353 dagen met pijn, op naar een verbetering?

Moderators: Shanna, Princesj, Dani, ynskek, Mondy, Polly, Hanmar, Ladybird

 
 
xDenies

Berichten: 10823
Geregistreerd: 29-01-08

353 dagen met pijn, op naar een verbetering?

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 15-01-20 17:26

Ik hoop dat dit topic goed staat. Wat ik wil bereiken met dit topic? Het van me afschrijven zonder mensen lastig te vallen - je bent niet verplicht dit topic te openen. Maar ik hoop ook op, daar waar nodig, adviezen en wellicht wat steun. Van mensen die zich hier in herkennen, het ook hebben meegemaakt of gewoon..

- je mag dit skippen, dit gaat over het ongeluk -
Een aantal van jullie zijn al bekend met mijn verhaal door onder andere het uiten van mijn frustraties in het ergernis topic. Op een paar dagen na is het een jaar geleden dat iemand zo snugger was om linksaf te slaan op een weg voor rechtdoor en daarmee de zijkant van mijn auto te rammen. Samen met een goede vriendin waren wij net vertrokken om naar de Western Experience te gaan, je kan wel begrijpen dat we daar niet meer zijn aangekomen. In de verte zagen we een auto, op een 70km/u weg, stoppen voor een groen licht. 'Wat doet die nou?', zeg ik nog tegen mijn vriendin. Ik kijk in mijn spiegels om de linkerbaan op te gaan. Er zijn immers twee banen voor rechtdoor en als er iets is met die andere auto dan kunnen wij veilig onze weg vervolgen. Ik rijd ongeveer 50km/u omdat ik iets had afgeremd voor de remmende auto. Op het moment dat ik wil passeren geef ik iets gas bij en draait de andere auto ineens mijn kant op. Ik probeer mijn stuur om te gooien weg van de andere auto & te remmen, sla op mijn toeter, en zie in mijn ooghoek hoe de 'scherven' in het rond vliegen na het horen van een knal. Door mijn hoofd schiet van alles .. waarom stoppen we niet? ohnee mijn auto .. ohnee .. ohnee .. ohnee!
Wanneer de auto's eindelijk tot stilstand zijn gekomen stapt de andere persoon uit, ik roep wat ze in vredesnaam deed en de persoon geeft aan dat ie in de war was en dacht daar de bocht om te moeten. Op dat moment sloeg bij mij de paniek toe en weet ik nog dat ik aan mijn vriendin vroeg of zij 112 wilde bellen. Ook zij was erg geschrokken. Met trillende handen heb ik meerdere keren door mijn telefoon gezocht naar het nummer van mijn moeder, mijn broertje was thuis en hij moest komen. Ik kon amper uitleggen waar we waren (nog geen 10 minuten van huis) en kon alleen maar huilen.
De andere persoon gaf aan dat degene netjes het schadeformulier zou invullen, bij voorkeur thuis, en dat alles goed zou komen. Ik wilde graag even wachten op wat hulp want ik kon even niet meer helder nadenken. Op een begeven moment vond de andere persoon dat de auto verplaatst moest worden. & nu komt de ellende - dan zal ik dit verhaal verder staken ;)

Wie ging de auto verplaatsen? Ik was van mening dat de auto moest blijven staan, de andere persoon vond het een gevaarlijke plek, maar ik wilde wachten. Mijn vriendin wilde liever ook de auto niet verplaatsen dus de persoon gaf aan dat die het wel ging doen. Deze persoon heeft mijn linkerarm meerdere keren gepakt en er aan gesjort/getrokken omdat ik uit die auto moest. Uiteindelijk heeft mijn vriendin mij geholpen om uit de auto te komen, waar ik direct op de grond zakte, en heeft de andere persoon mijn auto met veel pijn & moeite verplaatst. Gelukkig had mijn vriendin al foto's gemaakt van de foto's.
Uiteindelijk, toen mijn broertje er was, gaf de andere persoon aan dat degene die achterop rijd (mijn auto stond immers kaarsrecht achter de van haar) áltijd fout is. Het schadeformulier is uiteindelijk ingevuld op aandringen van de politie. Mijn auto is weggesleept..
Mijn vriendin heeft gelukkig tot op de dag van vandaag geen klachten of letsel overgehouden aan het ongeluk. Ze heeft mij wel ontzettend lief bijgestaan in alle vragen die aan haar gesteld zijn.

