Tygo in de psychiatrie

Moderators: MirandaT, Duhelo, Essie73, Muiz, Ods, NadjaNadja

 
 
Nikass

Berichten: 10545
Geregistreerd: 27-04-11

Link naar dit bericht Geplaatst: 08-12-19 14:54

Ik weet niet hoe vaak er zo begripvol gereageerd wordt, en ook niet hoe vaak dat kan. Ik weet wel dat dat soort agressieve situaties vaak voorkomen en dat er nogal wat van een hulpverlener wordt gevraagd om daarmee om te gaan.

Laat ik het zo stellen: ik zou daar erg veel moeite mee hebben.


Lusitana

Berichten: 20254
Geregistreerd: 26-10-04
Woonplaats: buiten Grandola, Alentejo, portugal

Link naar dit bericht Geplaatst: 08-12-19 15:14

eekhoornerik schreef:
Ik vind dat het programma veel context mist.

"Jason kan niet studeren door de labels die hij heeft gekregen" aldus Tygo.
Nee, Jason kan niet studeren door de persoonlijke problematiek waarmee hij dagelijks moet worstelen. En dat is heel verdrietig, maar is geen oorzaak van "labeltjes", maar van zijn stoornissen.

Daarnaast mis ik relevante informatie over de man die zoveel medicatie slikt. Volgens hem begon het met Ritalin en nu zit hij op tientallen pammen op een dag.

Hoe heeft dat zich zo opgebouwd? Waar komen zijn paniekaanvallen vandaan? Waren die er al voor het gebruik van de medicatie of zijn ze door de medicatie ontstaan?

Wat is waarheid en wat is waan?

Hij heeft het over 900 gr oxazepam. Ik ben geen kenner, maar bestaat zo'n hoge dosering überhaupt?

Tygo praat het inderdaad hier en daar niet handig aan elkaar, en dat is ergerlijk.

Wat die man met z´n pammen betreft, die is al zo ver dat hij medicijnen slikt om de bijwerkingen van andere medicijnen te onderdrukken en ik snap werkelijk niet dat er niemand is die zijn gebruik niet een beetje onder de loep heeft genomen en aan afbouwen heeft gedaan ipv opbouwen. Hij krijgt ze denk ik niet via een psychiater, maar huisarts. Het is verslavend en normaal gesproken houden ze scherp je gebruik in de gaten.
900 miligram bestaat. 900 gram lijkt me nogal dodelijk.
Het is bij dergelijke medicatie meestal niet de bedoeling om ze langduring te nemen.
Er is ook nog eens wisselwerking met andere sedatie, het versterkt het. Dus zo´n heel pakket is gewoon niet logish. Het lijkt mij dat hij ook een beetje teveel aan zelfmedicatie doet als ik hem zo hoor.
Ik vraag me af hoe het met de lever van die man gesteld is. Hij staat stijf van de troep.

Te koop 2.5 jarige cruzado merrie,van particulier, door omstandigheden goedkoop.
*Mijn paardenopvang youtube kanaal* *Mijn youtube kanaal voor Vincent* * [PP] [VOLG] Nieuwe rescue *

josien_m_
Berichten: 1318
Geregistreerd: 23-11-09

Link naar dit bericht Geplaatst: 08-12-19 15:16

Als hulpverlener lees ik alle hier gegeven reacties. Over alle fouten die door de hulpverleners gemaakt worden, het zich niet geholpen voelen door de clienten.
De wereld is niet maakbaar, hulp krijgen mag een recht zijn. De juiste hulp ontdekken is een weg van proberen, mislukken en weer proberen over het algemeen. Zoals al eerder wordt gezegd, een diagnose kan helpen bij de oplossing, maar er is bijna nooit maar één antwoord mogelijk. Medicijnen kunnen helpen, therapieen kunnen helpen, menselijk contact kan helpen en soms lijkt niks te helpen. Het blijven proberen, zoeken naar een passend antwoord, daar is veel voor nodig! Optimisme, lef, kennis en ervaring, een hulpverlener leert van iedere client. Reflecteren is misschien wel het grootste onderdeel van een opleiding. Maar het wordt pas werkelijkheid wanneer je dat in een echte clientcontext doet waarschijnlijk...
Er gaat zeker veel mis in de hulpverlening. Maar is het mislukken van een traject altijd iemand te verwijten? Zoals hier te lezen valt, wil iedereen wat anders: meer geld, meer menskracht, meer bewezen therapieen. Ik ook trouwens. Misschien is de onderliggende oorzaak, de ontmenselijking van de maatschappij waardoor wij niet meer naar onze aard kunnen leven, ook direct de reden waarom we het niet kunnen oplossen.

Nikass

Berichten: 10545
Geregistreerd: 27-04-11

Link naar dit bericht Geplaatst: 08-12-19 16:00

[quote="josien_m_"Misschien is de onderliggende oorzaak, de ontmenselijking van de maatschappij waardoor wij niet meer naar onze aard kunnen leven, ook direct de reden waarom we het niet kunnen oplossen.[/quote]

Deze is het waard om over na te denken...

Shadow0

Berichten: 37710
Geregistreerd: 04-06-04
Woonplaats: Utrecht

Link naar dit bericht Geplaatst: 08-12-19 16:00

josien_m_ schreef:
Medicijnen kunnen helpen, therapieen kunnen helpen, menselijk contact kan helpen en soms lijkt niks te helpen.

