2018 met Rio: ons allermooiste, allerlaatste jaar samen

Moderators: RianneH, Neonlight, Nadia, balance, Lous

 
 
xyzutu2

Berichten: 9081
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

2018 met Rio: ons allermooiste, allerlaatste jaar samen

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 22-12-18 16:02

Inmiddels staat ons hele jaar op papier, maar omdat het erg lang is geworden (10.000 woorden) knip ik het even in stukjes en zoek er dan de foto’s bij. Op Eerste Kerstdag staat ons hele verhaal met alles foto's erop – beloofd.
(en als het beter ergens anders kan staan, dan mag het natuurlijk altijd verplaatst worden)


Winter
Winter, niet echt Rio’s beste seizoen. Maar de winter van 2017/2018 was anders!
2018 begon op de geweldige stal waar we naartoe waren verhuisd toen Rio niet meer op de mini-paddock paradise kon blijven. Ik voelde me enorm schuldig omdat hij nu 's nachts in een box moest – opgesloten op zijn eigen toilet…. - maar Rio bloeide al na de eerste nacht helemaal op. Hij leek vaak licht zenuwachtig op de paddock, durfde niet echt het erf af, kon helemaal over de zeik raken als we zonder anderen wandelden en kon zich niet echt ontspannen. Na de eerste nacht in zijn box was hij een compleet ander paard: volledig uitgerust, opgewekt, de zenuwen waren weg en het eerste wat hij wilde was samen een wandeling rond het erf maken, en toen dat volbracht was dan maar meteen samen het bos in. Ik was degene die nog met meest moest wennen aan mijn 'boxpaard', paard zelf genoot van zijn nachten in zijn privé-vreetschuurtje met rubbermatten, dikke strolaag en zijn - gevoed door mijn schuldgevoelens - permanent gevuld extra large hooinet. :+

Afbeelding
Het spookhoofd achter zijn vriendjes in zijn box

Rio's box mocht gelukkig ook helemaal aangepast worden door de staleigenaren, want het was iedereen meteen duidelijk dat deze grote grijze vriend wat extra zorg nodig had.
Even de korte samenvatting voor wie hem niet kent uit zijn volgtopic Droompaardje Rio: van kreupele Cruzado tot...?:

Rio is de Andalusier x Braziliaans gangenpaard die in 2014 op een handelsstal vond. Hij was ondervoed, was volgens de dierenarts hoefbevangen aan beide achterbenen en zijn rug stond van staart tot schoft bol. Ik had ervaring met hoefbevangen paarden, kon zelf bekappen en had geen ambities qua rijden of wat dan ook, dus als ik een jaar met hem over het harde moest lopen dan had ik dat wel voor dat lelijke scharminkel over, want dat hij het waard was, was iedereen meteen duidelijk. Hij wilde niets liever dan een Eigen Mens, en als die potentiele eigen mens tijdens de eerste kennismaking een voetje vroeg om die te kunnen inspecteren, dan gaf hij de andere drie zelfs al voordat ik ze vroeg, ook al stond hij trillend van pijn op de drie andere pootjes. Dus ja, zo'n paard verdient een kans. :j
In de jaren die volgden bleken zijn grootste problemen niet in de achterbenen te zitten (nooit hoefbevangen geweest 8-) ) maar in zijn rug, en in het bijzonder in de bochel omhoog in zijn lendenwervels. Die gebruikte hij steevast als SI-gewricht in plaats van het gewricht tussen wervels en bekken. Dat gecombineerd met eindeloze hypermobiliteit, slechte coordinatie, gebrekkige reflexen en extreme onhandigheid zorgde voor een bizarre hoeveelheid blessures toen hij nog in de paddock stond. Op een gegeven moment liet ik hem na het poetsen in de bak om te rollen, meneer rolde, stond op en liep vervolgens twintig meter met de achterbenen overkruisd en kon ik weer de osteo bellen want blijkbaar was er weer iets verkeerd gegaan. Ik keek er niet eens meer van op. Ik vond het elke dag opnieuw een wonder dat hij nog steeds leefde, eindeloze kneus die hij was.


De winter op onze nieuwe stal vierde hij niet alleen in zijn nachtelijke prive-vreetschuurtje, maar overdags ook een 1,5 hectare grote wei met 5 andere ruinen. Rio bloeide helemaal op in deze superstabiele groep, waarschijnlijk vooral door de ruimte die hij had om ze uit de weg te gaan als dat nodig was, en ’s nachts alle rust had om veilig in zijn eentje te kunnen slapen. Die rust en ontwijkruimte miste hij in het paddock-paradise-gangensysteem, en dat is waarschijnlijk waarom hij zich nu voor het eerst echt kon ontspannen in een groep: hij had alle vrijheid. Hij bleef natuurlijk de hypermobiele poepie die hij was en wierp zich met de elegantie van een baksteen over alle greppeltjes als ze daar met z'n allen overheen denderden, maar hij deed het allemaal en genoot ervan – wat wil een mens nog meer?
Toen Rio in de herfst aankwam stond zijn weerstand door verkeerd management op de vorige plek en een nieuwe terugval zwaar onder druk: hij was iets te dun, insulineresistent, licht spierbevangen, had een slechte vacht, vochtophopingen over het hele lichaam en weer die mysterieuze spieratrofie, en de stalhoudster en ik waren het erover eens dat hij hét paard zou worden dat alle mogelijke winterkwalen zou krijgen. Ik had de Bye-Mite al klaarstaan en liet hem regelmatig behandelen door een lymfedrainage therapeut om het vocht af te voeren, maar tot onze stomme verbazing bleek Rio de enige van stal die bijna ongeschonden de winter door kwam. Oké, hij kreeg één keer mijten in de vorm van een kale plek op elk achterbeen, maar dat was al na tien dagen weer opgelost door zijn staart af te knippen en de pootjes te wassen met byemite.

Afbeelding
Rio met sportcoupe staart 8-)

En natuurlijk moest niet alleen het paard in de byemite, maar ook alle dekens, en de box, en het hooinet en alle borstels. En dat alles na tien dagen natuurlijk nog een keer... Maar het had weer haar!
En nog beter: voor het eerst in zijn leven was Rio gezonder dan zijn stalgenoten! :))


Afbeelding
Laatst bijgewerkt door xyzutu2 op 22-12-18 16:46, in het totaal 1 keer bewerkt


KimD

Berichten: 14295
Geregistreerd: 02-01-10
Woonplaats: Vijlen

Re: 2018 met Rio: ons allermooiste, allerlaatste jaar samen

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-12-18 16:15

Kun je dan niet beter eerst je hele topic in orde maken en het 1ste kerstdag plaatsen?

