Verlies van een dierbare: ervaringen gezocht

Moderators: Murthul, Polly, Hanmar, Warboel, Shanna, Dani

Antwoord op onderwerpPlaats een reactie
 
 
Stumper_

Berichten: 1226
Geregistreerd: 16-12-04

Verlies van een dierbare: ervaringen gezocht

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 29-11-13 03:26

Ik ben niet heel erg van het plaatsen van dit soort topics, maar het houdt me nu wakker en ik vroeg me af hoe anderen hiermee omgaan. Alvast bedankt voor het lezen. :)

Meer dan 2.5 jaar geleden is mijn vader overleden aan de gevolgen van longkanker. Tijd geleden, zou je denken. Voordat het zo ver was, waren we al 2 jaar op zijn overlijden voorbereid, al was zijn laatste week opeens zeer onverwachts. Ik heb dan ook het gevoel dat ik, omdat het al even geleden is en we ruim de tijd hebben gehad om ons erop voor te bereiden, het een plekje heb kunnen geven.

Toch merk ik nog steeds dat ik regelmatig een terugval heb. Met iets kleins dat me aan hem doet denken, of wanneer het even niet zo lekker loopt in mijn eigen leven, lijkt opeens alles me te veel en heb ik huilbuien en blijft het verlies op de achtergrond aanwezig. Alsof de druppel die mijn spreekwoordelijke emmer zal doen overlopen hetzelfde blijft, maar de emmer gewoon veel meer gevuld is sindsdien.

Natuurlijk merk ik wel iets van verandering in het hele proces: eerst was ik vooral opgelucht dat mijn vader geen pijn meer had, later begon ik zijn aanwezigheid te missen en dat laatste wordt eigenlijk steeds erger. In die 2.5 jaar heb ik zo veel gedaan en hij zal het nooit weten. Ik kan het er nooit met hem over hebben dat ik eindelijk ben gaan hardlopen, zijn hobby, en het niet eens zo slecht doe. Ik kan hem nooit meer om raad vragen, of zeggen dat hij gelijk had met de dingen die hij gezegd heeft. Ik mis zijn grappen. Zijn kalmte en inzicht in alles. Ik was echt een vaderskindje en steeds meer besef ik me dat ik niet alleen mijn vader, maar ook een hele goede vriend ben verloren.

Ik weet dat ik mezelf gelukkig mag prijzen dat we zo'n sterke band hadden en dat er mensen zijn die hun ouders nog eerder of heel plotseling verloren hebben. Mijn broertje was 13 toen mijn vader overleed en voor hem vind ik het allemaal nog veel erger. Still, ik zei dat ik dacht eroverheen te zijn. Toch ben ik inmiddels een 22-jarige die nog regelmatig zit te janken om haar vader. :+ Ik heb ook het gevoel dat ik dat niet aan vrienden uit mag leggen, dat zij ook verwachten dat ik er na zoveel tijd wel een keertje klaar mee ben en het niet meer opspeelt. Ik ben er op een zekere manier wel aan gewend geraakt dat hij er niet meer is, maar ik had niet verwacht dat het gemist af en toe alleen maar erger zou lijken.

Is dit een normale reactie? Zijn er nog meer mensen die als tiener hun ouder of een ander belangrijk persoon verloren hebben? Hoe lang is het geleden en hoe ga je ermee om? Wat merk je er nog van in het dagelijks leven? Merk je ook dat je veel langer door kan gaan als het nodig is, maar uiteindelijk toch instort om iets simpels als het missen van die persoon? (Dat dat net de trigger is.)

En hoe ga je ermee om als je er weer veel last van hebt? Bespreek je dit met vrienden of hou je dit voor jezelf?

Ik ben benieuwd naar jullie reacties. Nogmaals bedankt voor het lezen, ik hoop dat het een enigszins helder verhaal was.

"No one appreciates the very special genius of your conversation as the dog does."
_______ - Christopher Morley


Oreo

Berichten: 2036
Geregistreerd: 26-02-06

Re: Verlies van een dierbare: ervaringen gezocht

Link naar dit bericht Geplaatst: 29-11-13 03:50

Ik herken me wel in wat je schrijft. Ben zelf vorig jaar een goede vriend verloren. Zijn overlijden heeft ook zakelijk mijn hele leven op zijn kop gezet, zowel financieel als ook privé. Het lijkt of ik de ergste klap gehad heb, maar zo ineens steekt al dat verdriet de kop op... Ik mis zijn rust, zijn invloed en zijn kalmte nog iedere dag, meestal met een glimlach, maar af en toe breek je. Ik heb hier een foto van hem staan, daar "praat" ik tegen, zachtjes in mijn hoofd, en af en toe lok ik de huilbuien expres uit door bepaalde liedjes te luisteren en de slideshow die gebruikt is op zijn begrafenis weer terug te kijken. Ik wéét dat ik dan huilen ga, maar soms heb ik daar bewust behoefte aan.... Daarna voel ik me dan meestal beter, het lucht echt op dan. Veel sterkte.

Chocopasta

Berichten: 16216
Geregistreerd: 18-01-03

Re: Verlies van een dierbare: ervaringen gezocht

Link naar dit bericht Geplaatst: 29-11-13 04:00

Ik vind het eng hoeveel overeenkomsten er tussen ons zijn. Mijn vader is oktober 2012 overleden aan longkanker. Is drie jaar ziek geweest. Ik kom ook uit 1991. Heb ook biologie gestudeerd en fotografeer ook. Bizar. Ik herken alles wat je schrijft, zal morgen op mijn laptop even uitgebreid reageren.

