijd? Laat je hem wel eerst rustig afeten voordat je hem in de box gaat poetsen of zo? Ik zag op stal soms wel mensen die hun paard gewoon uit de box trokken terwijl zijn voer in de bak lag. En die zeer brave paarden lieten dat nog toe ook.

Hij heeft een grote privébox. Ik voer hem nooit voordat we iets doen, hij krijgt dat na het grondwerk of rijden. En ik laat hem dan ook gewoon z'n ding doen, maar als ik dichtbij kom wordt ie erg nijdig. Als ik een stukje verderop sta buiten de box, dan komt ie ook wel naar me toe om gekriebeld te worden, ook als er nog wat in z'n voerbak zit.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-03-26 16:17

Geplaatst door de TopicStarter : 03-03-26 16:17

anjali schreef:
Overigens, 5 maanden is wel kort. Maar officieel heb je een soort van teruggavegarantie als het paard binnen 6 maanden niet aan de verwachtingen voldoet. Is dat de reden dat je er nu over na zit te denken ts? Ik vind persoonlijk wel dat er na zo'n 3 maanden wennen een soort van vriendschap moet zijn ontstaan tussen het paard en zijn (nieuwe) eigenaar. Waarbij heel zeker nog lang niet alles goed hoeft te gaan maar waarin je wel een verstandhouding hebt bereikt waarin het paard bijv. tekenen van blijdschap geeft als hij je ziet. Een connectie zeg maar. En waarin je zelf ook als je terug bent van stal met een fijn gevoel aan hem denkt. Mocht dat allemaal echt niet gaan komen dan kun je dit jonge gezonde paard wel een andere baas geven en een geschiktere match zoeken, dat is helemaal geen schande.

Nee, dat het bijna een half jaar is, is niet de reden. En ook geen legitieme reden om hem terug te doen naar mijn weten, maar ook al zou dat kunnen, dat is niet de insteek. Hij laat nu wel tekenen zien van hechting, denk ik. Hij komt altijd direct naar me toe als ik 'm uit de weide haal, kriebelt met z'n lip op mijn schouder, kin en hals. Zoekt steun als ie het niet helemaal vertrouwd, tijdens het eten van zijn pulp als ik verderop sta komt ie even buurten en duidelijk dichtbij staan om aangehaald te worden. Dan komt ie heel dicht langs de spijlen van de wand staan om te worden gekriebeld. Want als ie zo nijdig is, laat ik hem gewoon zoveel mogelijk met rust zodat ie zijn eten kan opeten. En als we leuke oefeningen hebben gedaan, zoals balkjes gelopen of grondwerk, of een goeie les of toch een goed rij-uurtje hebben gehad, dan voelt het ook positief. Maar het is dan meer wanneer er een kleine tegenslag is, die het goede begint te overheersen, waardoor dat onbehaaglijke gevoel weer op komt zetten. Al is dat gevoel er al minder vaak dan toen ik hem net had.

**Geplaatst**: 03-03-26 16:38

Geplaatst: 03-03-26 16:38

Ten eerste, herkenbaar verhaal. Ik stapte ‘vroeger’ ook overal op, niks was te gek, en ik had een volbloed waarvan meerdere bij de vereniging mij voor idioot versleten dat ik er op stapte. Maar ik voelde me nooit onveilig. Na wat avonturen met ‘grote paarden’ heb ik een koudbloed gekocht, zo van ‘ met die pony red ik me wel’ - nouuu zo simpel is dat nou ook weer niet. Maar goed, ik heb na vallen en opstaan (heeft me jaren gekost) nu wel een pony waar ik alleen mee naar buiten durf.

Als ik het goed lees geef je aan dat je nu minder begeleiding hebt dan eerder, en dat je nu wel wekelijks les hebt. Dat lijkt dus al een goede stap!
Waar je misschien nog iets aan zou kunnen hebben (is persoonlijk hoor of het voor je werkt of niet) is grondwerkles, fysiek of via een online programma, zodat je je paard beter leert lezen, zodat hij voorspelbaarder voor jou wordt.
Zelf doe ik de Operation Dream Horse van Gabi Neurohr. Er zit ook een groot stuk mentale/emotionele training en kennis bij, met hele praktische interactieve online webinars en een bibliotheek met heel veel duidelijke video’s. Heeft mij al meerdere eye-openers opgeleverd en het is ook nog eens heel leuk om samen met paardenliefhebbers uit de hele wereld te leren.

Ohja en voor een paard is een nieuwe omgeving echt een groot ding, de medische problemen die er bij jouw paard ontstaan zijn onderstrepen dat. Dus tijd tijd tijd, wat maakt het uit dat het iets langer duurt? Wees mild voor jezelf en je paard en doe het stap voor stap!