Wat een hondenleven! Volg jij ons al?

xyzutu2

Berichten: 9081
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 22-12-18 16:23

Januari

In januari was het weer op een gegeven moment zo smerig dat ze de ruinen twee weken niet meer in hun weiland konden en tot een paddock veroordeeld waren. Rio besloot dat het tijd was voor een nieuwe hobby: oude, kleine of zwakke pony's vermoorden als die met hem een paddock moesten delen. Als hij met iets groters of ranghogers stond dan was hij een engeltje, maar dan wel eentje met een dark side... O:)
Dus stond hij vooral met grotere, zelfverzekerde paarden die zich niet ergerden aan de kleine Spaanse mug die irritant om ze heen zoemde, wat Rio helemaal top vond want dan kon hij de oudere, kleinere en zwakkere pony's bedreigen die in de aangrenzende paddock stonden - wat nog beter was want dan konden ze zeker niets meer terug doen. :D

Afbeelding
De dertigjarige pony kwam iets te dicht in de buurt van Rio's Hek, dus de motormuis moest even in actie

Afbeelding
Even poseren voor zijn twee zeer aantrekkelijke vosmerries

Ik was helemaal blij met hoe Rio het deed, toen aartsvijand nummer 1 in januari terugkeerde: de hoeven. Rio's hoeven waren geweldig mooi en geweldig problematisch. Doordat hij insulineresistent was had hij een erg zwakke witte lijn die ik met heel veel pijn, moeite en anti-insulineresistentiesupplementen mooi dun kreeg, maar hij bleef zwak. In de herfst betekende dat eindeloos veel steentjes eruit pulken en ontlastingsboogjes in de hoefwand vijlen en hoefverharder smeren. Toen de eerste vorst kwam hield dat eindelijk op, maar toen begon probleem nummer twee, onze oude vorstvijand: gevoelige zolen aan de voorhoeven. Eerst alleen op kiezels, daarna ook op een vlakke harde bodem... :x

De eerste dagen dat hij gevoeliger liep hielp hoefverharder nog, maar toen dat geen verlichting meer gaf was er nog maar een keuze: ijzers of hoefschoenen. Ik besloot voor de hoefschoenen te gaan omdat die schokdempend waren. De hoefschoenen waren de perfecte oplossing. Behalve dan dat hij ze uittrok in de wei. Dus verschenen de eerste rollen duct tape in mijn zadelkast en werd Rio na zijn eerste scepsis compleet Duct Tape proof. Dat werd voor onze stalgenoten al snel een dagelijks gezicht: Rio die van de hooikar at terwijl ik met een rol ducttape en schaar een half uur onder zijn buik geknield lag om oude duct tape te verwijderen, schoenen uit te doen, hoeven controleren, insmeren, droge schoenen aandoen, eindeloos pielen of ze wel goed zaten en dan weer vast duct tapen. Aangezien Duct tape goed werkte, maar niet op natte schoenen plakte, was er een tweede paar nodig. En toen Rio alsnog af en toe een schoen verloor in de wei moest er nog een derde paar komen als reserve. Ik haatte zijn voorschoenen inmiddels met een passie, maar het werkte, dus ik accepteerde dat dit nu tot het einde van de vorst mijn leven zou zijn. Tot ik na twee weken zijn voorhoeven weer vastgetaped had, nog even de achterhoeven uitkrabte en schrok: in plaats van zijn prachtige gladde, holle zool zag ik twee happen uit de achterhoef, eentje direct voor de punt van de straal. Ik smeerde hoefverharder en hoopte op het beste, maar de volgende dag waren er nog meer happen uit de zool. Niet superdiep, maar ook in de andere achterhoef was nu een kuiltje voor de punt van de straal. Toch maar weer hoefverharder gesmeerd, maar de volgende dag waren de kuilen voor de straalpunt al zo groot en diep geworden dat het topje van mijn pink er in paste.
Blijkbaar liep hij flink te draaien met zijn hypermobiele achterpootjes over alle bevroren klonten aarde en draaide de punten daarvan dus steeds in het diepste punt van zijn hoef: de zool direct voor de straal, met alle risico's op zoolzweren of zelfs zoolbreuk die daarbij hoorden. Overlegd met de smid, en dus arriveerde de postbode met een zeer onwelkom nieuw pakje: hoefschoenen voor de achterhoeven... {:)-:(

Afbeelding
Zucht...

En natuurlijk vroor het niet eventjes een weekend, heel januari en februari en tot in maart werden we geplaagd door vorst. Ik werd vaste klant bij de bouwmarkt voor duct tape en het aantal hoefschoenen was inmiddels opgelopen tot twaalf: vier paar voorschoenen en twee paar achterschoenen. Ik was al bezig een derde paar achterschoenen te zoeken toen het maart werd, en ineens, na nog een laatste aanvaring met vorst was het lente!
Rio had de winter overleefd! Hij had weliswaar met nog maar de helft van zijn staart en een baasje dat geen hoef meer kon zien, maar zoolbreuken en hoefzweren hadden we weten te voorkomen, dus zijn beste seizoen kon beginnen: de lente! *\o/*

xyzutu2

Berichten: 9081
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 22-12-18 16:27

KimD schreef:
Kun je dan niet beter eerst je hele topic in orde maken en het 1ste kerstdag plaatsen?


Volgens mij kun je geen post van 10.000 woorden plaatsen met daarin ook nog eens foto's, of heb jij daar wel ervaring mee?
Maar Tem gerust als je dit helemaal fout vindt staan, ik laat het gewoon aan de mods over waar ze dit thuis vinden horen: of op het EJL-forum aangezien het over 1 jaar lang gaat, of op een volgtopicforum ook al is het daar te kort voor omdat het een definitieve einddatum heeft. Ik volg gewoon waar zij ons heen leiden. ;)

remi

Berichten: 1663
Geregistreerd: 03-04-04
Woonplaats: Heenvliet

Re: 2018 met Rio: ons allermooiste, allerlaatste jaar samen

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-12-18 16:54

Ik heb je eerste topic gevolgd, vervolgens denk ik per ongeluk ontstipt..ben benieuwd hoe het verder gaat verlopen.

