Heelt de tijd alle wonden?

Moderators: Lous, RianneH, Neonlight, Nadia, balance

Antwoord op onderwerpPlaats een reactie
 
 

Guinevere

Berichten: 5446
Geregistreerd: 22-04-03
Woonplaats: Verenigde Staten

Heelt de tijd alle wonden?

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 12-02-19 03:33

Je hoort het vaak, maar is dat echt zo?

Ik ben benieuwd hoe andere eigenaren van overleden paarden dat ervaren. Het is vandaag 3 jaar geleden dat ik mijn paard heb laten inslapen en ik worstel er nog steeds mee. Niet met de beslissing zelf, maar het gemis. Ik zou graag een mooi topic voor haar maken op [IM], maar ik kan het gewoon niet. Alleen al naar foto's kijken, of aan haar denken is genoeg om in tranen uit te barsten.

Soms lijkt het wel alsof ik het nooit verwerkt heb, terwijl ik wekenlang gehuild heb. Ik heb veel mooie herinneringen, foto's, filmpjes en allerlei aandenkens (bijv. staart, hoefafdruk, sieraden, as van crematie, etc.), maar toch kan ik het niet loslaten. Ik heb lange tijd op de manege gewerkt en ben weer gaan paardrijden, maar ook dat helpt niet.

Niet dat ik aldoor moet huilen trouwens. Ik kan het meestal voorkomen door snel iets anders te doen/denken, maar wanneer ik mezelf "toestemming geef" dan voelt het als de dag van gisteren en merk ik hoe diep dit verdriet zit. Ik kan dan ook niet makkelijk meer stoppen. Bij mijn lievelingskat heb ik dat niet. Ik kan heerlijk over hem zitten dromen en genieten van alle mooie momenten, terwijl ik dat bij mijn paard niet kan zonder helemaal van streek te raken.

Herkent iemand dit? Komt er een ooit punt wanneer het beter wordt?

Kerstmuts

Guinevere

Berichten: 5446
Geregistreerd: 22-04-03
Woonplaats: Verenigde Staten

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 22-02-19 20:49

Heel erg bedankt voor jullie eerlijke en soms verdrietige antwoorden. Ook al wens je natuurlijk niemand zoiets toe, is het toch fijn om te horen dat andere mensen dit soms ook zo ervaren.

Pien, ik ben even helemaal stil van jouw bijdrage. Wat ben jij sterk, en wat een ontzettend lief berichtje. :o

Haar dood kwam niet onverwachts; ze was al in de 30 en had allerlei ouderdomskwaaltjes. Ik ging vaak twee keer per dag langs en kon dan urenlang lekker tutten en de nodige zorg bieden. Ze is heel vredig ingeslapen en ik stond (en sta) daar helemaal achter. Toen ze er niet meer was had ik ineens zeeen van tijd over en geen idee hoe ik die tijd op moest vullen. Dat ik vanwege een burnout thuis zat maakte het er niet makkelijker op.

Professionele hulp vind ik een prima suggestie. Ik woon niet in NL en had op dat moment geen goede verzekering. Ik ga binnekort weer full-time werken en therapie staat dan ook op de planning. Voornamelijk om ervoor te zorgen dat ik niet weer een burnout krijg, maar ook om dit een (beter) plaatsje te geven. Of het echt abnormaal is ... tja, ik ben niet de enige dat blijkt wel uit de reacties, maar fijn is anders.

Jullie ook allemaal sterke. :(:)

Kerstmuts

Antwoord op onderwerpPlaats een reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 3 bezoekers