**Geplaatst**: 03-03-26 18:41

Geplaatst: 03-03-26 18:41

Zeker herkenbaar. Ik heb met mezelf de afspraak dat als ik te gestrest raak, ik afstap. Stress is niet eerlijk tegenover het paard en een recept voor ongelukken. Ik weet ook dat als ik stress heb, ik stop met rijden en vervolgens raakt mijn paard gestrest doordat hij aan zijn lot wordt overgelaten. Dus als ik een beetje stress heb, geef ik mezelf instructies dat ik vooral moet blijven rijden. Gaat het niet beter, dan stap ik af. Verder longeer ik mijn paard altijd voor ik ga rijden. Het geeft mij een goed beeld van hoe hij zich voelt en ik weet dat de ergste spatjes er dan uit zijn.
Afstappen en altijd van tevoren longeren...vloeken in de kerk voor sommigen, maar inmiddels geef ik daar niet zoveel meer om

Het gaat mij om veilig en zo plezierig mogelijk samen met hem leuke dingen te doen. Inmiddels doen we het al 13 jaar zo en dit werkt voor ons.

**Geplaatst**: 04-03-26 09:49

Geplaatst: 04-03-26 09:49

Alvy_1980 schreef:
anjali schreef:
Overigens, 5 maanden is wel kort. Maar officieel heb je een soort van teruggavegarantie als het paard binnen 6 maanden niet aan de verwachtingen voldoet. Is dat de reden dat je er nu over na zit te denken ts? Ik vind persoonlijk wel dat er na zo'n 3 maanden wennen een soort van vriendschap moet zijn ontstaan tussen het paard en zijn (nieuwe) eigenaar. Waarbij heel zeker nog lang niet alles goed hoeft te gaan maar waarin je wel een verstandhouding hebt bereikt waarin het paard bijv. tekenen van blijdschap geeft als hij je ziet. Een connectie zeg maar. En waarin je zelf ook als je terug bent van stal met een fijn gevoel aan hem denkt. Mocht dat allemaal echt niet gaan komen dan kun je dit jonge gezonde paard wel een andere baas geven en een geschiktere match zoeken, dat is helemaal geen schande.

Nee, dat het bijna een half jaar is, is niet de reden. En ook geen legitieme reden om hem terug te doen naar mijn weten, maar ook al zou dat kunnen, dat is niet de insteek. Hij laat nu wel tekenen zien van hechting, denk ik. Hij komt altijd direct naar me toe als ik 'm uit de weide haal, kriebelt met z'n lip op mijn schouder, kin en hals. Zoekt steun als ie het niet helemaal vertrouwd, tijdens het eten van zijn pulp als ik verderop sta komt ie even buurten en duidelijk dichtbij staan om aangehaald te worden. Dan komt ie heel dicht langs de spijlen van de wand staan om te worden gekriebeld. Want als ie zo nijdig is, laat ik hem gewoon zoveel mogelijk met rust zodat ie zijn eten kan opeten. En als we leuke oefeningen hebben gedaan, zoals balkjes gelopen of grondwerk, of een goeie les of toch een goed rij-uurtje hebben gehad, dan voelt het ook positief. Maar het is dan meer wanneer er een kleine tegenslag is, die het goede begint te overheersen, waardoor dat onbehaaglijke gevoel weer op komt zetten. Al is dat gevoel er al minder vaak dan toen ik hem net had.

Dat dit gevoel er al minder is dan in het begin is eigenlijk heel positief! Als ik het zo lees dan denk ik eigenlijk dat jullie vooral bezig zijn om een combinatie te vormen en dat kan wel een jaar duren. En af en toe een tegenslag hoort er bij..dat heeft iedereen weleens. Misschien ook goed om te beseffen en de lat niet te hoog te leggen?

**Geplaatst**: 04-03-26 10:37

Geplaatst: 04-03-26 10:37

Nooit je gevoel negeren. Gewoon niet.

**Geplaatst**: 04-03-26 10:53

Geplaatst: 04-03-26 10:53

Je hebt dit gevoel niet voor niks. Ik denk dat ik er naar zou luisteren en een ander paard zou bijrijden oid ipv kopen als je echt verder wil met de paarden. Dat lijkt me ook het lastigste met een nieuw paard kopen. Die wenperiode die je altijd hebt. Maar een jaar aan een paard wennen is onzin. Daarbij lopen de kosten op en al die twijfel. Dat zou het me niet waard zijn.