Zidane Prix st Georges + 6 Inter1 +1
Snowpuppe's W-double-you Z2+14 verkocht naar Amerika
Da Vinci ZZ-LICHT +36 ZZ-zwaar+12 Prix st Georges+5 Inter 1 +5

xyzutu2

Berichten: 9081
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 22-12-18 19:43

Lente
De lente is met Rio altijd weer een magisch seizoen.
Het meest magische aan de lente is nog wel Rio zelf; elke lente opnieuw veranderde mijn vreemd spierloze Spaanse gangenpaard ineens in een paard van formaat, met echte spieren op de rug en de kont. Waarom was me elk jaar weer een raadsel (en helemaal waarom die spieren dan in de zomer weer verdwenen), tot ik in 2017 besefte dat in voorjaarsgras extra veel eiwitten in zaten. Rio at regelmatig al zijn spieren van de rug en achterhand op, en spieren bestaan uit eiwit, dus besloot ik het voorbeeld van de natuur te volgen en hem extra eiwitten bij te gaan voeren. Dat werkte, zijn spiertoestand werd door het jaar heen stabieler, maar toch verbeterde hij ook deze lente weer enorm. Helemaal toen ik besefte dat in vrijwel elke vitamine/mineralenbrok synthetische vitamine E zit en paarden met spierproblemen vaak juist extra natuurlijke vitamine E nodig hebben.
Het resultaat: pure magie! Rio's spieren voelden altijd stug, en 1 dag na de eerste dosis natuurlijke vitamine e kon ik voor het eerst in zijn leven de spieren in zijn achterhand laten drillen, en de dagen daarna lieten zelfs de lange rugspieren steeds beter los. Natuurlijk was de lente altijd zijn beste seizoen, maar qua bespiering was hij nu zo goed dat ik dacht; nou, dit zouden we zomaar de rest van het jaar vol kunnen houden - en als dat kan dan, wie weet wat er dan allemaal mogelijk is met dit hopelijk snel ex-kneusje.

Rio groeide zo snel dat hij zit ontpopte tot een ware barokke droom, zo geweldig zelfs dat wildvreemden het erf op kwamen lopen met de vraag of de dekhengst nog dekte dit jaar. De stalhoudster zei verward dat er alleen ruinen en merries op stal stonden, maar nee, ze wisten het zeker: de hengst die naast de weg in de wei stond, die blauwschimmel... Dat was dus Rio. De opperkneus met zoveel mankementen dat hij de laatste zou zijn die zich ooit voort zou mogen planten kon de merriehouders niet van zich afslaan. :))

Afbeelding
El Barocco, onweerstaanbaar :D

Rio werd in de kudde ook iets rustiger. Rio uit de wei halen was vaak wel een dingetje, want zodra hij mij bij het hek zag verschijnen draafde hij direct mijn kant op, waardoor de rest van de ruinengroep dacht 'Help, waarvoor ben jij op de vlucht?' en achter hem aan stoof waardoor Rio weer dacht 'Help, waar rennen júllie dan voor weg??' en dan had ik een minuut later een snorkende en snuivende kudde geschrokken ruinen bij de poort. Wat voor mij erg prettig was, ik hoefde nooit mijn paard te halen, :D maar aangezien de wei naast de bak lag was dat niet altijd even handig als daar gereden werd en ineens een zeskoppige kudde in het weiland ernaast op hol sloeg... Dat veranderde nu. Als Rio mij zag stopte hij met grazen en wandelde een paar meter in mijn richting en dan nam ik hem mee de wei uit. Jammer voor mij, ik moest verder lopen, maar voor de bakruiters was het wel zo rustig. 8-)

Afbeelding


Les
En we kregen er nog een fan bij: onze nieuwe instructrice. Omdat Rio zo ingewikkeld was wilde ik een instructrice die gespecialiseerd was in revalidatietraining en tegelijkertijd ook iets als dierenarts/osteo/fysio/chiropractor zou zijn. De standaardriedeltjes als 'zijgangen maken paarden sterker' gingen voor hem namelijk niet op, want hij deed alles vanuit de verkeerde wervels. Ik had dus iemand nodig die exact aan kon geven welk wervelgewrichtje hij wanneer goed gebruikte en wanneer fout, en iemand die precies kon vertellen welke oefeningen goed voor hem waren en welke slecht, niet alleen qua grondwerk maar ook qua vrijheidsdressuur want ik had daar zo mijn twijfels bij. Het kostte een paar maanden zoeken, maar eindelijk vonden we haar, en ze vond Rio het einde. Weliswaar het allerslechtst gebouwde paard ooit dat weer eens helemaal vast zat in zijn rug (logisch, de osteo was 3 maanden eerder voor het laatst geweest, gelukkig kon zij hem meteen kraken...), niet wist wat een SI-gewricht was en zijn achterbenen compleet verkeerd naar voren bewoog, maar hij deed stinkend zijn best en deed alles wat we van hem vroegen.

En dat was schrikbarend weining. Waar vorige instructrices meteen aan de hand aan de slag gingen met zijgangen mochten wij maar twee dingen; het lichaam buigen tijdens het longeren en rechtuit aan de hand en tegelijkertijd proberen het SI-gewricht aan te zetten. En dat lukte hem! Af en toe zag je hem opeens een paar passen zijn achterhoeven optillen en neerzetten in plaats van vrijwel gestrekt naar voren gooien. Rio verdiende als geclickertraind paard een halve kilo dieetmuesli als voedselbeloning per sessie en vond het verschrikkelijk moeilijk en zwaar, maar hij bleef proberen en deed zijn stinkende best en was al vanaf de eerste les het braafste jongentje van de klas.
Na een paar lessen zat het beest zelfs zo goed in zijn lentevel dat onze instructrice ineens opperde: misschien moeten we maar eens aan rijden denken, want op die manier kunnen we nog gerichter die lange rugspier trainen... Ik was zeer zeer sceptisch en besloot eerst onze afspraak met onze echte osteo/dierenarts af te wachten, want rijden was voor Rio nogal een ding. Dus dat was spannend...

Helaas bleek ook meteen tijdens de eerste les dat het braafste jongentje van de klas van een carriere als vrijheidsdressuurpaard af kon zien, want ongeveer elk kunstje wat je met de benen kon doen bleek slecht voor zijn lendenwervels. Dus knielen, buigen en compliment konden meteen geschrapt worden, liggen mocht wel maar zitten niet. En op een plateau staan alleen als hij de achterteentjes tegen de basis van het plateau aan zette en Spaanse pas alleen als hij het verzameld kon doen, dus nee. 8-)
Beetje jammer als je zelf jarenlang clinics en les gegeven hebt in vrijheidsdressuur en clickertraining, maar gelukkig hadden we genoeg andere dingen te doen, zoals wandelen door het bos, Rio helemaal verkeersmak maken en buurten bij de buurtshetlandies: :D

Afbeelding

xyzutu2

Berichten: 9081
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 22-12-18 20:16

Osteo
Rio en rijden zijn altijd ingewikkeld geweest.

Om zijn lastige rug sterker te krijgen had hij een betere zelfhouding en dus meer rugspieren nodig, en je kunt een paard niet eindeloos longeren. Zeker zo'n slap gebouwd paard niet. Onze eigen osteo/dierenarts kwam weer om hem te behandelen en zei hetzelfde: eigenlijk zou hij gewoon onder het zadel lange stukken rechtdoor moeten draven in het bos om een sterk spiercorset te krijgen. Daar was ik het mee eens, weg van al die cirkels, maar ik had er in de jaren ervoor ook al een aantal keer opgezeten, maximaal 5 minuten in stap per keer, maar moest dan altijd na een maand weer stoppen omdat hij dan juist al zijn rugspieren weer kwijtraakte. Dus dat was lastig: om meer spieren aan te maken moesten we rijden, maar om te kunnen rijden had hij een bepaalde hoeveelheid spieren nodig en áls we reden, dan gingen de spieren juist weer achteruit. Misschien dat gewoon tempo maken en kilometers maken de oplossing was, maar als vijf minuten stappen al zoveel impact had, hoe bereik je dan die kilometers?

