[VER] Catori - Een Paardenverhaal

Moderators: Ods, NadjaNadja, Duhelo, Muiz, MirandaT, Essie73

Antwoord op onderwerpPlaats een reactie
 
 
Remembrance

Berichten: 503
Geregistreerd: 02-04-17
Woonplaats: Den Haag

[VER] Catori - Een Paardenverhaal

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 10-06-18 18:21

Proloog


Ik trapte flink door op mijn fiets, in een poging om zo snel mogelijk thuis te zijn. Het asfalt was nat en de door de tegenwind kwam alle regen in mijn gezicht. Met één hand probeerde ik mijn capuchon op te doen, maar op het moment dat ik hem losliet vloog hij weer af. Ik legde mij erbij neer dat ik helemaal doorweekt thuis zou komen en mijn uitgelopen make-up mij zou doen lijken op een panda. Door mijn oordopjes klonk luide muziek die mij steeds de kracht gaf op door te blijven trappen tegen de sterke tegenwind in. Ik dacht terug aan vanmiddag. Op school had ik een gesprek gehad met mijn moeder en mijn mentor. Het was niet bepaald een luchtig gesprek geweest, gezien afgelopen tijd het steeds slechter met mij ging. Ik had last van motivatiegebrek, slechte cijfers, en af en toe ook paniekaanvallen. ‘Hailey, je moet meer gaan doen. En dan heb ik het niet over school, nee, ik heb het over je leven buiten school. Zoek een nieuwe hobby, maak vrienden, heb plezier! Je bent 15, je gaat later genoeg tijd hebben om je zorgen te maken.’ Dat had mijn moeder gezegd toen we thuis kwamen. Ja, alsof het allemaal zo makkelijk was. Wat ik ook deed, ik bleef het gevoel hebben alsof ik niet goed genoeg was. Die last voelde als een baksteen in mijn maag.

Ik fietste door een mooie buurt heen, met veel groen en zelfs een ruiterpad aan de kant van de weg. Het leek me zo geweldig om hier te wonen, maar de huizen waren ontiegelijk duur dus dat zou voor altijd een droom blijven. Zonder er echt bij stil te staan fietste ik met een hoog tempo door. Tot mijn muziek opeens stopte. Ik remde mijn fiets af, en bleef naast de weg even stilstaan, graaiend in mijn zak naar mijn telefoon. Toen ik het ding gevonden had zag ik wat er mis was; de batterij was leeg. Ook dat nog. Dit zouden zo nog een lange twintig minuten fietsen worden, in de regen en wind zonder gezelschap of muziek.


Na een paar minuten doorgefietst te hebben, raakte ik weer afgeleid. Het was me nog nooit eerder opgevallen dat hier een manege stond. Het was nu anderhalf jaar geleden dat ik gestopt was met mijn manegelessen, maar alles wat met paarden te maken had won nog steeds mijn nieuwsgierigheid. Ik stapte van mijn fiets af en liep aan de hand naar de poort. “Pensionstal de Lindehorst” stond er op een bordje. ‘Aha, een pensionstal dus…’ mompelde ik in mezelf. Ik bleef even in tweestrijd voor de poort staan die op een kiertje stond, voor mijn nieuwsgierigheid het toch van me won. Ik maakte mijn fiets vast aan een paal, pakte mijn schooltas van mijn fietsmand, en duwde vervolgens zachtjes de piepende metalen poort open.

Voor mij zag ik een binnenplein, omringd door boxen. Over sommige boxen stak, ondanks de regen, een paardenhoofd heen. Aan mijn linkerkant zag ik de kantine en iets wat erg leek op een binnenbak, maar dat was nu niet waar ik heen ging. Eén voor één liep ik langs de stallen en keek ik over de deuren heen. ‘Joris, Amor, Romeo, Viënna, Dixie, Annemarie en Tessa.’ Het waren stuk voor stuk mooie paarden met elk een compleet andere uitstraling. Zo zag Joris - een grote vos - er uit als een enorme knuffelkont, terwijl de kleine, witte merrie Dixie er juist erg pittig uit zag. Aangezien er nog niemand naar mij toe was gekomen om te zeggen dat ik hier niet mocht komen, ging ik maar gewoon door met mijzelf rondleiden.


