Wanneer besluit wel/geen kinderen?

Moderators: Dani, Polly, khirshanta, Shanna, Leo, Hanmar

 
 
Damned

Berichten: 4136
Geregistreerd: 18-07-08
Woonplaats: Oost-Vlaanderen

Re: Wanneer besluit wel/geen kinderen?

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-06-18 12:00

Jazza: verschrikkelijk. Ik denk dat wij ons niet kunnen voorstellen hoe dat moet voelen. Wat erg dat je dit hebt moeten meemaken.

Ik denk persoonlijk, dat wanneer je twijfelt, je het (nog) niet moet doen.Natuurlijk blijven er altijd wel rationele twijfels, je weet immers nooit op voorhand hoe het zal zijn. Maar als je echt een kind wil, valt de echte besluiteloosheid wel weg volgens mij.

You've lost your internet and we've lost our memory
We had a paper trail that led to our secrets
But embarrassing pictures have now all been deleted
By versions of selves that we thought were the best ones


tita

Berichten: 15800
Geregistreerd: 29-08-06
Woonplaats: Breda

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-06-18 12:00

Blijheid schreef:
Echt heel interessant om iedereens persoonlijke verhalen te lezen!

Als ik nog even advocaat van de duivel mag spelen; ik lees veel verhalen van mensen die twijfelden, toch een kindje kregen en daar heel blij mee zijn (gelukkig!). Maar ik realiseer me ook dat mensen die twijfelden, een kindje kregen en daar wél spijt van hebben dat niet zomaar kunnen delen. Ik ken een dochter uit zo'n gezin. Haar ouders houden van haar, maar er is ook zeker een gevoel dat als ze het over konden doen ze andere keuzes zouden maken. Dat is nogal wat, als je daar als jongvolwassene mee moet dealen.



Ik ken er 2 en een vriendin die vreselijk spijt heeft van der kids.
Die vriendin is wel zorgzaam, die andere 2 voeden hun kind op zonder liefde..... kinderen zelf hebben alles.

Hier was ik zo bang voor ik was erg rationeel mijn kind zou niks tekort komen maar moederliefde.....had ik dat wel.
Ik was zo bang dat dat niet zou lukken maar de vader had meer dan genoeg..... dus mede daardoor de gok genomen.
Hier is gelukkig goed gekomen maar ik ben in mijn hele leven nooit zo bang geweest 9 maanden lang.
Vergeet niet toen zij in mijn buik zat was ik boos, verdrietig en haatte mijn leven....9 maanden lang daar voel ik me nu nog schuldig om.....
Mijn Huidige zwangerschap is anders....ik hou al zoveel van dit kind dat ik nu al bang ben dan fout kan gaan

Jazza ik heb geen woorden..... ergste wat een moeder en vrouw kan overkomen
Laatst bijgewerkt door tita op 17-06-18 12:04, in het totaal 1 keer bewerkt

30-11-2015
03-07-2018

Suzanne F.


Berichten: 29546
Geregistreerd: 03-03-01

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-06-18 12:01

Wendy schreef:
Ik reageer hier ook even :)
Ik heb het altijd heel rationeel benaderd en dat is eigenlijk nooit veranderd. Ik vind mijn leven leuk zoals het is en ik heb zeker ambities.... en een kind is er niet één van. Een kind vult niets aan, ik moet er alleen maar voor inleveren, dus waarom zou ik er aan beginnen?
Bovendien heb ik bij mijn moeder gezien wat het betekent, je geeft in feite je hele leven op. Bij haar speelde dat zeker toen mijn vader overleed, ze heeft met liefde haar hele leven in het teken van mij en mijn zus gezet. Ik ben haar heel dankbaar en ben er ook heel blij mee. Maar ik kan dat niet, ik wil dat niet.

Afgelopen week raakte ik ook met een collega aan de praat hierover. Zij is ongewenst zwanger geraakt, door de pil heen, one night stand. Ze wilde het laten weghalen, maar heeft zich laten ompraten om het toch te houden. Inmiddels zijn we heel wat jaren verder, het kind is nu een jonge volwassene en zij heeft eindelijk haar leven terug.... -O-
Ze zei ook letterlijk "ze zeggen allemaal dat je er zoveel voor terug krijgt, maar ik zou niet weten wat dat is". Natuurlijk houdt ze van haar kind, ze is zeker geen ontaarde moeder. Maar wel een alleenstaande moeder, die nu, ruim 20 jaar later haar leven weer terug heeft.
En natuurlijk hebben de mensen die gezegd hebben te zullen helpen dat ook gedaan, maar toch, laten we het zo stellen, we herkennen een hoop in elkaar. Ze begrijpt ook heel goed dat ik geen kinderwens heb, want eigenlijk had ze die zelf dus ook niet.