Ik vertelde de osteo blij dat het beter dan ooit ging met Rio, dat hij voor het eerst in zijn leven zijn rug goed begon te gebruiken en dat hij sinds de extra vitamine E ook veel soepelere spieren hard. Haar reactie: maar ze zijn nog steeds te stug. Ik dacht, laten we nou gewoon érgens beginnen. Ik was dus positief want hij was in de winter slechter geweest qua ruggebruik en zeker slechter qua spieren. Tijdens haar behandeling was de conclusie echter dat hij weer helemaal vast zat. Ik dacht, dat is normaal bij zo'n hopeloos gebouwd paard want ik heb nooit anders gehoord van behandelaren, maar zij had daar een andere kijk op. Ja, elke keer als zij langskwam was zij de boodschapper van het onheil omdat er dan weer vanalles fout zat in zijn skelet, maar hij had dan altijd recent een ongeluk gehad, of dat nou een slokdarmverstopping was, hoefzweren, verkeerd opstaan na het rollen, met de achterhoeven in de stijgbeugels blijven hangen, in de split gaan in de wei, achterover klappen bij het steigeren, aderontsteking, peesblessure en noem maar op.

Deze keer vertelde ik echter trots dat hij sinds hij op de nieuwe stal stond geen enkel ongeluk meer had gehad en dat hij het in de training zelfs beter deed dan ooit, en toch zag zij nog steeds een zeer gebrekkig paard. Maar nu dan zonder acute oorzaak, terwijl zij altijd had gedacht dat hij zo slecht was door al die parttime ellende.
Aan de andere kant, hij was dan ook verkeerd gebouwd, hypermobiel, had vreemde spieren enzovoorts, dus wat kun je verwachten? En hij had nog steeds geen zweefmoment in draf - maar hij was dan ook een half gangenpaard dus 50% van zijn DNA draafde sowieso zonder zweefmoment. Haar advies: in de gaten houden, toch kijken of je kunt rijden, lange lijnen rechtdoor in het bos en zeker niet op de volte.
Dus dat maakte het ingewikkeld, want we konden nog niet rijden. En alleen op de volte in de bak kon ik hem zo instrueren dat hij zijn SI-gewricht aanzette. Werkend aan de hand was dat al een stuk moeilijker, en al wandelend buiten vrijwel onmogelijk. Dus ja, lange lijnen rechtdoor is altijd het beste, maar geldt dat ook als je die lange lijnen rechtdoor heel slecht loopt? Ik werd er een beetje tureluurs van; een paard dat beter ging bewegen op voltes maar daar lichamelijk slechter van werd, en dat beter zou moeten worden van rechtdoor gaan maar daar juist slechter zijn lichaam door ging gebruiken. Kiest u maar.


Afbeelding
Mijn dagelijkse uitzicht met een barok kontje waar ik erg blij van werd, want een paar maanden eerder zag dat kontje er - hij was verder niet eens mager - weer zo uit:
Afbeelding


Ik besloot gewoon maar beide adviezen te combineren, die van mijn les-osteo en die van mijn dierenarts-osteo; dan toch maar beginnen met héééél voorzichtig het rijden op te bouwen, de helft van de week rechtuit te wandelen in het bos en de helft van de tijd te longeren en te werken aan de hand in de bak. Hopelijk combineerde Rio dan zelf het beste van twee werelden, en fingers crossed dat hij het dan nu wel volhield...


Zadel
Het advies was duidelijk: rijden, spieren aanmaken zodat die hypermobiliteit iets ingeperkt kon worden en die verkeerd functionerende werveltjes door een sterker spiercorset getemd konden worden. Alleen: waarmee? Rio wilde alleen boomloos, dat was mij na 3 jaar zadelpassen inmiddels duidelijk. Hij kon niet alleen niet tegen een boom, hij kon tegen geen enkel hard onderdeel in zadels, dus kon ik op zoek naar een boomloos zadel zonder kopijzer maar mét een enorme schoftvrijheid plus echt vrij wervelkanaal, want die werveltjes kwamen als hij weer armer bespierd was hoger te liggen en die schoft was sowieso een gigantisch ding.

Zadels testen was een avontuur op zich, want ik kon nog niet meer dan 5 minuten op Rio zitten, dus testen kon alleen in stap. Gelukkig was Rio daarin een koning: ik liep naar het opstapblok en ging daarop staan, Rio wandelde zelf naar het blok en parkeerde zich zo dat ik erop kon. Ik steeg op en als hij vooruit wegliep als ik 'stap' zei was het zadel goed, als hij achteruit wegliep was het afgekeurd. Barebackpads vielen sowieso allemaal af, want zodra iets op zijn schoft drukte was het klaar, en hij weigerde elk zadel met een harde voorboog of pommel. Ik werd licht wanhopig en besloot niet meer zelf na te denken en gewoon de boomloze zadelpasservice in te schakelen. Ik mailde haar het hele verhaal, keek door haar website en zag 1 boomloos zadel zonder voorboog, kopijzer, pommel of wat dan ook. Toen ze op het erf kwam, was haar eerste opmerking dat ze eigenlijk maar een zadel had waarvan ze dacht dat het iets zou kunnen zijn... Rio kreeg het op zijn rug, ik stapte op en hij liep ermee weg alsof ik niet eens op zijn rug zat. Het was goedgekeurd! Hij bood zelfs uit zichzelf aan om er een stukje mee te draven. Beter dan hij ooit met welk ander zadel dan ook in al onze vijf minutensessies had gelopen! Voor het eerst reed ik echt op mijn beest! *\o/*

Afbeelding

Het Prince Orion zadel had langere beugelriemen en een ruimer zweetblad nodig voor mij, maar blijkbaar was het een dream come true voor Rio - die met een oncomfortabel boomloos zadel normaalgesproken zelfs niet eens zonder ruiter wilde draven.
Het had één nadeel: het zadel een maandenlange wachttijd, maar daar wilde ik wel op wachten: ik ging Rio niet nog meer passessies aandoen als hij zo overduidelijk gelukkig was met dit zadel. Het was klaar. Dit was goed zo. En tot het zadel kwam konden we al die spieren en wervels zo goed mogelijk voorbereiden op zijn nieuwe carriere als rijpaard.
Ik had er een hard hoofd in dat dit echt ging lukken, dat hij het nu wel vol ging houden, maar als het volgens de osteo's en dierenartsen de beste weg was om hem te helpen, dan gingen we ervoor...

elbony
Berichten: 269
Geregistreerd: 09-07-11

Re: 2018 met Rio: ons allermooiste, allerlaatste jaar samen

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-12-18 21:33

ik schrik toch wel even van de titel... je allerlaatste jaar samen....
ik hoop dat het goed afloopt en dat jullie nog heel veel jaren in goede gezondheid verder mogen samen.

