Mijn ode aan Woods...

Moderators: Dyonne, Apple, Pistasche, C_arola, Nicole288, Coby

 
 
neetoch
Berichten: 568
Geregistreerd: 16-06-19

Mijn ode aan Woods...

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 15-11-20 11:05

Dit gaat een heel lang verhaal worden ben ik bang en eigenlijk geen idee wat ik er mee wil bereiken, behalve dat ik het van mij af lijk te moeten schrijven. Ik heb het in medisch geplaatst omdat het een groot medisch verhaal is, maar mocht ik het verkeerd geplaatst hebben, willen de modjes het dan voor mij verplaatsen?

Toen mijn 2 grote liefdes, mijn merries tegelijk ingeslapen waren, was het gat zo verschrikkelijk groot waar ik inviel, dat ik het na een paar jaar toch niet laten kon en nog 1 keer op zoek ging naar een eigen paard; Het moest een hele grote en sterke zijn (ik ben geen vederlicht), bij voorkeur ouder en alles al gezien en meegemaakt hebben, want ik ben zelf ook niet meer de jongste en gezondste. 1 Waarop ik met een lang teugeltje lekker buiten kon hobbelen. Dat viel nog niet mee.

Totdat ik dus hier een bericht van een bokker kreeg. Zij had er 1 staan die in niets behalve zijn formaat aan mijn wensen voldeed; 1.82 schoft, 6 jaar, maar wel heel lief, met chronisch lyme. In haar ogen niet meer geschikt voor de sport maar als recreatiepaard zou hij bij mij hopelijk een leuk leven krijgen.

Nou mijn nieuwsgierigheid nam toch de overhand en in gesprek gegaan en toen ik de eerste foto zag, dacht ik idd; Allemachtig die is knap, veel te mooi voor mij...
Na wat heen en weer gemail gaan kijken, want ik was in de veronderstelling dat ik hem met gemak kon laten staan als het mij niet zinde, nou niets was minder waar. Terwijl ik met de eigenaresse in gesprek probeerde te blijven, stond hij mij met dat grote hoofd steeds naar zich toe te trekken om lekker te knuffelen, ik was dus eigenlijk toen al de Sjaak.

Nog een tijdje met elkaar gemaild om zoveel mogelijk informatie te krijgen; vanuit de opfok geopereerd aan een ocd. Met 3 jaar ingereden (toen dacht ik wel gelijk oh oliebol zon grote) en met 5 jaar weer stil gezet omdat hij dus geen balans kreeg en op een gegeven moment tijdens het rijden verkrampte en wel spierbevangen leek, zonder verhoogde spierwaardes. Bloed getrokken, kwam verhoogd lyme cellen uit en omdat hij dat dan waarschijnlijk al langer had, geen antibiotica gaan geven (wat ik begrijpelijk vond, nadat ik mij had ingelezen in de materie), maar naar den Hoek gegaan, waar ik dan persoonlijk weer helemaal niets mee heb met die toko, maar goed ieder zijn ding. En hij had 2 krampbenen. Singelnijd en alles wat hoog boven hem gebeurde vond hij eng. Ook was hij links en rechts van voor tot achter ongelijk. Maar loeibraaf.

Nu heb ik vond ik meer dan genoeg ervaring met verschillende ziektes en mankementen en ik ben zelf nogal van de weerstand boosteren, dus ik dacht dat ik er wel rond mee kon komen. Wee mijn arrogantie!

En zo kwam hij dus 2 jaar geleden bij mij.
[img]
Afbeelding
[/img]
Maar het zat mij niet lekker allemaal; hoe hij beweegt daar kon ik mijn vinger niet op leggen, maar in mijn ogen klopte het niet. Het zodra het kouder werd gaan knarsen bij aanraken bij borst, singel en buik vooral vond ik ook niet zo mooi. Woods was een introvert paard, maar het in zichzelf terugtrekken en afsluiten/afzonderen vond ik ook niet zo fijn om te zien. Gaan informeren bij eigenaresse en hij had nog nooit een omeprazol kuur gehad, dus die er als eerste maar eens ingegooid. Maar na een maand op volle dosis helemaal niets aan verbetering, dus die maar weer gaan afbouwen. Nog een tijd gedacht dat hij een PSSM2 variant had, heeft een half jaar de supplementen daar voor gehad, deden niets, behalve de erwten eiwit isolaat, die deed wel een hoop voor zijn spieren, maar de klachten verminderde verder niet. Zelfs contact met Den Hoek opgenomen (kan je nagaan hoe ten einde raad ik was, dat ik ook iets wilde proberen waar ik een hard hoofd in heb), na de standaard schimmelinfectie in de darmen (lyme kon hij niet duidelijk zien in de mestbal die je op moest sturen in zilverpapier) en voor ruim 200 euro aan flesjes verder en alleen maar bultjes overal krijgen, was ik daar ook wel weer klaar mee ook gelijk voor de rest van mijn leven.
[img]
[img]
Afbeelding
[/img]
[/img]