Wat is je leven terug? Is dat stappen, feesten en seksen? Wat kan je allemaal niet dan als je een kind hebt? En wat kan je dan wel als het kind 20 is? Mannen thuis uitnodigen? Nachten doorhalen?

"Through dangers untold and hardships unnumbered, I have fought my way here to the castle beyond the Goblin City to take back the child that you have stolen. For my will is as strong as yours, and my kingdom is as great - You have no power over me" [o]

luuntje


Berichten: 8818
Geregistreerd: 18-08-04
Woonplaats: Nieuw-Vennep

Re: Wanneer besluit wel/geen kinderen?

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-06-18 12:04

Jazza wat verschrikkelijk.
Je kind verliezen, ik krijg al tranen als ik eraan denk.
Bij jou is het helaas werkelijkheid geworden.

[o]

justkid

Berichten: 10959
Geregistreerd: 09-12-07
Woonplaats: Caitwick

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-06-18 12:09

Jazza hoe je dat opschrijft en hoe dat binnenkomt ;( ik heb het kippenvel op mijn armen staan.

Bij het verhaal van Wendy haar collega vind ik het erg jammer dat ze dat zo ervaart dat ze nu haar leven terug heeft, tellen de jaren dat ze haar kind groot zag worden dan niet, daar word ik dan vooral verdrietig van -O-

Net als het verhaal wat Blijheid deelt. Dat is precies wat ik bedoel met "wat als" Dat bestaat namelijk niet, want die keus heb je niet gemaakt en het is zo jammer dat je dan op die manier kijkt en droomt over de dingen die er niet zijn en niet komen ook, ipv te kijken naar wat er wel is en wat je wel hebt gekozen.
De rem op je leven -O-
Maak een keus en kijk niet achterom maar maak het beste van je keuze met alles wat daarbij hoort.

Palmera

Berichten: 7145
Geregistreerd: 25-09-08
Woonplaats: La Palma

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-06-18 12:13

Suzanne F. schreef:
Wat is je leven terug? Is dat stappen, feesten en seksen? Wat kan je allemaal niet dan als je een kind hebt? En wat kan je dan wel als het kind 20 is? Mannen thuis uitnodigen? Nachten doorhalen?

Ja, met een kind kun je niet lekker ordinair slettebakken. :roll:

Ik zal je even verder helpen, want niet iedereen die haar leven 'terug heeft' doelt op jouw geniale voorbeelden. ;)

*spontaan last-minute gebruik maken van een aanbieding voor een uitje
*lekker met een boek/film neerploffen zonder onderbrekingen van gejank
*een buitensporig dure aankoop doen zonder na te denken over sportclubjes-geld
*uitslapen op de vrije dag
*inderdaad een avond stappen. Dat kan ook zonder 20 kerels


Besef je niet hoe achterlijk je over komt? ;) Met zo'n grote zorglast als een kind is het niet gek dat mensen zielsgelukkig zijn als het kroost eindelijk 18 is!

Retiens la nuit... ;)

Sizzle


Berichten: 20407
Geregistreerd: 21-04-06
Woonplaats: Zwitserland

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-06-18 12:17

Het leven met kind is anders, voor mij niet perse beter of slechter, maar zeker wel beperkender in een hoop dingen.
Anderzijds ‚dwingt‘ het ons om meer te genieten en minder te haasten.
Zonder kind hadden we waarschijnlijk beide nog steeds een baan met 60 uur en woonden we in een flatje.
Ivm komst van ons kind zijn we beide een stapje terug gegaan en zijn in een dorpje gaan wonen.
Het is anders, niet slechter en ook niet beter (in ons geval) :)

Uitslapen is bij ons gelukkig geen probleem geweest tot nu toe en rustig op de bank liggen met een boek ook niet.
Avondje stappen zit er gelukkig ook gewoon in zo nu en dan en buitengewoon dure uitgaven heb ik sowieso geen behoefte aan :P
We hebben dan ook wel geluk gehad met een heel makkelijk kind.