Saaams

Berichten: 10326
Geregistreerd: 20-01-10
Woonplaats: Soest

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-12-18 21:48

Ik ben benieuwd naar de rest.

Laerkens Beauty L1+2 dressuur

[o]

prugelpiet
Correspondent

Berichten: 8276
Geregistreerd: 20-01-12
Woonplaats: Drenthe

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-12-18 22:02

Je titel laat mij ook schrikken. Duimen draaien... Of wil je de afloop stiekem al verklappen?

Ik ben heel benieuwd naar de rest van je verhaal! Ik ben jou en Rio al een poos geleden helaas uit het oog verloren, dus deze updates zijn zeer welkom!

If love could have saved you, you would have lived forever.

Hannanas
Berichten: 9621
Geregistreerd: 21-01-06
Woonplaats: Gelderland

Re: 2018 met Rio: ons allermooiste, allerlaatste jaar samen

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-12-18 22:47

Ik schrik ook, was al in je berichten zoeken..je wacht nog op een mooie boomloos dus ik hoop een positief bericht!

Myrsky
Correspondent

Berichten: 3691
Geregistreerd: 16-04-13
Woonplaats: Arendelle

Re: 2018 met Rio: ons allermooiste, allerlaatste jaar samen

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-12-18 23:00

Ik vind het heel interessant om dit allemaal te lezen (al kan ik me voorstellen dat het jou heel wat kopzorgen bezorgd heeft). Ik ben wel geschrokken van de titel. Jullie laatste jaar? Dat klinkt niet alsof het een jaar met een goede afloop gaat worden, wat jullie wel enorm gegund is.

Raise a glass to freedom,
Something they can never take away,
No matter what they tell you.


Sinterklaas, koudwatervrees of Ozosnel !

Vogelvrij
Stormjager

Berichten: 41656
Geregistreerd: 05-11-08

Re: 2018 met Rio: ons allermooiste, allerlaatste jaar samen

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-12-18 23:14

Ik ga oo volgen, want ik ben jullie ergens vorig jaar uit het oog verloren. Wat me meteen opvalt is dat ie een normale rug heeft! Niet meer die gekke bobbels enzo, wat een verandering!
En wat schrijf je weer heerlijk :')

xyzutu2

Berichten: 9081
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 22-12-18 23:48

Wat leuk dat er meelezers zijn!
@Prugelpiet: Ik heb er wel over nagedacht, maar uiteindelijk besloot ik dat ik topic vooral voor mezelf maak om alles nog een keer chronologisch op een rij te zetten. Er is zoveel gebeurd dat ik zelf nog steeds bezig ben met het hoe, wat en waar, dus schrijf ik het maar gewoon op zoals het kwam.

@ Joolien: Ik was ook zo blij met hoe hij eruitzag, rond, barok en niet meer die holle rug met bolle lendenen.
Dus ik: Jee! *\%/* *\%/* *\%/*
Osteo/dierenarts: Nee... {:)-:( {:)-:( {:)-:(
Waar ik dus helemaal een punthoofd van kreeg, want ik kijk ernaar en denk beter dan ooit! En haar reacties was: nog steeds alle fouten maar nu beter verhuld. En dan ook nog die enorme paradox van je kunt er niet op rijden als de spieren niet goed zijn, maar om ze goed genoeg te krijgen zou je moeten rijden én hij mag niet op voltes want dat is slecht voor hem maar met alleen maar rechtdoor gebruikt hij zijn lichaam verkeerd dus dat is ook niet goed. Wat gaan we dan doen, zwemmen?
Nee, dat mocht trouwens ook niet, slecht voor zijn lendenen. >;)
Toen dacht ik oh my god, laat maar, ik ga wel gewoon van mijn uitzicht genieten. Absoluut geen straf met een Rio erin. 8-)

xyzutu2

Berichten: 9081
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 23-12-18 00:25

Zomer

Tijd voor een kleine health scare: hoefbevangen. :x
Rio's ruinengroep was leuke club van zes robuust gebouwde heren. Allemaal dezelfde hoogte, allemaal dezelfde vetjes. Drie andere ruinen werden rondom dik, Rio sloeg zijn vet natuurlijk alleen op in zijn insulineresistentievetbulten op de ribbenkast en in de manenkam terwijl de ribben zelf netjes voelbaar bleven (daar prikte ik dan ook elke dag in ter controle >;) ). Omdat de andere drie op een gegeven moment zwommen in het vet en de grote wei vrij kort werd ga je toch nadenken: misschien toch iets te kort en dus te gestresst gras? Ik voelde elke dag aan Rio's hoeven, maar die waren prima. Toen ik het erover had met stalhoudster kwam die een dag later met een idee: Rio mocht met de twee 'magere' :+ collega-ruinen naan een eigen wei met één meter lang, volledig uitgebloeid gras. Match made in heaven. Toch vertrouwde ik het niet helemaal, dus besloot ik eerder naar stal te komen om wat van Rio's kostbare graastijd of te hakken en hem dan wreed in een paddockje te dumpen. Ik noem het voorzichtig opbouwen, hij noemde het paardonwaardig. Rio waadde door het gras naar me toe toen ik hem de eerste dag eruit haalde en zag er prima uit. De tweede dag besloot ik weer vroeg te komen en had hij wat warmere voorhoeven, maar zijn hoeven hadden altijd een andere temperatuur en toen de temperatuur na een half uurtje trainen in de bak zakte was ik weer gerustgesteld. Maar toch niet helemaal, want de volgende dag besloot ik weer eerder naar stal gaan en ineens stond het beest met twee kokende voorhoeven. Hij had geen pijn, maar dit was duidelijk foute boel, helemaal toen de hoeven ook niet meer in temperatuur daalden. Dus de rest van de dag koelen, de hoefwand rondom opvijlen en weer koelen, en het beest kreeg paddockarrest.