- vanaf hier begint het dokters-riedeltje -
De volgende dag ben ik naar de huisarts gegaan om toch even te controleren waar die vreselijke pijn vandaan kwam. Logisch na een auto-ongeluk, als het aan blijft houden is het verstandig om naar een fysiotherapeut te gaan. Twee weken later had ik mijn eerste fysio-behandeling, en zo zat ik daar één tot twee keer in de week met het ene moment positief verschil en het andere moment werd het alleen maar erger. Ik stopte uiteindelijk met paardrijden, dat ging steeds meer pijn doen en toen ik eigenlijk huilend ben afgestapt was daar het moment om de handdoek in de ring te gooien. Auto-rijden ging steeds meer pijn doen en beetje bij beetje lukte steeds minder.
Op advies van de fysio ben ik terug naar de huisarts gegaan en die stuurde mij naar het ziekenhuis. De eerste Orthopeed heeft mij naar huis gestuurd met spierspanningspijn, over twee jaar is het over. Een echo kon niet ingepland worden want dit zou pas over 3 tot 4 maanden kunnen. We gingen naar een andere Orthopeed voor een second opinion. Deze wilde een botscan inplannen waar wederom niets uit kwam. Dus deze stuurde mij door naar een neurloog en deze plande een MRI in waar ook wederom niets uit kwam. Drie maanden verder, maar geen verbetering. Terug naar de fysio & huisarts.

Ondertussen zaten we rond eind juli. Ik begon mijn limiet te bereiken. Ik werkte nog steeds 40 uur wat absoluut niet pijnloos was. Ik wist niet meer op welke manier ik nog aan mezelf kon denken om te ontsnappen aan de pijn. Huilend heb ik een doktersafspraak gehad die zei dat ik op de rem moest trappen, wederom een nieuwe doorverwijzing en deze keer naar de DC kliniek met pijnpoli. Deze hadden pas in september plek dus ik moest nog even doorbijten. Nadat ik op mijn werk naar 50% ziektewet ging is ook daar de bom gebarsten en heb ik op advies van onder andere jullie aan de bel getrokken bij de bedrijfsarts. Daar wastie dan .. 100% ziektewet.

Het eerst gesprek in de DC kliniek verliep ontzettend naar maar uiteindelijk kreeg ik een medicatie voorgeschreven. Pregabaline. Wat een troep is dat. Ik zou na een week slikken een positief verschil moeten merken en nu kreeg ik een lage dosis en die kon van 50 naar 300 verhoogd worden. Zoals ik al zei, wat een troep! Ik reageerde zo slecht op de medicatie dat het leek alsof ik de hele dag zweefde. Ik was misselijk, duizelig, geen eetlust, kon amper rechtop blijven en nouja .. je raad het al; de pijn was er nog steeds.

Toen kreeg ik een TENS aangemeten. Dit is een apparaatje die je met plakkers op je lichaam bevestigd en deze geeft dan verschillende 'stroomstootjes' door je spieren heen om die te laten ontspannen. Dat leek een positief verschil te bieden, maar ook dat was weer van korte duur. Ondertussen liep ik ook met mijn handen in het haar wat betreft werk.

Uiteindelijk bleek ook de DC kliniek geen opties meer voor mij te hebben. Hun beweegplein was alleen geschikt voor mensen met rugklachten, een injectie had niet de voorkeur, het leek hun verstandig om ook op psychologisch gebied aan de gang te gaan (ik heb twee afspraken gehad bij een praktijkondersteuner die gigantisch ongeïnteresseerd te werk ging) en voor hun hield het eigenlijk op.

Hopeloos. Wanhopig. Verdrietig. Boos. Heel erg boos. Voor mijn gevoel was ik alleen maar aan het vechten met de wereld en ik was op. Ik wil niet zielig over komen maar ik wist het echt niet meer, durfde niet meer naar buiten & kreeg nog andere 'dingen' die ik niet kon plaatsen maar het ook niet kon veranderen. Wederom aangeklopt bij de huisarts. Onze huisartsen rouleren volgens mij want ik kreeg nu weer een andere arts die ook zei dat ze zag dat dit niet goed ging. Ik kreeg een doorverwijzing voor een echo van mijn schouder (just in case, kwam uiteraard niets uit) en voor een Revalidatie kliniek.
-ondertussen moest ik ook weer gaan werken, 2x 2 uur en in de afgelopen 6 weken moest dat opgebouwd worden naar 4x 2 uur, waarbij ik zelf 2x 4 uur heb gemaakt. ik geniet van het werken maar pijnloos is het niet, gelukkig is er nu wel meer begrip-

& wauw … mijn eerste afspraak in het revalidatie kliniek voelde als een heuse opluchting. Ik had nog niets verteld en deze lieve mevrouw vertelde wat zij deden. Zij ontkende niet dat er 'niets te zien is', zij begrepen dat ik pijn heb en dat dit ook gewoon kan zonder dat er iets op een echo te zien is. Alles wat ze zei was eigenlijk het de spijker op zijn kop slaan. Bizar. En heel stom; ik voelde me welkom.
Na het doorlopen van de eerste intake & een gesprek met de revalidatie arts, kreeg ik een akkoord. Whiplash-gerelateerde klachten in nek/schouder, al bestaat deze term officieel niet. Ik was slecht genoeg om bij hun het traject te beginnen. Ik was zó blij! Mijn behandelplan, hun advies en een situatieschets ging naar mijn verzekering en het was afwachten of het geaccepteerd werd, helaas hadden zij er een hard hoofd in vanwege mijn verzekering.
Note: Waarom kon dit niet sneller? In de kliniek hebben ze mij uitgelegd dat je pas bij een Revalidatiekliniek 'welkom' bent als je volledig uitbehandeld bent in de eerstelijnszorg.

