Verliefd, maar bang voor relatie

Moderators: ynskek, Dani, Mondy, Polly, Ladybird, Hanmar, Princesj, Shanna, EvelijnS

Antwoord op onderwerpPlaats een reactie
 
 
ElinaSK

Berichten: 1856
Geregistreerd: 07-07-10

Verliefd, maar bang voor relatie

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 24-08-12 10:31

hoi bokkers,

pff ik moet echt even mijn hart luchten vroeger heb ik best wat meegemaakt het begon toen ik in klas 2 van de middelbare school zat. Dat is inmiddels een kleine 5 jaar geleden, ik werd gepest omdat ik in hun ogen verliefd op een leraar was. Het ging van roepen in de gang tot dingen schrijven op het bord naar internetpesten. Ik kon hier niet goed mee omgaan en heb altijd de schuld op mezelf afgeschoven, mede hierdoor ben ik heel erg in mezelf geworden waardoor het eigenlijk nog erger werd. Ondertussen werd ik steeds stiller maar kreeg aandacht voor een jongen we hebben een paar keer afgesproken toen ik was nog jong wist ik veel wat het allemaal inhieldt. Op een gegeven moment zomaar vanuit het niets ging hij me negeren tegen me liegen en me ontwijken. Ik was kapot omdat ik dacht dat ik iemand had gevonden die ik kon vertrouwen. Het laatste schooljaar daar heb ik als ik nu terugkijk mezelf steeds verder weg zien kwijnen, mijn vertrouwen was een stuk minder geworden.

Ik ging over naar een andere school voor mijn laatste twee jaar ik dacht opnieuw te kunnen beginnen en had veel zin in het nieuwe schooljaar. Ik had echter nog steeds niet kunnen verwerken wat er allemaal gebeurd was op mijn vorige school. Ik werd nu niet meer gepest, maar kwam langzaamaan in een negatieve spiraal terecht. Ik moest steeds terugdenken aan al de dingen die ze tegen me gezegd hadden en ik maakte mezelf eigenlijk gewoon slachtoffer. Ik had het heel erg zwaar op school ik kon amper meekomen met de rest en moest elke avond opnieuw knokken om mijn huiswerk af te maken. Wat ik zelf niet zag is dat ik steeds verder terug zakte. Ik stopte zo ongeveer met eten en ging me steeds slechter voelen. Ik werd elke ochtend trillend van de zenuwen en kotsmisselijk wakker. Ik zei tegen mezelf dat ik me niet aan moest stellen en ging elke dag maar weer verder. En nog steeds bleef ik in het verleden hangen op school liepen mijn cijfers terug en ik was half aanwezig. Langzaam raakte ik in een depressie, ik had het gevoel dat niemand mij begreep en dat iedereen hier op de wereld wilde dat ik verdween. Het heeft niet veel gescheeld of ik was ook daadwerkelijk van plan om te verdwijnen. Toen kwam er een band op mijn pad waar ik mee kon praten die me steunden welliswaar uit amerika , maar toch. Af en toe kwamen er nog vervelende opmerkingen voorbij van kinderen van mijn vorige school en toen ze dit ontdekten werd het weer erger. Mijn lichaam trok het niet maar toch ging ik door. De depressie bleef en ik heb ook dingen gedaan waar ik spijt van heb. Ondanks alles heb ik toch mijn jaar gehaald en mocht ik dus over naar mijn examenjaar.

Mijn examenjaar was een regelrechte ramp ik was inmiddels 15(!)kg afgevallen en ik viel zowat elke ochtend flauw. Ik at nog steeds amper omdat ik dus ook misselijk was. Medicatie gehad maar niks hielp ik zag geen licht meer aan het eind van de tunnel , maar toch bleef ik doorstomen ik moest en zou mijn diploma halen wat het ook kosten moest. Ondertussen was er een andere tegenvaller de meiden van mijn vorige school kwamen nu ook op deze school. Elke dag moest ik ze zien , ik probeerde ze te ontwijken , maar dat was niet altijd makkelijk. Nog steeds zie ik hun gezichten voor me hoe ze me uitlachten me vernederden en ook de jongen die me nog steeds negeerd kwam ik weer tegen. Ik wist niet meer waar ik het moest zoeken. Ik werd steeds zieker lag om de week thuis in bed omdat ik gewoon ziek was. Maar ik wilde doorgaan want ik mocht niet falen. Mijn mentrix zag mij ook achteruit gaan en uiteindelijk heb ik zelf maar aan de bel getrokken, alleen was zij niet echt de perfecte hulp voor mij veelste paniekerig. Na veel gesprekken is ze uiteindelijk tot de conclusie gekomen dat ik maar naar de schoolpsycholoog toe moest. Voordat ik daar heen moest heeft zich nog het een en ander afgespeelt met inmiddels mijn ex wat dus ook verband heeft met het feit dat ik bang ben om een relatie aan te gaan.