Maar in teveel gevallen wordt er eigenlijk niet eens echt iets geprobeerd, omdat mensen al aan de poort weggestuurd worden of ergens op een wachtlijst stranden. (En met een beetje pech wordt dan tegen de tijd dat je een beetje in de buurt van het eind van de wachtlijst de zorg weer eens gereorganiseerd, zodat je misschien alsnog niet in aanmerking komt / de ervaren mensen zijn verdwenen / de gewenste therapie er niet meer is / etc.

Lusitana

Berichten: 20254
Geregistreerd: 26-10-04
Woonplaats: buiten Grandola, Alentejo, portugal

Re: Tygo in de psychiatrie

Link naar dit bericht Geplaatst: 08-12-19 16:33

Ja, dat is het grootste probleem, niet terecht kunnen. Dat kost levens.

Te koop 2.5 jarige cruzado merrie,van particulier, door omstandigheden goedkoop.
*Mijn paardenopvang youtube kanaal* *Mijn youtube kanaal voor Vincent* * [PP] [VOLG] Nieuwe rescue *

Freggle_Edge

Berichten: 2082
Geregistreerd: 20-05-10

Re: Tygo in de psychiatrie

Link naar dit bericht Geplaatst: 08-12-19 17:27

Dat deze wereld voor Tygo nieuw is en hij daardoor soms niet zo handig is in zijn formulering, vind ik juist de charme van het programma. Geen geleerde professor op dit vlak. Ook geen doorgewinterde documentaire maker. Maar iemand die oprecht betrokken is en bereid is dit wereldje te ontdekken en hier op menselijke wijze verslag van uit te brengen.
Dat de ggz hier gekleurd wordt neergezet, zegt in mijn ogen niets slechts over de hulpverleners. Maar wel over de ggz in het algemeen. Het lijkt mij alleen maar goed dat dit naar buiten wordt gebracht. Er moet eindelijk eens echt iets structureel veranderen en dat doe je niet door alles achter gesloten deuren te houden.
Onlangs had ik een gesprek met de psychiater van mijn moeder. Die zat met haar oren te klapperen toen mijn zus en ik ons verhaal vertelde over onze jeugd. Ze vertelde dat dit nu gelukkig heel anders er aan toe gaat. Nou, daar is Jason dan een slecht voorbeeld van, arme jongen.
Gelukkig zijn mijn zus en ik wel heel goed uit de strijd gekomen. Maar dit is zeker niet te danken aan het ggz.

josien_m_
Berichten: 1318
Geregistreerd: 23-11-09

Re: Tygo in de psychiatrie

Link naar dit bericht Geplaatst: 08-12-19 19:50

Als je ook hiernaar kijkt met de ogen van de huidige maatschappij, ik bedoel die wachtlijsten en diagnoses, dan zie je dat het precies in elkaar valt. We proberen alles te categoriseren en sluiten daarmee juist veel uit. Door dat zo te regelen lijkt het maakbaar, maar dat is natuurlijk niet zo. Dan komen we weer bij geld uit: hoeveel hebben/willen we ervoor uitgeven als land? Maar ook: hoeveel afwijkend gedrag past nog in ons huidig overvol landje? of schoolsysteem? Er zijn meer problematische situaties, of niet maar doen we er meer aan? Ik leerde al op de opleiding dat aanbod vraag creeert. En dat focussen op een probleem, het probleem voor de persoon groter maakt. Ik denk uiteindelijk niet dat meer mensen in de hulpverlening zal helpen. Het is net als meer wegen tegen files, even geeft het verlichting maar al snel is er hetzelfde probleem. Ik vind het lastig en ben denk ik voor meer eigen verantwoordelijkheid maar dan op zo'n manier dat je er ook vorm aan kunt geven. Niet al die grenzen en hokjes en regelingen, maar de kracht van de bedoeling van de wet... Maar kan dat wel in onze complexe samenleving waarin hard werken blijkbaar iets goeds is... In plaats van zoveel werken dat het genoeg is. Vertrouwen op een ander, op jezelf, op je hulpverlener, kan dat?

soloro

Berichten: 2147
Geregistreerd: 18-07-12

Re: Tygo in de psychiatrie

Link naar dit bericht Geplaatst: 08-12-19 19:56

Ik heb de aflevering van 5 december afgezet, vind hem te heftig.. Ben wel blij dat het behandeld wordt en mensen misschien meer besef krijgen van mentale problemen.

So far you've survived 100% of your worst days. This Too Shall Pass :(:) [o]


Peetstap

Berichten: 2155
Geregistreerd: 10-12-11
Woonplaats: Noord Europa

Link naar dit bericht Geplaatst: 08-12-19 20:53


Als je maar lang genoeg poetst gaan alle haren uiteindelijk dezelfde kant op staan.

xChanelx
Berichten: 1463
Geregistreerd: 05-04-13

Link naar dit bericht Geplaatst: 08-12-19 20:56

josien_m_ schreef:


Citaat:
Volgens het hoofd van de Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie, Damiaan Denys, komt 42 procent van de Nederlanders op grond van de DSM inmiddels in aanmerking voor een psychiatrische stoornis. Dat zal bij ons (België) niet anders zijn.