Niets was minder waar, eindelijk een positief puntje! Op 2 januari 2020 werd ik gebeld; de verzekering heeft ook groen licht gegeven, we kunnen verder! Ik kreeg een multidisciplinaire intake (pyscholoog, fysio/manueel therapeut & sportarts - in die richting). Opnieuw werd er een nog uitgebreider behandelplan opgesteld (waar onder andere ook EMDR in staat) en ondertussen zijn we bij vandaag beland …

Vandaag is het 15 januari 2020 & ik heb vandaag week één van de aankomende 17 weken voltooid en mijn eerste behandeling gehad. Er was vandaag nog veel uitleg, het geven van spullen zoals een map, en daarna de oefeningen. 20 minuten sporten, 10 minuten rust, 10 minuten oefeningen & daarna een soort cooling down. Mijn hartslag wordt continu in de gaten gehouden en ook mijn bewegingen. Er word heel erg gefocusseerd op rust. Mijn lichaam moet uit de paniek stand, om daarna hopelijk te kunnen herstellen.

Volgende week ben ik daar drie dagen en begint ook het eerste gesprek met de psycholoog. Naast het auto-ongeluk pakken ze iedere steen in mijn rugzak aan. De losse handjes van mijn biologische vader, mijn pestverleden, mijn onzekerheid & doe ik het wel goed?, mijn perfectionisme, mijn 'het wegcijferen van mezelf', maar ook de trauma van het ongeluk - want iedere auto die van rechts komt geeft mij een schrikreactie (ook als ik op straat wandel).

& naast dat we met bovenstaande aan de gang gaan, leren ze mij ook om dit in de toekomst te voorkomen. Gaat het de pijn volledig weghalen? Die belofte kunnen ze niet geven. Maar ze gaan mij helpen, en met hun hulp zou ik straks verbetering moeten gaan merken. Dan kan ik straks weer paardrijden, sporten met de honden & weer mijn passie kwijt in het werken.

De bedoeling met dit topic, zoals ik eerder zei (en respect dat je alles hebt gelezen), het van me afschrijven, jullie meenemen in de komende 17 weken, dit traject in het licht zetten want wellicht zijn er meer mensen hier mee gebaat (ik kreeg namelijk ook de tip om hier naar te vragen) & voor advies.
Ik probeer, bij vragen, het zo goed mogelijk uit te leggen, voor nu is het verhaal wel lang zat denk ik.

Op naar verbetering?
Ik beloof dat het hierna niet meer zulke lappen tekst zijn ..
Laatst bijgewerkt door xDenies op 15-01-20 17:37, in het totaal 1 keer bewerkt

S H I N E L I K E A S T A R
L U P A ~ B O D H I ~ M E R A
The more I learn about people, the more I love my animals
https://hamsterscaping.info/ ⋆ https://hamsterypurecolour.com/


kiwiwitje

Berichten: 13719
Geregistreerd: 22-08-09
Woonplaats: Berlicum

Re: 353 dagen met pijn, op naar een verbetering?

Link naar dit bericht Geplaatst: 15-01-20 17:32

Heel veel sterkte! Fijn dat je eindelijk serieus genomen word en hulp krijgt!

BarkKing Hondensnacks - https://www.barkkinghondensnacks.nl/
Special Muchi - Staffordshire Bull Terriers http://specialmuchi.nl/ - https://www.facebook.com/specialmuchi/
SVI Beveiligingstechniek http://svibeveiligingstechniek.nl

CupCakes_

Berichten: 1492
Geregistreerd: 20-12-08
Woonplaats: Ouddorp

Link naar dit bericht Geplaatst: 15-01-20 17:40

Pfoe, dat is niet niks! Fijn dat je nu serieus genomen word en er nu echt iets aangedaan kan worden :(:)

Beertje Y;(
Jip onze Australische Herder <3

Steeph
Berichten: 3418
Geregistreerd: 02-02-15

Re: 353 dagen met pijn, op naar een verbetering?

