Moderators: Essie73, Coby, balance, Firelight, Dyonne, NadjaNadja, Neonlight, Sica, C_arola
jesito schreef:Het is denk ik ook meer de hele situatie die veranderd is bij mij en dat in combinatie met het vreselijke gemis.
Na meer dan 20 jaar paarden ineens geen meer van mezelf, stal ligt 20 km verderop waar ze stonden dus dat wordt ook minder.
Dus het vaste patroon dat ik had is in een slag weg, incl alle mensen die daarbij horen.
Daar heb ik er trouwens ook een paar van een andere kant leren kennen, maar goed.
MIJN paarden waren altijd een belangrijk onderdeel van de dag met of zonder zorgen, alles draaide daarom.
Verzorgpaard is ook leuk maar als ik niet kan of geen zin zou hebben ga ik niet.
Is toch anders en ik merk dat ik bewust een beetje afstand probeer te houden, om me niet te zeer te gaan hechten.
Misschien denk ik wel te ver vooruit, bang om weer gekwetst te worden.