Axivoca123

Berichten: 1018
Geregistreerd: 05-09-13
Woonplaats: SXM

Re: Verlies van een dierbare: ervaringen gezocht

Link naar dit bericht Geplaatst: 29-11-13 04:46

Ik weet jammergenoeg niet precies hoe je je voelt.. :/ Heb niet echt een erg belankrijke persoon verloren.. vooral niet als het gaat om een van je ouders. Wel ooit de liefste hond die we ooit gehad hadden.. ik moest ook elke avond voordat ik naar bed ging huilen.. het duurde wel een tijdje voordat ik er mee stopte. En wat betreft de vrienden, lijkt het mij beter als je ze hun het verteld, of ten minste iemand :) Dan weten ze inmiddels een extra ding over je, dan weten zij dat jij er erg moeite mee hebt en je hopelijk troosten, en het is altijd beter om er met iemand over te praten, daar heb je gewoon behoefte aan. ookal lijkt het niet zo..Bovendien zullen ze dan meer respect voor je hebben dat je door deze moeilijke tijden heen gaat, en nog steeds recht op staat. Heb ik uitgevonden met mijn eigen problemen.. het voelt echt meteen beter als je het er met iemand over hebt. Oh, en nooit vergeten; het is nooit een slecht iets om tranen te produceren :) Nooit denken dat het niet mag! het mag altijd! Niemand zal je haten of irritant vinden als je gaat huilen, vooral niet als het om een verloren familie-lid gaat. Laat de tranen er maar uit! Wees trots dat je het heel zielig vind. Snap je wat ik bedoel? Wat je kan doen, is een dagboekje bij houden. Geschreven aan je vader. Met allemaal leuke dingetjes die je gedaan hebt. ook over het hardlopen :) . Hij zal vast trots zijn, ook al lijkt het dat hij er niet meer is. Hij zal er toch altijd zijn. Ook al zie je hem niet. En als je er klaar voor bent, voel je je vanzelf beter. Je lichaam bepaald wanneer de hevige verdriet over is. Dus is helemaal niet erg dat het zo 'lang' duurt. Sterkte ermee!! hoop dat dit je geholpen heeft! :(:) Als je any vragen hebt, mag je altijd om hulp vragen. :)

Spoiler:
Patience is key

lieveli

Berichten: 27696
Geregistreerd: 05-02-08
Woonplaats: Hengelo (nee grapje)

Re: Verlies van een dierbare: ervaringen gezocht

Link naar dit bericht Geplaatst: 29-11-13 08:40


Sanne_com

Berichten: 2377
Geregistreerd: 26-07-10
Woonplaats: Leiden

Re: Verlies van een dierbare: ervaringen gezocht

Link naar dit bericht Geplaatst: 29-11-13 08:55

Ik snap wel helemaal wat je bedoelt, ik ben mijn vader 3,5 jaar geleden ook aan longkanker verloren. Enik herken mezlef ook wel erg in je verhaal. Wij hebben ons ook goed kunnen 'voorbereiden' een half jaar lang.
Naar als nog nu, 3,5 jaar later mis ik hem soms nog steeds. Huilbuienen heb ik niet (maar ik kan mijnemoties niet zo goed laten zien...) maar het opeens verdrietig worden / me afsluiten ken ik wel. Vooral als je dan iemand ziet met zijn vader en dat ze samen dat doen.

Bij mij wordt het wel minder, maar ergens hoeft het van mij ook helemaal niet helemaal weg. Ik zal mijn vader missen en dat zal altijd zo zijn en dat vind ik eigenlijk niet zo heel erg erg ergens...

SA-DYOSHOTS
Paarden en Huisdieren fotografie
Kijk op mijn website voor meer informatie -
http://www.sa-dyoshots.com ~ Facebook

Jolandaa_

Berichten: 6410
Geregistreerd: 08-03-06
Woonplaats: His

Link naar dit bericht Geplaatst: 29-11-13 08:58

Aan rouw zit geen tijd.

Mijn oom is al 4 jaar dood en er zijn dagen dat je hem meer mist als andere dagen. Denk vaak aan wat hij zou doen,en hoe het zou zijn als hij er nog was. Met familie weekend en de komende feestdagen staan we er altijd bij stil.

Mijn tante heeft inmiddels een nieuwe vriend die volledig opgenomen is in onze familie.hij weet de achtergrond en accepteerd dit ook. Mijn oom was mijn echte oom.broer van mijn moeder. Mijn tante is gewoon in de familie gebleven en haar partner noemen wij ook oom. Hij heeft zijn eigen familie, familie van mijn tante maar ook familie van mijn oom.

Vergeten doen we nooit, maar langzaamaan slijt het wel. En bij moeilijke dagen bied het mij steun dat mijn oom bij oma boven is een daar ook niet alleen zal zijn.

pairadice
Berichten: 779
Geregistreerd: 18-09-04

Link naar dit bericht Geplaatst: 29-11-13 09:19

Ik herken je verhaal, maar eigenlijk ook weer helemaal niet. Mijn vader is 15 jaar geleden overleden. Ik was toen op een maand na 19 en mijn broertje was 15. Ik ben al die tijd eigenlijk gewoon doorgegaan, en heb de hele rouwperiode gewoon overgeslagen. Daar kom ik nu dus achter. Ik kom er achter dat ik zelfs de fase van hem daadwerkelijk missen nog niet echt gehad heb. Dat uit zich nu in allerlei andere klachten, en ik zit nu met een posttraumatische stressstoornis. Wat je beschrijft over plotseling instorten om de kleinste dingen herken ik heel goed. Bij mij zijn die triggers veel minder direct gerelateerd aan mijn vader, maar ik weet wel dat daar het probleem zit. En nu ik daar in aan het roeren ben, lijkt het alsof het hele rouwproces ineens in alle hevigheid los komt.