**Geplaatst**: 04-03-26 11:06

Geplaatst: 04-03-26 11:06

Heel eerlijk vind ik je grondig en weloverwogen overkomen, zeker geen opgever of wispelturig. Ik lees meer dan genoeg grond voor verder kijken naar een meer relaxed paard waar je wel een klik en vertrouwen mee hebt. Uitdaging kan op veel vlakken en kan je bij veel typen paarden vinden.

Desnoods een 2e paard als je dochter deze graag wil houden.

**Geplaatst**: 06-03-26 14:19

Geplaatst: 06-03-26 14:19

Ik herken vooral dat stukje van ouder worden en daardoor veel bewuster bezig zijn met risico’s. Vroeger stapte ik ook veel makkelijker overal op, terwijl ik nu sneller denk, stel dat er iets gebeurt.

Ik heb zelf helaas geen paard meer, vooral omdat ik daar nu de tijd en ruimte niet voor heb, maar ik rijd nog wel af en toe op de paarden van vriendinnen. En juist dan merk ik ook hoe belangrijk vertrouwen en ontspanning zijn. Als je zelf gaat malen in je hoofd, neem je dat gevoel toch mee naar je paard.

Wat ik in jouw verhaal juist wel positief vind, is dat dat onbehaaglijke gevoel al minder is dan in het begin. Dat zegt voor mij wel dat er iets aan het groeien is, alleen misschien minder snel dan je had gehoopt. Vijf maanden is eigenlijk nog best kort, zeker met alle verhuizingen en gedoe eromheen.

**Geplaatst**: 06-03-26 14:46

Geplaatst: 06-03-26 14:46

Ik vind het bemoedigend dat je aangeeft dat je soms wel dat yes-gevoel hebt.
Ik denk dat jouw onbehagen voortkomt uit het feit dat je het nu alleen moet doen. Toen die arabier van de manege gek deed, wist je dat er hulp was. Nu is die er niet en dat kan je onzeker maken. Je geeft aan dat de verkoper ervaren en betrouwbaar is. Is het mogelijk om eens een paar keer bij hem te lessen? Gewoon om je gevoel te krijgen dat je het paard 'aankan'.
En ga bij jezelf na of je, als je een ander paard zou kopen, dat onbehagen misschien ook hebt omdat je er nu alleen voor staat, of dat het echt door dit paard komt wat je een minder veilig gevoel geeft. Dus of je de situatie en het paard kan scheiden. Als het aan de situatie ligt, is een ander paard geen oplossing, maar ligt de oplossing in meer begeleiding. Als het aan het paard ligt, kun je verder kijken. Misschien helpt het al als je bij je stalgenoten aangeeft dat je het soms spannend vindt. Als zij dan gelijk met jou rijden, of je bent er als er iemand op stal aanwezig is, kan dat al heel anders voelen dan als je alleen bent. En veel stalgenoten zijn echt wel bereid om mee te denken en te helpen.
Sterkte want een paard moet wel leuk zijn, en geen opgave.

**Geplaatst**: 06-03-26 16:13

Geplaatst: 06-03-26 16:13

Wat doe je nu als je paard onrustig reageert en je aan het rijden bent? In de paardenwereld is de aanpak vaak doen alsof er niks gebeurt en doorgaan, maar dat werkt bij mij niet zo goed en wil ik ook niet meer aan mee doen.

Het helpt mij erg om 1. te weten wat de aanleiding is en 2. wat de stappen zijn om weer ontspanning te bereiken.
Bijv als een ander paard de bak binnenkomt, bouwt je paard spanning op. Zolang er geen paard binnenkomt, is er niks aan de hand. Je weet dat het risico moment dus is als een paard binnenkomt + je kan altijd kiezen om dan af te stappen.

Daardoor kan je het daadwerkelijke risico ook beter inschatten (hoe vaak komt er een paard binnen en wat is de eerste reactie van je paard, heb je nog tijd genoeg om af te stappen?) én gericht trainen op het stukje wanneer er spanning ontstaat.

Ohja, en bijna iedereen zit er op latere leeftijd helaas minder onbevangen op.

**Geplaatst**: 06-03-26 17:12

Geplaatst: 06-03-26 17:12

Je kunt ook nog ipv van afstappen paard gewoon stil zetten en laten kijken..dat helpt vaak ook goed bij zulke dingen. Maar inderdaad, denken in oplossingen die bij je passen.

