De bizarste verzorger/bijrijder verhalen

Moderators: RianneH, Neonlight, Lous, Nadia, balance

 
 

Britta31

Berichten: 8651
Geregistreerd: 26-11-13
Woonplaats: Naast Britt,Nappie,Aag en Sasa en Iwan.

Re: De bizarste verzorger/bijrijder verhalen

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-07-18 09:58

Ik heb nu een meisje van 10.Super leuk kind,beleefd,ruimt alles mee op.En belangrijk een super klik met mijn ruin.Maar de verhalen die hier langs komen :brr: Je bent als eigenaar altijd verantwoordelijk.Ik heb het nagevraagt bij de verzekering.Alleen als iemand van het eigen gezin schade heeft wordt het vergoed en als de paarden uitbreken en brengen dan schade toe.Het maakt ook niet uit of de bijrijder verzekerd is.

Britta, OUWE TAAIE.Mijn kerstmutsje.Old but still going samen met onze knuffelruin Nappie.Britt, ik mis je zo.


xxwienekexx
Berichten: 3127
Geregistreerd: 26-05-13

Re: De bizarste verzorger/bijrijder verhalen

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-07-18 10:01

Geen verzorger nodig hier, ik kan zelf vaak 2x per dag langs paardlief en verder staat ze in het land en snachts binnen :) Maar wel heel interessant om hier mee te lezen, dus ik kom even volgen. :)

eekhoornerik

Berichten: 6865
Geregistreerd: 14-01-04

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-07-18 10:17

Ik ben eens 2x gaan kijken bij een eventingruiter om 1 van zijn paarden te rijden.

Had alles aan huis, incl kleine crossbaan.

Al snel werd duidelijk dat hij een bijdrage "in natura" verwachtte.

Slinks gespeeld door opmerkingen als "ik wil je tepels zien" als ik de volte op reed, even een hand op mijn bil, de mogelijkheid bieden om mij om te kleden op stal en last but not least toen ik vroeg of er een bijdrage aan vast zat dat we daar wel uit zouden komen. Hij verwachtte nl geen geld maar een natuurlijke bijdrage.

Ben boos weggegaan. Vieze enge vent!

SuperAssie

Berichten: 4945
Geregistreerd: 22-05-09
Woonplaats: Zuid Limburg

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-07-18 10:27

Verhalen van beide kanten hier.
Begonnen met rijden op verzorgpaarden, kreeg les van het nichtje van de eigenaar die de paarden ook reed.
Wat een kind was dat :')
In het begin alles leuk en aardig, maar zodra ik wat beter begon te rijden en de paarden bij haar meer staakten als bij mij begon ze lastig te worden. Ik mocht niet meer rijden want ik kon niet rijden(wie had het me ook alweer geleerd?) etc etc. Uiteindelijk ben ik door dat getreiter maar gestopt ondanks dat ik het heel jammer vond.
Ze eigenaresse zelf heb ik niet zo vaak gezien, alleen in het begin, en die was wel tevreden over me.

Daarna een heel lief verzorgpaard gehad, jonge (drachtige) merrie waar ik alleen kon poetsen maar dat vond ik prima. Ze stond op de route van en naar school dus ik was er bijna elke dag. Tot ik daar een dag kom aanfietsen en de wei leeg was. Ja ze zou naar de hengst zijn. Ok, wanneer komt ze terug? Ja dat wist hij niet. Ze is nooit meer terug gekomen en die man wil tot op heden niet zeggen waar ze heen is..

Verder her en der wat serieuzere paarden gereden waarvan ik de laatste uiteindelijk heb gekocht. Dit is ook niet al te soepel gelopen maar zeker ook door fouten van mijn kant.

Zelf zocht ik 2 jaar geleden een tijdelijke bijrijder voor mijn paard. Ik ging 3 maanden naar het buitenland en wilde dat hij een beetje op conditie bleef. Ik zocht eigenlijk wel iemand die een bijdrage wilde leveren(100 euro per maand, maar dan had je dus je "eigen" paard waar je mee kon doen wat je wilde + luxe stalling zonder klusjes). Maar ik kreeg maar geen reacties. Uiteindelijk dan een meisje van 14 laten komen, op zich reed ze mijn paard netjes voor zijn doen, maar ik wist het niet helemaal zeker. Toch afgesproken dat ze zou komen en ze wilden zelfs de bijdrage doen. Na bijna twee weken had ik nog steeds niks gehoord dus toen heb ik haar laten weten dat het niet meer hoefde. Kreeg ik een heel kort berichtje dat ze het zo druk had met toetsen en niet had kunnen reageren. Nee bedankt.

Toen een oude kennis gevonden die ik het dan gratis wilde laten doen zodat ze wat met paarden bezig kon zijn. Reed leuk, was vriendelijk dus ik vol goede moed vertrokken. Bleek ze na 3 dagen van mijn paard afgevallen te zijn en een rib gekneusd te hebben. Ze mocht 8 weken niet rijden maar zou wel gaan longeren. Helaas hoorde ik achteraf dat ze misschien 3x geweest is al die maanden en toen ik terug kwam was mijn paard dus totaal onbespierd van het niks doen.