Ik zat in een depressie en toen was daar opeens mijn ex degene die mij alle aandacht van de wereld gaf hij liet mijn vertrouwen weer een beetje opleven en ook ikzelf leefde op , tenminste dat dacht ik. Niet dus ik werd steeds meer moe mijn lichaam wilde niet meer maar mijn relatie had ik nog wel. Hij begreep me na een lange tijd niet meer kon alleen maar zeuren, was er niet meer voor me tenminste zo zag ik het. Nu heb ik het gevoel dat ik ons uitelkaar gedreven heb met mijn nee ik heb geen zin nee ik heb geen tijd etc. etc. uiteindelijk heb ik het uitgemaakt omdat hij nooit een keer spontaan was nooit een keer iets uit zichzelf deed en als ie al kwam wilde hij alleen maar zoenen. Ik had het gevoel dat ik me voor hem schaamde ik ontweek hem soms gedroeg me anders en dat zag hij. Wat er werkelijk aan de hand was , was dat ik van depressie naar een burn-out ging. Ik kon op een gegeven moment amper mijn bed meer uit komen nadat het uit was. Ik praatte ondertussen met de schoolpsycholoog die me doorverwees naar een kliniek, daar klapte ik dicht en zei niks meer. En kwamen ze tot de conclusie dat er niks met me was behalve faal-angst en lichamelijke klachten.

Hierna ben ik naar een festival geweest ook een leuke jongen ontmoet, maar ook dat liep niet goed af en heeft een flinke deuk gegeven in mijn zelfvertrouwen en vertrouwen in de mensheid. Hij vond me leuk , hield van me en blablabla. en ondertussen ging hij met mijn vriendin. Ik heb het mijn vriendin vergeven , maar hem niet. Hij loog glashard tegen me . Opnieuw gaf ik mezelf de schuld. Ik was nog steeds ziek maar inmiddels wel 5kg aangekomen.

En nu waar het topic eigenlijk om draait ik heb gisteren echt een hele leuke date gehad en zowel ik als hij willen binnenkort weer wat afspreken. Gewoon gezellig wat drinken oid. Maar ik ben zo bang als het serieus wordt dat ik het dan net zoals bij mijn ex ga verpesten. Dat ik hem afstoot me schaam als hij bij mij komt. Dat ik niet met hem gezien wil worden omdat ik me schaam. Niet om hem maar om mezelf. Ik ben bang op reacties van anderen en onder andere mijn ouders. Op veel gebieden zijn we anders ik geloof hij niet. Mij maakt dat niks uit ik ga hem er niet toe dwingen ieder zijn keuze. Maar ik denk dat mijn omgeving dat anders gaat zien. Ik wil niet een relatie met hem beginnen om het vervolgens weer op de klippen te laten lopen. Ik ben verliefd echt waar , maar ik ben zo vreselijk bang voor wat er gaat gebeuren. Verliefd zijn hoort leuk te zijn , maar ik kan er niet meer van genieten ik kan niemand meer vertrouwen. Ik ben bang als ik hem dingen vertel dat hij er of misbruik van gaat maken zoals de meeste jongens in mijn verleden of dat hij me niet meer wil. Terwijl ik misschien dondersgoed weet dat hij helemaal niet zo is. Ik wil het zo graag geloven het ligt ook niet aan hem , maar aan mij...

Ik moest echt even mijn hart luchten en als je advies hebt is het welkom

respect als je het helemaal gelezen hebt.
Als je me persoonlijk ken hou dit ajb voor je... :o

"Just because it burns doesn't mean you're gonna die "


Science90
Berichten: 2861
Geregistreerd: 19-07-09

Re: Verliefd, maar bang voor relatie

Link naar dit bericht Geplaatst: 24-08-12 10:37

Ik kan je eigenlijk niet helpen, maar wat ik me afvraag: waar zijn je ouders in dit hele verhaal? Kunnen die niet meer doen met gesprekken op school of bij de psycholoog.