Toen was ik het na 3 kwart jaar zo zat, dat ik hem rondom op de foto wilde hebben:
Toen de da kwam, wilde hij hem toch eerst even zien lopen en hij zette een apparaatje op zijn hoofd, waarmee hij via de laptop gegevens binnenkreeg over zijn bewegen en ik moest hem op de longe zetten. Toen zei hij na 10 minuten al dat ik kon stoppen want hij wist wat het was. Ataxie. En het volgende wat hij zei was dat Woods geen pijn heeft, voor mij zo een grote opluchting. Hij wilde hem best nog op de foto zetten, maar vond het eigenlijk zonde van mijn geld want het was overduidelijk voor hem. Kon ik toen alleen maar waarderen aan hem, nu heb ik zoveel spijt. Het hele reageren op aanraken met kou kon de da ook niet verklaren, maar ik moest mij niet te veel zorgen maken en gewoon gaan rijden, totdat hij voor ook zou gaan struikelen dan werd het te gevaarlijk.

Nou van het rijden is niet veel gekomen in de 2 jaar tijd moet ik zeggen, ik heb er hooguit 20 x opgezeten en toen was hij idd heel braaf, veel te braaf voor zon jonge KWPN-er eigenlijk, er zat geen go in.

Ondertussen is hij door mijn vorige smid dusdanig slecht bekapt en van stand veranderd dat dit het grote probleem werd voor het volgende jaar. Hij heeft ook nog eens zijn hoefbal zo vies kapot getrapt wat gewoon een ruim half jaar heeft geduurd voordat het weer genezen was. Hij trapte het ook steeds weer open (vermoedelijk slechte bekappen, stand verandering en zijn ataxie). Ik was verhuisd en dankzij mijn nieuwe da en hoefsmid is dit uiteindelijk weer helemaal goed gekomen. Zich ook nog eens in de hechtingen geslagen, wat ook weer een half jaar heeft geduurd voordat het goed was. (hij heeft een extreem gevoelige huid en ook dunne vacht, hij is net een enorme naaktkat onder de paarden).
[img]
Afbeelding
[/img]

Dus toen ik na ik weet niet hoe lang er weer eens opstapte, na ik weet niet hoelang niet gegaloppeerd te hebben (hij lag steeds zo lang uit de running dat ik heel voorzichtig was met opbouwen als dat al lukte), dus aan wilde galopperen, lag ik eraf. En Woods ging er vandoor, in de bak gelukkig, maar die kreeg ik echt amper nog bij mij, die bleef rondjes rennen. Er toch weer opgeklommen, spanning bij beide, ik spring er na paar rondjes stappen weer af en ik zak door mijn hoeven (ik lag ook goed in de kreukels heb een maand amper kunnen lopen, dat heb je als je een oud lijk wordt), wat weer losbreken opleverde. Lang verhaal kort; merkte pijn in zijn rug op, zadel bleek niet meer te passen, dus nieuw zadel. Toen waren we ook weer een half jaar verder.
En na dat half jaar, leek het alsof Woods nog steeds helemaal in zijn trauma van mijn vallen zat; Ik kwam er wel op hoor, maar eraf was een issue en ik was door de lange stop na mijn val angstig geworden, waarvan ik dacht dat het doorspeelde bij Woods want het voelde zo niet goed als ik op hem zat..
Ook reageerde hij terwijl hij dus niet belast werd (ik was weer terug naar af gegaan en hem onder begeleiding opnieuw zadelmak aan het proberen te maken), erg heftig op zijn rug bij de simpelste aanraking. Hij sloeg letterlijk lichamelijk op slot bij alleen maar de singel er omheen leggen. En het hele in zichzelf keren was weer helemaal terug. Ik kon het niet meer negeren.
Dus vorige week vrijdag rug foto's en dus ook nog eens kissing spines erbij.


En nu? Nu is het klaar. Echt alle kwartjes zijn op hun plek gevallen. Ik had bij toeval vlak ervoor contact gehad met iemand die een paard met ataxie had gehad en toen vielen er al veel kwartjes (veel dingen lees je nergens, maar maken blijkbaar alleen de ervaringsdeskundigen mee) en de rest kan ik nu ook beter plaatsen;
Het op slot slaan bij ataxie.
Ik vermoed dat het knarsen bij kou bij aanraken wel eens iets met de zenuwen uiteinden wat misschien met de krampbenen te maken kan hebben (ik slik zelf al jaren medicatie waar je zenuwuiteinden van aan gort gaan, ik krijg dus letterlijk groene vingers als ik buiten loop in de vrieskou, wat echt niet grappig voelt).
En dus het hele singelnijd, bang worden van dingen boven hem en wat hij later dus bij mij ook aangaf aan pijn reacties op de rug terug kan leiden naar de kissing spines.
Hij is dus zijn hele leven al duidelijk genoeg geweest.

Er gaat nooit geen zadel meer op hem komen te liggen en hij mag zolang hij nog happy is bij mij op de wei voor grasmaaier blijven spelen.

Maar ik ben kapot. Niet alleen financieel, maar dit is wel heel hard gelach voor mij op alle fronten. Ik voel mij schuldig, ik ben boos en bovenal verdrietig.