Link naar dit bericht Geplaatst: 15-01-20 17:49

Nogmaals gefeliciteerd dat je revalidatie traject is goed gekeurd! Wat fijn dat je je er thuis voelt en dat ze naar je luisteren. Klinkt als een goeie plaats :j

Mirre1415

Berichten: 96
Geregistreerd: 17-10-19

Link naar dit bericht Geplaatst: 15-01-20 17:57

Tjee, weet niet wat ik moet zeggen hoor... "er is niks te zien" tja, maar jij voelt toch echt wat.. Wel fijn dat je je dan toch zo thuis voelt bij het revalidatiecentrum :o

2020 here we go!
Spoiler:
Dat word gezellig, kan wel wat nieuwe vriendinnen gebruiken :)
*pum* :O

Dancyy
Berichten: 2518
Geregistreerd: 03-11-15

Link naar dit bericht Geplaatst: 15-01-20 18:33

Mirre1415 schreef:
Tjee, weet niet wat ik moet zeggen hoor... "er is niks te zien" tja, maar jij voelt toch echt wat.. Wel fijn dat je je dan toch zo thuis voelt bij het revalidatiecentrum :o

Dat klinkt misschien heel hard maar zo bedoelen ze het vaak niet. Bij chronische pijn is er wel een trauma geweest maar dit is weer hersteld na 3 maanden. Daarna zie je dus geen letsel meer op bijvoorbeeld een echo of scan. Dat betekent niet dat TS dan geen pijn meer heeft. Bij chronische pijn werkt het alarmsysteem hiervoor niet goed meer en het brandalarm gaat dus continu af om niks. Het is eigenlijk overprikkeld en de zenuwen blijven schreeuwen dat je pijn hebt terwijl er dus niks meer kapot is in je lichaam. Je hebt dus echt pijn maar ze zien geen lichamelijk letsel meer op een scan.

Bij de revalidatie leer je daar denk ik ook nog wel meer over TS! Heel veel succes en ik hoop dat revalidatie je gaat helpen. Werk je tijdens je revalidatie nog steeds? Revalideren is vaak best zwaar en kost veel energie, onderschat dat niet.

xDenies

Berichten: 10823
Geregistreerd: 29-01-08

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 15-01-20 19:10

Dancyy schreef:
Dat klinkt misschien heel hard maar zo bedoelen ze het vaak niet. Bij chronische pijn is er wel een trauma geweest maar dit is weer hersteld na 3 maanden. Daarna zie je dus geen letsel meer op bijvoorbeeld een echo of scan. Dat betekent niet dat TS dan geen pijn meer heeft. Bij chronische pijn werkt het alarmsysteem hiervoor niet goed meer en het brandalarm gaat dus continu af om niks. Het is eigenlijk overprikkeld en de zenuwen blijven schreeuwen dat je pijn hebt terwijl er dus niks meer kapot is in je lichaam. Je hebt dus echt pijn maar ze zien geen lichamelijk letsel meer op een scan.

Bij de revalidatie leer je daar denk ik ook nog wel meer over TS! Heel veel succes en ik hoop dat revalidatie je gaat helpen. Werk je tijdens je revalidatie nog steeds? Revalideren is vaak best zwaar en kost veel energie, onderschat dat niet.


Dankjewel voor je mooie uitleg, dat is inderdaad precies zoals zij het ook hebben verteld. Het blijft wel frustrerend om te horen dat er 'niets' is. Al helemaal omdat ze in de DC kliniek haast boos op me werden toen ik zei dat er 'helaas' niets gevonden werd. Daar bedoel ik natuurlijk niet mee dat ik graag iets wil hebben, ik bedoel daar mee dat als ze wél iets konden vinden dit hele gedoe achterwege had kunnen blijven en we doelgericht verder konden. Nu werd er iedere keer een deur dicht geslagen en niemand die me bij mijn arm pakte en zei, 'ik hoor je, we gaan naar een oplossing werken'. En op een begeven moment wil je wel heel graag iemand die je 'hoort'. Uit alle gebieden komt onbegrip, op je werk, privé, vanuit je hobby, en ook vanuit mensen die er voor geleerd hebben.

De bedrijfsarts is van mening dat ik moet blijven opbouwen en ik zou maandag een nieuwe afspraak hebben, nu is er ook definitief iets planning. Mijn werkgever is echter van bedrijfsarts gewisseld en die gaan eerst informatie opvragen en dan zie ik het wel. Voor mijn gevoel zit ik nu goed op één lijn met mijn werkgever en deze geeft zelf ook aan dat ik moet aangeven wat lukt. Als het werken niet lukt is dat echt geen probleem (ik doe momenteel alleen computerwerk) maar ze waarderen het wel als ik mijn gezicht even laat zien.
De kliniek heeft ook geadviseerd om bij voorkeur niet verder op te bouwen, maar zij mogen daar geen echte uitspraak over doen.

S H I N E L I K E A S T A R
L U P A ~ B O D H I ~ M E R A
The more I learn about people, the more I love my animals
https://hamsterscaping.info/ ⋆ https://hamsterypurecolour.com/

wyoming

Berichten: 989
Geregistreerd: 14-07-03
Woonplaats: Soest

Re: 353 dagen met pijn, op naar een verbetering?