Zeker interessant. Bovenstaande vind ik een erg opvallende.
Ik kreeg op dag 1 van mijn opleiding een lijstje, met mij de andere startende studenten. We moesten tellen hoeveel van de 9 omschrijvingen we herkenden. De meesten zaten op 3. Vanaf 5 had je volgens de DSM borderline.
Zelfde wat Tygo in de aflevering doet met de zelftest: "regelmatig somber/slecht slapen/piekeren". Wie doet dat niet? En hup, 90% symptomen van een depressie.

Neemt voor mij niet weg dat er zeker mensen zijn die een stoornis/aandoening (ik heb er nog nooit een fijn woord voor gevonden...) hebben en daar passende hulp voor nodig hebben, maar ik ben het eens met de schrijver dat we intolerant voor afwijking zijn en dat een label dat beheersbaar maakt en daarmee maatschappelijk veilig.

Enjoy the little things in life, because one day you will look back and realize it were the big things.

Peetstap

Berichten: 2155
Geregistreerd: 10-12-11
Woonplaats: Noord Europa

Link naar dit bericht Geplaatst: 08-12-19 21:00

Freggle : zijn ondeskundigheid in deze docu en zijn zoektocht om een klein beetje te ontdekken van wat er zoal gaande is maakt het ook voor mij juist zo boeiend en leerzaam om te zien.
Hoe triest zijn vorige verslavings zoektocht docu en deze soms ook is, er is geen overdreven drama tv te zien, en ook geen opgedrongen sluitende conclusie.
Je wordt eerder geprikkeld om zelf meer te gaan onderzoeken.

Als je maar lang genoeg poetst gaan alle haren uiteindelijk dezelfde kant op staan.

Shadow0

Berichten: 37710
Geregistreerd: 04-06-04
Woonplaats: Utrecht

Link naar dit bericht Geplaatst: 08-12-19 21:14

Het moeilijke daaraan is dat je rondom de GGZ eigenlijk voortdurend op twee (of meer) fronten moet strijden, terwijl ieder argument ook meteen ergens anders voor gebruikt wordt. Hoe geef je bv kritiek als je weet dat die kritiek ook gebruikt wordt om het snijden in budgetten goed te praten? Hoe erken je de noodzaak van voldoende zorg als er ook nogal toegeredeneerd wordt naar profijtelijke uitkomsten (geldt ook voor de farmaceutische industrie.)
Zie ook de PGB's: geweldig EN er wordt een hele fraudeindustrie opgetuigd. Vervolgens wordt daar weer een controle op gezet, die vervolgens vooral maakt dat mensen die het echt nodig hebben ten onder gaan aan de enorme rompslomp en trage betalingen, terwijl de fraude nog steeds door kan gaan. (Nou ja, zie ook belastingdienst.)

Iedere keer als je probeert het voor patienten beter te maken, wordt het argument te vluchtig gebruikt om iets moeilijker te maken, en aan het eind zijn het nog steeds de patienten die aan het kortste eind trekken, en hoe ongunstiger hun positie, hoe minder mogelijkheden.

(En iedere keer komt de nadruk te liggen op afpakken danwel dwingen, dus van buitenaf naar binnen, ipv ondersteunen en uitnodigen met de nadruk op van binnen naar buiten.)


josien_m_
Berichten: 1318
Geregistreerd: 23-11-09

Re: Tygo in de psychiatrie

Link naar dit bericht Geplaatst: 08-12-19 21:18

Ja, controle wordt belangrijker dan vertrouwen....
We krijgen als land wat we verdienen. Bah! wat akelig toch zo!

Rakkie123
Berichten: 940
Geregistreerd: 28-07-19
Woonplaats: Nabij Emmen

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-12-19 08:48

Shadow0 schreef:
Rakkie123 schreef:
Wat ik heb begrepen van een aantal mensen die in isoleercellen hebben gezeten was dat ze het fijn vinden.


Ga er gemakshalve toch maar van uit dat isoleercellen over het algemeen ontmenselijkend, stressvol en traumatiserend zijn. We weten bijvoorbeeld dat dit het geval is voor gezonde mensen zonder specifieke trauma's.

De behoefte aan een veilige en rustige omgeving kan meestal op veel menselijkere manieren worden ingevuld. Als een client werkelijk die afzondering van een isoleercel wil, dan zijn er vrijwel zeker weten een boel dingen die in het dagelijks leven niet goed gaan, en waar veel te winnen is. Mensen zijn sociaal en hebben over het algemeen nabijheid van andere mensen nodig (zelfs al kan complex trauma maken dat dat sociale contact ook bedreigend is. Zelfs dan hebben vrijwel alle mensen het nodig om te ervaren dat ze niet alleen zijn, en is geborgenheid vaak zinvoller dan kilheid.)

Citaat:
Maar ik zou geen andere manier weten om een prikkelarme of prikkelloze zone te creëren.


Dat lijkt me eerlijk gezegd een tekort van de hulpverleners. Er is zoveel te bedenken dat rust kan bieden zonder de ontmenselijking, de dwang of de kilheid van isoleren.
Ik kan je het CCE aanbevelen, die hebben daar leerzame casussen over.

Citaat:
Ik vind het heel erg moeilijk om vanuit deze verhalen erachter te komen wat het behandelplan was en of de proffesionals inderdaad hebben gefaald of dat we nog niet de kennis hebben om deze mensen te behandelen....of misschien gewoon niet behandelbaar zijn.