Ik vraag mij oprecht af of ik hem wel de winter moet gaan door laten komen (kou en het aanraken, poetsen is dan niet leuk voor hem, deken wisselen levert ook geknars op). Maar hij is sinds zaterdag ook weer lekker vrolijk, alsof hij weet dat het geklootzak over is, omdat ik nu blijkbaar rust uitstraal. Dit is gewoon killing voor mij; de hele dag door ben ik ermee bezig in mijn hoofd en ik kan geen besluit nemen.

Ik vraag geen advies, want dit is iets waar ik zelf uit moet komen dat weet ik. Maar heel misschien help ik al is het maar 1 iemand met dit verhaal die een aantal zaken herkent. Want ik denk oprecht dat er veel meer paarden zo kapot rond moeten blijven lopen, omdat ze veel te lief en braaf blijven.

[img]
[img]
Afbeelding
[/img]
[/img]


Hevonen

Berichten: 4642
Geregistreerd: 21-01-04
Woonplaats: up north

Re: Mijn ode aan Woods...

Link naar dit bericht Geplaatst: 15-11-20 13:22

Het is een naar verhaal, maar eigenlijk ook herkenbaar. Heel vaak voel je wel dat er iets niet klopt, maar je weet niet wat. Ik probeer dan te bedenken wat het eerste is dat in mij opkomt, maar dat is door alle tegenstrijdige adviezen en alle dingen die je met je verstand weet vaak erg moeilijk.

Dit verhaal geeft weer eens aan dat we ons gevoel niet moeten negeren en dat een paard vaak heel lang niets laat zien, ook al vergaat hij van de pijn.

Voor bijzondere (niet paardgerelateerde) replica's en living history spullen.
ARRE remaining history
Zij werken ook op bestelling! (smeedwerk, hout-, hoorn- en beenbewerking, leer, huiden, en nog veel meer)

Nabster

Berichten: 2213
Geregistreerd: 06-10-16

Link naar dit bericht Geplaatst: 15-11-20 13:26

Gelag.

Ik wens je veel sterkte, het is jammer als iets wat je zo graag wil, nooit gaat gebeuren.

Ik vind dat een dier wat echt pijn heeft ingeslapen moet worden trouwens. Lief hebben is ook laten gaan.

De cursus: "omgaan met teleurstelling" is afgelast.

geerke

Berichten: 31206
Geregistreerd: 06-09-07

Link naar dit bericht Geplaatst: 15-11-20 14:30

Nabster schreef:
Gelag.

Ik wens je veel sterkte, het is jammer als iets wat je zo graag wil, nooit gaat gebeuren.

Ik vind dat een dier wat echt pijn heeft ingeslapen moet worden trouwens. Lief hebben is ook laten gaan.



Je hebt pijn en pijn...laat mij dan ook maar inslapen dan.
Voor een paard wat niets hoeft,zijn eigen tempo kan bepalen is er nog best een leuk leven in het verschiet.
TS heeft kennis genoeg om te weten wanneer het niet meer paardwaardig is.

Ik ben niet intelligent genoeg om depressief te zijn.Ik begrijp dat soort problemen niet

Pumpkins

Berichten: 2864
Geregistreerd: 14-05-10
Woonplaats: rotterdam

Link naar dit bericht Geplaatst: 15-11-20 14:42

Wat een verhaal en zuur om er na zoveel stappen achter te komen waar een deel van de pijn vandaan komt.

Geen ervaring met kissing spines, maar is het juist niet prettig voor hem om hem wel goed in bespiering te houden? Zij het vanaf de grond trainen?

Heel veel sterkte met het verdere verloop.

neetoch
Berichten: 568
Geregistreerd: 16-06-19

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 15-11-20 15:04

Pumpkins schreef:
Wat een verhaal en zuur om er na zoveel stappen achter te komen waar een deel van de pijn vandaan komt.

Geen ervaring met kissing spines, maar is het juist niet prettig voor hem om hem wel goed in bespiering te houden? Zij het vanaf de grond trainen?

Heel veel sterkte met het verdere verloop.



Hier wil ik wel op reageren. Dat is inderdaad wat ze zeggen over kissing spines en dat er dus best veel paarden gewoon worden bereden ook met de tijd.

Maar Woods heeft niet alleen maar kissing spines, hij is ook nog eens atactisch en heeft krampbenen. Beide progressieve aandoeningen. Die in mijn beleving ook erger zijn geworden toen ik met het weer laten wennen aan een zadel op zijn rug (dus niet belast) vanaf de grond aan het trainen was. En in mijn ogen heeft hij nu dus wel pijn in zijn rug, hij krimpt al ineen als je zijn rug alleen maar aanraakt. Dus de kissing spines is ook nog eens actief in mijn ogen. Ik heb gelezen dat dit net als artrose vast zal groeien, dan zou hij geen pijn aan zijn rug meer hebben, maar ik kom er nog niet achter wat voor tijdsbestek dit zal zijn. Ik had dan eigenlijk verwacht dat dit al lang gebeurd zou zijn, want hij is met deze klachten bij mij gekomen tenslotte, dus ik snap daar nog maar weinig van eerlijk gezegd.