[o]

Niobe


Berichten: 3307
Geregistreerd: 13-08-10
Woonplaats: Brummen

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-06-18 12:22

Het niet hebben van kinderen verrijkt mijn leven zo enorm, je krijgt er ontzettend veel voor terug. Ik ben erg gesteld op mijn vrijheid en dat ik mijn geld kan uitgeven aan dingen die ik leuk vind. Ik rijd in mijn droomauto, heb 4 lieve katjes en een heel mooi paard.
En ik mag alles delen met mijn lieve vriend die er net zo over denkt.

Klinkt misschien egoistisch en misschien is dat het ook wel, maar ik heb maar 1 leven en die is voorbij voor ik het weet, dus ik geniet er zoveel mogelijk van. In weze is het kiezen voor kinderen net zo egoistisch, want uiteindelijk doe je het voor jezelf. Maar dat is een andere discussie.

Ik wil zoveel mogelijk genieten, want er is al genoeg ellende, mijn vader is ook nog eens erg ziek, dus ik vind het fijn dat ik er zoveel mogelijk voor hem kan zijn, dat ik iets terug kan geven voor wat hij (samen met mijn moeder) al die jaren voor mij heeft gedaan. Wat maar een fractie kan zijn, want ze hebben onwijs veel voor mij gedaan en ik gun ze absoluut niet waar ze nu samen doorheen gaan.

Ook besteed ik graag tijd en geld aan mijn nichtje, die er niet voor gekozen heeft om hier te zijn en haar ouders wel, maar die gaan nu liever hun eigen gang.

Maar ik ga ook graag foto’s maken van pasgeboren kinderen en hun trotse ouders. Daar heb ik absoluut geen problemen mee, ondanks dat ik niet veel met baby’s heb. Voor mij is dat hetzelfde als foto’s maken van paarden en hun trotse eigenaren.

Dus al met al heb ik ervoor gekozen om te leven met wat er al is, niet om zelf iets nieuws te maken, waar elke dag al genoeg van bij komen.
Vroeger dacht ik ook dat trouwen en kinderen krijgen moest, want dat was gewoon zo. Dus dat ik de pech had om vrouw te zijn en te moeten baren. Gelukkig kwam ik er snel genoeg achter dat dit niet zo was. Ik weet zeker dat ik er nu spijt van zou hebben.
Dus mijn motto blijft alsnog, bij twijfel gewoon niet doen.

tamary


Berichten: 21501
Geregistreerd: 19-06-02
Woonplaats: Drenthe

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-06-18 12:26

Besluit geen kinderen was hier ook al vrij vroeg genomen, en zonder partner wilde ik het zeker niet. Nu is die partner nooit komen opdagen (nooit gemist ook trouwens). Tijdje nog optie adopteren overwogen, want een van de redenen was er zijn al zat kinderen & mensen op de wereld, daar hoef ik er geen bij te maken, maar dat kwam ook nooit. En ik ben er eigenlijk heel gelukkig mee, kindjes zijn leuk voor even en dan mag mama er weer mee verder.
Als ik er echt een wilde hebben, was ik wel naar de spermabank gelopen voor een kwakje. Ik ben gelukkig zonder mensenkind, die van mij hebben 4 benen, veel haar en ik kan ze geheel legaal opsluiten als ze even teveel worden :P .

[o]
Bayo - 01-01-1996 - 15-04-2017 ;(
“Technological progress has merely provided us with more efficient means for going backwards.” – Aldous Huxley –

senna21


Berichten: 6297
Geregistreerd: 17-03-09

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-06-18 12:59

Dorus schreef:
Ik heb altijd veel twijfels gehad of ik wel uit het juiste hout gesneden ben om een kind op te voeden. Nog steeds heb ik die twijfels enorm.
We hebben er nooit een beslissing over genomen, zijn nooit super actief bezig geweest met zwanger worden, maar ook absoluut niet met niet zwanger worden. Als het komt is het welkom en anders is het ook goed. Wel waren we het erover eens dat het met z’n tweeen moet lukken of anders niet.
Ondertussen lopen we tegen de 40 en zijn we allebei van mening dat we te oud zijn om nog aan kinderen te beginnen en zijn we dolgelukkig met ons tweeen en de hond.

Maar dan komt afgelopen week mijn collega langs met d’r baby van 5 weken en dan krijg ik wel het gevoel dat ik dat ook wil. Ik moet eerlijk zeggen dat dat gevoel het laatste jaar sterker is geworden. Rationeel ben ik het boek definitief aan het sluiten, maar gevoelsmatig blijf ik spelen met de “wat nou als” gedachten.