Voor mij dus ook geen verzorgers meer, heb sowieso tijd genoeg voor hem dus het is ook niet nodig gelukkig.

Equisync. Sportmassage voor paarden. PB voor een afspraak of informatie.
Andor <3
You're perfectly perfect to me.

_AAASCHAAA_

Berichten: 3919
Geregistreerd: 14-02-05

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-07-18 11:02

Wij hadden een meid bij onze shetlander merrie van 20 met extreme onderbeet. Ze wou alleen wat wandelen en tutten. Nou prima. Helaas werd het tutten al het haar knippen waar de schaar in kon en het wandelen meenemen naar school en daar onwijs lang aan het hek laten staan omdat ze met vrienden in de weer was.

Ik heb bij de fokker van mijn pony dan onwijs lang gereden en hij heeft veel baad gehad bij mijn zusje en mij. We hebben in al die jaren heel wat keuringsklaar gemaakt, predikaten op pony's gekregen en alles ging zadelmak weg. Ik had het plezier van zijn pony's en hij had zijn pony's zadelmak en netjes op keuring. Win win voor beide. Kreeg af en toe wel eens een paar euro toegestopt na een keuring, maar over het algemeen deden we het gewoon voor de lol. Helaas is mijn favoriete pony wel verkocht van een op ander. Ik hoorde het van een vriendin ( pony was nog niet weg ). Ik geloofde het eerst niet want het was zijn stammerrie, zijn grote trots. Helaas was ze al 18 en dampig. Rijden ging niet meer op het niveau dat we deden en fokken ging ook niet soepel meer. Iemand bood zoveel voor haar als kinder/leer pony dat hij het gedaan heeft. Ik snap het volkomen maar het was een klap. Hierna heb ik niet meer echt een band gehad met een pony. 1 veulen was bijzonder voor me maar ik hield afstand. Had niet gehoeven want nu is ze van mij :P

Het hoeft niet verkeerd te gaan en natuurlijk heeft de eigenaar baad bij het rijden. Daar tegenover leent iemand zijn dier uit voor jou plezier. Voor wat hoort wat. Als mijn pony niet beter wordt van een bijrijder of slechter wordt dan wordt het hem niet.

Wie nimmer werd gedragen
Op de veerkracht van een edel paard,
Die kan ook niet gewagen
Van het geluk op deze aard

jumpyhorse

Berichten: 1250
Geregistreerd: 14-11-15
Woonplaats: Ergens

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-07-18 11:04

Mijn grote zus is een tijdje mijn soort van bijrijder geweest, odat ik nog bezig was met de overstap van pony naar paard en nog een beetje bang was.

Tegen heel wat dingen aan gelopen.

1) ik wilde de manen laten groeien, ik ben verlieft op coupe verwilderd :o kom ik de stal in, zuslief op krukkie naast paard met de schaar in de manen. Ik was zo van ja hallo wat denk je dat je aan het doen bent -O- antwoord was kort; ja dat zie je toch ik knip de manen jij bent daar te lui voor. Ik wou gewoon mooie lange manen -O- ik heb ze daarna een tijdlang in sportcoupe gehouden maar ben ze weer aan het laten groeien :D

2) eerst dacht ik dat het aan het paard lag, maar toen ik uiteindelijk echt begon met zelf trainen hab ik gemerkt dat het niet zo is dat ze enorm moeilijk is, ( lees wegstormen uit de bak, bit vastpakken, enorm schudden met hoofd, trekken, paniekerig zijn, etc...) maar dat mijn zus met haar enorm harde hand, veel te strakke martingaal, bitten die zo scherp waren dat ze der mond open deed bij de minste druk, slof, kijk- eens- ik-laat- een-vierjarig-paard-wijken-en-wissels-maken denkwijze en dat paardlief dat gewoon mentaal niet aankon -O- ( ja ze was vier, maar was een schat van een beest) nou klaar hoor, jij komt er niet meer op. Nu rijd ik haar zonder rare hulpteugels, een heeeeeeel zacht bitje ( bustrens die ong. Even dik is als een handvat van een haarborstel) en ik heb een zachte hand, ipv. Mijn zus die alleen maar wedstrijden en trainen doet doe ik geen wedstrijden( paard heeft er een hekel aan en ik ook) en spelen we, buitenritjes , zonder zadel, beginselen neckrope, 24/7 buiten, onbeperkt hooi, en vooral, ik luister naar mn paard. Maar al die dingen zouden haar verpesten en ik zou haar met een scherper bit moeten rijden en serieuzer trainen en haar manen op 1,5 handbreedte moeten knippen en zij kon het allemaal veeeeeel beter want zei had op een grand prix stal gewerkt waar de paarden om de drie weken geschoren werden en niet buitenkwamen etc... nou, dat zijn geen paarden, maar machines. Mijne zijn gelukkig, daar gaat het mij om, niet ofdat mn paard aan de teugel kan wisselen om de pas :D

WesternWay

Berichten: 700
Geregistreerd: 17-05-18

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-07-18 11:08

Jumpyhorse even een tip: een bit dat zo dik is, is helemaal niet prettig voor een paard.