Link naar dit bericht Geplaatst: 15-01-20 19:23

Wauw wat een verhaal, heel veel sterkte, hopelijk word je weer pijnvrij (of anders zo weinig mogelijk pijn)

Dat er aan de buitenkant/binnenkant niks te zien is, betekend niet dat de persoon geen pijn kan hebben. Ik heb al 10 jaar fybromyalgie, ik heb goede dagen, dan voel ik vrij weinig pijn (pijnvrij ben ik nooit) en ik heb slechte dagen, dan doet alles veel pijn. Maar dat zie je ook niet aan de buitenkant.

<3 30-07-2014 <3 12-06-2018 <3
Voor altijd pijnloos grazen, geniet ervan lieve Nor 19-05-1993 / 13-06-2019 ik ga je missen, voor altijd in mijn hart ❤️

xDenies

Berichten: 10823
Geregistreerd: 29-01-08

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 15-01-20 19:26

Week één, dag één. ~ 15-01-2020

Vandaag heb ik de eerste afspraak in de kliniek gehad. Deze week hoef ik ook maar één keer. We zijn begonnen met de zogenaamde, 'Groepstherapie'. Je bent dan met maximaal drie patiënten in dezelfde zaal bezig. Iedere patiënt heeft zijn eigen 'probleem' en uit hun ervaring is het fijn om met mensen samen te zijn die jouw 'probleem' herkennen. Je bent in principe niet verplicht om met elkaar op te trekken natuurlijk. Iedereen heeft ook zijn of haar eigen traject en oefeningen te doen.
Eigenlijk is het een soort mini-sportschool en is het onder andere bedoeld om conditie weer op te bouwen en belastbaarheid te vergroten. Momenteel zit ik op 72% van mijn conditie wat normaal zou zijn voor iemand van mijn leeftijd, postuur, gewicht & beweging. En ik heb een borstademhaling en dat willen ze meer naar de buik.

Na wat uitleg kreeg ik een hartslagmeter en mocht ik kiezen welk van de toestellen ik zou beginnen. Dat werd de loopband. Ik heb een vrij hoog wandeltempo met de honden en dan is zo'n loopband ontzettend bizar! Ik moest dit onderdeel tien minuten doen en eigenlijk pas na acht minuten had ik de juiste instellingen gevonden waar op ik lekker liep en dit kon ik wel een poosje volhouden :P Hartslag op 105.

Daarna ging ik naar de normale-fiets. Dit vond ik persoonlijk wel wat pittiger ondanks dat ik een goed tempo aan kon houden. Ik merkte vooral mijn ademhaling hoger worden. Ook dit weer tien minuten en hartslag op 112.

Daarna was het moment voor 10 minuten rust. Ik mocht kiezen. Bed, fysio-bank of een therapeutische bal? Ik koos voor die laatste, vond het een beetje awkward om zo vlak langs een ander te gaan liggen :') Kom ik wel over heen, want de bal kies ik nooit meer. Ik kreeg wat oefeningen en die deed ik ook maar de houding deed mij te veel pijn en mijn hartslag bleef eigenlijk boven de 100 hangen dus echt rust was er niet. Daarna mocht ik op het matras gaan liggen toen zakte mijn hartslag naar 55, rust.

Op het matras heb ik wat oefeningen gekregen. Ik gebruik te veel grote spieren bij hele minimale bewegingen. Die moet ik gaat oefenen. Ze liet mij zelf de spieren in mijn nek voelen die naar mijn hoofd gaan. Daar voelde ik mijn rechternekspier heel goed, mijn linkernekspier echter totaal niet, alsof er niets zit. Dat is ook het probleem gebied en die moet ik meer gaan trainen met hele minuscule oefeningen.

Toen zat het er voor mij op. Op dat moment had ik nog niet direct dat ik veel had gedaan, dat merkte ik bij thuiskomst wel behoorlijk. Nu even aankijken hoe snel dat 'zakt', morgen is in principe een 'werkdag'.

S H I N E L I K E A S T A R
L U P A ~ B O D H I ~ M E R A
The more I learn about people, the more I love my animals
https://hamsterscaping.info/ ⋆ https://hamsterypurecolour.com/

Sjolvir

Berichten: 25180
Geregistreerd: 26-03-05

Re: 353 dagen met pijn, op naar een verbetering?

Link naar dit bericht Geplaatst: 15-01-20 20:02

Veel succes elmet je tarject, fijn dat je kon gaan startne.

[EJL-ITP] Van overdwars naar M2 van met tumor naar met humor! ons 2017.... begint en eindigt met een tumor, maar Heps houdt haar humor!
Hepsie [RIJ-ITP] All over the world Noors, Zuid Europees en VS asjemeCOW?!!!
I.M. Vaarwel mijn gouden koningin.....
[IM] And then the fairytale ends.... Sjolvir run for ever.
“The secret in riding is to do few things right. The more one does, the less one succeeds. The less one does, the more one succeeds.”
~ Nuno Oliveira

Jessix

Berichten: 10722
Geregistreerd: 22-08-06
Woonplaats: Utrechtse Heuvelrug

Re: 353 dagen met pijn, op naar een verbetering?