En dan heb ik het dus nog niet eens gehad over dat zenuwuiteinden verhaal en dat dit knarsen al weer begonnen is. Zodra de temperatuur rond en onder de 10 graden komt, begint dat dus weer.

Ik ben dus nog nergens over uit; ook niet of het aan de grond trainen verstandig gaat zijn, voor mij niet omdat het heel crue gezegd verlenging van leven gaat zijn en hij is duur ook als grasmaaier, maar ik ben er ook nog niet uit of het voor hem wel verstandig gaat zijn. Hier wil ik nog aan toevoegen dat hij dus gruwelijk groot is en atactisch; het eeuwige rondje met longeren en loswerken in zon vierkant van 15 bij 15, wordt ik voor hem niet vrolijk van. en hij verdraagt op het moment niets op zijn rug zonder op slot te schieten of te verkrampen, dus een longeersingel erom om met dubbele lijnen te werken, ga ik nu ook nog niet doen.

Ik wil juist niet die persoon zijn die geen afscheid kan nemen, omdat ik besef dat ik eigenlijk niet zonder hem kan, of omdat ik weet dat na Woods mijn paardenleven voorbij gaat zijn. Maar ik gun hem ook nog al is het maar een paar mooie en gelukkige maanden of jaren, zonder die eeuwige stress bij hem van ze gaan weer aan mij klooien en dat voelt zo niet goed...

ElCamino

Berichten: 8170
Geregistreerd: 01-03-05
Woonplaats: Naarden

Link naar dit bericht Geplaatst: 15-11-20 15:31

Mijn paard mankeert een hele hoop.
Sommigen zeggen in mijn topic over ESS dat hij ingeslapen moet worden, dat ik te lang doorga etc etc.
Soms denk ik: als hij toen ingeslapen was hadden we er ms vrede mee gehad en hij had er niks meer van geweten.
Toch denk ik dat hij nu een goed leven heeft ondanks zijn kwaaltjes en zolang hij nog happy is mag hij van pensioen genieten.

Ieder mag zijn mening geven. TS ken ik inmiddels aardig en ik weet dat zij net zoals ik doorgaat met onderzoeken en kijken of verbetering mogelijk is op wat voor manier dan ook zolang het paard waardig is!!!

Meningen vanaf de pc zijn makkelijk en kort door de bocht waneer je de situatie niet kent. En je trekt het je toch aan ..

Ts nam al eerder afscheid van 2 dieren tegelijk wat ik heel dapper vond.
Ik weet dat ze hier ook dezelfde moeilijke beslissing zal nemen als het tijd is.

Ik vraag me wel af waarom er altijd zoveel meningen zijn over verhalen en bv dit verhaal en bv mijn verhaal dat we nu moeten stoppen...terwijl paarden die al heel lang pijn lijden aan hoefbevangenheid in dat centrale topic soms heel lang in leven gehouden worden terwijl ze echt veel pijn hebben...en dat is dan wel ok.... ( slecht 1 voorbeeld van soms rare dingen op bokt). En die meningen zullen hier ook vast voorbij gaan komen..

Ts, ik ken je inmiddels een beetje.... je weet zelf heel goed wat je moet doen als het zover komt. Tot die tijd gewoon genieten van je dieren.

Gini
Berichten: 15558
Geregistreerd: 18-10-06
Woonplaats: Belgje

Re: Mijn ode aan Woods...

Link naar dit bericht Geplaatst: 15-11-20 15:42

Heb je een dierenarts waar je een beetje een toekomstplan mee kan uittekenen? Want het is heel wat en ik begrijp maar al te goed dat je het soms allemaal niet meer weet. Als je dan iemand langs je hebt staan die heel rustig en realistisch het pad met je mee af kan wandelen, kan dat toch wel een grote opluchting zijn. Het gevoel van er toch niet helemaal alleen voor te staan.

neetoch
Berichten: 568
Geregistreerd: 16-06-19

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 15-11-20 16:09

Gini schreef:
Heb je een dierenarts waar je een beetje een toekomstplan mee kan uittekenen? Want het is heel wat en ik begrijp maar al te goed dat je het soms allemaal niet meer weet. Als je dan iemand langs je hebt staan die heel rustig en realistisch het pad met je mee af kan wandelen, kan dat toch wel een grote opluchting zijn. Het gevoel van er toch niet helemaal alleen voor te staan.



Ik heb een geweldige da. Geen toekomstplan, want ik ben heel stellig in het nooit meer een zadel er op willen leggen. En het aan de grond trainen zie ik voorlopig ook nog niet zitten om voorgenoemde redenen. Hij zit in de WAO, zoals een onbekende dat zo grappig aan mij verwoorde. Maar als ik aangeef dat het klaar is, dan hoef ik maar te bellen en dan wordt hij ingeslapen. Dat gesprek is idd al gevoerd met mijn da en dat geeft een hoop rust.

ElCamino

Berichten: 8170
Geregistreerd: 01-03-05
Woonplaats: Naarden

Re: Mijn ode aan Woods...