Afbeelding
En die kom je dan vervolgens zo tegen: grasjes etend van de mesthoop, in de houding die nog zo was verboden door de osteo want dan kreeg hij weer een gebochelde rug >;)

Ik vond het zo naar om daarmee weer naar de stalhoudster te moeten gaan - ik was alleen maar bezig met overleggen en vragen of iets toch niet net iets anders kon want anders ging poepie weer op een van zijn vele honderden creatieve manieren bijna dood :x - maar zij vertelde dat ze alleen maar blij was dat Rio een baas had die gek genoeg was om 365 dagen per jaar de temperatuur van zijn hoeven te checken, want ze had liever tien veranderde plannen dan één hoefbevangen paard op het erf. <3
Dus dat was heel erg fijn om te horen. En twee dagen later weer bij me terug: ze had alle kuddes weer omgegooid zodat Rio terug kon met zijn mannen op de oude korte wei.
Rio's hoeven waren een dag na de oververhitting weer koel dus besloot ik het er toch maar op de wagen - slapeloze nacht - en op de oude wei was er niets meer aan de hand.
Wat er gebeurd is? Geen idee. Dat er iets gebeurd was was echter wel duidelijk, want een paar dagen later verschenen er ineens hoefbevangenheidsgroeiringen in Rio's voorhoeven die ik er door elke dag bekappen gelukkig ook meteen weer uit kreeg.
Aangezien zijn hoeven sowieso flink groeiden besloot ik om zijn bekapfrequentie maar gewoon te verhogen naar 1-2 keer per week zodat ik zeker wist dat hij qua teenlengte altijd hoefbevangen-veilig zou zijn. Bovendien stond elke hoef op een eigen manier scheef en ik wilde nu ze zo snel groeiden standswisselingen in het been ook tot een minimum beperken.
Nu haat ik hoeven bekappen bijna net zo erg als hoefschoenen, maar je kunt niet zo'n geweldig paard hebben zonder ook een paar nadelen.

En aangezien hij weer helemaal 'gezond' was, konden we weer aan de slag. Drie keer per week werkten we een minuut of twintig aan de hand of aan de longeerlijn en de rest van de tijd trokken we eropuit. De dekhengst zelf deed in de bak braaf zijn revalidatietraining in ruil voor voer, maar vond dat wandelen pas echt het einde, helemaal als er andere paarden mee waren.
Op stal was Rio namelijk niet alleen het Circuspaard omdat hij anderhalf kunstje kon, maar hij was bovendien de Held omdat hij als enige over een galmende, trillende voetgangerbrug durfde die één meter breed was en twee meter boven het water hing.
Dus Rio mocht altijd voorop en dat was waar hij vond dat hij thuishoorde. Zet hem achter de kont van een vriendje en hij veranderde of in een chagrijnige zombie, of hij ging in stap knietjes geven tegen de kont van de voorganger tot hij weer voorop mocht. Ook als we samen waren liep hij trouwens voorop: hij met een longeerlijn aan het halster voor me op het pad en ik naast zijn kont. Zo kon ik tenminste al die goddelijke nieuwe kontspieren bewonderen. :D
Een wandeling met Rio kon ook niet zonder een bezoekje aan de mesthoop. Die werd elke dag minutenlang door Rio al snuffelend gelezen op zoek naar de laatste roddels, want welke merrie was nu hengstig en rook dit naar een nieuw paard...?

Afbeelding
De wandelman bij zijn favoriete hangplek 8-)

Rio liep sowieso wel in the picture: stalgenoten klaagden er continu over dat wandelen op straat zo gevaarlijk was omdat niemand afremde voor een paard op de weg. Wij hadden juist last van dat auto’s voor Rio compleet op de rem gingen en trager dan stapvoets in een wíjde boog om hem heen reden. We hadden zelfs regelmatig file omdat auto’s achter ons niet om hem heen durfden terwijl voor ons ook drie auto's stonden te wachten want die vonden hem ook heel groot en indrukwekkend overkomen. Als hij nou heftig piafferend voor mij uit had gehupst dan had ik dat nog kunnen begrijpen, maar de dekhengst slofte gewoon op zijn dooie gemakje op zijn hoefschoentjes naast me (op straat mocht hij alleen voorop als er geen verkeer was). Dus terwijl stalgenoten zichzelf regelmatig noodgedwongen in de berm moesten parkeren om niet omver gereden te worden, moest ik Rio regelmatig in de berm parkeren om kijkersfiles op te lossen en tegen mensen zwaaien dat ze toch écht voorbij mochten. _/-\o_

Het enige wat ik merkte toen we vaker over het asfalt wandelden was dat Rio daar wat gevoelig op ging lopen. Zijn hoeven waren prima, niet te kort en niet te lang, dus besloot ik dan maar weer terug te grijpen naar onze oude vriend: de hoefschoenen. Die werden dan maar onze standaard wandeloutfit. Gelukkig nu alleen aan de voorhoeven en zonder Duct Tape, en Rio liep (okee, zwabberde en zwalkte) weer de sterren van de hemel.

xyzutu2

Berichten: 9081
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 23-12-18 14:34

Beste vriend
Rio kon het altijd prima vinden met zijn boxbuurmannen. Over het algemeen waren dat allemaal superrelaxte kastelen van 1,70 hoog en dan bracht Rio het eerst uur dat ze naast hem stonden door met hupsen en steigertjes maken aan zíjn kant van de traliewand, want het moest duidelijk zijn dat híj als ranglaag eitje toch echt de baas was. :')
Heel stoer - zolang er maar een hek tussen zat. Zette je ze samen in een paddock of wei dan werd hij een engeltje tot hij zéker wist dat zijn nieuwe paddockgenoot hem echt nooit iets zou doen. Dan wachtte hij tot zijn buurman in de paddock op slaapstand ging of hooi ging eten en dan cirkelde Rio hupsend, steigeren en bokkend in schijnaanvallen om de ander heen - altijd precies zo dat hij de ander niet zou raken want we willen geen ruzie - en vond zichzelf dan de stoerste dekhengst ooit en werd door de rest van de paardheid compleet geneerd want zoiets kun je gewoon niet serieus nemen. Dan zag je een kasteel van 1,70 in slaapstand staan terwijl een Andalusische mug uiterst vermoeiend om hem heen zoemde. :z
Het enige jammere van Rio's boxbuurmannen was dat ze allemaal maar kort bleven door onvoorziene omstandigheden.

Toen zei de stalhoudster halverwege de zomer: Rio krijgt een nieuwe buurman, een Argentijn. Argentijn kon een polopony, Criollo of Falabella betekenen (de laatste optie leek me niet heel waarschijnlijk), maar ik wist meteen: dat wordt Rio's beste vriend. Rio half Braziliaan, de buurman een Argentijn, hoe bijzonder is het dat dat naast elkaar op stal komt te staan? Helaas had de Argentijn wat vertraging, dus elke week vroeg ik wanneer de buurman kwam en elke week was dat weer een weekje later. Maar toen, na zes weken stond daar ineens De Buurman! Een Criollo! De buurman stond in zijn box, ik liep met Rio de stal in, die liep meteen naar de buurman, ze snuffelden aan elkaar en dat was dat: beste vrienden. Niets groot maken of showen in zijn box; het was alsof ze elkaar al jaren kenden. Normaalgesproken komt een nieuw paard altijd eerst een weekje met een stalpony op de wei te staan om te acclimatiseren, maar Rio en de buurman waren meteen zo vertrouwd met elkaar dat Rio daar deze keer meteen bij mocht staan. Het waren net tweelingen, ze graasden kont aan kont, kroelden eindeloos en hadden geen enkele persoonlijke ruimte. We hebben hun complete levens naast elkaar gelegd maar ze hadden elkaar werkelijk nog nooit gezien: het klikte gewoon. Zo bijzonder als je paard van het universum opeens een beste vriend cadeau krijgt. Wat wil je nog meer? <3