Jammer dat het haat en nijd is zeg. lijkt me als ouders zijnde trouwens heel erg als je kinderen elkaar niet uit kunnen staan :o

Edit: zie dat je 12 bent. Dat maakt het al anders :D

The difference between the good and the great;
the great can make others feel as if they also can be great
-Unknown

Yevrah

Berichten: 904
Geregistreerd: 21-02-16

Re: De bizarste verzorger/bijrijder verhalen

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-07-18 11:15

Tjonge.... Wat een verhalen! Mijn huidige paard heb ik eerst 3 jaar verzorgd en later geleased voor 60 euro per maand. Ik mocht ermee doen wat ik wilde, kwam elke dag rijden omdat zij er geen tijd meer voor had. Heb later zelf een dressuurzadel aangeschaft (tweedehands) nooit problemen gehad en met pijn in haar hart heb ik de pony uiteindelijk over kunnen kopen! Het kan ook anders lopen dus! Ik schrik van alle negatieve verhalen..

Magnifique M2*
Crucero JM L1 + 1

jumpyhorse

Berichten: 1250
Geregistreerd: 14-11-15
Woonplaats: Ergens

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-07-18 11:16

Ik bedoel doorsnee 1cm bit :D dat is ook de doorsnee van mijn borstel vandaar

We kunnen ook heel goed opschoeten hoor, we denken gewoon anders over paarden, bij een paard dat moeilijk doet neigt zij eerder naar hulpteugels en bitten en ik eerder naar tandarts en dierenarts :)
Laatst bijgewerkt door jumpyhorse op 13-07-18 11:21, in het totaal 1 keer bewerkt

Tigra_
Berichten: 12608
Geregistreerd: 31-03-08
Woonplaats: NB

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-07-18 11:19

J_emma schreef:
Wat een verhalen! Ik verbaas me ook over de eigenaren die het vervelend vinden als hun bijrijder beter rijdt dan zij. Alleen maar fijn voor het paard, toch?


Dat ligt eraan. Kan me best voorstellen dat als je paard al 10 jaar hebt en rijdt en er ineens iemand komt die 3 of 4 maanden rijdt dat het wat zuur is als het paard dan beter loopt bij die persoon.
Natuurlijk fijn voor het paard maar daar moet je wel tegen kunnen.

Verkoop is altijd vervelend. De manier waarop is vaak niet netjes. Maar ergens kan je het toch wel zien aankomen als je al jaren het paard rijdt en de eigenaar steeds minder of niet meer. Zeker als ze op pension staan lijkt me dat niet helemaal als een verrassing komen.

Zelf gelukkig geen hele gekke dingen meegemaakt.

Ooi iemand meegenomen naar een verzorgshet. En die vond het nodig de volgende dag achter mijn rug om er zelf naar toe te gaan. Geen idee wat er precies is gebeurt maar het is flink afgestraft door de shet zelf ~~}>
Ze was flink in haar bovenarm gebeten zo erg dat ze er mee naar de huisarts moest.

Als het paard waar je van af valt een goed paard is,
dan is die val de moeite waard.

eekhoornerik

Berichten: 6865
Geregistreerd: 14-01-04

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-07-18 11:21

@Harvey, ik rijd nu ook bijna 9 jaar een paard bij. Mag alles met haar doen en hoef niets te betalen. Wel help ik met de verzorging van hun paarden (hebben ze aan huis staan).

Daarvoor ook jaren bijgereden zonder problemen :).

Heb nog overwogen om aangifte te doen, maar had er ws niets mee opgeschoten. Want het is gebleven bij die hand op mijn bil...

xyzutu2

Berichten: 9062
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-07-18 12:11

Wat een verhalen allemaal! :wow:

Ik denk wel dat de meesten (beide kanten) onderschatten hoe moeilijk het voor mensen is om over geldzaken te praten, en in de paardenwereld gaat nou eenmaal een hoop geld om, of het nu de kosten is van je eigen paard of de maandelijkse bijdrage van de bijrijder. Daar zit ook een hoop schaamte bij. Dus in plaats van dat iemand zegt dat hij de bijrijdkosten niet meer kan opbrengen of dat het paard helaas verkocht moet worden omdat er geen geld voor is, is bijrijder of paard ineens foetsie. Niet omdat die persoon opeens een sadistisch monster is geworden (of altijd al stiekem was ;) ) dat graag bijrijders/eigenaren pijn doet, maar gewoon omdat mensen zich geen raad weten met een moeilijk situatie en die dus maar gewoon negeren en uitstellen tot het te laat is.
Los daarvan vinden de meeste mensen het verschrikkelijk moeilijk om andere teleur te stellen, dus die schuiven het verhaal dat het paard helaas verkocht gaat worden of dat de bijrijder een baantje zoekt en minder tijd gaat hebben net zo lang voor zich uit tot de andere partij ineens voor een voldongen feit staat.
Absoluut niet netjes en heel erg jammer, zeker als je daarvoor altijd goed contact met iemand had, maar het blijven lastige zaken om goed mee om te gaan. Dat is zelfs zo bij mensen die de beste bedoelingen hebben - en dan heb ik het dus niet over bijrijders die 'vergeten' te vermelden dat ze allerlei illegale dingen met hun bijrijdpaard doen, of niet vertellen dat je paard verkocht wordt zodat de bijrijder zonder het te weten het paard nog even op peil houdt voor de potentiele kopers zodat je er meer geld voor kunt vragen.