Link naar dit bericht Geplaatst: 15-01-20 20:21

Ik heb toevallig afgelopen weekend een interview gezien van Lady Gaga bij Oprah Winfrey over mentale en fysieke chronische pijn en hoe het met elkaar in verbinding staat en hoe moeilijk het is om je weg te vinden naar (de juiste) hulp.

Misschien vindt je het interessant om te zien? https://www.youtube.com/watch?v=f8iNYY7YV04

Succes met je traject.

lotthje

Berichten: 926
Geregistreerd: 06-05-17
Woonplaats: Holten

Link naar dit bericht Geplaatst: 15-01-20 20:24

Denies, ik wil eigenlijk alleen maar zeggen dat ik mega trots op je ben. Zoals we over pb destijds al contact hebben gehad heb ik hetzelfde traject doorstaan en ik hoop echt dat jij er net zo goed uit gaat komen als ik. Nogmaals, heel erg veel succes! Je kan dit :D

xChanelx
Berichten: 1527
Geregistreerd: 05-04-13

Link naar dit bericht Geplaatst: 15-01-20 20:27

Succes met dit traject, hopelijk brengt het je alleen maar goeds :j

Enjoy the little things in life, because one day you will look back and realize it were the big things.

Dancyy
Berichten: 2518
Geregistreerd: 03-11-15

Link naar dit bericht Geplaatst: 15-01-20 20:33

xDenies schreef:
Dankjewel voor je mooie uitleg, dat is inderdaad precies zoals zij het ook hebben verteld. Het blijft wel frustrerend om te horen dat er 'niets' is. Al helemaal omdat ze in de DC kliniek haast boos op me werden toen ik zei dat er 'helaas' niets gevonden werd. Daar bedoel ik natuurlijk niet mee dat ik graag iets wil hebben, ik bedoel daar mee dat als ze wél iets konden vinden dit hele gedoe achterwege had kunnen blijven en we doelgericht verder konden. Nu werd er iedere keer een deur dicht geslagen en niemand die me bij mijn arm pakte en zei, 'ik hoor je, we gaan naar een oplossing werken'. En op een begeven moment wil je wel heel graag iemand die je 'hoort'. Uit alle gebieden komt onbegrip, op je werk, privé, vanuit je hobby, en ook vanuit mensen die er voor geleerd hebben.

Zeker, dat blijft ook lastig. Als ik je op straat zie lopen kan ik ook niet zien dat je ergens last van hebt. Als je mensen verteld wat je hebt voelt het voor hen vaak als iets kleins. Als zij spierpijn hebben kunnen ze toch ook wel werken? Maar het is veel meer dan spierpijn en dat begrijp je ook pas als je het zelf hebt. Het zou makkelijk zijn als andere mensen even kunnen voelen wat jij elke dag voelt.

Vind je het ook eng dat dit het laatste is wat ze je bieden? Alle andere trajecten en behandelingen heb je al zo'n beetje doorlopen voor je mag revalideren.

Krijg je er later ook nog hydrotherapie bij? Ik weet dat mijn zus dat heel fijn vond.

Ik zou wel rustig aan doen met werken!

Anna79

Berichten: 1539
Geregistreerd: 30-11-15

Link naar dit bericht Geplaatst: 15-01-20 20:41

Heel veel succes Denies!!! Blij te horen dat je er zo'n goed gevoel bij hebt, gaat vast goed komen!

xDenies

Berichten: 10823
Geregistreerd: 29-01-08

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 15-01-20 21:56

Dankjulliewel voor de lieve berichten!


Jessix schreef:
Ik heb toevallig afgelopen weekend een interview gezien van Lady Gaga bij Oprah Winfrey over mentale en fysieke chronische pijn en hoe het met elkaar in verbinding staat en hoe moeilijk het is om je weg te vinden naar (de juiste) hulp.

Misschien vindt je het interessant om te zien? https://www.youtube.com/watch?v=f8iNYY7YV04

Succes met je traject.


Dankjewel voor de link. Ik ken hem nog niet dus ik ga er zeker eens op mijn gemak naar kijken. Het is inderdaad een ramp om een goede weg te vinden. Voor partij A is er niets te zien dus ze kunnen niets. Voor partij B ben je nog 'te goed' (nu dus niet meer) en partij C (werk, privé, etc) ben je maar een rare eend in de bijt want hoezo heb je pijn? je hebt toch geen gips? er is niets aan je te zien dus je stelt je aan. En dat kan je even slikken tot je ook je eigen grens ver hebt overschreden (voor hun) en als je dan op de rem trapt krijg je nog meer ellende over je heen. Het is ontzettend oneerlijk.


lotthje schreef:
Denies, ik wil eigenlijk alleen maar zeggen dat ik mega trots op je ben. Zoals we over pb destijds al contact hebben gehad heb ik hetzelfde traject doorstaan en ik hoop echt dat jij er net zo goed uit gaat komen als ik. Nogmaals, heel erg veel succes! Je kan dit :D


Dankjewel, dat hoop ik ook oprecht. Ik heb veel aan je berichten gehad!