Dat is inderdaad het nadeel van de serie tot nu toe, het biedt heel weinig context. Maar van Jason is een deel van de achtergrond in elk geval wel bekend, en ook is bekend hoe jeugdzorg er bij ligt: er wordt heel vaak niet, niet structureel of niet gericht behandeld. En op dit moment is hij dus nergens welkom want dat is te ingewikkeld.
Hij is daarin verre van de enige: bijna iedere combinatie van meerdere problemen leidt tot problemen. (Denk aan alle willekeurige combinaties die te maken zijn van verstandelijk beperkt, middelengebruik/verslaving, psychiatrische ziektebeelden, eetproblemen en autisme.)

Zo makkelijk opperen dat mensen onbehandelbaar zijn vind ik, net als het idee dat er geen andere oplossingen zijn voor reduceren van prikkels, een tekort van de zorg en hulpverlening. Dat is echt kiezen voor de makkelijkste weg. Maar mensen zijn gewoon mensen. Als de zorg daar niet genoeg in te bieden heeft is het hoe dan ook het tekort van de zorg en niet van de mensen.
Zeker op het niveau van specialistische GGZ gaat juist om de situaties waarin dingen niet standaard gaan, om de uitzonderingen, om het zoeken naar de mogelijkheden die er wel zijn. Of althans, dat zou het moeten gaan.

Dan nog erken ik best dat je het soms niet redt. En dat is heel verdrietig. En dan kun je stilstaan bij dat we daar als maatschappij/zorg nog geen antwoord hebben, en dat kan zonder dat we denken dat het een eigenschap van die mensen is dat ze 'onbehandelbaar' zouden zijn. (En al helemaal niet 'gewoon' onbehandelbaar. Dat is heel ongewoon namelijk.)


Ik vind het te kort door de bocht om te zeggen dat het mensonterend is.
Dat ligt er helemaal aan hoe het wordt gebruikt....zoals haast met alles.

Ik vraag me af welk beeld mensen bij een isoleercel hebben en of dat klopt met de werkelijkheid, iig de werkelijkheid van waar ik werk en heb gewerkt.
Maar time-out klinkt misschien gewoon beter.

Ik opper niks, ik geef een aantal mogelijkheden aan, 1 daarvan is dat, dat blijkt na een langere periode dat ze onbehandelbaar zijn.
Maar helaas, er zijn mensen die onbehandelbaar zijn...iig op dit moment.
Overigens werk ik vaak met mensen die niet behandelbaar zijn, iig op dit moment.

Ik hoop dat er meer kennis komt om ze wel daadwerkelijk te helpen.

Jersy, zwarte parel 1.71
Porky, witte lady 1.67
Bes, leonberger kruising 0.74

Humpiedumpie
Berichten: 850
Geregistreerd: 18-05-04

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-12-19 10:02

Ik heb een vriendin die regelmatig opgenomen werd en ook in de isoleer werd gestopt. Zij heeft trauma’s ivm seksueel misbruik. Ze werd soms met 7 man op de grond gegooid, uitgekleed, soms platgespoten etc, niet echt helpend bij iemand die al getraumatiseerd is. Voor haar wat extra trauma’s erbij.
Ook is ze gediagnosticeerd met schizofrenie, borderline en nog een aantal diagnoses. Hiervoor zat ze op een gegeven moment aan meer dan 20 (verkeerde) pillen per dag.
Achteraf bleek ze geen schizofrenie en ook geen borderline te hebben, maar vooral ptss (met veel achterdocht, conversie waarvan ze het aandacht trekken noemden etc).
Ze heeft op een gegeven moment besloten de psychiatrie vaarwel te zeggen. Ze woont nu zelfstandig, ze heeft 2 hondjes en 2 katten waar ze zorg voor draagt, en ze gaat 3 keer in de week naar haar verzorgpaard. Ze gebruikt ook helemaal geen medicatie meer, afgezien van af en toe een slaappilletje als ze het moeilijk heeft.
Echt makkelijk is het leven nog steeds niet voor haar. Haar is voorspelt dat ze nooit buiten de muren van een instelling zou kunnen leven.
Een andere vriendin heeft ook ptss, moet daarvoor behandeld worden, maar dat kan niet omdat ze zichzelf ernstig beschadigd en eerst moet stabiliseren. Ze heeft teveel verschillende diagnoses om echt tot haar recht te komen bij 1 specifieke behandeling. Ze wordt van het kastje naar de muur gesleept en ondertussen worden haar problemen en klachten steeds erger. Niemand kan wat voor haar doen tot dat ze “gestabiliseerd” is (met lithium in dit geval).
Wat ik by Tygo in het programma zie, is naar mijn idee en beeld dus erg realistisch helaas..

Canon

Berichten: 376
Geregistreerd: 09-10-11
Woonplaats: Veluwe Centraal

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-12-19 10:51

Lusitana schreef:
eekhoornerik schreef:
Ik vind dat het programma veel context mist.

"Jason kan niet studeren door de labels die hij heeft gekregen" aldus Tygo.
Nee, Jason kan niet studeren door de persoonlijke problematiek waarmee hij dagelijks moet worstelen. En dat is heel verdrietig, maar is geen oorzaak van "labeltjes", maar van zijn stoornissen.

Daarnaast mis ik relevante informatie over de man die zoveel medicatie slikt. Volgens hem begon het met Ritalin en nu zit hij op tientallen pammen op een dag.