Voor rouw staat geen periode, en 2,5 jaar geleden is nog heel erg kort. Het is niet meer dan normaal dat het je af en toe nog te veel wordt. Het is gewoon ontzettend heftig wat je hebt meegemaakt, en ook nog op een moment dat je net op eigen benen leert te staan in het leven. En hoe moeilijk het ook is, als je daar de behoefte toe voelt deel het vooral met vrienden. Echte vrienden zijn bereid te luisteren. Misschien moet je eens het boekje 'Mijn troostende ik' van Riet Fiddelaers lezen. Dat gaat over rouwprocessen bij tieners en jong volwassenen. Voor mij wel echt een eye-opener. Ik begon ineens mijn eigen reacties en gevoelens veel beter te begrijpen.

Veel sterkte!

"Don't you know there ain't no devil? It's just God when he's drunk."

Menino

Berichten: 10118
Geregistreerd: 07-06-03
Woonplaats: ergens in Nederland

Link naar dit bericht Geplaatst: 29-11-13 12:29

:(:) ... Mijn stiefvader is 2 jaar geleden plotselimg overleden, en hoewel ik niet zo'n band met hem had als je met je biologische ouders hebt.... Is hij toch het grootste gedeelte van mijn leven aanwezig geweest en altijd wel een 'stabiele' factor in ons gezin. Vooral de laatste jaren had ik wel een goede band met hem opgebouwd omdat hij buiten m'n stiefvader ook het grootste gedeelte van de dag mijn 'baas' en 'collega' was.
Hij is super plotseling aan een hart-aanval overleden en de omstandigheden waren voor mij vrij traumatisch te noemen ( ik was net een dag in Australië, waar ik heel veilig met een groepje ( onbekendenweliswaar) heen was gegaan. En ineens moest ik als 19-jarige allerlei zaken regelen met verzekeringen en dingen waar ik het bestaan uberhaupt niet vanaf wist. En dan hebben we het nog niet over de vlucht van 25 uur, met 2x overstappen terug naar huis terwijl ik nog nooit in mijn eentje had gevlogen .. )

Ik denk eigenlijk dat een lang ziektebed mss wel traumatischer is, omdat je de hele periode van ziekte ( wat niet echt de meeste fijne en onbezorgde tijd ooit is geweest wsl) ook meeneemt en daar ook nog regelmatig aan herinnerd zult worden. In mijn geval was het een hele grote klap , en het duurde ook lang voordat ik het realiseerde... Maar ik weet dat 'ie niet geleden heeft ( hij is in zijn slaap overleden ), en dat is wel een hele geruststelling. Ik heb me nooit 'hoeven' voorbereiden, en moeten leven met het idee dat al onze momenten de laatste hadden kunnen zijn omdat ik hem langzaam weg zag zakken zegmaar. Dat lijkt me ook juist heel pijnlijk en naar.. En ik ben eerlijk gezegd blij dat dat ons gezin bespaard is gebleven :o

Het is nu 2 jaar na dato, en sommige ( meer praktische ook) gevolgen worden nu pas zichtbaar. Dat doet wel pijn, en het voelt soms ook oneerlijk. Maar er is niet zoveel aan te veranderen. En dat geldt ook voor hoe je je erover voelt. Ik denk dat iedereen het wel herkent dat alles 2 ajar echt niet ineens weer koek en ei is. Ik word soms nog steeds misselijk als ik een vliegtuig zie, of als ik op schiphol ben, en een tv-programma als hello-goodbye kan ik simpelweg niet meer kijken Omdat de hele situatie zich dan weer urenlang in mijn hoofd afspeelt. Of als er ineens weer een brief voor hem is.. Of als de overlijdensakte ineens ergens opduikt..
Ik herken het heel erg, dat ik het idee heb dat niemand het echt snapt wat er toen gebeurd is.. En wat er zich toen heeft afgespeeld, omdat ik echt even een moment 'alleen op de wereld' was. Zelfs nu ik dit schrijf vind ik het wel weer lastig. Maar 2 jaar is echt niet zolang als het lijkt, en je hoeft je echt totaal geen aansteller daarover te voelen :(:) ... Je gevoelens zijn er zoals ze er zijn, en dat moet je nooit baggataliseren, Want dan nestelt het zich ergens in je onderbewuste om later de klappen uit te delen.
Ik merk ik dat het nu wel minder wordt... Dat de film zich steeds minder vaak afspeelt .. Maar soms voelt het allemaal nog vreselijk oneerlijk. En open wonden zullen ook altijd littekens worden en blijven... Het zijn ervaringen die je altijd mee blijft dragen. Maar er komt een moment dat je je littekens kun accepteren en je je er naar kunt kijken zonder je er aan te storen.
take care meid! en houd alsjeblieft niet vast aan het idee dat er een tijd staat voor wanneer je hierover heen moet zijn... Dat verschilt echt voor iedereen... En 2 jaar is echt niet zo lang als het klinkt :(:) Ik denk dat iedereen die iets vergelijkbaars heeft mee gemaakt dat kan beamen.

magda_90
Berichten: 29161
Geregistreerd: 24-09-06
Woonplaats: Leeuwarden

Re: Verlies van een dierbare: ervaringen gezocht

Link naar dit bericht Geplaatst: 29-11-13 12:40

Aan rouw zit inderdaad geen tijd. Mijn vader is in december 2012 ziek geworden, in januari 2013 is de diagnose longkanker in een te laat stadium gediagnosticeerd en in maart 2013 overleed hij aan de gevolgen hiervan. In deze periode is hij drie maal per ambulance thuis opgehaald vanwege 3 longbloedingen en 2 longontstekingen. Voordat de diagnose überhaupt uitgesproken was, moesten we al afscheid nemen. Dit heeft mij ontzettend kwaad gemaakt.