Veel sterkte!

Tara B+13 (198) L1+11 (203) L2+12 (195,5) M1+13 (193) M2+10 (194)

ElinaSK

Berichten: 1856
Geregistreerd: 07-07-10

Re: Verliefd, maar bang voor relatie

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 24-08-12 15:05

Mijn ouders zijn er ook wel voor mij geweest. Het gaat inmiddels wel heel veel beter met mij , alleen ik ben zo bang om een relatie te beginnen.

"Just because it burns doesn't mean you're gonna die "

Serendipity1

Berichten: 5888
Geregistreerd: 13-02-04

Re: Verliefd, maar bang voor relatie

Link naar dit bericht Geplaatst: 25-08-12 15:18

Ik vraag me af of je niet te veel waarde hecht aan het hebben van een relatie. Zoals ik het vanaf hier kan inschatten lijkt het me zinvol dat je eerst probeert je eigen leven op de rails te krijgen, dan kan een relatie een leuke toevoeging daaraan worden. En niet een invulling, waardoor je er teveel mee op het spel zet.

En wie rijdt daar op zijn paard door de prairie?

ElinaSK

Berichten: 1856
Geregistreerd: 07-07-10

Re: Verliefd, maar bang voor relatie

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 25-08-12 15:21

Het is niet zozeer het hebben van een relatie , ben inmiddels ook al 2 jaar single en het bevalt ook prima. Maar nu deze persoon op mijn pad is gekomen is het een beetje veranderd. Ik zal voor mijn gevoel nooit meer 100% worden wie ik was , ben van ver gekomen en inmiddels gaat het echt de goeie kant op alleen ik ben bang dat het dus weer fout kan gaan... dat zal nu zo zijn en misschien over 10 jaar ook nog steeds..

"Just because it burns doesn't mean you're gonna die "

bosmonster

Berichten: 721
Geregistreerd: 17-01-09

Link naar dit bericht Geplaatst: 25-08-12 15:22

geniet van het heden en de toekomst en laat het verleden het verleden zijn. klinkt misschien heel cliché, maar het helpt echt als je dat zinnetje in je hoofd z'n werk laat doen. geniet van je verliefdheid en als het niks wordt, dan is dat gewoon zo :). maak je vooral niet druk om wat anderen denken. jij bent jezelf en moet trots zijn op jezelf. de reactie van anderen zegt vaak meer over henzelf dan over jou. ga ervoor en geniet!

Aleeneh
Blogger

Berichten: 4687
Geregistreerd: 14-09-11
Woonplaats: Noord-Brabant

Re: Verliefd, maar bang voor relatie

Link naar dit bericht Geplaatst: 25-08-12 16:41

Enneh.... waarom maak je dit niet vanaf het begin af aan bespreekbaar bij hem? Vertel hem wat er gebeurd is en hoe je je nu voelt, en dat je het dus moeilijk vindt, maar dat je het toch wil proberen? Dan kun je samen proberen het te overwinnen :)

[KS-ITP] Even voorstellen: ons arabierenmeisje C.A. Sadira
C.A. Sadira, Arabisch Volbloed merrie ♥

Skye, arabierkruising, merrie ♥

Dirndl

Berichten: 2355
Geregistreerd: 15-06-06

Re: Verliefd, maar bang voor relatie

Link naar dit bericht Geplaatst: 25-08-12 18:22

Oh wat zit jij in een situatie.. die ik helaas gedeeltelijk herken. Ik heb de afgelopen drie jaar ook enorme problemen gehad met faalangst en eten, maar ik ben zo perfectionistisch. Ik moet en zal cum laude slagen voor m'n bachelor op de uni, ik moet en zal knap genoeg zijn maar ik heb bij elk klein foutje het gevoel dat ik gefaald heb en bij elke slechte dag plak ik mijn spiegels af omdat ik walg van mezelf. Maar gewoon stug doorgaan tot je op een gegeven moment lichamelijk en geestelijk breekt: been there. Dus ik dring mannen ook naar de achtergrond, ben bang voor die 'dichtbijheid', sta mezelf nauwelijks toe om verliefd te worden, laat staan een relatie. Ben het nu wel, maar wat het ergens 'makkelijker' maakt is dat we geen relatie kunnen beginnen omdat we op verschillende continenten gaan wonen. Jammer, verdrietig, poedersuiker, maar voor mij persoonlijk ook een soort opluchting, want dan hoef ik mezelf niet bloot te geven.