Geld en schaamte zijn de twee grootste struikelblokken in de communicatie, niet leuk, maar als daar over en weer wat meer begrip voor zou zijn in de bijrijdwereld dan zou niet elk probleem meteen in een breuk hoeven te eindigen. Als ik even denk aan het voorbeeld van de verzorgsters die zeggen dat ze alle medische kosten voor het paard willen betalen, en boos worden als die rekeningen gewoon op stal worden gelegd zonder netjes begeleidend briefje. Vervolgens bellen die op hoge poten naar de eigenaresse over het gebrek aan dankbaarheid, en daar schrikt de eigenaresse weer van en wordt dus boos. Conclusie: paard en bijrijder zijn elkaar kwijt door een communicatiefoutje/ wat helemaal los staat van het dagelijkse functioneren van het paard, de bijrijder of de eigenaresse. Natuurlijk zijn er een hoop goede redenen om een bijrijdsituatie te beeindigen, maar je kunt ook hele mooie dingen kapotmaken/verliezen als je je puur door je eigen ego/trots laat leiden.
Laatst bijgewerkt door xyzutu2 op 13-07-18 12:18, in het totaal 1 keer bewerkt

LukieBradley

Berichten: 5287
Geregistreerd: 08-11-04

Re: De bizarste verzorger/bijrijder verhalen

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-07-18 12:17

Ik denk dat je een heel goed punt aanhaalt.
Zeker als ik denk aan mijn eigen verzorgtijd en nu met verzorgers bij die van mezelf :j

[o] Lukie* <3 15-06-2011 / 01-02-2013 Ik mis je kleine man..
Heino* mijn allerliefste kleine leermeester. 01-01-1995 / 13-07-2016. Mijn kleine koning ruim 3 jaar lang :)

Laurora

Berichten: 1655
Geregistreerd: 19-07-14

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-07-18 12:18

Mijn eigen paard was trouwens ook eerst mijn verzorgpaard :)*
Nou, daar heb ik ook heel wat mee meegemaakt....

De eigenaar was in principe een aardige vent, hij bedoelde het niet verkeerd, maar hij was een type boer die paarden hield om ze te hebben. Hij gooide eens per jaar een hengst op zn merrie, niet zorgvuldig uitgezocht op bouw of karakter, nee, puur op kleur. Daar is mijn merrie dus een dochter van. Verder had hij er eigenlijk geen verstand van.
Goed ruwvoer vond ie onzin. Dat pak beschimmelde hooi dat hij niet meer kon verkopen kostte hem niks, dus dat mochten zijn dieren hebben.
Een stal uitmesten was niet echt nodig, als ik dat wou mocht ik het doen, maar denk maar niet dat hij me hielp. (de eerste keer dat ik de stal leeghaalde kostte me drie(!) dagen, en ik was blij verrast dat de stal bijna een meter hoger bleek dan ik dacht)
Hoefsmid? Och, dat kun je toch zelf ook bijknippen met een tuinschaar....
Dierenarts? Wormmiddelen? allemaal geldklopperij.
Shetlanders verhuizen naar een andere wei? Hup, gooi maar op een 3 ha weide met koeiengras (gek he, dat twee van de drie binnen een maand zijn gestorven aan acute hoefbevangenheid)
Als ik niet kwam om de paarden te verzorgen kwamen ze niet op hun (postzegel) weitje, kregen ze geen water en geen hooi, de he-le dag.
Dit brak mij behoorlijk op. De verantwoordelijkheid die ik voelde voor deze dieren werd ongezond (immers, als ik niet kwam werden ze aan hun lot overgelaten) en ik vond het op het laatst niet meer leuk om heen te gaan. Gelukkig heb ik "mijn" merrie, die ik geboren heb zien worden, zelf een naam gegeven en alles heb geleerd wat ze kende (van halster om tot aanrakingen) kunnen overkopen en zijn we nu al ruim twee jaar heel gelukkig met elkaar.
Met haar oude eigenaar heb ik niet echt veelvuldig contact meer, maar wel met zijn nichtje die nu zijn paarden doet en daar ook een eigen paardje heeft staan.
Inmiddels zijn de omstandigheden wel verbeterd gelukkig (voornamelijk omdat hij nu een partner heeft die wel wat meer verstand heeft)
Maar hallelujah wát een ellende heb ik daar meegemaakt :n