De eerste maanden heb ik daardoor geleefd in en roes en nu, een half jaar later begint het besef te komen en de rust van acceptatie. Hij is er niet meer. En man, wat doet dit een pijn en wat een gemis.

Omdat ik een binnenvetter ben, ben ik helaas kortgeleden lichamelijk en geestelijk ingestort. Ik dacht, als ik er niet aan denk, is het er ook niet. Niet een handig advies. :n Hiervoor ben ik dus naar medisch maatschappelijk werk geweest die werkzaam is vanuit het betreffende ziekenhuis. En wat heeft mij dat goed gedaan. Praten heeft geholpen, praten en het sporten weer oppakken. Hierdoor ben ik nu weer in een positieve spiraal terecht gekomen en hoewel dit proces heel langdurig is en iedere twee stappen vooruit gepaard gaat met een stap achteruit, helpt dit voor mij wel. Voor het eerst sinds een lange tijd heb ik nu weer twee goede dagen achterelkaar en kan ik oprecht zeggen dat het goed gaat met mij (vandaag en gisteren dan :) ).

Wellicht kun jij bijvoorbeeld ook contact opnemen met een (medisch) maatschappelijke werker?


De sleutel tot de waarheid is voortdurend vragen stellen, want twijfel leidt tot vragen en vragen leiden ons tot de waarheid.

jenne

Berichten: 2110
Geregistreerd: 29-01-06
Woonplaats: Emmeloord

Re: Verlies van een dierbare: ervaringen gezocht

Link naar dit bericht Geplaatst: 29-11-13 12:51

Ik herken me ook heel erg in wat je schrijft.

Mijn vader is ook 2 jaar geleden overleden.
Met vrienden praat ik er eigenlijk nooit meer over, ze hebben geen idee hoe het is.
Gelukkig kan ik het er met mijn man wel goed overhebben, hij zit precies in het zelfde schuitje aangezien zijn vader een maand voor die van mij overleed.
Hoewel we dubbel verdriet hebben weten we heel goed wat de ander doormaakt.

Hier zijn het ook vaak de kleine dingen die een huilbui veroorzaken.
Iets simpels als mosselen in de aanbieding zien. Mijn vader was gek op mosselen en ik belde dan altijd even om het te zeggen.
En idd de dingen die je graag nog wilt zeggen, vragen of samen doen blijven moeilijk vind ik.

De meeste dagen gaan goed, maar zo nu en dan heb ik ook wel een terugval.
Weet niet of dat ooit zal veranderen.

Stumper_

Berichten: 1226
Geregistreerd: 16-12-04

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 30-11-13 00:09

Bedankt voor jullie reacties! Ook via pb. Het doet me erg goed om herkenning in jullie berichten te lezen, alsof er een soort last van mijn schouders af valt. Dat voor rouw geen tijd staat heb ik vaker gehoord, maar ik vind het moeilijk om dat daadwerkelijk aan te nemen. Ik blijf het gevoel hebben dat ik me aanstel, dus het is fijn om bevestiging van de andere kant te horen. :)

Wat betreft vrienden, ze weten allemaal wel wat er gebeurd is en met een deel praat ik er ook wel af en toe over. Ik noem hem ook gewoon in gesprekken als iets in me opkomt wat hij altijd zei/deed bijvoorbeeld. Ze zeggen ook totaal niet dat ik er maar eens klaar mee moet zijn. Het is meer dat ik vind dat ik ze eigenlijk niet meer met mijn verdriet moet lastig vallen, omdat het gros toch niet echt weet wat te doen, of juist hun eigen verdriet over een soortgelijke situatie hoog heeft zitten. De meesten heb ik vooral gedurende het proces goed op de hoogte gehouden en ook goede gesprekken mee gehouden.

@Oreo: ik snap wat je bedoelt met er soms bewust behoefte aan hebben om even te huilen. Dat doe ik dan inderdaad ook door liedjes van de begrafenis op te zetten en dergelijke. Jij ook veel sterkte.

@Natasja91: Ik ben benieuwd naar je uitgebreidere reactie.

@Axivoca123: Het is ook moeilijk om je hond te verliezen. Dat mensen meer respect voor je hebben als ze weten wat je hebt meegemaakt merk ik soms wel. Het overlijden van mijn vader was niet alles wat er die periode plaats heeft gevonden en toen ik laatst aan iemand die nog van niks wist het complete verhaal vertelde, was ze stomverbaasd dat ik überhaupt nog lachend voor haar stond. Dat soort momenten doen me dan wel goed, maar ik wil juist gezien worden als die sterke persoon, snap je? Niet degene die nog regelmatig in huilen uitbarst. Ik weet ook wel dat hij trots op me zou zijn, maar het is meer dat ik het met periodes zo oneerlijk vind.

Lieveli, bedankt voor het delen van de link. Destijds heb ik een groot deel van dat topic doorgelezen. Was fijn om daar bekende dingen te lezen, aan de andere kant focuste het toen voor mijn gevoel te veel op de periode voor het verliezen of de negatieve nasleep ervan, en te weinig op huidige gevolgen of omgang. Of hoe mensen ermee omgaan. Toch blijft het wel fijn om terug te lezen.

Sanne_com, fijn dat je jezelf erin herkent. Natuurlijk hoeft het missen nooit weg te gaan, missen betekent inderdaad ook juist dat hij het waard is om gemist te worden. Maar de intensiteit ervan die soms te veel wordt, dat stoort me.