Link naar dit bericht Geplaatst: 16-11-20 09:18

Dat is perfect geregeld, Chico heeft ook pensioen en zit in zijn reserve-tijd. Zodra ik aangeef dat het klaar is komt de dierenarts direct om in te slapen. Geen discussie of gesprek of "nog even dit proberen" meer van hun kant. Dat is wel echt heel fijn.
Soms zeggen ze wel eens: "hij loopt zo recht, ga er eens op" .... no way!!!
Of "je kunt hem best longeren, goed voor de spieren/comnditie" ..... no way !!!
Been there, done that, en is géén succes gebleken.

Ik hoop dat Woods nog even een tijdje pijnvrij en lekker op de wei kan staan voor je.

Ninx

Berichten: 12598
Geregistreerd: 19-07-05

Re: Mijn ode aan Woods...

Link naar dit bericht Geplaatst: 16-11-20 09:31

Wat vreselijk fijn dat je zoveel hebt gedaan en geprobeerd..... en inderdaad leerzaam voor veel mensen dat al die signalen nooit genegeerd mogen worden.
Ik hoop voor jullie ook op een prachtige periode van rentenieren.

1 ding wat wij hier als mensen van kunnen leren is zelf groeien als mens. Onze paarden, wanneer ze niet in orde zijn, zoveel mogelijk omringen met rust, positieve energie en humor.
Vaak lopen we er dan omheen te drentelen met bezorgde gezichten en ernstige denkhoofden, maar dan hebben ze weinig aan ons.

neetoch
Berichten: 568
Geregistreerd: 16-06-19

Re: Mijn ode aan Woods...

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 16-11-20 11:21

Ja dat geeft idd een hoop rust elcamino. En precies wat jij ook zegt: heb het geprobeerd het longeren en de rest en het voelt gewoon niet goed nu. Ik ben wat dat betreft wel heel duidelijk in mijn hoofd, terwijl ik snel onzeker kan zijn: zou niet het eerste dier zijn waarbij ik van munchhausen by proxy of hoe noem je dat beschuldigd werd en die had op haar 7e ppid.

En ninx, ook jij schrijft daar een waar stukje: het vrolijk zijn van Woods de dag na de foto's zegt daar zo ongeveer alles mee. Ik ben er nog niet helemaal hoor wat dat betreft, maar het van mij af schrijven werkt er wel aan mee merk ik.

Was ook een klein momentje dat een vreemde man voor mij dan hier op het terrein was vorige week een paar dagen na de foto's: die sprak mij aan toen ik Woods stond te poetsen, dat hij zo mooi en groot is. Dus ik reageer een beetje stug, dat hij anders van voor tot achter kapot is. (Dat hij mooi en groot is hoor ik natuurlijk al 2 jaar van iedereen, zelfs professionals kunnen vaak niet begrijpen waarom ik zo moeilijk deed, hij loopt ook nog eens prachtig). Maar toen zei die man dus hij is dus in de WAO, waar ik achteraf wel om moest grinniken. Maar gelijk erna zei hij, dat mijn paard wel helemaal gek op mij was, want Woods stond met mij in mijn nek te knuffelen en zoentjes te geven de hele tijd.
En dat was nou precies de opmerking die mij heel veel goed deed. Stom misschien, maar je ziet het zelf allemaal niet meer en dat dan een vreemde niet paarden mens dat zegt, doet zoveel goed dan...

ElCamino

Berichten: 8170
Geregistreerd: 01-03-05
Woonplaats: Naarden

Re: Mijn ode aan Woods...

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-11-20 09:19

TS, het duurt een tijdje voor je écht gewend bent en zelf overtuigd dat het pensioen oke is....en de manier waarop...

Chico zijn ESS duurt al vanaf april 2019, dus ruim 1.5 jaar, waarvan we eerst niet wisten wat het was, vervolgens weet je het wél en kom je eracher dat er bijna niets over bekend is, daarna begint het grote gepuzzel..... en als alle stukjes op hun plekje vallen heb je een deel berusting. Denk dat jij daar nu zit....

Maar een ander deel van jezelf is nog niet aan de berusting toe, moet echt even indalen....
En je blijft puzzelen en denken hóe je het ze makkelijker kan maken en of je toch nog iets kunt betekenen. Dat deel heb ik nog steeds.....al denken we nu redelijk op de goede weg te zitten en ben je bezig met dingen waar je tegen aanloopt dóór de blessure.

Gewoon genieten van je dieren, kijken naar ze en we merken het wel wanneer het klaar is! Kennen we ze goed genoeg voor. En ik heb mensen om me heen die het éérlijk zéggen tegen me als ik te lang doorga, en ik denk dat jij ook een paar fijne mensen hebt, je smid / instructie / arts waar je een gesprek mee kunt hebben en ze kunt vertellen dat zij het moeten melden wanneer ze denken dat je "blind" wordt

neetoch
Berichten: 568
Geregistreerd: 16-06-19

Re: Mijn ode aan Woods...