**Geplaatst**: 08-03-26 09:05

Re: Over de klik met je paard - herintreder

Geplaatst: 08-03-26 09:05

Als je je zekerder voelt net les ofviemand erbij en onzeker als je alleen bent, dan zou ik eerst vooral rijden als je les hebt of er andere mensen bij zijn die je kunnen begeleiden. Doordat jij je zekerder voelt zal je ook anders op je paard zitten en minder spanning overbrengen op je paard of er beter aan blijven rijden, waardoor die ook rustiger zal blijven en meer bij de les.

Ik ben ook herintreder en herken dit ook bij mijzelf. Heb dit zelf ook bij wat heftige of vreemde paarden. Ikvheb periodes 2x per week les genomen of 1x per week les en de andere keer samen met de eigenaresse van trainingspaard. Met mijn eigen paard ook in het begon vaak samen met anderen in de bak gereden of in elk geval als ze in de buurt waren.

Als ik echt alleen was ging ik longeren (in de 30 bij 60 bak niet handig kwam ik achter i.v.m. explosie gevaar, beter in de niet te grote paddock van 14 meter doorsnede) of grondwerk doen.

Als een paard wat te heftig is bij aanloop kan er nog wel heel veel veranderen en dst je samen meer een combinatie gaat vormen.

Een paard moet wennen aan een nieuwe plek en nieuwe eigenaar
Een paard wordt anders gevoerd, komt in nieuwe kudde, komt misschien minder buiten. Dus: hoe voelt het paard zich op de plek en in de kudde waar die staat, krijgt die te veel krachtvoer of te weinig vrij bewegingsruimte en tijd?

Jijzelf moet wennen aan je paard, er weer in komen met rijden en wederzijds vertrouwen opbouwen

Je paard wordt vanzelf wat ouder en kan rustiger worden, beter doorgereden en daardoor meer gewend, of beter aan de helpen staan.

Het is een puzzeltje.
Kost tijd.
Zorg ondertussen dat je opbouw van spanning zoveel mogelijk voorkomt. En als ondersteun8ng bij het rijden goed helpt, dan doe je daar meer van. En als grondwerk of ovstakeltraining etc helpt? Dan doe je dat wat vaker.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-03-26 11:58

Geplaatst door de TopicStarter : 08-03-26 11:58

Rhys schreef:
Ten eerste, herkenbaar verhaal. Ik stapte ‘vroeger’ ook overal op, niks was te gek, en ik had een volbloed waarvan meerdere bij de vereniging mij voor idioot versleten dat ik er op stapte. Maar ik voelde me nooit onveilig. Na wat avonturen met ‘grote paarden’ heb ik een koudbloed gekocht, zo van ‘ met die pony red ik me wel’ - nouuu zo simpel is dat nou ook weer niet. Maar goed, ik heb na vallen en opstaan (heeft me jaren gekost) nu wel een pony waar ik alleen mee naar buiten durf.

Als ik het goed lees geef je aan dat je nu minder begeleiding hebt dan eerder, en dat je nu wel wekelijks les hebt. Dat lijkt dus al een goede stap!
Waar je misschien nog iets aan zou kunnen hebben (is persoonlijk hoor of het voor je werkt of niet) is grondwerkles, fysiek of via een online programma, zodat je je paard beter leert lezen, zodat hij voorspelbaarder voor jou wordt.
Zelf doe ik de Operation Dream Horse van Gabi Neurohr. Er zit ook een groot stuk mentale/emotionele training en kennis bij, met hele praktische interactieve online webinars en een bibliotheek met heel veel duidelijke video’s. Heeft mij al meerdere eye-openers opgeleverd en het is ook nog eens heel leuk om samen met paardenliefhebbers uit de hele wereld te leren.

Ohja en voor een paard is een nieuwe omgeving echt een groot ding, de medische problemen die er bij jouw paard ontstaan zijn onderstrepen dat. Dus tijd tijd tijd, wat maakt het uit dat het iets langer duurt? Wees mild voor jezelf en je paard en doe het stap voor stap!

Ik heb wekelijks les nu en meer hulp dan op de eerste stal waar ik maar een paar weken heb gestaan. Ik krijg inderdaad ook grondwerkles, dat helpt ons beiden want hij kende hier nog helemaal niets van. Ik zal jouw tip bekijken, dank! En inderdaad moet ik ook gewoon de tijd nemen, maar ik maak me dan weer zorgen of twee keer per week rijden niet te weinig voor hem is.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-03-26 12:01