Demeter asked him to make the most beautiful animal that the world had ever seen. So, in an effort to impress her, Poseidon created the first horse
~~~

AnneJ1995

Berichten: 1264
Geregistreerd: 27-01-12
Woonplaats: The place to be

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-07-18 13:20

Och, breek me de bek niet open :')
Lang niet zo heftig als sommige verhalen die hier worden gepost, maar toch ook hier wel wat bijrijd-leed gehad.
Mijn eerste verzorgpaard was een 20-jarige KWPN’er, niet vooruit te bránden maar vreselijk lief. Na een paar maanden kreeg ik in de stalkast een briefje waarop stond dat ze wilde dat ik voor hem ging betalen. Ik heb haar toen een bericht terug gestuurd dat dat voor mij niet haalbaar was (ik was toen 13 jaar). Kreeg ik een briefje terug dat ik dan maar mijn spullen moest uitruimen (was een heel onaardig berichtje maar herinner me niet meer precies wat er in stond).

Mijn tweede verzorgpaard was top. Een vreselijk ontdeugende fjord waar ik alles mee mocht. Ik was toen een jaar of 14, heb hem 5 jaar verzorgd, toen is hij is een oude spijker gaan staan en daar is hij nooit meer goed na geworden. Staat nu lekker met zn shetvriend op het land van zijn pensioen te genieten (hij zal nu een jaar of 25 zijn). Kom er eens in het jaar om eens een borstel over hem heen te halen.

Daarnaast een paard verzorgd waar ik niet voor hoefde te betalen, zolang ik het maar niet liet weten aan de andere bijrijdster die wél moest betalen (ik had heel duidelijk gezegd dat ik er niet voor wilde/kon betalen). Voorwaarde was wel dat ik eens in de maand zou lessen bij haar zus en de stal mesten, prima! Mocht met hem dressuren, longeren, naar buiten..
Ik ging 2x per week, 30 min fietsen enkele reis. Toen verhuisde ze naar een eigen stuk land, daar moest ik dan mest scheppen en voeren als ik er was. Ook prima.
Kreeg ik eerst commentaar dat ik na het rijden in de bak buiten ging uitstappen, want dat kostte haar hartstikke veel aan ijzers (terwijl als ik gewoon naar buiten was gegaan er niks aan de hand was geweest). Prima doen we dat niet meer.
Helaas werd paard kreupel, ik kwam nog steeds. Kreeg op een gegeven moment steeds een appje dat ik echt geen uur hoefde te komen op de fiets om alleen ff te poetsen. Zeker weten? Ja zeker weten. Oké nou prima.
Toen wilde ze ineens dat ik zou gaan betalen. Ik heb wederom aangegeven dat niet te doen, toen een onaardig appje dat ik dan kon vertrekken.
Later verhuisde ze naar een stal waar vriendinnen van mij stonden en heeft ze daar aan dr stalgenoten zitten vertellen dat ze mij ZEKER niet moesten vragen, want zodra ik niet meer kon rijden kwam ik niet meer opdagen, waardeloze verzorgster en kon ook al niet goed rijden _O-
2 jaar later een appje of ik toevallig geïnteresseerd was om het paard weer te gaan verzorgen. Wat denk je zelf? 8)7

Later op een stal terecht gekomen waar ik als stalhulp ben gaan werken (was toen 17 jaar) en na een tijdje ook het paard van de eigenaresse mocht gaan rijden. Hier heb ik ontzettend veel geleerd, privélessen gehad van GP ruiter (dochter van de eigenaresse), later ook het paard van die dochter gaan rijden... Tuurlijk her en der wat strubbelingen, maar niks noemenswaardigs. Heb er later nog met mijn eigen paard op stal gestaan en gelest.

Heb nog wel een paar meer verhalen haha, heel wat bijgereden en verzorgd :+

vikawiek

Berichten: 394
Geregistreerd: 24-10-16
Woonplaats: Grunn

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-07-18 13:28

Laurora schreef:
Mijn eigen paard was trouwens ook eerst mijn verzorgpaard :)*
Nou, daar heb ik ook heel wat mee meegemaakt....

De eigenaar was in principe een aardige vent, hij bedoelde het niet verkeerd, maar hij was een type boer die paarden hield om ze te hebben. Hij gooide eens per jaar een hengst op zn merrie, niet zorgvuldig uitgezocht op bouw of karakter, nee, puur op kleur. Daar is mijn merrie dus een dochter van. Verder had hij er eigenlijk geen verstand van.
Goed ruwvoer vond ie onzin. Dat pak beschimmelde hooi dat hij niet meer kon verkopen kostte hem niks, dus dat mochten zijn dieren hebben.
Een stal uitmesten was niet echt nodig, als ik dat wou mocht ik het doen, maar denk maar niet dat hij me hielp. (de eerste keer dat ik de stal leeghaalde kostte me drie(!) dagen, en ik was blij verrast dat de stal bijna een meter hoger bleek dan ik dacht)
Hoefsmid? Och, dat kun je toch zelf ook bijknippen met een tuinschaar....
Dierenarts? Wormmiddelen? allemaal geldklopperij.
Shetlanders verhuizen naar een andere wei? Hup, gooi maar op een 3 ha weide met koeiengras (gek he, dat twee van de drie binnen een maand zijn gestorven aan acute hoefbevangenheid)