Jolandaa, dat merk ik inderdaad ook, juist op feestdagen en verjaardagen merk je het extra op omdat je met familie bij elkaar bent. Fijn dat jullie er als familie zo goed mee omgaan.

pairadice, bedankt voor het delen van je verhaal. Goed dat je er nu mee bezig bent, beter laat dan nooit. Af en toe heb ik ook het gevoel dat ik eens met iemand moet gaan praten, maar daarna heb ik weer het gevoel dat ik het zelf wel kan verwerken en verdwijnt het idee naar de achtergrond. Je reactie doet me goed, ik zal het boek dat je aanraadt eens opzoeken.

Menino, jij moet absoluut ook een traumatische periode gehad hebben zeg! Voor plotseling overlijden of de tijd hebben tot voorbereiding, voor beide is inderdaad iets te zeggen. De ziekteperiode was lastig, de onzekerheid wanneer hij nou zou overlijden (hij ligt weer in het ziekenhuis, is het dit keer echt het einde, of moet ik toch maar gewoon mijn practica proberen te blijven volgen?) en zijn achteruitgang was erg moeilijk om mee te maken. Aan de andere kant, ik heb erbij kunnen zijn en zijn ziekte heeft me wel doen realiseren hoe belangrijk familie is. Daarbij vind ik het wel fijn om nog dingen gevraagd te kunnen hebben, al kom je altijd tijd tekort natuurlijk...
Bedankt voor je bemoedigende woorden. :)

Magda, veel sterkte. De fases die je beschrijft kan ik goed herkennen. In het begin was er bij mij ook vooral rust en acceptatie, het was goed zo, het was klaar zo. Later begon ik me weer de gezonde man te herinneren die ik nu ook enorm mis.
Wat fijn om te horen dat je nu oprecht kan zeggen dat het goed met je gaat. Ik heb tijdens zijn ziekte wel gepraat met medewerkers van het Toon Hermans huis (als dat je iets zegt? Een plek om heen te gaan voor iedereen met (familie met) kanker). Het hielp wel iets, maar toch mee gestopt uiteindelijk. Nu ik je bericht zo lees, is het misschien verstandig om toch een keer met iemand te gaan praten. Probleem is dat als ik dan naar zo'n gesprek ga, er eigenlijk niks aan de hand is en ik het stom vind om het daar weer voor op te rakelen. :+

jenne, fijn dat je ook herkenning vindt en dat je het er met je man goed over kan hebben. Een vriend van mij is ook zijn vader verloren en soms helpt het wel dat hij weet hoe ik me voel. Wat een timing dat julie vaders een maand na elkaar overleden, dat moet vast een turbulente periode geweest zijn.

Sorry voor dit lange bericht, mijn reacties werden iets langer dan ingeschat. :+

"No one appreciates the very special genius of your conversation as the dog does."
_______ - Christopher Morley

Iris92

Berichten: 2019
Geregistreerd: 17-12-06
Woonplaats: Sleeuwijk

Link naar dit bericht Geplaatst: 30-11-13 08:51

Ik zelf ben me vader (47) 30 mei 2012 verloren aan de gevolgen van een hartaanval, hij was opweg naar zijn werk rond de klok van 04.00. Toen hij plotseling thuis kwam om 04.15 omdat hij wat ' vergeten ' was ( iets wat we tot de dag van vandaag nog niet gevonden hebben. ) Hij stormde de trap op met flink kabaal.. Ik hoorde mijn moeder zeggen, doe eens rustig, ga eens zitten, doe eens rustig en in een keer riep ze kei hard zijn naam! Ik vloog mijn bed uit, ik voelde dit was foute boel, voor me neus viel me vader op de grond.. Mijn vader was een grote man, maar lag nu half in de deuropening veel ruimte was er niet, ik en me moeder gingen reanimeren, mijn zusje belde 112. Ik voelde al dat dit te laat was...

Die minuten, die als uren voelde... Nee die staat op mijn netvlies gebrand.. Elke keer weer als ik naar bovenloop zie ik het weer voor me, vooral als ik alleen thuis ben. Ik was toen 20 en mijn zusje was 17.

Ik merk aan mezelf dat ik er ook nogsteeds niet overheen ben. Ik mis hem in kleine dingen, maar ook in de grote. Ik en mn vriend hebben namelijk een huisje gekocht en gaan van de zomer trouwen, ik ben super blij, maar het is zo dubbel, want het beeld dat je vader erbij is en je begeleid in de aankoop van je huisje. Je weggeeft bij je huwelijk, is voorbij....

Stiekem heb ik wel het gevoel dat die me nog helpt in mijn keuze, met bijvoorbeeld de keuze van me huis, trouwen en de aankoop van een paard, het gaat zo goed met dit paardje, alsof het zo moest zijn na alle ellende van dien. Ik weet zeker dat hij trots op me is.

Ik heb regelmatig huilbuien, heel regelmatig. Ik merk dat ik sinds ik mijn vader verloren ben elke druppel een druppel teveel is. Of er nou een potje nagelak omvalt of ik heb ruzie met mn vriend... Ook kom ik regelmatig de vrachtwagen waar mijn vader mee rijd tegen, elke keer weer dat gevoel van Hee! Papa komt eraan en gewoon verwachten dat die dan ongeveer tegelijk met mij thuis komt. Elke keer als ik langs de begraafplaats rijd, word ik naar van binnen... Daar ligt mijn vader dan, veel te vroeg...

Heel gek vlakvoor mijn vader overleed werd onze band sterker, we gingen meer praten en het was nog leuker! Die gedachte maakt me weleens gek, alsof het een voorteken was.