Toen ik de hoek om liep, zag ik nog wat stallen en een aantal paddocks. Ik zag een vrouw lopen met een niet al te grote pony. De pony zat onder de modder en leek geen zin te hebben om vooruit te lopen. ‘Kom op Catori, nu opschieten.’ Ik schatte de vrouw een jaar of vijfentwintig. Toen ik wat dichterbij liep, merkte de vrouw mij op en sprak ze me aan. Ze moest haar stem verhogen om over het harde geluid van de regen heen te komen. ‘Hey, zou jij misschien de paddockdeur achter Catori’s kont dicht willen doen? Ik ben bang dat de andere paarden anders misschien ontsnappen en het ziet er niet naar uit alsof dit mormel hier wilt draaien om mij het te laten doen.’ Ze glimlachte vriendelijk en ik snelde naar het houten hek om het dicht te doen. ‘Dankjewel. Tja, Catori heeft er vandaag echt geen zin in. Die blijft denk ik liever in die modderige paddock staan dan in een lekker schoon stalletje. Ik heb jou hier volgens mij nog niet eerder gezien, heb je hier zelf een paard staan?’ Ik schudde mijn hoofd. ‘Nee, ik heb geen eigen paard of pony. Ik heb wel best een lange tijd paardgereden dus alles wat met paarden te maken heeft, heeft mijn interesse.’ Ik besloot om maar even met de vrouw mee te lopen. ‘Dat kan ook natuurlijk. Nou ja, ik ben Lisanne, ik ben vierentwintig jaar, en dit is mijn pony Catori. Als je wilt mag je haar zo wel even helpen met poetsen, ze is hartstikke vies zoals je kan zien.’ lachte de vrouw. ‘Graag! Ik ben Hailey. Het is al een tijdje geleden dus dat ik heb gereden, maar poetsen kan ik nog als de beste.’


Na zo’n twintig minuutjes gepraat te hebben en gepoetst te hebben was Catori weer blinkend schoon. Het viel me nu pas op hoe mooi de pony was. Ze was muisgrijs gevlekt en had dikke, donkere manen. Ik dacht eerst dat het een paint zou zijn, maar toen pas viel me op dat haar bouw wat anders was. Ze leek een wat bredere hals en achterhand te hebben en een iets stomper hoofd. ‘Wat voor paard is Catori eigenlijk?’ vroeg ik aan haar eigenaresse. ‘Waarschijnlijk een Paint kruising Haflinger. Ik weet het niet zeker, gezien ik haar van een aantal kennissen mocht overnemen en ze geen echte papieren heeft. Aan de hand is het echt een schat van een beest, maar onder het zadel is het een draak.’ Na een korte stilte praatte Lisanne weer. ‘Maar ja, ik denk dat ze zo wel lekker gepoetst is! Super bedankt voor je hulp, mocht je er eens zijn wanneer ik er ook ben mag je haar best even gaan knuffelen.’ Ik glimlachte, nam afscheid van de vrouw en haar pony, en liep daarna de stal uit.


Eén vraag bleef maar prikkelen. ‘Nooit geschoten is altijd mis, Hailey. Probeer het gewoon.’ Ik voelde mijn buik kriebelen. ‘Maar wat als het niet mag? Wat als ze me raar, of kinderachtig vindt?’ Ik bleef even staan, tot ik genoeg moed had opgeraapt. ‘Lisanne?’ mijn stem leek opeens een octaaf lager gevallen te zijn. De jonge vrouw draaide zich om en keek mij vriendelijk aan.
‘Ja?’
‘Zoek je misschien nog een verzorger voor Catori?’
Het bleef even stil en mijn hart bonkte als een malle. Ik was zo bang dat ze me zou afwijzen en ik mezelf voor schut had gezet. Toen ik de gepijnigde blik van Lisanne zag wist ik het eigenlijk al wel en eigenlijk wilde ik het liefst op dat moment verdwijnen. Ik wist ook niet zo goed waarom maar ik vond het heel gênant om dit te vragen. ‘Het spijt me meid, niets persoonlijks, maar dat is nu denk ik niet zo handig. Hoe oud ben je?’
‘Vijftien.’
Alweer leek ze even na te denken. ‘Nee, dat wordt hem toch echt niet. Ik zou het qua tijd goed kunnen gebruiken, maar ik weet niet of je Catori aankan en omdat je minderjarig bent valt het onder mijn verantwoordelijkheid als er iets misgaat.’ Ik knikte begrijpelijk. ‘Ik snap het. Fijne avond!’ Toen ik me weg draaide voelde ik mijn hoofd rood worden. Door mijn sociale angsten vond ik dit soort momenten net even wat lastiger dan andere mensen.