Dancyy schreef:
Zeker, dat blijft ook lastig. Als ik je op straat zie lopen kan ik ook niet zien dat je ergens last van hebt. Als je mensen verteld wat je hebt voelt het voor hen vaak als iets kleins. Als zij spierpijn hebben kunnen ze toch ook wel werken? Maar het is veel meer dan spierpijn en dat begrijp je ook pas als je het zelf hebt. Het zou makkelijk zijn als andere mensen even kunnen voelen wat jij elke dag voelt.

Vind je het ook eng dat dit het laatste is wat ze je bieden? Alle andere trajecten en behandelingen heb je al zo'n beetje doorlopen voor je mag revalideren.

Krijg je er later ook nog hydrotherapie bij? Ik weet dat mijn zus dat heel fijn vond.

Ik zou wel rustig aan doen met werken!


Precies! Jij begrijpt het. Heb je dit zelf ook meegemaakt, of van dichtbij meegemaakt? (oh je zus lees ik nu!) Ik heb ook alle begrip voor de personen die het niet zo snel kunnen begrijpen. Maar ik heb bepaalde kanten van mensen gezien waar ik erg van ben geschrokken en dat draag ik momenteel ook nog mee. Dat zit wel even op een plekje en daar ga ik wel verder mee aan de slag als ik daar wat stabieler voor ben. Bij de kliniek zijn ze daar ook van op de hoogte.

Ja dat is eigenlijk wel spannend. Voor nu hoop ik gewoon heel erg dat ik in ieder geval wat verschil ga merken. Anderzijds klinkt het nog een beetje hocus pocus dat ze me kunnen helpen om anders te denken, of anders te doen. Te bang dat ik daar voor nu maar in mee ga en het uiteindelijk niet zo uitpakt. Maar voor nu laat ik het maar even over me heen komen (en sterf ik momenteel van de pijn na vandaag :') ).

Hydrotherapie ken ik niet, gezien het woord zal dat iets met water te maken hebben? Ik heb ze daar niet over gehoord en weet ook niet of ze die faciliteiten hebben. Ze hebben mij wel aangegeven dat het kan dat ze mij op het eind adviseren om toch verder op te bouwen in een sportschool of dergelijke. Dat paardrijden en wandelen niet voldoende is. Dat is wel mijn doel .. weer plezier kunnen maken.

S H I N E L I K E A S T A R
L U P A ~ B O D H I ~ M E R A
The more I learn about people, the more I love my animals
https://hamsterscaping.info/ ⋆ https://hamsterypurecolour.com/

MissBambi

Berichten: 4125
Geregistreerd: 04-07-06

Re: 353 dagen met pijn, op naar een verbetering?

Link naar dit bericht Geplaatst: 16-01-20 00:21

Ik start eerdaags ook zo'n zelfde traject :j ik hoop dat ze het daar ook zo doen zoals jij nu beschrijft. Welke revalidatiekliniek zit je?

xDenies

Berichten: 10823
Geregistreerd: 29-01-08

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 16-01-20 15:37

MissBambi schreef:
Ik start eerdaags ook zo'n zelfde traject :j ik hoop dat ze het daar ook zo doen zoals jij nu beschrijft. Welke revalidatiekliniek zit je?


Ik zit bij Revalidatiekliniek Drechtsteden in Dordrecht :) Hier kon ik het snelste terecht en de recensies waren ook positief. Deze kliniek had echter geen contract met mijn verzekering, maar ook dat is vlot opgelost. (in de 2e week van december behandelplan gestuurd, 2 januari een 'go')

Veel succes met het traject, ik hoop dat we er beide wat aan mogen hebben! Wil je vertellen waarom jij naar het traject gaat? Of liever niet?

S H I N E L I K E A S T A R
L U P A ~ B O D H I ~ M E R A
The more I learn about people, the more I love my animals
https://hamsterscaping.info/ ⋆ https://hamsterypurecolour.com/

Imre
Blogger

Berichten: 13575
Geregistreerd: 31-05-03
Woonplaats: Eelde

Re: 353 dagen met pijn, op naar een verbetering?

Link naar dit bericht Geplaatst: 16-01-20 15:51

Hoewel mijn klachten lang niet zo erg zijn als die van jou herken ik wel veel in je verhaal. Heftig joh! Ook dat er keer op keer niets wordt gevonden, en dat je dan denkt 'hóe dan?!' Fijn dat je nu wel eindelijk ergens terecht bent gekomen waar je echt wordt geholpen!