Al met al wil ik je zeggen dat je vaste periode hebt dat je het verwerkt moet hebben. Sommige leven zo verder, maar bedenk je wel dat het ook de buitenkant kan zijn. Ik probeer me ook sterk te houden tegenover andere mensen. Maar soms breek ik ook, meestal bij mijn vriend. Ik probeer me voor mn moeder sterk te houden, die heeft al genoeg aan haar hoofd. Bij me oma kan ik ook goed breken, gewoon omdat het vertrouwd is. Ik heb geleerd bij het overlijden van mn opa om te proberen er gewoon over te praten en hem regelmatig erbij te betrekken. Dit werkt bij het verlies van mijn vader erg goed.


Je hoeft je nergens voor te schamen, mensen begrijpen het echt wel. Alhoewel het voor hun AL 2 jaar geleden is maar voor jou PAS 2 jaar..

Meid, ik wil je ontzettend veel sterkte wensen alsnog. En praat erover, schrijf het van je af.. Het is niet niets! dat moet je niet vergeten. Je vader is een stukje van jou. En ik weet zeker dat die van je houd, ik hoop dat dat je kracht geeft.

Als er iets is mag je me altijd een pb sturen.

Sorry voor het lange en misschien onduidelijke warrige verhaal..

Nickytje

Berichten: 4032
Geregistreerd: 19-05-06
Woonplaats: Tielen

Link naar dit bericht Geplaatst: 02-12-13 10:08

Ik was 23 jaar toen mijn moeder overleed aan kanker. Dus wel ietsje ouder als jij was,
maar op zich geeft dat niet zoveel verschil denk ik.

Ik herken inderdaad veel van wat je schrijft. In de beginperiode had ik er ook een gevoel
van rust bij, het was goed zo en ze had geen pijn meer. Daarna miste ik inderdaad gewoon
de gezonde mama. Ik had ook zo'n ontzettend goede band met haar.

Tijdens haar afscheidsdienst is er een cd gemaakt waar alle audio opstaat, dus de teksten
en de liedjes die werden afgespeeld. Ik denk dat ik een jaar heb gewacht, maar ik heb hem toch
weer terug beluisterd. Heel bewust, om alle mooie dingen nog een keer terug te horen die er
toen zijn gezegd. Het was moeilijk, maar op de één of andere manier had ik er toch behoefte aan.
Ik had toen ook zo'n periode dat ik wel vaker huilbuien had en het ontzettend moeilijk had.

Ondertussen is het 5,5 jaar geleden en ik voel me wel veel beter. Natuurlijk mis ik mama nog,
nog elke dag. Maar het gevoel van vrede en acceptatie is er ook terug. Ik luister nu 'haar' liedjes
met een glimlach op mijn gezicht. Als ik er behoefte aan heb, praat ik ook over mama. Soms over haar
dood, soms over hoe ze was in het leven.

Ik wens je heel veel sterkte met alles hoor. Verdriet slijt wel, maar het heeft echt zijn tijd nodig,
en daar staat geen vaste periode op. Het gemis blijft, maar voor mij heeft het een iets meer positievere vorm gekregen (klinkt raar, maar ik kan het niet anders uitleggen :) )

I used to have Mad Cow's disease, but I'm alright Nooooooooow...

Prins Rovare

F_Orumster

Berichten: 13924
Geregistreerd: 17-12-03
Woonplaats: Waar een mig een mug is, deze mug geen mug is maar een vlieg en de echte mug een neef is

Link naar dit bericht Geplaatst: 02-12-13 10:13

Stumper_ schreef:
Meer dan 2.5 jaar geleden is mijn vader overleden aan de gevolgen van longkanker. Tijd geleden, zou je denken.

Nou nee, dit beschouw ik als ''net gebeurd''.

Veel sterkte. Mijn moeder is nu 14 jaar geleden overleden (ik was net 16) en heb nog steeds confronterende momenten.

kiki1976

Berichten: 10497
Geregistreerd: 17-04-10
Woonplaats: Kop van Noord Holland

Link naar dit bericht Geplaatst: 02-12-13 10:28

Ik herken best wel veel in wat je zegt.
Mijn moeder had borstkanker en was al een jaar met chemo bezig toen mijn vader plotseling overleed aan de gevolgen van hartfalen.
Eerst ben ik een tijdje boos op hem geweest, klinkt misschien raar. Maar voor mijn gevoel deed mijn moeder er alles eraan om de kanker te overleven en hij piept er ff tussen uit.

Ook heb ik heel veel moeite met het laatste telefoon gesprek die we gehad hebben de dag ervoor, voor mijn gevoel heb ik heel rot tegen hem gedaan. Wat in ieders ander ogen helemaal niet zo geweest is (ook niet van moeder want die was erbij).Maar hij nam de telefoon op toen ik belde naar m'n moeder.
Het gesprek:
Hij neemt op
Ik: moet jij niet werken
Hij nee heb een ouwe banketstaaf dag vandaag
Ik: tja dat heb je al de jaren gaan tellen (lees hij was 57)
Hij lag helemaal in een deuk, en zei hier heb je je moeder
Dat was ons laatste gesprek, en dan word je de andere dag gebeld dat hij er niet meer is.

Ik mis heel erg de dingen die ik kon bespreken met hem, ik kon altijd heel goed hem praten als was het midden in de nacht.
Maar ook de dingen ronde zijn kleinkinderen waar hij oh zo trots op was.
Vaak dingen van ohhh dat had hij moeten zien of weten. Hem ff wat vragen.....
Hem zien genieten van de dingen in het leven......

Sammie

Berichten: 71641
Geregistreerd: 04-06-03

Link naar dit bericht Geplaatst: 02-12-13 10:33

Ja dit is normaal en ‘mag’ gewoon hoor. Dat het twee jaar geleden is betekent niet dat je het een plekje geeft en het vervolgens constateert als feit, zonder daar gevoelens bij te hebben. Ik heb toevallig vannacht nog een uitgebreide droom gehad over het huis van m’n opa. En die is alweer ruim tien jaar overleden. Dat was een oude man.