Herkenbaar. Ik heb het te laat herkend.
Daarom raad ik het aan om niet te wachten op dat 'oergevoel', maar met gevoel en verstand een beslissing te nemen als het 'nog' kan.
Ik denk dat wij westerse mensen het deels hebben afgeleerd om te voelen wat ons drijft en eigen is.

[o]

Suzanne F.


Berichten: 29546
Geregistreerd: 03-03-01

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-06-18 13:11

Palmera schreef:
Besef je niet hoe achterlijk je over komt? ;) Met zo'n grote zorglast als een kind is het niet gek dat mensen zielsgelukkig zijn als het kroost eindelijk 18 is!


Geen idee of dit sarcastisch bedoeld is of serieus. Maar ik snap inderdaad niks van die enorme zorglast en dan je leven terugwillen. En nee, ik besef niet hoe achterlijk ik over kom. Sorry.

"Through dangers untold and hardships unnumbered, I have fought my way here to the castle beyond the Goblin City to take back the child that you have stolen. For my will is as strong as yours, and my kingdom is as great - You have no power over me" [o]

Djali

Berichten: 1977
Geregistreerd: 30-12-10

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-06-18 13:12

Jazza ik ben helemaal aangedaan van je verhaal ;( te vreselijk voor woorden. Jij moet bijzonder sterk zijn

Achterom
Berichten: 19261
Geregistreerd: 28-09-04

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-06-18 13:22

Suzanne F. schreef:
Wendy schreef:
Ik reageer hier ook even :)
Ik heb het altijd heel rationeel benaderd en dat is eigenlijk nooit veranderd. Ik vind mijn leven leuk zoals het is en ik heb zeker ambities.... en een kind is er niet één van. Een kind vult niets aan, ik moet er alleen maar voor inleveren, dus waarom zou ik er aan beginnen?
Bovendien heb ik bij mijn moeder gezien wat het betekent, je geeft in feite je hele leven op. Bij haar speelde dat zeker toen mijn vader overleed, ze heeft met liefde haar hele leven in het teken van mij en mijn zus gezet. Ik ben haar heel dankbaar en ben er ook heel blij mee. Maar ik kan dat niet, ik wil dat niet.

Afgelopen week raakte ik ook met een collega aan de praat hierover. Zij is ongewenst zwanger geraakt, door de pil heen, one night stand. Ze wilde het laten weghalen, maar heeft zich laten ompraten om het toch te houden. Inmiddels zijn we heel wat jaren verder, het kind is nu een jonge volwassene en zij heeft eindelijk haar leven terug.... -O-
Ze zei ook letterlijk "ze zeggen allemaal dat je er zoveel voor terug krijgt, maar ik zou niet weten wat dat is". Natuurlijk houdt ze van haar kind, ze is zeker geen ontaarde moeder. Maar wel een alleenstaande moeder, die nu, ruim 20 jaar later haar leven weer terug heeft.
En natuurlijk hebben de mensen die gezegd hebben te zullen helpen dat ook gedaan, maar toch, laten we het zo stellen, we herkennen een hoop in elkaar. Ze begrijpt ook heel goed dat ik geen kinderwens heb, want eigenlijk had ze die zelf dus ook niet.


Wat is je leven terug? Is dat stappen, feesten en seksen? Wat kan je allemaal niet dan als je een kind hebt? En wat kan je dan wel als het kind 20 is? Mannen thuis uitnodigen? Nachten doorhalen?

Om dit soort achterlijke reacties zijn er dus maar weinig mensen aan wie ze het eerlijk verteld.
Het is eigenlijk heel simpel, gewoon doen wat jij zelf wilt, in plaats van je hele leven in het teken van de ander zetten.

Achterom
Berichten: 19261
Geregistreerd: 28-09-04

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-06-18 13:23

justkid schreef:
Bij het verhaal van Wendy haar collega vind ik het erg jammer dat ze dat zo ervaart dat ze nu haar leven terug heeft, tellen de jaren dat ze haar kind groot zag worden dan niet, daar word ik dan vooral verdrietig van -O-

Voor haar woog het niet op tegen de nadelen, nee. Het is niet zaligmakend.

NatasjavE


Berichten: 26757
Geregistreerd: 21-04-04
Woonplaats: De Bilt

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-06-18 13:45

Poeh het verhaal van Jazza heft mij kippenvel bezorgt. Grootste angst van iedere ouder.