Hoop dat het ergens een beetje een beter gevoel geeft dat je hier niet alleen in bent. En het enige advies wat ik je verder kan geven: zoek iemand waar je dit kwijt kunt, al is het via pb aan iemand via bokt. Liefst een vriendin of familielid - want deze gevoelens opkroppen werkt averechts. Verder: praat met hem. Het is de enige manier. Veel mannen zijn bang, en het zal beter zijn dat hij nu vlucht (dan is hij je ook niet waard) dan dat hij het later doet en je nog veel meer pijn doet. Maar laat je gevoelens toe, als hij na het gesprek aangeeft dat hij er voor je wil zijn: geniet ervan. Sta jezelf toe om gelukkig te zijn, je verdient het. Dikke knuffel :(:)

"It is time to get drunk! If you are not to be the martyred slave of time, be perpetually drunk. With wine, with poetry, or with virtue, as you please."
~ Charles Baudelaire

ElinaSK

Berichten: 1856
Geregistreerd: 07-07-10

Re: Verliefd, maar bang voor relatie

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 25-08-12 18:39

@bosmonster dankjewel ik ga zeker proberen om niet te veel terug te kijken, hoe moeilijk dat ook voor mij mag zijn

@Aleeneh bedankt voor je reactie. het is pas sinds een tijdje wat serieuser in het begin waren we gewoon vrienden, ik wil het ergens wel vertellen maar ben ook bang dat er misbruik van wordt gemaakt. Al zal hij het echt wel serieus menen hij is 6 jaar ouder en inmiddels echt wel volwassen

@Dirndl Ik herken me inderdaad ook in dingen die jij nu benoemd, het is zo moeilijk om het verleden los te laten en erop te vertrouwen dat niet elke jongen erop uit is me pijn te doen. Als het er echt op aan komt en het nog serieuser gaat worden dan heb ik de keus om dit te verzwijgen aan hem , maar daarmee zal ik hem tekort doen of het hem inderdaad te vertellen en ik denk en hoop dat het dan de beste optie zal zijn. Dankje wel voor je bericht :)

"Just because it burns doesn't mean you're gonna die "

ElinaSK

Berichten: 1856
Geregistreerd: 07-07-10

Re: Verliefd, maar bang voor relatie

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 29-08-12 20:11

Ik denk dat ik het allemaal maar een beetje op me af moet laten komen. Want sinds vorige week mis ik em echt heel erg, toch een teken dat ik ergens wel wil..

"Just because it burns doesn't mean you're gonna die "

nenahdm

Berichten: 7773
Geregistreerd: 03-01-12
Woonplaats: Alabama

Re: Verliefd, maar bang voor relatie

Link naar dit bericht Geplaatst: 30-08-12 13:17

Als hij dan misbruik zou gaan maken? Waarom zou hij dat doen :) Iemand die ook van je houdt moet waarderen dat jij met een hele geschiedenis zit en dat het niet makkelijk is. Eerst de stap durven zetten om erover te praten met hem. Als hij het niet apprecieert moet je geen relatie beginnen, maar het bij een vriend houden

ElinaSK

Berichten: 1856
Geregistreerd: 07-07-10

Re: Verliefd, maar bang voor relatie

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 31-08-12 19:17

Heb je helemaal gelijk in , en dat weet ik eigenlijk ook wel , maar toch blijf ik me dingen afvragen en dat is eigenlijk iets wat ik niet moet doen . Ik moet leren om te genieten van dingen hoe ze nu zijn en niet terug kijken naar hoe het ooit was.

"Just because it burns doesn't mean you're gonna die "


Antwoord op onderwerpPlaats een reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Abaddon, Annisa, cnterpstra, dito, dunja_11, Effy, Eline_S_S, Elodie, lindar1985, MarinkeB, Mkango, ontherun, Xyris en 46 bezoekers