kletspraat voor moeders die hun kinderen 'alleen' opvoeden

Moderators: Polly, Ladybird, Hanmar, Shanna, Dani, EvelijnS

Antwoord op onderwerpPlaats een reactie
 
 
JoyceLa

Berichten: 1993
Geregistreerd: 05-02-09
Woonplaats: Dordrecht

kletspraat voor moeders die hun kinderen 'alleen' opvoeden

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 10-07-19 08:48

Hallo,

Ik ben benieuwd of hier animo voor is. Ik kon zo snel geen ander topic vinden dus ben er zelf maar 1 begonnen :) Het lijkt mij gezellig en fijn om te kletsen met anderen. De leuke dingen en ook de dingen waar we tegenaan lopen. Ik ben namelijk in mijn directe omgeving de enige die mijn kind zonder partner of ex partner opvoedt. En mijn vrienden en vriendinnen die kinderen hebben (zijn er al weinig) doen het met partner. Ze snappen niet waar ik soms tegenaan loop.

Ik zal gelijk aftrappen:


Ik ben Joyce 34 jaar en heb een zoon van 5 Jayden die ik vanaf het begin zonder partner opvoed. Gelukkig helpen mij ouders veel! Zonder hen zou ik niet in de zorg kunnen werken met onregelmatige werktijden. En dat is nu net wat ik heel leuk vind. Jayden logeert 1 nacht in de maand ongeveer bij zijn vader die bij zijn ouders woont. Jayden is gelukkig niet anders gewend. En ik ben blij dat hij in ieder geval weet wie zijn vader is en dat hij kan meepraten over zijn vader met andere kinderen.

Gisteren had ik tien minuten gesprek op school waar ik mijzelf best wel even druk om heb zitten maken. Van school uit hebben ze namelijk geadviseerd dat Jayden op fysiotherapie gaat en logopedie. Er is niks mis met zijn fijne motoriek, hij kan alles pakken etc. Alleen houdt hij zijn pen / potlood niet goed vast. En wat de logopedie betreft; Jayden heeft tot zijn derde jaar met een speen geopen (niet handig). Hierdoor zat de positie van zijn tong niet goed, ook heeft hij vergrootte amandelen waardoor hij lastig door zijn neus kan ademen en zijn mond eigenlijk altijd een beetje open heeft om te ademen. Sinds hij naar school gaat, praat hij super duidelijk en raakt hij niet meer gefrustreer omdat mensen hem niet verstaan. Dit alles heb ik gisteren nog een keer op school vertelt en de boodschap dat ik al die therapien onnodig vind. We oefenen thuis wel met de juiste manier van potlood vasthouden. En wat praten betreft heeft hij nu alleen nog moeite met vervoegingen maar daar kunnen we thuis aan werken. Ik laat hem op zijn eigen tempo en manier ontwikkelen heb ik aangegeven.


Het heeft mij allemaal best een tijdje onzeker gemaakt en het gevoel van falen als moeder zijn. Zullen jullie vast herkennen. Je hebt namelijk niet iemand naast je waarmee je het kan bespreken die je een back up kan geven. Of waar je tegen kan zeggen 'hey ga jij maar eens naar die gesprekken van school'. Of dat je samen gaat, waardoor je je toch wat gesterkt voelt. We doen het alleen en op onze eigen manier in de hoop dat het de juiste manier is... Ik ben er niet vaak mee bezig hoor eigenlijk, maar soms ontkom je er niet aan.... En toen ik vanochtend mijn zoontje de klas inbracht en tot de conclusie kwam dat ik de memo over verkleden had gemist brak er echt even iets. Normaal zeg ik bij zoiets oh sorry drop, volgende keer beter. Maar voor het eerst weer sinds 5 jaar ben ik vanochtend toch in huilen uitgebarsten... Ik brak echt even toen ik thuis kwam. Je ontkomt er soms ook niet aan..


Ik weet dat ik dan verschillende mensen kan bellen, en dat is hartstikke fijn daar gaat het niet om. Alleen ze snappen het niet. Die zeggen dan toch; je doet het hartstikke goed, je bent sterk etc. En dat is hartstikke lief hoor begrijp me niet verkeerd , maar ik wil soms gewoon even kwijt hoe poedersuiker ik het soms vind om het 'alleen' te moeten doen. Al die verdomd moeilijke keuzes alleen te moeten maken. Die schouder om je heen op zo'n dag. Gelukkig heb ik die dagen niet veel, maar als ik die een keer heb is het fijn om gewoon met iemand te kunnen praten die snapt wat ik bedoel en ervaringen uitwisselen...