Al snel mocht de buurman met Rio mee naar de ruinengroep, maar Rio en de buurman bleven een stel. En hij beschermde Rio ook. Als een nieuw paard met verstand op nul achter Rio aan wandelde en die daar zenuwachtig van werd, dan draafde hij naar de buurman en dan zette de buurman een spurt in naar de nieuwe en timmerde die in elkaar: niemand kwam aan Rio. Maak Rio ongelukkig en je kreeg de buurman op je nek. Niet dat iemand ooit Rio ongelukkig maakte, daarvoor was hij te zuinig op zichzelf, maar nu had hij een grote broer die hem beschermde. Klein Zuid Amerika werd de plek van de hechtste paardenbromance ooit. <3

Afbeelding


Rug
...en we waren weer terug bij af.

Half juli waren alle rug- en bilspieren die Rio door de nieuwe training en nieuwe voeding er weer bij had gekregen weer af. Waarom? Geen idee. Hij kreeg hetzelfde voer, dezelfde training en ik hoopte zo dat al die nieuwe dingen ervoor zorgden dat we nu definitief op het goede pad waren, maar in een week tijd was alles weer weg. En rugspieren weg = ruggebruik weg, en dus een rug die weer hol werd achter de schoft en bol bij de lendenen.
Ik was al jaren op zoek naar lotgenoten en vond wel paarden die net zo’n bochel hadden, maar bij al die paarden was het veroorzaakt door een ongeluk of bijvoorbeeld doordat ze te lang met bolle rug hadden gelopen door pijn en ontstekingen na een operatie. Bij Rio was het echter aangeboren: op een filmpje waar hij 1 dag oud was liep hij al als een Duitse herder met gebochelde lendenen en laag gehouden achterhand. Maar was dat omdat hij ergens genetisch mee belast was of was hij gewoon gewokkeld uit de baarmoeder gekomen?

Ik had zijn vader in real life ontmoet en die was normaal, dus besloot ik te kijken of ik meer kon ontdekken over zijn moeder. Wie weet zat het gewoon in de familie en hadden anderen allang ontdekt wat je hier aan kon doen en hoe je het kon verhelpen. Ik wist dat zijn moeder nog een paar halfzusjes had geproduceerd, maar nu moest ik op zoek naar hun verhalen en dus hun (ex-)eigenaren. En die vond ik. En ze herkenden die rug.
Dat was meteen ook het laatste goede nieuws.
Na eindeloos mailen en appen met eigenaren en vorige eigenaren werd het beeld met ieder berichtje slechter. Rio had niet verkreukeld in de baarmoeder gelegen. Zijn rugvorm was geen toeval. Rio had net als bijna al zijn halfbroertjes/zusjes deze rugvorm geerfd van hun Braziliaanse moeder, en bij alle paarden was het verhaal hetzelfde: rond hun achtste kregen ze last van vage kreupelheden die steeds ernstiger werden en nooit opgelost konden worden tot ze uiteindelijk zoveel last kregen van vanalles en niets dat ze ingeslapen moesten worden. Dan waren ze tussen 12 en 15 jaar oud.
Rio was nu zeven.

Afbeelding

Het had geen naam, helemaal niets. Gewoon een bizar iets in de genen, en dat dat dan zo dodelijk was. Andere paarden werden geboren met een karperrug en die werden dertig, Rio en zijn moeder en zusjes hadden een hypermobiel soort iets dat daarop leek en werden niet eens vijftien. Ik kon het niet geloven. Ik trok de stoute schoenen aan en besloot om alle filmpjes en foto's van Rio en zijn nog levende halfzusje te verzamelen en naar Sharon May Davis te sturen, de wereldberoemde paarden patholoog-anatoom want die heeft werkelijk alles gezien. Met ergens in mijn achterhoofd wel het idee mijn god straks ziet ze er helemaal niets geks aan en vraagt ze waarom ik haar tijd zit te verdoen met paarden waar helemaal niets mee aan de hand is...

Het antwoord kwam al snel, en dat was dat met al deze paarden nooit meer gefokt zou mogen worden want ze bewogen inderdaad totaal verkeerd en als dit de statistieken waren dan dit was bizar erfelijk. Bij Rio zag ze alle rare bewegingsvormen die we ook al gezien hadden, en ze vond hem niet helemaal comfortabel lopen met een voorbeen. Maar hij was natuurlijk net die ochtend bekapt dus dat kon ook daardoor komen en dus kreeg het beestje weer een weekje zijn hoefschoenen aan, en daarmee liep hij weer goed. En voor de rest was het oordeel simpel: hij gaat zichzelf helemaal kapot lopen met hoe hij loopt, dus probeer hem zo goed mogelijk te ondersteunen in hoe hij beweegt en besef dat hij niet oud gaat worden.
Het enige positieve was dat ze via via mijn osteo-dierenarts kende en zei dat Rio haar als behandelaar had, niet alleen omdat ze zo goed was maar ook omdat ze zo realistisch was over wanneer behandelen geen zin meer had. Dus dat was heel erg fijn om te horen, de rest was gewoon poedersuiker.

Natuurlijk was ik gaan zoeken om meer antwoorden te krijgen, maar ik had gehoopt een kerngezonde familie aan te treffen met stokoude paarden met een bocheltje wat verder geen enkel probleem was. Ik had niet verwacht om hiermee Rio's doosvonnis te tekenen. Het was alsof het vloerkleed onder ons vandaan werd getrokken. Ja, de bochel was kwaadaardig, Rio zou eronder gaan lijden en uiteindelijk ging hij eraan dood.
Tegelijkertijd was het ook een opluchting, want ik wíst dat het niet goed was, dat er echt iets niet klopte en ik wist ook gewoon dat training in de bak of lange lijnen rechtdoor het gewoon niet deden. Hij werd er wel beter van in de zin van dat hij beter om zijn beperkingen heen kon werken, maar hij werd nooit goed, en dingen die bij normale paarden werken om de rug sterker te maken (lange buitenritten, rijden, zijgangen) werkten bij hem niet. Hij kon wat hij leerde het niet omzetten in 'hé, als ik nou eens mijn rug anders ga gebruiken dan gaat het lopen veel beter'. Dus hoe naar ook, het lag in elk geval niet aan mij, of dat ik hem al die tijd verkeerd had belast of getraind. Rio liep zelfs beter dan zijn halfzusje, dus daar kon ik dan toch iets van 'trots' op zijn.