That awkward moment when someone yells at you for clicking your pen and you have to click it one more time to use it.... [o]

Nikass

Berichten: 8882
Geregistreerd: 27-04-11

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-06-18 15:07

Zo achterlijk is de VRAAG van Suzanne F nou ook weer niet. Misschien had t wat anders geformuleerd kunnen worden, maar misschien kunnen de mensen die het antwoord vanzelfsprekend vinden, dat antwoord dan geven?
Ik kan me er echt wel iets bij voorstellen hoor, maar dat neemt niet weg dat het interessant is om van een ander te horen hoe je dat precies ervaart.
Als ik kijk naar mijn zussen dan hebben ze vaker de tijd om op de bank te ploffen met een boek of een film, en gaan ze ook veel vaker op reis, dan dat ik dat doe terwijl ik geen kinderen heb (maar wel paarden ;) )

luuntje


Berichten: 8818
Geregistreerd: 18-08-04
Woonplaats: Nieuw-Vennep

Re: Wanneer besluit wel/geen kinderen?

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-06-18 15:16

Met kinderen die leerplichtig zijn zit je vast aan de schoolvakanties om op reis te gaan.
Uitzondering daar gelaten.
Zonder kind kan je in het laagseizoen op vakantie. Scheelt geld en drukte.

Zonder kind ook geen gezeur met eten, schoolreisjes, kinderpartijtjes, huiswerkstress.

Ook geen dikke knuffel en een ‘ ik hou van je mama’.
Plakkerige zoen op je wang. Snottebel op je trui.

[o]

lieveli

Berichten: 28702
Geregistreerd: 05-02-08
Woonplaats: Hengelo (nee grapje)

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-06-18 15:25

Die knuffels vind ik fantastisch. En hoe je leven verandert hangt een beetje van je kind af en een beetje van jezelf. Ik ga nog steeds uit, geef nog steeds te veel geld uit aan mezelf, rol om 11 uur uit bed als de baby wakker is, ontbijt nog steeds elke dag in een café.

Fokken is gokken. Niet fokken ook.

IMJ

Berichten: 11793
Geregistreerd: 29-07-05
Woonplaats: Ergens in het midden!

Re: Wanneer besluit wel/geen kinderen?

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-06-18 15:30

Jazza... wat een intens verdriet. Ik begrijp heel goed dat je het niet meer aandurfde..

I could stay awake just to hear you breathing
Watch you smile while you are sleeping
While you're far away and dreaming

Palmera

Berichten: 7145
Geregistreerd: 25-09-08
Woonplaats: La Palma

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-06-18 15:44

Suzanne F. schreef:
Palmera schreef:
Besef je niet hoe achterlijk je over komt? ;) Met zo'n grote zorglast als een kind is het niet gek dat mensen zielsgelukkig zijn als het kroost eindelijk 18 is!


Geen idee of dit sarcastisch bedoeld is of serieus. Maar ik snap inderdaad niks van die enorme zorglast en dan je leven terugwillen. En nee, ik besef niet hoe achterlijk ik over kom. Sorry.

Het was niet sarcastisch bedoeld. En het had je gesierd als je op zijn minst de moeite had genomen andere voorbeelden te noemen dan alleen maar seksen, mannen en feesten.

Retiens la nuit... ;)

loez


Berichten: 9235
Geregistreerd: 19-07-03
Woonplaats: Venray

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-06-18 15:48

laura1987 schreef:
Bij mij was het meer twijfel omdat ik het eng vind.
Kan ik zoveel verantwoordelijkheid wel aan? Zou ik een goede moeder worden? Allemaal van dat soort vragen.
Uiteindelijk besloten te stoppen met de anticonceptie en had zoiets “ als het gebeurd gebeurd het, zo niet dan moest het blijkbaar niet zo zijn”.
Inmiddels 15 weken zwanger en ondanks dat ik veel misselijk ben en het dus niet heel makkelijk heb, wil ik absoluut niet dat er iets met ons kindje gebeurd.


Hee Laura!! :wave:
Dikke knuffel van Nelson :D

Hier toevallig pas besloten om te stoppen met de pil. We zijn 27 en 28 en hadden zoiets van wanneer besluit je nou dat het het juiste moment is.... dus we zien wel wat het ons brengt en idd zeiden we al jaren mocht het niet lukken, dan niet. Dan is het zo.