Ik hoop dat ik niet de enige ben. En alle positieve verhalen en ervaringen zijn natuurlijk ook altijd welkom :D

Voor de wereld maakt één hond niet zoveel verschil, maar voor die ene hond is het wel een wereld van verschil


JoyceLa

Berichten: 1993
Geregistreerd: 05-02-09
Woonplaats: Dordrecht

Re: kletspraat voor moeders die hun kinderen 'alleen' opvoeden

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 11-07-19 11:39

WoW wat een heftige verhalen zeg! Ik zal later uitgebreider reageren op een laptop haha.

Voor de wereld maakt één hond niet zoveel verschil, maar voor die ene hond is het wel een wereld van verschil


JoyceLa

Berichten: 1993
Geregistreerd: 05-02-09
Woonplaats: Dordrecht

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 14-07-19 17:33

Wauw wat een reacties allemaal! Dat had ik niet verwacht!

Wel heftig als ik zo lees over narciste exen... Ik kan er zelf gelukkig niet over mee praten maar ken we een vriendin in deze situatie... Lijkt me heel lastig...

Ik las ook iemand die het helemaal zelf doet zonder netwerk; Poeh dat is echt pittig zeg! Ik hoop dat wanneer je weer in Nederland woont je nieuwe contacten opdoet!

Mijn zoontje gaat gemiddeld zo 1 nachtje in de maand naar zijn vader die zoals ik had aangegeven weer bij zijn ouders woont. Het komt vooral van zijn moeder en de rest van de familie vandaan, want als het aan zijn vader had gelegen had het niet zo gehoeven, wat ik wel erg jammer vind. Maar goed aan een dood paard valt niet te trekken heb ik inmiddels wel geleerd... Zijn moeder is echt de spil in het hele verhaal, als ik dingen afspreek dan doe ik dat met haar of in ieder geval met haar erbij. Helaas gaat haar gezondheid hard achteruit de laatste maanden.. En ik ben heel benieuwd hoe het gaat verlopen als zij komt te overlijden.. Ik weet dat de rest van de familie dan mijn zoontje graag zou willen blijven zien, maar of zijn vader daar dan ook bij is, is echt heel erg de vraag...

En inderdaad Swenneke, ik ben nog altijd vrijgezel... Ik heb wel een aantal keer gedate de afgelopen jaren maar ik ben denk ik te zelfstandig geworden haha. Zo gewend om alles zelf te doen etc.. Geen rekening te hoeven houden met nog iemand, en daarnaast zou ik niet weten waar ik de tijd vandaan moet halen met mijn werk, Jayden en de beestenboel. Mirka (inmidels alweer 25) doet het ook nog lekker. Dus daar genieten we ook nog van zolang dat duurt. Sinds twee maanden staat ze in Standdaardbuiten. En hoef ik niet meer elke dag zelf, het brak me echt op en heb uiteindelijk besloten haar te verhuizen naar een Paddock Paradise waar ik niet meer elke dag heen hoef. Ik heb echt wel moeite gehad de controle los te laten, maar ik zie dat ze het fantastisch doet! En haar grote Tinkervriend is mee verhuisd.


Maar jij staat er dus ook alleen voor met een kleine joh! Nooit geweten!


Mijn zoontje reageert niet vreemd op mannen.. Mijn vader speelt een hele grote rol in zijn leven, die is zowel opa als beetje pappa met dingen voor het eerst doen, en samen ondernemen. Mijn zoontje is gemiddeld wel 3-4 dagen in de week bij mijn ouders als ik aan het werk ben. Daarnaast heb ik een super goede vriend die ik al 10 jaar ken en gek is op mijn zoontje en hij op hem. Hij past ook nog wel eens op, en we gaan regelmatig met zijn drieën op stap.

Voor de wereld maakt één hond niet zoveel verschil, maar voor die ene hond is het wel een wereld van verschil


Antwoord op onderwerpPlaats een reactie