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 17-11-20 11:07

Ik heb ook hele fijne mensen om mij heen:

Mijn smid en da, die ik na een jaar toch wel een beetje als vrienden reken. Die staan echt altijd weer voor Woods klaar en denken altijd mee.

Mijn instructrice die ik nog maar een paar maanden ken en erbij is geweest met de foto's maken, gewoon om mij te steunen en die mij gister nog belde om te vragen hoe het gaat. Terwijl ze mij eigenlijk nu al weer kwijt is als klant.

Mijn verhuurder is ook al zo'n topper: die vind mij zeer terecht een dom blondje omdat ik dit allemaal heb gedaan en zal blijven doen voor een "bruiklener". Maar hij kwam wel naar buiten na de foto's om te vragen wat de uitslag was en als er 1 is die mij veel heeft gematst en nog steeds doet is hij het wel.

Maar het grote verschil voor de buitenwereld zit hem denk ik wel in het verschil in leeftijd tussen Woods en Chico. Ik probeer ook niet te luisteren ernaar: dat je nog zoveel aan de hand en grond kunt doen, om maar de bespiering op orde te krijgen. Ik heb het laatste half jaar anders ervaren en ik blijf van mening dat dat eeuwige rondje voor niet 1 zo'n gruwelijk groot paard goed is, al helemaal niet met ataxie en er blijft weinig anders over, want ik ben fysiek niet in staat om ook nog eens vele km te gaan maken in een bak bv, ik loop mij heel de dag al de blubber voor de dieren. Trouwens hij verdraagt nu niets op zijn rug, dus een longeersingel voor dubbele lijnen ga ik nu ook niet doen. Hij is wel braaf, maar ik zie de stress bij hem, wat dus verkrampen en op slot slaan met uiteindelijk toch ontploffen in de hand werkt.

Dus ik ben wel ok met het feit dat Woods met pensioen gaat, maar godver hij is mijn laatste paard, dus het niet kunnen rijden is zeker zuur. En jij weet dat ik net als jij mijn hele hebben en houden in de dieren stop, dus het helemaal geen lol meer hebben ( want dat is gewoon wat het rijden voor mij doet, als ik een half uurtje op Woods had rondgehobbeld kon ik de hele wereld weer aan ), daar heb ik het idd zwaar mee.

kally
Berichten: 4815
Geregistreerd: 17-07-04
Woonplaats: Rotterdam

Re: Mijn ode aan Woods...

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-11-20 11:36

Idd zo zonde dat er zoveel paarden problemen hebben en niet gezien of erkend worden..
Zelf ook in het schuitje gezeten na een periode van onverklaarbare dingen en na een dag Utrecht en foto’s ook een paard in de WAO zoals zo mooi gezegd. Zolang hij goed blijft op de wei en nu paddock en stal blijft hij en zien we wel.
Belangrijk is dat als de Osteopaat zegt het is tijd dan is het zover na zoveel behandeling weet zij precies hoe of wat. En het is fijn om iemand te hebben wie weet hoe of wat en hetzelfde als bv de DA.
Heel veel sterkte en hopelijk nog een mooie tijd in rust met Woods gewenst!

Een dag niet gelachen, een dag niet geleefd......


neetoch
Berichten: 568
Geregistreerd: 16-06-19

Re: Mijn ode aan Woods...

Nieuw bericht Geplaatst door de TopicStarter: 18-11-20 11:13

Dank je wel.

Daarstraks de hoefsmid geweest. En gewoon even goed mijn hart kunnen luchten, want zij weet van de hoed en de rand allemaal. Was wel effe lekker eigenlijk.

timokyana

Berichten: 14288
Geregistreerd: 29-05-06
Woonplaats: klein durpke in NL, paardjes in belgenland.

Nieuw bericht Geplaatst: 18-11-20 12:00

Wat een verhaal van jou en je lieve Woods. De liefde voor hem spreekt uit de woorden die je schrijft.
Ik herken je verhaal te veel... maar daar gaat het hier niet om.

Ik wil je een ding meegeven en ik denk eigenlijk dat je dat al heel erg doet. Het mentale stukje niet uitvlakken.. Ik ben bij mijn merrie de grens over gegaan met de knoop doorhakken terwijl ik achteraf nu heel duidelijk zie dat het mentaal echt op was voor haar.
Ze had zoveel stress, chronisch en dit was echt niet zichtbaar voor iedereen. Het zat hem in de kleine dingen, in zichzelf keren, tanden knarsen etc tot auto mutileren aan toe. Helaas is mijn verzoek eerder niet gehoord door de dierenarts maar 3 weken geleden gelukkig wel.

Ik wens jou heel veel sterkte en wijsheid toe en ja het is vreselijk zuur. Maar ik hoop dat je op een dag met een dikke glimlach aan jouw knappe reus kunt terug denken en alles wat je hem bespaart hebt.
Ik hoop dat jullie een manier vinden om nog even van elkaar te genieten zo lang het gaat :(:)

neetoch
Berichten: 568
Geregistreerd: 16-06-19

Nieuw bericht Geplaatst door de TopicStarter: 18-11-20 12:59

Dank je wel timokyana, ook al schiet ik gelijk vol nu je dat zo schrijft.