Los daarvan: ik had altijd geweten dat Rio niet oud zou worden. Je kunt niet zo slecht zijn bij aankoop en al die duizend kwaaltjes hebben en toch nog de dertig halen, dus mijn 'streefgetal' was altijd 20 geweest voor hem. Daar werden nu ineens heel wat jaren vanaf gehakt, want die dode familieleden hadden wél de perfecte gezondheid gehad, hadden altijd buiten gestaan en waren pas heel laat ingereden, voor ze rond hun achtste begonnen in te storten. Rio was toen ik hem kocht in erbarmelijke toestand en zijn rug was toen zo slecht dat die van staart tot schoft bol stond. Het kostte een jaar revalideren voor zijn rug er überhaupt weer uitzag als die een paard, dus hij ging die vijftien überhaupt niet halen, dat was meteen duidelijk. Dus beloofde ik hem: we maken er gewoon nog vijf mooie jaren van. Over vijf jaar ben je twaalf en heb je een geweldig leven gehad in dat geweldig lastige lichaam en dan laat ik je inslapen voor je echt pijn krijgt.

En als ik er nog eens over nadacht dacht ik: jeetje, ik ben toch ook echt de gelukkigste mens ter wereld dat ik al die jaren met het geweldigste paard ooit door mag brengen? Who cares dat hij maar 12 wordt, de meeste mensen krijgen nog niet eens één jaar met zo'n fenomenaal stoer, intelligent, lief, charismatisch en fantastisch paard. Elke dag met hem was een feest (okee, reken de hoefschoenen even niet mee), dus daar gingen we van genieten. Nou ja, we gingen gewoon door met genieten want ik deed niets anders als ik bij hem was.

Ik besloot om het bakwerk op een wat lager pitje te zetten. Rio vond dat niet geweldig, wat hij uitte door altijd voor de bak een keer stil te staan, en aangezien we niets meer konden genezen en niemand meer wist wat waar nou wel of niet tegen hielp besloot ik 'revalidatietraining' om te zetten in bejaardengymnastiek. Nog steeds 20 minuten training aan de hand en de longe of lange teugel, maar dan steeds maar 5 minuutjes 'werk' en dan een graaspauze, knuffelen en kunstjes doen. Niet dat daar nog veel kunstjes van over waren, want buigen, compliment en knielen mochten niet met zijn rug. Ik was in de lente wel begonnen met liggen, iets wat hij heel erg graag deed maar nu had hij daar geen zin meer in, dus dacht ik: dan niet. Genoeg andere dingen om te doen. Who cares om zo'n stom kunstje als je zo'n geweldig paard hebt?


Afbeelding

Silly_Woman

Berichten: 1508
Geregistreerd: 27-10-04
Woonplaats: In het mooie Brabant!

Re: 2018 met Rio: ons allermooiste, allerlaatste jaar samen

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-12-18 15:03

Jeetje ik volg jouw topics over Rio altijd, maar heb bij de titel en al het schrijven een onheilspellend voorgevoel.

Ik hoop toch stiekem nog dat er een (goede) verklaring is voor de griezelige topic Naam.

Wacht vol spanning op de laatste delen. Hoeveel zijn er nog?

xyzutu2

Berichten: 9081
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Re: 2018 met Rio: ons allermooiste, allerlaatste jaar samen

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 23-12-18 15:14

Ik heb net de woordenteller bekeken en we zijn nu halverwege, nog 5500 woorden te gaan. Ik ben nu foto's aan het bekijken voor de rest, dan kan ik daar vanavond de helft weer van plaatsen, misschien nog wel meer als ik de tijd kan vinden.

ClauH

Berichten: 4088
Geregistreerd: 17-02-03
Woonplaats: Tegenover de Xenos

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-12-18 15:35

Ik lees jouw topics ook altijd graag.

Ik durf het vervolg straks eigenlijk niet te lezen -O-

*Listos Little Lena *

~Turbohoof Solutions ~

joey2010

Berichten: 3764
Geregistreerd: 08-09-11
Woonplaats: limburg

Re: 2018 met Rio: ons allermooiste, allerlaatste jaar samen

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-12-18 16:16

Ik heb inderdaad jouw topics ook vaak gevolgd.

En Rio boft maar met zo'n baasje, en jij dat je dit bijzonder paard hebt mogen kennen.

Ik ben ook een beetje bang voor het vervolg van jullie verhaal samen.

b000tje
Berichten: 53
Geregistreerd: 15-08-13

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-12-18 16:22

Ik heb altijd met veel genoot jou topics over Rio gelezen, maar helaas een tijdje geleden uit het oog verloren. En heb nu ook weer met veel genot je eerste posts gelezen, maar nu met de laatste en die titel begint met toch een minder fijn gevoel te bekruipen van het zal toch niet

idylle
Berichten: 4053
Geregistreerd: 25-09-05
Woonplaats: Barneveld

Re: 2018 met Rio: ons allermooiste, allerlaatste jaar samen

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-12-18 16:39

Ook hier iemand die twijfeld wat je met je titel bedoeld. Nieuwsgierig als ik ben even in je vorige berichten gekeken, maar daar kan ik weinig uit opmaken, behalve dat je tot voor kort je zadel nog niet had en deze bestelling niet wilt annuleren, want stel dat je in 2019 toch wilt rijden en weer opnieuw moet wachten.... hmmm wat kan je titel toch betekenen. Ik wacht het (niet zo rustig :Y) ) af. Gelukkig weten we het binnen nu en 2 dagen :+

Kerstmuts

Pepfer
Berichten: 81
Geregistreerd: 28-03-18

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-12-18 16:54

Wauw ik vind het echt heel mooi hoe liefdevol jij schrijft over Rio en wat je voor hem over hebt!

https://www.instagram.com/art_by_tamar/
Hier ⬆ vind je al mijn tekeningen en schilderijen!

Myrsky
Correspondent

Berichten: 3691
Geregistreerd: 16-04-13
Woonplaats: Arendelle

Re: 2018 met Rio: ons allermooiste, allerlaatste jaar samen

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-12-18 16:56

Ohhh pffff wat een nachtmerrie is die ontdekking zeg.

Raise a glass to freedom,
Something they can never take away,
No matter what they tell you.


Sinterklaas, koudwatervrees of Ozosnel !

Taucha

Berichten: 689
Geregistreerd: 05-06-13
Woonplaats: Katwijk

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-12-18 17:17

[early bird meelezert komt onder steen uit] "Grrrmmmbbllllll ondanks dat ik de hele tijd aangekeken wordt als ik weer eens hardop zit te lachen door je hilarische schrijfstijl, krijg ik meer en meer het idee dat ik in een Stephen King verhaal opgezogen wordt." [kruipt weer terug onder steen in angstige afwachting van het plot]


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: ContentKing, Kiki1995 en 3 bezoekers