Geplaatst door de TopicStarter : 08-03-26 12:01

Annemarievzr schreef:
Zeker herkenbaar. Ik heb met mezelf de afspraak dat als ik te gestrest raak, ik afstap. Stress is niet eerlijk tegenover het paard en een recept voor ongelukken. Ik weet ook dat als ik stress heb, ik stop met rijden en vervolgens raakt mijn paard gestrest doordat hij aan zijn lot wordt overgelaten. Dus als ik een beetje stress heb, geef ik mezelf instructies dat ik vooral moet blijven rijden. Gaat het niet beter, dan stap ik af. Verder longeer ik mijn paard altijd voor ik ga rijden. Het geeft mij een goed beeld van hoe hij zich voelt en ik weet dat de ergste spatjes er dan uit zijn.
Afstappen en altijd van tevoren longeren...vloeken in de kerk voor sommigen, maar inmiddels geef ik daar niet zoveel meer om Het gaat mij om veilig en zo plezierig mogelijk samen met hem leuke dingen te doen. Inmiddels doen we het al 13 jaar zo en dit werkt voor ons.

Als ik tekenen zie dat hij echt stress ervaart, bijvoorbeeld door te gaan dribbelen, het hoofd in de lucht gooien en helemaal afgeleid zijn omdat er iets te horen is buiten de binnenbak, dan stap ik af en lopen we een rondje of we bekijken samen waar het geluid weg komt. Dat helpt hem wel om rustig te worden. Wat mij het meeste twijfel bezorgd is het wegschieten in de galop, of in draf en dan ineens er vandoor. Dat onvoorspelbare. Hij is trouwens nog nooit doorgerend tot nu toe, ik heb 'm snel terug en dan kunnen we daarna ook wel weer door, hij blijft niet in de angst hangen verder. Maar zelf wordt ik daar zo ongemakkelijk van.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-03-26 12:02

Geplaatst door de TopicStarter : 08-03-26 12:02

MaiNat schreef:
Je hebt dit gevoel niet voor niks. Ik denk dat ik er naar zou luisteren en een ander paard zou bijrijden oid ipv kopen als je echt verder wil met de paarden. Dat lijkt me ook het lastigste met een nieuw paard kopen. Die wenperiode die je altijd hebt. Maar een jaar aan een paard wennen is onzin. Daarbij lopen de kosten op en al die twijfel. Dat zou het me niet waard zijn.

Heb jij dit zelf ook meegemaakt met je eigen paard? En ging het op een bijrijdpaard toen ook beter voor je?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-03-26 12:04

Geplaatst door de TopicStarter : 08-03-26 12:04

troi schreef:
Heel eerlijk vind ik je grondig en weloverwogen overkomen, zeker geen opgever of wispelturig. Ik lees meer dan genoeg grond voor verder kijken naar een meer relaxed paard waar je wel een klik en vertrouwen mee hebt. Uitdaging kan op veel vlakken en kan je bij veel typen paarden vinden.

Desnoods een 2e paard als je dochter deze graag wil houden.

Het zou dan echt om verkoop gaan, dochter is niet ervaren genoeg om ermee verder en zij vindt paardrijden ook niet zo leuk meer de laatste weken. Dus het komt echt op mezelf neer nu.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-03-26 12:07

Geplaatst door de TopicStarter : 08-03-26 12:07

SophieSmits schreef:
Ik herken vooral dat stukje van ouder worden en daardoor veel bewuster bezig zijn met risico’s. Vroeger stapte ik ook veel makkelijker overal op, terwijl ik nu sneller denk, stel dat er iets gebeurt.

Ik heb zelf helaas geen paard meer, vooral omdat ik daar nu de tijd en ruimte niet voor heb, maar ik rijd nog wel af en toe op de paarden van vriendinnen. En juist dan merk ik ook hoe belangrijk vertrouwen en ontspanning zijn. Als je zelf gaat malen in je hoofd, neem je dat gevoel toch mee naar je paard.

Wat ik in jouw verhaal juist wel positief vind, is dat dat onbehaaglijke gevoel al minder is dan in het begin. Dat zegt voor mij wel dat er iets aan het groeien is, alleen misschien minder snel dan je had gehoopt. Vijf maanden is eigenlijk nog best kort, zeker met alle verhuizingen en gedoe eromheen.

Dat gevoel is er inderdaad minder dan in het begin en zeker niet meer constant als ik aan 'm denk. Kan zelfs zeggen dat ik ook echt wel zin heb om op hem te stappen, dus dat gevoel van onzekerheid maakt nu ook wel langzaamaan plaats voor plezier en ernaar uitkijken. Het komt wel zo nu en dan nog op. Ik ben ondertussen ook veel filmpjes gaan kijken over hoe je het beste kunt handelen als je paard wegschiet bijvoorbeeld. Ik hoop dat te kunnen toepassen als dat wel weer gebeurt.

Nomineer dit bericht ×