Want dat is idd iets waar ik ontzettend mee aan het worstelen ben en ik dus ook besloten heb niets meer met hem te gaan doen, ook niet ad hand en/of grond, omdat ik dus ook heb gemerkt dat dit hem stress oplevert.

Maar hij is nog nooit zo gelukkig geweest met zijn huidige maatje (de pony van vriendin van mij, die hier in eerste instantie uit nood bij kwam omdat ik plots geen gezelschap meer had voor hem, maar hier mag blijven omdat die 2 het zo geweldig hebben met elkaar). Zelfs al opmerkingen van vreemden en paardenmensen die hier in de straat wonen over gehad, dat die 2 het zo leuk hebben met elkaar. Woods is ontzettend lief, maar veel paarden waren toch te veel onder de indruk van zijn formaat en die kleine is om de dooie dood nog niet bang.


Afbeelding
Lekkere bietsbakken zijn het.

Afbeelding
Als 2 oude wijven gaan kijken naar de commotie op straat.

Dat ik nog steeds hoop dat hij toch nog een periode lekker samen op de wei kan lopen en genieten van elkaar, zonder idd de stress en dus verslechtering die het toch weer wat gaan doen met hem oplevert, ook als je er niet op klimt. Dan maar rust roest, het is niet anders...

timokyana

Berichten: 14288
Geregistreerd: 29-05-06
Woonplaats: klein durpke in NL, paardjes in belgenland.

Re: Mijn ode aan Woods...

Nieuw bericht Geplaatst: 18-11-20 19:47

Ze zien er zo op je foto beide heel tevreden uit! Je bent een topper dat je hem dit nog gunt.
Lekker genieten van die 2 ouwe wijven ;-)

geerke

Berichten: 31206
Geregistreerd: 06-09-07

Nieuw bericht Geplaatst: 18-11-20 20:42

timokyana schreef:
Wat een verhaal van jou en je lieve Woods. De liefde voor hem spreekt uit de woorden die je schrijft.
Ik herken je verhaal te veel... maar daar gaat het hier niet om.

Ik wil je een ding meegeven en ik denk eigenlijk dat je dat al heel erg doet. Het mentale stukje niet uitvlakken.. Ik ben bij mijn merrie de grens over gegaan met de knoop doorhakken terwijl ik achteraf nu heel duidelijk zie dat het mentaal echt op was voor haar.
Ze had zoveel stress, chronisch en dit was echt niet zichtbaar voor iedereen. Het zat hem in de kleine dingen, in zichzelf keren, tanden knarsen etc tot auto mutileren aan toe. Helaas is mijn verzoek eerder niet gehoord door de dierenarts maar 3 weken geleden gelukkig wel.

Ik wens jou heel veel sterkte en wijsheid toe en ja het is vreselijk zuur. Maar ik hoop dat je op een dag met een dikke glimlach aan jouw knappe reus kunt terug denken en alles wat je hem bespaart hebt.
Ik hoop dat jullie een manier vinden om nog even van elkaar te genieten zo lang het gaat :(:)



Wat mooi hoe je dit schrijft!
Ik zie gewoon blije paarden! Hij is prachtig!

Ik ben niet intelligent genoeg om depressief te zijn.Ik begrijp dat soort problemen niet

Nabster

Berichten: 2213
Geregistreerd: 06-10-16

Nieuw bericht Geplaatst: 18-11-20 21:05

geerke schreef:
Nabster schreef:
Gelag.

Ik wens je veel sterkte, het is jammer als iets wat je zo graag wil, nooit gaat gebeuren.

Ik vind dat een dier wat echt pijn heeft ingeslapen moet worden trouwens. Lief hebben is ook laten gaan.



Je hebt pijn en pijn...laat mij dan ook maar inslapen dan.
Voor een paard wat niets hoeft,zijn eigen tempo kan bepalen is er nog best een leuk leven in het verschiet.
TS heeft kennis genoeg om te weten wanneer het niet meer paardwaardig is.


Dat zeg ik toch niet? Ik geef mijn mening, ik zeg TS niet wat ze moet doen.

En een mens met een paard vergelijken is ook zo wat.
Laatst bijgewerkt door Nabster op 18-11-20 21:09, in het totaal 1 keer bewerkt

De cursus: "omgaan met teleurstelling" is afgelast.

neetoch
Berichten: 568
Geregistreerd: 16-06-19

Nieuw bericht Geplaatst door de TopicStarter: 18-11-20 21:08

Ach Woods is net een kat hoor, hij weet heel goed hoe hij zijn personeel (mij) sturen moet: ze hebben een paar daagjes rijbak arrest (Ik ben gezegend met 2hc gras voor de 2 jongens, maar kleigrond en 8 witte benen ((hoewel die kleine nergens last van heeft)) zit Woods zo onder de mok) en zo kunnen ze uiteindelijk veel langer op de wei lopen. Maar meneer zet zodra hij mij hoort aankomen al een strot op van heb ik jou daar, dus ik zet ze dan toch maar weer in de middag op de wei, die met lekker veel gras, zodat hij nog niet zo ver wegzakt. Maak er echt verwende pestapen van, maar ze zijn zo lief en braaf ze kunnen het hebben, allebei.

neetoch
Berichten: 568
Geregistreerd: 16-06-19

Nieuw bericht Geplaatst door de TopicStarter: 18-11-20 21:24

Nabster schreef:
Gelag.

