Bokt.nl

Citaat:

Coby van Baalen is al jarenlang dressuuramazone en komt onder andere uit op het allerhoogste niveau: de Grand Prix. Coby en haar dochter Marlies trainen bij de Duitse trainer Johan Hinneman en hebben al verschillende medailles behaald op NK’s, EK’s, WK’s en zelfs op de Olympische Spelen. Het prachtige complex ‘Dressuurstal van Baalen’ bevindt zich in Brakel, een klein plaatsje in de buurt van Zaltbommel. Hoog tijd om eens een praatje te maken…

Al jaren bent u heel succesvol in de topsport en ‘het gezicht’ achter Dressuurstal van Baalen. Wat vindt u nu het leukste aan de topsport?

Het mooiste aan de topsport vind ik toch het halen van de maximale prestatie. Je bent altijd aan het trainen, altijd bezig om te verbeteren en daar is echt enorm veel discipline voor nodig. Niets is mooier dan dat al deze moeite beloond wordt met mooie percentages na afloop van je proef.

Welke gebeurtenis in uw carrière tot nu toe vindt u het meeste speciaal?

De wedstrijd in Rotterdam in 1998. Het ging toen om de laatste plaats in het team, echt heel spannend. Uiteindelijk kwam ik in het team, dat vergeet ik nooit meer! Met dat team hebben we echt ontzettend veel mooie dingen bereikt.

Welke paarden hebt u momenteel nog voor de topsport staan?

BMC Ojay, een tienjarige zwarte ruin van Jazz. Met hem start ik momenteel in de Lichte Tour. Daarnaast heb ik nog BMC Chicago, een zesjarige. Afgelopen zomer heeft hij wedstrijden gelopen onder Linda van Doorn, om zo vast wat wedstrijdervaring op te doen. Volgend jaar hoop ik ook hem in de Lichte Tour te kunnen starten.

Hebt u, ondanks het feit dat u zelf al op het hoogste niveau rijdt, nog een groot voorbeeld?

Een echt voorbeeld niet. Vroeger was dat Reiner Klimke, echt fantastisch wat die man allemaal heeft bereikt. Tegenwoordig heb ik niet echt meer een voorbeeld, maar wel eigenschappen van andere mensen die ik bewonder, iedereen heeft wel weer verschillende dingen. Zo vind ik het van Balkenende erg knap dat hij altijd zo’n positieve kijk heeft. De presentatie van de Koningin is ook een vak apart, om altijd overal interesse voor te tonen.

Hoe is het nou om van je passie je werk te kunnen maken?

Geweldig! Wat is er nou fijner dan ’s ochtends opstaan, uit je raam te kijken en daar je paarden in de stallen te zien staan? Het is soms erg zwaar en het zijn lange dagen, maar elke dag sta ik weer met een lach op mijn gezicht op om aan het werk te gaan!


Hebt u ooit wel eens een moment gehad dat u wilde stoppen?

Nee, nooit. Afgelopen november was het heel moeilijk. Mijn paard BMC Pasternak werd begin dit jaar erg ziek en uiteindelijk heb ik hem laten inslapen. Dat was echt het moeilijkste moment dat ik ooit heb meegemaakt. Toch is er nooit een moment geweest waarop ik dacht, dit is het, nu stop ik ermee. Ergens, heel diep binnenin, is er denk ik toch een vlammetje die gewoon niet te doven valt.

Hebt u nog specifieke plannen voor de toekomst?

Ik zou graag de stal nog wat verder uit willen breiden en steeds jeugd begeleiden vanaf het begin tot aan de top. Verder hoop ik dat Marlies deel uit kan gaan maken van de echte wereldtop, dat lijkt me echt geweldig. En natuurlijk hoop ik dat ik nog lang gezond blijf, zodat ik zelf ook nog veel paarden kan africhten!

Hoe ziet een normale dag op Dressuurstal van Baalen eruit?

Ik sta elke ochtend om kwart voor zes op en doe dan het een en ander in huis. Om kwart over zeven zit Marlies op haar eerste paard. Ik help haar met het trainen van haar twee toppaarden, BMC Relevant en BMC Kigali. Rond half tien zit ik zelf op het eerste paard, daarna heb ik vanaf elf uur twee of drie uur tijd voor lesklanten. Dan heb ik even een uurtje vrij en bespreek ik het een en ander met Linda, de stalmanager, en Esther, zij zorgt voor de communicatie. Daarna geef ik weer les en heb ik nog een uur of twee tijd voor wat paarden. Ook na die tijd geef ik tot een uur of acht weer les. Ergens tussendoor heb ik vaak nog een half uurtje vrij, dan ga ik hardlopen!

Voor hoeveel paarden hebben jullie op dit complex plaats?

We hebben hier dertig stallen, maar niet alle paarden zijn van ons zelf. Ik denk dat één derde van ons is, de rest is van pensionklanten, leerlingen, of ze staan hier voor trainingen.

Hoe is het om op zo’n hoog niveau samen te werken met je dochter?

Heel erg leuk! Marlies is erg rustig en dat werkt heel goed, we vullen elkaar echt aan. Mijn zoon Arie heeft mijn karakter, altijd fanatiek, dat zou echt botsen.

Worden alle leerlingen zomaar aangenomen?

Er is een wachtlijst, ik ben natuurlijk ontzettend druk. Een echte selectieprocedure is het niet. Ik kijk ook niet naar niveau bij het aannemen van lesklanten. Motivatie vind ik erg belangrijk en als mensen bij mij willen lessen, dan doen ze dat omdat ze iets willen bereiken.


Naast al het werk op Dressuurstal van Baalen bent u ook nog eens ambassadrice van de NCPG (Nationaal Centrum Paardrijden Gehandicapten) in Amsterdam en Arnhem. Hoe bent u hiermee in aanraking gekomen?

Nederium is één van onze sponsoren, zij sponsoren ook de NCPG. Ze deelden een cheque uit en dit was een clinic van mij, die we gehouden hebben op de zaterdagavond. Ik was heel erg onder de indruk van alle vrijwilligers, soms zijn er wel vijf mensen nodig om te zorgen dat één gehandicapt persoon even kan paardrijden. De meeste vrijwilligers rijden ook paard en toen heb ik aangeboden om hen eens les te geven. Op deze manier kregen we steeds meer contact en uiteindelijk hebben ze mij gevraagd om ambassadrice te worden van Amsterdam. Later kwam ik ook met de vereniging in Arnhem in aanraking en ook daarvan ben ik nu ambassadrice. Ik ervaar dit als zeer warme momenten, dat houd je met beide benen op de grond!