Jouw vader was jong en ondanks dat je er ‘naar toe hebt geleefd’, heb je nu een fase in je leven waarin je hem ontzettend zal missen. En zo zullen er straks meer momenten zijn. Denk met verdriet aan hem terug, maar ook met plezier. Met een lach en met een traan.

- Offline -

maikeltje

Berichten: 7246
Geregistreerd: 24-08-06

Link naar dit bericht Geplaatst: 02-12-13 11:06

Ik herken heel veel in je verhaal. Mijn moeder is in april 2013 overleden en mijn vader aan de gevolgen van longkanker in april van dit jaar. Mijn moeder is destijds in het ziekenhuis overleden en dat was nogal traumatisch voor ons allemaal dus mijn vader wilde niet naar het ziekenhuis. Ik heb de laatste maanden samen met mijn broer en hulp van thuiszorg hem verzorgd. Een hele heftige maar vooral mooie periode. Ook ik was een vaderskindje en het was heel moeilijk om hem te zien veranderen van een sterke, dominante persoonlijkheid in een afhankelijk mens. Dat vond ik voor hem nog het moeilijkste. Maar hij heeft in die periode zoveel waardering uitgesproken voor onze inzet en toewijding en het waren gewoon hele bijzondere maanden die ik nooit had willen missen. Maar het was ook moeilijk want hij vertrouwde volledig op mijn oordeel als het ging om behandelingen en medicijnen.

Ik belde mijn vader, zeker nadat mijn moeder was weggevallen, iedere dag. Om hem iets te vertellen over de kinderen of gewoon een praatje. Hij kwam gemiddeld twee keer per week eten en op vrijdag kookte hij en kwamen wij bij hem eten. Hij is zo ontzettend sterk geweest, ook tijdens de chemo's. Nooit geklaagd.

Ik vind het zo oneerlijk, hij had al zijn controles gehad in 2011. Bij de cardioloog was alles goed en bij de longarts ook. Ik weet nog dat hij blij kwam vertellen dat ie er weer een jaar tegenaan kon, longfoto was uitstekend. Hij was al zijn hele leven onder controle bij de longarts vanwege astma en copd.

Kort na de laatste controle bij de longarts begon hij bloed op te hoesten, niet veel maar het was er wel.
Huisarts dacht misschien een gesprongen adertje en het ging ook weer over. Tijdje later kwam het weer terug. Huisarts heeft hem doorverwezen naar zijn longarts en toen ging het snel. Foto bleek niet goed en paar weken later hadden we uitsluitsel. Longkanker met uitzaaiingen naar de lever en lymfen. Conclusie: niets aan te doen behalve eventueel vertragen met chemo.
Dat wilde hij in eerste instantie niet maar zou hij niets doen dan had ie Max nog een half jaar.
Toch maar het chemotraject in gegaan en daar is ie glorieus doorheen gerold. Helaas begon zijn lever enorm te groeien door de tumoren en die lever is hem uiteindelijk fataal geworden.

Ik mis hem iedere dag want, zoals jij ook schrijft, er gebeurt vanalles in mij leven waar ik hem even voor wil bellen of spreken. Gewoon even zijn mening horen, hem langs de kant zien staan kijken bij een dressuurwedstrijd van mijn dochtertje. Of mijn zoon overhoren voor een proefwerk.
Hij was zo in ons leven verweven dat er een enorme leegte is die ik iedere dag nog voel.

Ik ben heel dankbaar voor de manier waarop ik afscheid heb kunnen nemen door hem tot zijn dood te verzorgen, maar dat had pas over een jaar of tien gemoeten. Hij genoot zo van het leven! Had eindelijk tijd voor zichzelf nadat hij jaren voor mijn moeder had gezorgd. Het is zo oneerlijk allemaal. Hij was zo trots ook op zijn kleinkinderen en nam ze overal mee naartoe.

Nee, ik denk dat ik er nooit aan ga wennen.

[RIJ-ITP] Lynn met haar C pony Nikita op de Brabantse Kampioenschappen
Continuing doing what you always did while expecting another result is a definition of insanity
viewtopic.php?f=147&t=1575998

Adin

Berichten: 2387
Geregistreerd: 07-08-05
Woonplaats: Vlakbij Leeuwarden

Re: Verlies van een dierbare: ervaringen gezocht

Link naar dit bericht Geplaatst: 02-12-13 12:32

mijn moeder is inmiddels 9 jaar geleden overleden en zelfs ik heb dat soort momenten nog wel.
Het is toch heel normaal? het is wel een van je ouders die je missen moet.
Het wordt heus wel langzaamaan minder maar bij jou is het nog veel recenter. Neem je tijd.