Dus we wachten rustig af :D

[o]

Sizzle


Berichten: 20407
Geregistreerd: 21-04-06
Woonplaats: Zwitserland

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-06-18 15:55

Het is natuurlijk ook voor een groot deel iets wat je zelf kan beinvloeden of je kind 20 jaar lang je leven dikteert.
Vanaf schoolleeftijd kun je er ook voor kiezen dat je kind enkel op hobbies kan waar het zelfstandig heen kan.
Geef ze een paard en ze zijn sowieso nooit meer thuis :))

Ik ging vroeger om 7:30 van huis (naar school), ging na school direct naar mijn verzorgpaarden en was dan iedere dag pas weer om 18:30 thuis. Ofwel 11 uur tijd voor de ouders om zichzelf te vermaken ;)

[o]

Achterom
Berichten: 19261
Geregistreerd: 28-09-04

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-06-18 15:59

Sizzle schreef:
Het is natuurlijk ook voor een groot deel iets wat je zelf kan beinvloeden of je kind 20 jaar lang je leven dikteert.
Vanaf schoolleeftijd kun je er ook voor kiezen dat je kind enkel op hobbies kan waar het zelfstandig heen kan.
Geef ze een paard en ze zijn sowieso nooit meer thuis :))

Ik ging vroeger om 7:30 van huis (naar school), ging na school direct naar mijn verzorgpaarden en was dan iedere dag pas weer om 18:30 thuis. Ofwel 11 uur tijd voor de ouders om zichzelf te vermaken ;)

Niet als je alleenstaande moeder bent die moet werken om brood op de plank te hebben...

Sizzle


Berichten: 20407
Geregistreerd: 21-04-06
Woonplaats: Zwitserland

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-06-18 16:04

Dan nog vind ik 20 jaar voor een gezond normaal kind wel wat overdreven maar anderzijds kan je natuurlijk ook de rest van je leven beperkt zijn als je kind niet gezond is.

Je kan een ‚normale’ 14 jarige echt wel af en toe alleen laten om zelf iets te gaan doen (ik was ovetigens met 17 uit huis). Vanaf een bepaalde leeftijd wil je sowieso niet meer 24/7 door je ouders vermaakt worden toch?
In het weekend was ik ook nooit thuis, altijd wel ergens aan het groomen van 6 uur smorgens tot savonds.

Uiteraard is het een ander verhaal als je op de armoede grens leeft of werk doet dat je niet leuk vind, maar dat is ook zonder kinderen niet leuk.

Als je een echte carriere tijger bent, dan is kinderen trouwens wel echt een serieuze beperking die je jezelf niet wil opleggen waarschijnlijk. Dan kun je inderdaad niet even spontaan wat congresjes bezoeken en iedere nacht in een ander hotel slapen.

Hoe dan ook zou ik echt alleen maar voor kinderen kiezen als je het echt zeker weet, want het is gewoon echt anders dan daarvoor en ja er is een hoop beperking. Het laatste wat je wil is inderdaad in de situatie komen dat je je kind de schuld geeft dat je leven niet zo was als je gewild had.

[o]

Melyoramel
Berichten: 183
Geregistreerd: 13-11-17

Re: Wanneer besluit wel/geen kinderen?

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-06-18 16:26

Ook ik heb twijfels, maar dan andersom. Daar heb ik tot nu toe niks over gelezen hier, zijn er meer mensen in deze situatie geweest?

Van jongs af aan altijd al gezegd en geweten dat ik een mama wilde worden. Het liefst 2 of 3 kinderen. Eigenlijk ook voor mijn 25e.

Ik kreeg een relatie met mijn vriend, met eenzelfde kinderwens. Het liefst voor we de 30 gepasseerd zijn, en 2-3 kinderen.

Nu zijn we 6-7 jaar verder en de plannen zijn bijgesteld. De 2-3 kinderen werden max 2, dan toch maar liever 1-2, of toch maar één.

En dan nu zijn we op een punt aangekomen, willen we eigenlijk nog wel kinderen?

Ons leven, wat altijd al wel redelijk stabiel was, is goed zo. We hebben al 3 jaar een leuk (koop)huis, al 2 jaar een hond in huis, en allebei een vast contract. Met de hond doe ik ook veel dingen, veel wandelingen en cursussen bij de hondenschool.

We zijn gelukkig nu, is een kind wel wat wij willen?

Dus ik volg mee, ik vind het erg fijn om te lezen hoe anderen het hebben ervaren.


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Art_ofLiving, C_estmoi, laran, merithshadow, RobinSputnik, Wescha, x_Milou, zonnebloem18 en 108 bezoekers