Als ik niet kwam om de paarden te verzorgen kwamen ze niet op hun (postzegel) weitje, kregen ze geen water en geen hooi, de he-le dag.
Dit brak mij behoorlijk op. De verantwoordelijkheid die ik voelde voor deze dieren werd ongezond (immers, als ik niet kwam werden ze aan hun lot overgelaten) en ik vond het op het laatst niet meer leuk om heen te gaan. Gelukkig heb ik "mijn" merrie, die ik geboren heb zien worden, zelf een naam gegeven en alles heb geleerd wat ze kende (van halster om tot aanrakingen) kunnen overkopen en zijn we nu al ruim twee jaar heel gelukkig met elkaar.
Met haar oude eigenaar heb ik niet echt veelvuldig contact meer, maar wel met zijn nichtje die nu zijn paarden doet en daar ook een eigen paardje heeft staan.
Inmiddels zijn de omstandigheden wel verbeterd gelukkig (voornamelijk omdat hij nu een partner heeft die wel wat meer verstand heeft)
Maar hallelujah wát een ellende heb ik daar meegemaakt :n


precies dit heb ik ook gehad. We moesten ook alles zelf kopen voor een paard wat niet van ons was. Er waren 5 verzorgers voor 1 paard op een gegeven moment en dat kan niet goed gaan. 1 liep er al heel lang en was duidelijk favoriet, ik was het pispaaltje. Ponylief begon steeds meer kreupel te lopen en dat appte zij me '' dat ik voorzichtiger moest doen''. Ik werd er ontzettend kwaad over en heb haar uitgescholden voor bitch omdat ze het op mij af schoof (dat was absoluut fout van mij om te doen) nu was ik net 14 en mentaal begon ik ontzettend achteruit gegaan wat eindigde in een burnout. Zij had het dus aan de boer verteld die daarna mij voor alles en nog wat heeft uitgescholden, toen heb ik mijn spullen gepakt en werd die boos omdat hij daardoor niks meer had, Vreemd he als je zelf geen spullen wil kopen. 2 week later vroeg hij of ik terug wou komen :o? (er is veel meer gebeurd, onder andere chantage van mijn moeder, maar dat is te privé denk ik)

Narvika: Therapie pony en meesterschilder
mijn prachtige avatar geschoten door Drawn Horse fotografie

Lauriannnn

Berichten: 326
Geregistreerd: 09-09-15
Woonplaats: Duiven

Re: De bizarste verzorger/bijrijder verhalen

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-07-18 13:33

Mijn paard destijds altijd geleased vanaf dat hij 3.5 was. Dus zelf doorgereden, verkeersmak gemaakt en we waren echt vriendjes geworden. Staleigenaar waarschuwde mijn ouders regelmatig (ik was 16) dat de eigenaresse binnenkort niet meer genoeg geld zou hebben en hem te koop zou zetten. Ik kreeg gelukkig de eerste optie. En na veel overleg thuis hebben we hem overgenomen.
Helaas nooit meer wat van haar gehoord -O- wel laten weten dat ik hem verhuist had en dat ze altijd welkom was maar daar kwam ook geen reactie meer op helaas.

Daarna had ik zelf bijrijdster nodig omdat ik naar school moest kon ik niet elke dag rijden en wat een drama was dat. Van geen stal doen tot foto's zien dat ze hem met slof en sporen reden zonder overleg. Na veel drama wilde ik hem bijna te koop zetten omdat ik geen tijd had voor hem. En een paard heb je niet om elke dag de stal te doen. Ik had geen tijd en motivatie meer om te rijden.

En toen kwamen we mijn huidige bijrijdster tegen. Een 35 jarige vrouw die meer ervaring heeft dan ik en het ontzettend naar haar zin heeft met mijn vriendje. Nu heeft paard een peesblessure dus betaalt ze niks voor hem omdat ze betaald voor het rijden en nu niet kan rijden. Maar ze gaat met alle liefde 3x per dag koelen en stappen. Echt fantastisch, geen pennymeisjes meer maar echt iemand die net zo graag zijn stal doet of alleen gaat poetsen *\o/* <3

[o]

Vogelvrij
Stormjager

Berichten: 41656
Geregistreerd: 05-11-08

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-07-18 13:38

Het is echt erg, maar ik heb er nog 1.

Reed een bloedmooie merrie, maar wel echt een aparte. Ik had contact met de moeder, maar het paard was officieel van de dochter. Merrie had wat lichamelijke problemen, waardoor het rijden niet echt lekker ging. Maar het was leuk, ik had plezier en de mensen daar waren superlief. Dochter reed zelf 1 of 2 keer per week en kwam nooit kijken.
Ik merkte dat het zadel niet goed lag, en er kwam een zadelpasser. Zadel was idd 2 boommaten te klein, dus nieuw zadel aanmeten. De dochter was daar ook bij. Ik zei toen dat zodra ik stelling of buiging vroeg, het zadel tegen de schoft aan kwam. Zegt dochter doodleuk, ach ik kan dit zadel wel gebruiken, want ik rijdt toch alleen maar rechtdoor. Zadelmaker en ik keken al van huh?
Afin, zadel erop, zadelmaakster vertelt dat de kniewrongen kunnen worden aangepast aan de ruiter. Zegt dochter doodleuk, maakt mij niet uit, want ik gebruik mijn benen toch niet.