♥ Joey ♥ onbekend x onbekend
Mama van Sylvan 11-06-2011 en Aylinn 17-04-2014

Peuk

Berichten: 5462
Geregistreerd: 29-10-06

Link naar dit bericht Geplaatst: 02-12-13 21:59

Ja ik herken dit wel. Mijn moeder is nu ongeveer 4,5 jaar geleden overleden, en ik heb nog steeds momenten dat ik even niet meer weet wat ik met mijn emoties aan moet. Ik heb verschillende periodes meegemaakt. Lange tijd heb ik niet beseft dat mijn moeder er echt niet meer was. Toen ik eenmaal ging beseffen dat ze echt niet meer terug zou komen ben ik in een zwart gat beland. Ik was toen 15/16 en totaal ontspoord. Ik was elke dag stoned en ieder weekend dronken. Alles voor afleiding. Niemand had door wat er aan de hand was en ik voelde me ontzettend in de steek gelaten en alleen. Hierdoor ook een opleiding verprutst. Gelukkig hadden ze op school toen wel door dat het niet goed ging en zo ben ik uiteindelijk bij een psycholoog terecht gekomen. Nu moet ik zeggen dat dat niet veel geholpen heeft hoor. Het was vooral de tijd die er overheen ging. Het kost gewoon tijd om het te verwerken. En helemaal verwerken zul je het nooit. Ik heb ook periodes gehad dat ik me er helemaal bij neer legde en opgelucht was dat mijn moeders strijd tegen kanker er op zat. Maar ook periodes vol frustratie en eenzaamheid. Denk dat dat altijd wel zal blijven. Het kan zomaar omslaan, dat is het nare. Ik zit nu in een periode dat ik er veel moeite mee heb, maar over een paar maanden is dat misschien wel weer anders. Ik hoop dat je door de verhalen in dit topic beseft dat het verwerken van het overlijden van een dierbare voor iedereen anders is en dat dat je nooit voor je gevoelens hoeft te schamen!

Each day's a gift, not a given right

_Lorette_

Berichten: 7529
Geregistreerd: 27-09-04
Woonplaats: Omgeving Zwolle

Link naar dit bericht Geplaatst: 02-12-13 22:05

Ik kan je helaas niet echt geruststellen. Over goed anderhalve maand is het voor mij 5 jaar geleden dat ik mijn vader verloor en ik voel me nog niets anders dan jij. Ik mag blij zijn dat mijn vader nooit ziek is geweest, maar wij hebben ons geen moment voor kunnen bereiden op zijn dood, laat staan afscheid nemen of een laatste woord kunnen wisselen. Het was moeilijk om het te geloven. Ik dacht echt heeeeel lang dat hij nog thuiskwam en ik dekte de tafel nog steeds voor vier personen. Hij was wel vaker laat thuis van zijn werk, dus het was niet heel pijnlijk om de lege plek te zien, maar wel om er helemaal geen bord neer te zetten.

ikkuhh90
Berichten: 152
Geregistreerd: 01-06-10

Link naar dit bericht Geplaatst: 04-12-13 13:07

Wat jij schrijft herken is ook behoorlijk. Mijn broer is nu ongeveer 8 jaar geleden overleden en soms heb ik het hier ook nog erg moeilijk mee. Toen hij ziek was en overleed heb ik alles ook onbewust weggestopt en me gefocusd op allerlei andere dingen. Achteraf vind ik dat soms ook best raar, want toen was ik niet heel erg verdrietig. Vorig jaar en nu heb ik ook periodes dat ik verdrietig ben en soms huilbuien heb. Idd er hoeft soms maar weinig te gebeuren en ' mijn emmer loopt over'
Ik vind het meestal ook moeilijk om het hierover te hebben met vriendinnen. Ik heb toch het idee dat ze het ergens wel begrijpen, maar ik denk dat je sommige dingen toch past echt kan begrijpen als je het helaas zelf heb meegemaakt.

biancatjuh27

Berichten: 230
Geregistreerd: 18-10-12

Re: Verlies van een dierbare: ervaringen gezocht

Link naar dit bericht Geplaatst: 04-12-13 13:25

Ook ik weet hoe het voelt, bij mij is het inmiddels 12,5 jaar geleden dat mijn vader overleed aan de gevolgen van slokdarmkanker. Ik was toen op 2 weken na 16. In mijn ogen is 2 jaar ook nog maar kort.
Zelf begon ik pas na ongeveer 2 jaar met rouwen, eerder had ik er geen tijd voor vond ik zelf.
Maar ook na deze 12 jaar zit nog steeds af te toe te huilen om mijn vader. Dus dat is echt niet raar.

Truf

Berichten: 2214
Geregistreerd: 20-08-02
Woonplaats: *Wieringerwerf*

Re: Verlies van een dierbare: ervaringen gezocht

Link naar dit bericht Geplaatst: 04-12-13 21:34

Deze zomer is mijn vader overleden aan een hartaanval (ik heb gereanimeerd en mn moeder, zus en haar vriend waren er bij, even later was ook onze buurvrouw er bij). De eerste week heb ik vooral alleen flashbacks gehad van de hele situatie, de hartaanval en het reanimeren, maar de 2e week ben ik echt bewust er mee bezig geweest in een poging om het te verwerken.
Het reanimeren heb k heel redelijk verwerkt, heb vorige week BHV cursus met AED gedaan, maar helemaal geen last gehad van wat er deze zomer gebeurt is. Het verlies van mijn vader dringt nog steeds niet door, ik denk dat het nog wel even gaat duren.

Daarbij is ongeveer 2 maanden daarna mijn tante overleden, met wie ik een goede band had. Ze had longkanker en we wisten al ruim 1,5 jaar dat ze niet beter zou worden. Dit heb ik heel anders beleefd dan het overlijden van mijn vader en besef me veel beter dat ze er niet meer is, wat me dan ook echt pijn doet.

Hier blijkt wel weer dat rouw geen tijd kent en iedereen het op zijn/haar eigen manier verwerkt, iedereen veel sterkte met jullie verlies Y;(

[LN] Whatpulse 3! Typen met een strategie

Dr. Robert Romano (ER): ...And if wishes were horses, we'd be knee-deep in crap.


Antwoord op onderwerpPlaats een reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: _kimm, _lavender, anne182, bamisalami, Cemlys, crystal, faunty, FloorM_, Gigixponys, Gimme_Joy, Jolynne, kelly89, lilopippa, LinsxDot, Lisa_western, merijn06, MissNibbit, Myrthe64, Shari_Becker, tennan, verootjoo, xBeauuu, xSuuzerd, xxxIlona en 166 bezoekers