Hoe heeft dat zich zo opgebouwd? Waar komen zijn paniekaanvallen vandaan? Waren die er al voor het gebruik van de medicatie of zijn ze door de medicatie ontstaan?

Wat is waarheid en wat is waan?

Hij heeft het over 900 gr oxazepam. Ik ben geen kenner, maar bestaat zo'n hoge dosering überhaupt?

Ik heb dit weekend een beetje besteed om weer bij te kijken bij deze nieuwe docu-serie sinds Tygo in de Ghb vorig jaar. Ik deed jouw mening dat hier en daar wel erg kort door de bocht wordt geformuleerd en dat heeft best wat impact op de eindconclusies straks, maar óók nu al. Bij zijn vorige serie was het vrij zwart-wit te zien dat het niet goed ging en waar dat hem in zat. Maar ik denk dat nu júíst wat hij bij deze serie zelf al zegt of hoort "omdat de psychiatrie zo complex is" dat ook hij eigenlijk niet de onderste steen boven krijgt..

Ik ben oprecht benieuwd hoe zich dat gaat vorderen..
Afgelopen jaar startte Netflix met een serie "Afflicted" waarbij Amerikaanse psychisch en fysieke aandoeningen lijdende werden gevolgd om een beeld te geven van hun leven. Ook deze pakte slecht uit en bleek niet de juiste verhalen en conclusies te trekken. Ik vind dat best schrijnend, terwijl het zo veel voorkomt en toch wel duidelijk is dat er iets moet gaan veranderen..

josien_m_ schreef:
Als hulpverlener lees ik alle hier gegeven reacties. Over alle fouten die door de hulpverleners gemaakt worden, het zich niet geholpen voelen door de clienten.
De wereld is niet maakbaar, hulp krijgen mag een recht zijn. De juiste hulp ontdekken is een weg van proberen, mislukken en weer proberen over het algemeen. Zoals al eerder wordt gezegd, een diagnose kan helpen bij de oplossing, maar er is bijna nooit maar één antwoord mogelijk. Medicijnen kunnen helpen, therapieen kunnen helpen, menselijk contact kan helpen en soms lijkt niks te helpen. Het blijven proberen, zoeken naar een passend antwoord, daar is veel voor nodig! Optimisme, lef, kennis en ervaring, een hulpverlener leert van iedere client. Reflecteren is misschien wel het grootste onderdeel van een opleiding. Maar het wordt pas werkelijkheid wanneer je dat in een echte clientcontext doet waarschijnlijk...
Er gaat zeker veel mis in de hulpverlening. Maar is het mislukken van een traject altijd iemand te verwijten? Zoals hier te lezen valt, wil iedereen wat anders: meer geld, meer menskracht, meer bewezen therapieen. Ik ook trouwens. Misschien is de onderliggende oorzaak, de ontmenselijking van de maatschappij waardoor wij niet meer naar onze aard kunnen leven, ook direct de reden waarom we het niet kunnen oplossen.

Ik vind het fijn eens iets te lezen van iemand daadwerkelijk uit het werkveld. Dat geeft wat meer perspectief. :j En ik snap vanuit mijn werkveld in communicatie ook weer de iteratieve onderzoeksstijl die wordt toegepast. Omdat je gewoon niet weet wat 'het probleem' is van deze persoon. En dat maakt het in mijn ogen zo moeilijk en helder waarom het dan ook langer duurt..

Als ik naar de serie kijk, heb ik heel kort door de bocht ook geen vertrouwen in die hokjesduwende stijl van analyseren. Ze worden nu geacht te handelen vanuit enkel een momentopname, als ik de docu moet geloven.. Dan snap ik heel goed dat het op dinsdag diagnose A is en donderdag diagnose B..
Ik struikel ook een beetje over het feit dat ze in de docu zelf al aangeven dat fysieke hulpverlening feitelijk is en direct aanwijsbaar en oplosbaar, en dat de psychiatrie dat nooit kan zijn. Maar de wegen nu wel hetzelfde gaan bij beiden.. Je hebt last van dit? Dan heb je A.. Last van dat erbij, dan komt C en mogelijk D erbij.. En als dan de behandeling niet aanslaat, dan is de hulpverlener mis.. Ik denk dat dat systeem, de handvaten die je als hulpverlener geacht wordt te gebruiken, niet goed (genoeg) zijn ipv van de mensen die wordt verteld ze te gebruiken. En ik word daar zo flauw van.. Stickers verdienen was nog nooit zo makkelijk, behalve voor degene die die mensen écht proberen te helpen..

- *pum* -

josien_m_
Berichten: 1318
Geregistreerd: 23-11-09

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-12-19 10:58

Ja er bestaan mensen met grote problemen en dat is moeilijk. PTSS is een diagnose ie nog niet zolang bestaat. Een achteraf gezien niet werkende therapie is natuurlijk erg en tegelijk niet te voorkomen lijkt me. Je kunt niet uitgaan van de maakbaarheid van alles. Als de hulpverlening niet het juiste antwoord vindt, is dat dan verwijtbaar? De werking hangt van zoveel aspecten af: de persoon, de gebruikte methode, het moment in het leven van de client, de verdere omstandigheden, zijn eigen mogelijkheden en ga zo maar door. Daarmee wil ik zeker niet goedpraten dat er ook foute keuzes worden gemaakt door ongeinspireerde hulpverleners of door onvoldoende toegeruste organisaties of instanties die vooral met protocollen hebben te werken. Het is en blijft een zoektocht, dat al vast nooit anders worden. Waar het mij om gaat zijn ook de verwachtingen van de mensen: als iets niet werkt, dan moet het iemands schuld zijn. En dat stuit me tegen de borst.