Toen ik mijn fiets weer van het slot haalde, hoorde ik voetstappen mijn richting op rennen. Ik keek op en ik zag Lisanne deze kant op komen. Ze bleef voor me stilstaan. ‘Goh, Hailey, ik heb er even over nagedacht en bij nader inzien zou ik het heel fijn vinden als jij Catori zou willen verzorgen. De manier hoe je met haar omging was echt fijn om naar te kijken. Zo respectvol tegenover haar, maar toch consequent genoeg om haar aan te kunnen als ze even vervelend doet.’ Ik voelde een glimlach op mijn gezicht groeien. ‘Als je wilt, kunnen we volgende week ergens afspreken voor een tweede kennismaking. Dan kan ik je even uitleggen wat de bedoeling is, wat wel en niet mag, wanneer je kan komen, et cetera. Hier heb je mijn nummer, dan kunnen we via WhatsApp de details even verder bespreken.’

Ik nam het aanbod met beide handen aan, en op de terugweg naar huis kreeg ik de glimlach op mijn gezicht er niet meer af.



Toen ik eindelijk thuis kwam dacht ik er pas aan hoe laat het natuurlijk was. Ik zette snel mijn fiets neer, en opende de voordeur. Mijn moeder stond in de gang met haar armen over elkaar. ‘En daar ben je dan eindelijk, een HALF UUR te laat.’ Ook al klonk haar stem streng zag ik dat ze niet echt boos was. ‘Kom jij maar snel met een uitleg.’ Toen ik glimlachte zag ik haar blik gelijk zachter worden. ‘Ik raakte afgeleid toen ik merkte dat er op de Lindelaan een pensionstal stond. Ik wou alleen even gedag gaan zeggen tegen de paarden, maar ik mocht helpen bij het poetsen van een paard en dat duurde dus even.’ Ik scande mijn moeders gezicht voor een reactie, ‘En het beste nieuws is dat ik dat paard dus mag gaan verzorgen! Ik heb dus jouw advies opgevolgd en ik heb dus nu een nieuw verzorgpaard. Misschien geeft dit me juist wel net de motivatie die ik nodig heb en maak ik in de paardenwereld ook weer nieuwe vrienden.’ Ik zei precies de dingen die mijn moeder wilde horen, en daar had je het al; ze leek het al vergeten te zijn dat ik een half uur te laat thuis kwam. ‘Ik ben zo blij voor je! Doe nu maar snel je jas en die modderige schoenen uit, en ga zitten voor het avondeten.’


Super bedankt voor het lezen van mijn verhaal! Mijn naam is Telma, ik ben 13 jaar en ik schrijf al heel lang verhalen. Het spijt me als jullie allemaal mijn verhaal te penny vinden, als je het even laat weten zal ik het proberen tegen te gaan in het volgende hoofdstuk :Y). Ik ben er zeker van op de hoogte dat mijn verhalen lang niet perfect zijn, en ik zou het super fijn vinden om commentaar/kritiek/tips te kunnen krijgen. Het zou bijvoorbeeld kunnen dat ik iets té gedetailleerd schrijf (dit gebeurt vaak als de hoofdpersonage iets meemaakt wat ik zo graag in het echt zou willen meemaken).

Laat dus alsjeblieft een reactie achter als je dit verhaal gelezen hebt en er iets over te zeggen hebt :).


Pleun02
Berichten: 672
Geregistreerd: 17-01-15

Re: [VER] Catori - Een Paardenverhaal

Link naar dit bericht Geplaatst: 10-06-18 19:43

Ik vind het een heel mooi verhaal, goed geschreven! (zeker voor je leeftijd!). Ik lees mee!

Ejelaleen v. King Kolibrie x Voltaire
Schilderijen in opdracht!

Zammie

Berichten: 5948
Geregistreerd: 13-06-07
Woonplaats: Kom uut Drenthe

Link naar dit bericht Geplaatst: 10-06-18 20:35

Heel knap voor jouw leeftijd! Goed geschreven, ging helemaal op in het verhaal. Ben benieuwd naar het vervolg!

Geen leven zonder horsies!

Zammie

Berichten: 5948
Geregistreerd: 13-06-07
Woonplaats: Kom uut Drenthe

Link naar dit bericht Geplaatst: 10-07-18 17:54

Komt er nog een vervolg?

Geen leven zonder horsies!


Antwoord op onderwerpPlaats een reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Kimberley_, Ro0sje en 11 bezoekers