Ik wens je veel sterkte, het is jammer als iets wat je zo graag wil, nooit gaat gebeuren.

Ik vind dat een dier wat echt pijn heeft ingeslapen moet worden trouwens. Lief hebben is ook laten gaan.


Ik moest eigenlijk nogal grinniken om je taalnazi gedrag, door als eerste 1 woordje te gaan verbeteren op zo'n lang verhaal.

Daar zet je dan ook wel gelijk de toon mee in je bericht en dus reageerde ik niet.

Ik zal de eerste zijn die mijn paard laat inslapen bij echte pijn, ik kan dat helemaal niet aanzien namelijk. Maar ik denk toch echt dat er van echte pijn geen sprake is nu ik zijn 1e week in de WAO en dus niets meer te moeten zo eens bekijk.

En het is wel wat elcamino ook schreef: ik zit er mee in mijn hoofd en ik moet erover beslissen en ook al denk ik ook van mijzelf dat ik meer dan genoeg ervaring en kennis heb, trek ook ik mij dit soort kort door de bocht reacties aan, want dat was hij wel, jouw reactie.

En ik vergelijk ook heel makkelijk mensen met paarden en andere dieren, wij zijn niets meer dan rechtop lopende apen tenslotte. Waar haalt de mens de arrogantie vandaan om zichzelf hoger te stellen? En als je jezelf verdiept in veel ziektes bij paard en mens dan zijn er veel overeenkomsten. Sterker nog humane medicatie wordt regelmatig bij paarden en honden gebruikt.

neetoch
Berichten: 568
Geregistreerd: 16-06-19

Nieuw bericht Geplaatst door de TopicStarter: 18-11-20 22:44

timokyana schreef:
Wat een verhaal van jou en je lieve Woods. De liefde voor hem spreekt uit de woorden die je schrijft.
Ik herken je verhaal te veel... maar daar gaat het hier niet om.

Ik wil je een ding meegeven en ik denk eigenlijk dat je dat al heel erg doet. Het mentale stukje niet uitvlakken.. Ik ben bij mijn merrie de grens over gegaan met de knoop doorhakken terwijl ik achteraf nu heel duidelijk zie dat het mentaal echt op was voor haar.
Ze had zoveel stress, chronisch en dit was echt niet zichtbaar voor iedereen. Het zat hem in de kleine dingen, in zichzelf keren, tanden knarsen etc tot auto mutileren aan toe. Helaas is mijn verzoek eerder niet gehoord door de dierenarts maar 3 weken geleden gelukkig wel.

Ik wens jou heel veel sterkte en wijsheid toe en ja het is vreselijk zuur. Maar ik hoop dat je op een dag met een dikke glimlach aan jouw knappe reus kunt terug denken en alles wat je hem bespaart hebt.
Ik hoop dat jullie een manier vinden om nog even van elkaar te genieten zo lang het gaat :(:)


Ik besef eigenlijk nu pas dat het voor jou dus nog heel vers is allemaal. Ik wil jou ook heel veel sterkte wensen en ik vind het nu helemaal bijzonder van je, dat je de moeite hebt genomen om mij een hart onder de riem te steken.

Sorry voor de 3 berichten onder elkaar, geen idee hoe ik dat samen kan voegen.

Gini
Berichten: 15558
Geregistreerd: 18-10-06
Woonplaats: Belgje

Nieuw bericht Geplaatst: 19-11-20 12:24

neetoch schreef:
Gini schreef:
Heb je een dierenarts waar je een beetje een toekomstplan mee kan uittekenen? Want het is heel wat en ik begrijp maar al te goed dat je het soms allemaal niet meer weet. Als je dan iemand langs je hebt staan die heel rustig en realistisch het pad met je mee af kan wandelen, kan dat toch wel een grote opluchting zijn. Het gevoel van er toch niet helemaal alleen voor te staan.



Ik heb een geweldige da. Geen toekomstplan, want ik ben heel stellig in het nooit meer een zadel er op willen leggen. En het aan de grond trainen zie ik voorlopig ook nog niet zitten om voorgenoemde redenen. Hij zit in de WAO, zoals een onbekende dat zo grappig aan mij verwoorde. Maar als ik aangeef dat het klaar is, dan hoef ik maar te bellen en dan wordt hij ingeslapen. Dat gesprek is idd al gevoerd met mijn da en dat geeft een hoop rust.


Dat is duidelijk en eerlijk! +:)+ Die rust is ook voor jou namelijk heel belangrijk.

Dat het zwaar is om te beseffen dat je niet meer gaat kunnen rijden, is begrijpelijk. Dat is uiteindelijk wel iets waar je vrede mee gaat krijgen, maar wat af en toe in vlagen toch weer verdriet kan oproepen. :knuffel:


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 3 bezoekers