lor1_1984

Berichten: 10134
Geregistreerd: 03-12-03
Woonplaats: Almelo

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-12-19 11:10

Ikzelf ben jarenlang in behandeling geweest en heb daardoor een paar etiketten opgeplakt gekregen (borderline, ontwijkende/vermijdende persoonlijkheidsstoornis voortvloeiend uit hechtingsstoornis, eetstoornis nao, licht autistische trekken, vermoeden van AD(H)D, PTSS en gevoelig voor depressie).
Ik herken mezelf er wel in als ik ze google dus ze zullen vast kloppen. :+
Ook heb ik bij een beschermde woonvorm van een GGZ gewoond.
Wat me opviel is dat er heel veel beloofd werd maar vervolgens kon je nergens op bouwen.
Bij de woonvorm werd ik bij het handje beet gepakt met dingen die ik al kon en moest ik het maar uitzoeken met dingen die ik niet kon en als ik dan op mijn muil ging was het 'zie je wel dat je niet zelfstandig kunt worden'. :r
En maar zeuren dat de wachtlijsten steeds langer werden. :')
Er werden behandelingen beloofd om beter om te leren gaan met de dingen waar ik tegenaan liep maar nooit dat er daadwerkelijk wat van kwam, vroeg ik er zelf naar dan was er altijd wel iets waarom het niet kon; de anderen zijn te heftig qua symptomatiek, ik was niet stabiel genoeg, ik manipuleerde, er was nog geen plek (en vervolgens vrienden die later aangemeld waren wel zien starten :+) etcetc.

Ik ben inmiddels naar een andere regio verhuisd, kreeg daardoor andere begeleiding die oprecht stimuleren naar zelfstandigheid en nu woon ik zelfstandig met ambulante begeleiding.
Ik ben volledig bij het GGZ weg, ik zou een traject starten om met mijn klachten om te leren gaan, handvatten te krijgen maar werd van het kastje naar de muur gestuurd en bij de zoveelste doorverwijzing naar een andere afdeling met allerlei beloftes die niet nagekomen werden ('over 2 weken krijg je de uitslag, we beloven dan contact op te nemen' en dan na 6-8 weken er zelf achteraan moeten en horen dat je toevallig nét besproken bent in de vergadering 8)7) heb ik aangegeven er klaar mee te zijn en het zelf wel te gaan doen.

Nee, ik ben niet probleemloos maar ik red me met wat hulp hier en daar.
En het allermooiste; ik ben zodanig gestabiliseerd dat mijn woonbegeleiding mij niet meer herkend als 'borderliner', ze weten dat ik die diagnose heb maar zien zelden of nooit dingen die zich bij mij uitten aan symptomen. :)

[o]
6+3=9, but so does 5+4.
The way you do things isn't always the only way to do them.
Respect other people's way of thinking.

Humpiedumpie
Berichten: 850
Geregistreerd: 18-05-04

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-12-19 11:13

josien_m_ schreef:
Ja er bestaan mensen met grote problemen en dat is moeilijk. PTSS is een diagnose ie nog niet zolang bestaat. Een achteraf gezien niet werkende therapie is natuurlijk erg en tegelijk niet te voorkomen lijkt me. Je kunt niet uitgaan van de maakbaarheid van alles. Als de hulpverlening niet het juiste antwoord vindt, is dat dan verwijtbaar? De werking hangt van zoveel aspecten af: de persoon, de gebruikte methode, het moment in het leven van de client, de verdere omstandigheden, zijn eigen mogelijkheden en ga zo maar door. Daarmee wil ik zeker niet goedpraten dat er ook foute keuzes worden gemaakt door ongeinspireerde hulpverleners of door onvoldoende toegeruste organisaties of instanties die vooral met protocollen hebben te werken. Het is en blijft een zoektocht, dat al vast nooit anders worden. Waar het mij om gaat zijn ook de verwachtingen van de mensen: als iets niet werkt, dan moet het iemands schuld zijn. En dat stuit me tegen de borst.


Ik vind dat er meer tijd besteed mag worden aan het vinden van de juiste diagnose. En dan een beetje verder kijken dan de DSM, maar ook naar de persoon zelf kijken. Ik heb zelf ook psychische klachten en heb ook onjuiste diagnoses gekregen toen ik bij de hulpverlening aanklopte. Nu zijn we een tijd verder en laten we diagnoses voor wat het is, maar gaan we kijken naar wat er in het verleden mis is gegaan, op welke manier we dat weer een soort van recht kunnen breien, maar ook welke problemen ik nu tegenkom en hoe ik daarmee om kan gaan.
De verzekering heeft de diagnose nodig voor de vergoeding. Of de verzekering moet iets gaan veranderen, of we moeten de labeltjes niet meer zo serieus nemen en er maar iets opplakken (wat nu eigenlijk ook al gebeurd) en vervolgens met de client als persoon gaan onderzoeken wat de beste hulp is..