Zadelmaker en ik waren continue gezellig aan het kletsen, maar nu waren we toch echt even een paar min stil... :')
Verklaarde voor mij een hoop. Meisje was fanatieke leerling van de Both, maar bleek dat niet altijd correct toe te passen. Maar wilde ook niets anders horen, dus als ik op stapte, was paard natuurklijk in de war, want onze rijderij was een verschil van dag en nacht.
Dus maar gestopt, want ik kon hier niet mee om gaan. Wel jammer, want ik had daar verder een leuke tijd.

femo
Berichten: 1841
Geregistreerd: 20-04-12

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-07-18 13:52

Saar88 schreef:
Ik ben aan het nadenken over een bijrijdster voor mijn jonge paard, maar ik heb er zoveel moeite mee hem 'af te staan'. Ergens snap ik die eigenaren wel die het niet aan kunnen zien hoe hun bijrijdster veel betere resultaten boekt dan zijzelf. Ik ben daar namelijk ook bang voor :'). Want wat als mijn paard een veel betere band krijgt met een bijrijdster? Of als zij super gaaf door de bak sjouwen en ik met hangen en wurgen mijn puntjes sprokkel? En wat (penny alert) als mijn paard mijn bijrijdster leuker vindt dan ik :x

Zelf als bijrijdster jaren bij dezelfde mensen gereden, super makkelijke mensen en erg veel plezier gehad. Zelfs voor mij een paard gekocht om door te rijden en daarna eventueel te verkopen, mits ik hem niet wilde overnemen. Een droom! Maar in werkelijkheid zorgde het voor veel frictie. Ik zat niet lekker in mijn vel, had weinig energie en moest elke dag een uur heen en een uur terug op de fiets. Regelmatig kwam ik aan en zag ik een stagiaire met 'mijn' paard aan de slag. Daarbij werd mijn mening over de lichamelijke conditie en het juiste voer niet echt opgepakt, en dan heb je als bijrijdster toch het nakijken. Uiteindelijk kwam er slecht nieuws van de dierenarts, paard was ernstig ziek en moest worden ingeslapen. Enorme klap, ik was gek op dat dier.
Had een fotoshoot geregeld als afscheid en van te voren aangegeven dat ik erbij wilde zijn tot het eind. Ze zouden hem laten schieten.
Op een zaterdag kreeg ik maar geen contact met ze. De fotoshoot stond voor zondag gepland en ik had al berichtjes gestuurd of ze dat uit kwam. Er kwam maar geen antwoord. Ook werd de telefoon niet opgenomen. Ik wist ergens dat het mis was, was kotsmisselijk en totaal apathisch.
Toen zei mijn moeder (wat een held!) 'we rijden er nu heen'.

Toen we aankwamen reed de trailer net weg, naar de slacht. Mijn moeder is uit de auto gesprongen en heeft ze tegen gehouden, heeft het deurtje van de trailer open getrokken en mij naar binnen geduwd. Daar stond mijn grote vriend met trailer angst, en ik was er niet voor hem geweest. Ik kon nog fluisteren dat hij niet bang hoefde te zijn en dat was het dan.

Ik moet er nog van janken. De eigenaar, overigens verder een heel lieve man, had mij willen beschermen tegen het verdriet en in zijn stomheid besloten mij niets te vertellen. Hij kon niet zo goed dealen met emoties. Was gedaan met de beste bedoelingen, maar ik heb mijn spullen gepakt en ben er nooit meer terug geweest. Dit kan ik hem niet vergeven, nooit.


Tranen in mijn ogen :(

Koekkoek

Vogelvrij
Stormjager

Berichten: 41656
Geregistreerd: 05-11-08

Re: De bizarste verzorger/bijrijder verhalen

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-07-18 13:56

Jeetje Saar, wat verdrietig idd. :(

Bellatrix
Correspondent Shadowhunter
Always & Forever

Berichten: 78910
Geregistreerd: 02-08-02
Woonplaats: Achterveld

Re: De bizarste verzorger/bijrijder verhalen

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-07-18 14:02

Hartverscheurend.... ;(

goldenarrow

Berichten: 7214
Geregistreerd: 26-01-09
Woonplaats: Gelderland

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-07-18 14:11

Het ergste verhaal dat ik heb is dat ik een advertentie op marktplaats had omdat ik een bijrijdpaard zocht (wat toen 16) en stom als ik was stond mijn telefoonnummer daarbij. Werd op een gegeven moment gebeld door een man die wel een paard voor mij had staan, maar of ik in ruil daarvoor hem dan wilde pijpen := Je kan je voorstellen dat ik daarvoor bedankt heb. Maar hij bleef me maar bellen met een anoniem nummer, ook midden in de nacht. Ben op een gegeven moment zo boos geworden dat ik hem voor alles en nog wat heb uitgescholden. Heb toen ook aangifte gedaan. Hij heeft me daarna nooit meer gebeld.

Ook weleens gehad dat ik gebeld was dat het paard wat ik reed verkocht was. Dat was heel jammer, was verder echt een superleuke plek. Reed als enige op dit paard en mocht zo vaak komen als ik wilde, en als ik klaar was kwam de eigenaar vaak nog even een praatje maken en stond er wat te drinken en wat lekkers voor me klaar. Hoefde niks te betalen, maar hielp hem met andere dingen, zoals het maken van zijn broeikas, helpen zn vogels in te enten e.d.. Het paard wat ik toen reed stond ook niet te koop, maar toen de handelaar kwam voor een ander paard wilde hij die van mij ook kopen voor een goede prijs, dus ik snap dan wel dat ie hem had verkocht, maar toch jammer. Daarna af en toe nog op 1 van zijn andere paarden gereden, maar daar had ik geen klik mee. Spreek hem nu nog af en toe, maar wel een super tijd gehad daar zolang het duurde.

Ben nu net begonnen met een paardje (vandaag voor de 2e keer geweest), maar daar zeiden ze de eerste keer al gelijk dat hij te koop stond. Dus ik zie wel hoe lang het duurt :) In de tussentijd mag ik zo vaak komen als ik wil. Het is wel echt een heel leuk en werkwillig paard, dus ga er gewoon plezier van hebben zolang het duurt :)
Laatst bijgewerkt door goldenarrow op 13-07-18 14:20, in het totaal 1 keer bewerkt

Lauriannnn

Berichten: 326
Geregistreerd: 09-09-15
Woonplaats: Duiven

Re: De bizarste verzorger/bijrijder verhalen

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-07-18 14:20

Zolang je maar weet dat er een kans is dat hij verkocht wordt. Dan word je iig niet verrast met een paard wat zomaar weg is zonder afscheid te kunnen nemen.

[o]

elizabeth85
Berichten: 205
Geregistreerd: 16-10-17

Re: De bizarste verzorger/bijrijder verhalen

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-07-18 15:10

Tijdens de ziekenhuis opname van mijn dochter wilde ik ook graag een bijrijder voor mijn pony van destijds zodat ze 1 x in de week in ieder geval bereden zou worden. Ook aangegeven dat ze dus al even bijna stilstond en dat ik zelf een rustige rijder ben. Verder vraag ik niets van je, alleen dat je op de dag dat je rijdt even de drollen weg ruimt. Krijg ik een filmpje toegestuurd, dat het zo geweldig was dat ze had gesprongen (!)... op het filmpje was overduidelijk te zien dat ze heel erg kreupele liep en toen ik dat melde kreeg ik alleen te horen " o sorry, niet gemerkt".. Nog een 2e kans gegeven, de keer daarop kwam ik 's avonds thuis, het zand lag nog buiten de bak en een enorm spoor op de hoefslag. Kan niet anders dan dat ze enorm aan het racen was geweest, want ik heb zelf nooit (!) sporen in de bak, laat staan dat het zand er nog buiten ligt. Een paard wat nooit in het zweet wordt gereden, moet je niet in 1 keer zo los trekken, maar dat leek ze maar niet te snappen, zeker omdat hij de dag daarna weer stil stond. Paard was ook al wat ouder, dus had ook voor ze begon duidelijk aangegeven dat ze er rustig mee moest doen... Ook hoorde ik achteraf de ze regelmatig anderen meenam als ze kwam rijden, en wij niet thuis waren. Vond ik niet zo prettig, zeker omdat ze in huis moest om de spullen te pakken. Ze was dus snel vertrokken.

Daarna paardje weer helemaal zelf weer opgepakt maar een van de verzorgers van mijn dochter wilde graag af en toe rijden. Prima, ik er eerst op, dan kan jij daarna een half uurtje terwijl ik ga mesten enzo... Ging helemaal prima, de eerste keren erbij gebleven maar dacht dat het wel vertrouwd was. Eerste keer dat ik haar alleen liet, zodat ik vast de klusjes er om heen kon doen, kwam ik terug heeft ze al die tijd gegaloppeerd zeker 30 minuten, diertje was drijf en drijf nat, heb haar nog nooit zo uitgeput gezien. Het was ook nog eens midden winter, ijskoud en een dikke wintervacht... Voordat ze eens weer droog was en de deken weer op kon... Daar baalde ik zo ontzettend van, ze wist dat ik 5 minuten galopperen de max vond, beestje was op leeftijd en had niet zo'n goede conditie. En dan ben je even weg en doen ze het toch. Dat was gelijk de laatste keer dat er een vreemde op mijn paardje heb gehad. Nu heb ik dit paard helaas niet meer, maar met mijn huidige paard ben ik heeeeeeel terughouden, mijn instructrice mag erop, verder heb ik er nog niemand op gelaten. Gelukkig is dit paardje gezond, en minder kwetsbaar, maar ik heb mijn lesje wel geleerd, zeker met manege ruiters

Birdie60

Berichten: 7312
Geregistreerd: 16-06-07
Woonplaats: zeeland (noord-brabant)

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-07-18 15:28

Ook verschillende bijrijdsters/verzorgsters gehad, maar niks te klagen over hun.
De laatste was erg fanatiek, kwam echt een paar keer in de week.
Daar heb ik haar ook aan verkocht.

Trots op mijn paardjes: Orange, Leo, Azalea en Amber.


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 0 bezoekers