tmr001
Berichten: 682
Geregistreerd: 12-09-11

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-12-19 11:50

Humpiedumpie schreef:
Ik heb een vriendin die regelmatig opgenomen werd en ook in de isoleer werd gestopt. Zij heeft trauma’s ivm seksueel misbruik. Ze werd soms met 7 man op de grond gegooid, uitgekleed, soms platgespoten etc, niet echt helpend bij iemand die al getraumatiseerd is. Voor haar wat extra trauma’s erbij.
Ook is ze gediagnosticeerd met schizofrenie, borderline en nog een aantal diagnoses. Hiervoor zat ze op een gegeven moment aan meer dan 20 (verkeerde) pillen per dag.
Achteraf bleek ze geen schizofrenie en ook geen borderline te hebben, maar vooral ptss (met veel achterdocht, conversie waarvan ze het aandacht trekken noemden etc).
Ze heeft op een gegeven moment besloten de psychiatrie vaarwel te zeggen. Ze woont nu zelfstandig, ze heeft 2 hondjes en 2 katten waar ze zorg voor draagt, en ze gaat 3 keer in de week naar haar verzorgpaard. Ze gebruikt ook helemaal geen medicatie meer, afgezien van af en toe een slaappilletje als ze het moeilijk heeft.
Echt makkelijk is het leven nog steeds niet voor haar. Haar is voorspelt dat ze nooit buiten de muren van een instelling zou kunnen leven.


Dat is natuurlijk vreselijk, maar heel even de andere kant - een kennis van vroegah werkte ook in de zorg, wel zware psychiatrie en verslavingszorg. Mensen die bijvoorbeeld psychotisch zijn kunnen écht heel gevaarlijk zijn. Vaak zijn de afdelingen ook onderbemand en voor een paar verplegers is het soms niet te doen om bijvoorbeeld medicatie toe te dienen. In sommige gevallen kan de veiligeheid van het personeel heel moeilijk gegarandeerd worden. Bij haar is er bijvoorbeeld een keer een hulpverlener met een schaar in zijn gezicht gestoken. Het is een vreselijk moeilijk iets.

@Shadow0 - het valt me op dat je best wat te zeggen hebt over de zorg en je een behoorlijk somber beeld schetst, ik ben best benieuwd wat je bronnen zijn.

@josien_m - zeker interssant, heel erg bedankt!

Lusitana

Berichten: 20254
Geregistreerd: 26-10-04
Woonplaats: buiten Grandola, Alentejo, portugal

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-12-19 12:08

josien_m_ schreef:
PTSS is een diagnose ie nog niet zolang bestaat..

Was al bekend in de oudheid, kreeg meer bekendheid en een naam in de eerste wereldoorlog, toen heette het nog shell shock en het is vervolgens via ptsd en in nederland naar ptss gegaan, maar ondanks dus dat het een nieuwe naam is, was de diagnose al een bevestigd iets dat in en uit en weer in de DSM is gegaan...
https://www.history.com/topics/inventio ... hell-shock

Maar wat ik zeggen wil, de psychiatrie heeft er dus al heel lang mee te maken en kennis over.

Te koop 2.5 jarige cruzado merrie,van particulier, door omstandigheden goedkoop.
*Mijn paardenopvang youtube kanaal* *Mijn youtube kanaal voor Vincent* * [PP] [VOLG] Nieuwe rescue *

Canon

Berichten: 376
Geregistreerd: 09-10-11
Woonplaats: Veluwe Centraal

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-12-19 12:18

Ik denk dat ptss minder lang bestaat als herkenbare aandoening.. In mijn gedachten zit er nog steeds een verschil tussen "er al heel lang mee te maken hebben" en "er, echte gerichte, kennis over hebben" want die ontbreekt binnen de schetsen van de samenleving en hulpverlening. Alleen al het systematisch veranderen van de naam schetst bij mij een beeld dat ze nog hevig aan het onderzoeken zijn en het fijne er nog lang niet van weten.. Ze kennen de symptomen al langer, maar de behandelmethode en het fijne van de constatering staat nog steeds goed strak in de steigers..

Ze hebben er al heel lang onderzoek mee. En ja, ze hebben al heel lang kennis. Maar nog lang niet dé kennis, anders was elk apart geval bijna even makkelijk aangepakt als bijvoorbeeld de burn-out.. Waardoor ik snap dat Josien zegt dat die diagnose nog niet zo lang bestaat.. :j

- *pum* -

Menino

Berichten: 10182
Geregistreerd: 07-06-03
Woonplaats: ergens in Nederland

Link naar dit bericht Geplaatst: 09-12-19 14:12

oefh, ik durf dit eigenlijk niet te kijken, maar vind de discussie wel interessant.

heb zelf in mijn adolescentie een behoorlijk woelige periode meegemaakt, waar ik me nu nog maar moeilijk mee kan vereenzelvigen. Ook iets van 8 diagnoses gekregen, was een complexe patient, want had niets echt erg maar van alles een beetje, en dat was dan wel weer erg. Zat bij geen 1 specialistische polikliniek goed op mijn plek, dus werd overal weggestuurd vanwege teveel randproblematiek. Maar hé als je te slecht bent voor de basis ggz moet je toch naar de specialistische zorg :){ Denk dat ik in een jaar of 3 een stuk of 20 hoofdbehandelaren heb versleten. Daar zaten zowel fantastische mensen tussen als compete koekwausen. Maar echt, zelfs de meest fantastische hulpverlener gaat je niet kunnen helpen als je iemand met een hechtingsstoornis naar 20 verschillende mensen gaat sturen en het vertrouwen na koekwaus nummer 4 wel weggezakt is.
Vanuit de wanhopige behoefte om gehoord en begrepen te worden ging ik ook steeds meer mijn therapiegenootjes kopieren als ik zag dat zij meer hulp kregen met allerlei zelfbeschadiging, overdosissen en uiteindelijk (halfslachtige) zelfmoordpogingen tot gevolg. Dat had dan weer tot gevolg dat ik zogezegd te slecht was voor psyschische hulp, en ze me helemaal lieten vallen wegens te weinig draagkracht. Terwijl alles juist veroorzaakt werd vanuit een wanhopige behoefte om gezien en geholpen te worden dus dan heb je een mooie kers op de taart.

een crisisopname na zelfmoordpoging en ziekenhuisopname nummer 3 (of voorgaande)? wel nee... aldus de psychiater aan mijn bed, ‘blijf maar bij een therapiegenootje slapen, die vangt je wel op, wij gaan geen kosten hiervoor maken. Want de bedden zijn ten slotte al bijna op... ‘ Needless to say raakte therapiegenootje dusdanig in crisis toen ik na een week wegging dat zij zelf op de crisisafdeling terecht kan en haar hele systeem compleet ontwricht werd.

Onder de streep ben ik echt vele malen slechter naar huis gegaan vanuit de hulpverlening, dan ik er ooit in gekomen was.
Uiteindelijk werd de hulpverlening juist één van mijn grootste trauma’s en ben pas uit deze vicieuze cirkel gekomen toen ik (de opzich redelijk typerend voor mijn problematiek, en niet zo heel gezonde gedachte) het idee kreeg dat ik het toch écht zelf, in mijn eentje, moest gaan doen en weer een leven in de maatschappij moest gaan opbouwen in plaats van een leven in de psychiatrie.
Da’s echt goed gelukt, maar ik heb helaas ook gezien dat ik geen incident ben.
ik heb toendertijd veel (intensieve)groepstherapie gevolgd, en ik denk dat in mijn groepen mss 50% er echt (en soms echt héél véél) slechter uit is gekomen (veel copycat gedrag en destructieve pogingen om gehoord te worde door overbelast personeel, stress om ECD’s etc.) en 10% er echt baat bij heeft gehad.
De rest is wsl hetzelfde gebeleven een zal de rest van zijn leven in cirkeltjes blijven lopen binnen de kaders van de hulpverlening. Het fr..king probleem is alleen dat als je last heb van psychische problematiek je alleen gebruik kunt maken van een systeem dat compleet uitgekleed en inefficient is.

Anyhow, ik heb veel hulpverlening gehad in de richting van eetproblematiek en ik denk dat daar ook een probleem dat er gewoon weinig gedegen onderzoek is gedaan naar werkende interventies. Of nouja, de onderzoeken zijn er wel maar de resultaten blijven uit. Ik denk dat de menselijke psyche één van de alleringewikkeldste dingen is om te onderzoeken waardoor we maar genoegen nemen met strohalmpjes als ‘er zijn aanwijzingen dat het kan werken’, vervolgens wordt dat in de vorm van een behandeling gegoten die vervolgens weer compleet wordt uitgekleed vanwege het gebrek aan een budget waardoor er een soort half onderbouwde therapie gegeven wordt ( zo zat ik in een dagbehandeling pilot met wisselende groepssamenstellingen vanwege bezuiniging. Met als gevolg geen groepsveiligheid. En 50% van de behandelduur dan de oorspronkelijke behandeling, ja. Dan is de wetenschappelijke werking niet echt meer onderbouwd gok ik zo).
Uiteindelijk denk ik dat mijn behandeling echt tientallen duizenden euro’s heeft gekost,
en ben ik vooral een paar trauma’s rijker. Op die manier snap ik ook wel dat je moet blijven bezuinigen. Als je nou in plaats daarvan als overheid een keer de knip opentrekt en investeert in goede behandelingen, gedegen onderzoek, en voldoende personeel, betaalt dat zich echt wel terug.

Zelf werd ik pas beter toen ik uit die hele rotzooi ontsnapte.

Na een jaar of 5 stabiliteit voel ik me dusdanig stabiel dat ik weer de stap heb gezet om écht aan de slag te gaan met diepgravende thema’s, zonder groepsshit (vanwege bezuinigingsellende) en mensen die elkaar naar beneden trekken. Maar de wachtlijst voor individuele behandeling bij een gerenomeerd instituut is welgeteld anderhalf jaar geweest, dus ja. Ik kan me voorstellen dat als je echt bittere noodzaak hebt aan een goede behandeling je in die tijd al 3x in de goot terecht gekomen bent.

mijn betoog is iets gekleurder en minder objectief geworden dan ik hoopte helaas.....
Maar alles wat ik zeggen wil is dat er zo... veel .... te .... bereiken... valt, met wat behoorlijke investeringen vanuit de overheid en ik geloof echt dat als dit hele f.cked up systeem drastisch aangepast wordt (kortere wachtlijsten, meer personeel, meer persoonlijke aandacht per client, en geen rare verzekeringscriteria) er mensenlevens gered kunnen worden. En misschien wel meer dan je in eerste instantie denkt. Want nu heb je als echt complexe patient eigenlijk precies niets om op terug te vallen.


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: AnnexUdith, Nathalie18x, Ubermetrics, Yardahiske en 4 bezoekers