Je stukje over grote spieren gebruiken voor kleine dingen is wat er bij mij oa ook mis gaat. Ik heb daarvoor ook fysiotherapie gehad met behulp van Redcord. Dat is denk ik vergelijkbaar als wat jij op de matras hebt gedaan. Die therapie is voor mij momenteel klaar en ik werk heel hard aan nieuwe gewoontes aanleren en vooral ook om de oude af te leren. Niet makkelijk. :n Als je het interessant vindt om meer over mijn traject te lezen kan je dat hier vinden [VN] [Blog] Hoe een scheve ruiter recht wordt

Heel veel sterkte! Ik hoop dat je over een poosje weer veel beter in je vel zit, zowel lichamelijk als geestelijk, en weer lekker je leven op kan pakken. :(:)

Achterom
Berichten: 20137
Geregistreerd: 28-09-04

Link naar dit bericht Geplaatst: 16-01-20 15:52

Ik vind het interessant om je topic te volgen omdat ik zelf (nog) in een revalidatiecentrum werk :j
Heel veel succes! Zo te lezen heb je alvast een goede start gemaakt!

dalena

Berichten: 1592
Geregistreerd: 28-09-12
Woonplaats: Limburg

Re: 353 dagen met pijn, op naar een verbetering?

Link naar dit bericht Geplaatst: 16-01-20 16:04

Wat fijn dat je met dit project gaat starten! Hoop dat het je gaat helpen :)

"We're all stories in the end. Just make it a good one"

xRoossie95

Berichten: 613
Geregistreerd: 16-05-09
Woonplaats: Utrecht

Link naar dit bericht Geplaatst: 16-01-20 16:05

Fijn dat je (eindelijk) gehoord word! Ik volg je, interessant traject! :)

Max B+10 L1+3
Gavantos
________________
Akyra B+8

MissBambi

Berichten: 4125
Geregistreerd: 04-07-06

Link naar dit bericht Geplaatst: 16-01-20 17:21

xDenies schreef:
MissBambi schreef:
Ik start eerdaags ook zo'n zelfde traject :j ik hoop dat ze het daar ook zo doen zoals jij nu beschrijft. Welke revalidatiekliniek zit je?


Ik zit bij Revalidatiekliniek Drechtsteden in Dordrecht :) Hier kon ik het snelste terecht en de recensies waren ook positief. Deze kliniek had echter geen contract met mijn verzekering, maar ook dat is vlot opgelost. (in de 2e week van december behandelplan gestuurd, 2 januari een 'go')

Veel succes met het traject, ik hoop dat we er beide wat aan mogen hebben! Wil je vertellen waarom jij naar het traject gaat? Of liever niet?


Ik ben in oktober thuis komen te zitten met zeer verkrampte rugspieren. Maar eigenlijk doen iedere aanhechting en veel spieren pijn tegenwoordig. Dus bij mij zal het ook wel een stuk desensibilisatie van de pijn worden.

Heb momenteel ook continu pijn en soms is de vaatwasser uitladen al te veel. Ik kan dus niet wachten totdat ik mag starten. Wordt hier op maandag, woensdag en vrijdag. Meer weet ik nog niet. Ben heel benieuwd wanneer ik het intakegesprek heb. Ben dus blij hier een zeer recente ervaring tegen te komen! :j

Edit: fysio die me naar de huisarts stuurde gaf ook aan dat zij denkt dat bij mij de grote spieren overbelast zijn. Wellicht doordat ik me door de jaren heen een verkeerde houding met zowat alles heb aangeleerd. Zij sprak ook over dat alle hulpspieren in mijn lichaam vrij weinig meer doen.

Isabel

Berichten: 1756
Geregistreerd: 10-03-13
Woonplaats: Soest

Re: 353 dagen met pijn, op naar een verbetering?

Link naar dit bericht Geplaatst: 16-01-20 17:44

Wat fijn dat je nu zo goed geholpen wordt en ook op meerdere vlakken geholpen wordt! Wel jammer dat dat bijna een jaar heeft moeten duren..
Hopelijk merk je snel verbetering!

xDenies

Berichten: 10823
Geregistreerd: 29-01-08

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 16-01-20 18:53

Imre schreef:
-knip-
Je stukje over grote spieren gebruiken voor kleine dingen is wat er bij mij oa ook mis gaat. Ik heb daarvoor ook fysiotherapie gehad met behulp van Redcord. Dat is denk ik vergelijkbaar als wat jij op de matras hebt gedaan. Die therapie is voor mij momenteel klaar en ik werk heel hard aan nieuwe gewoontes aanleren en vooral ook om de oude af te leren. Niet makkelijk. :n Als je het interessant vindt om meer over mijn traject te lezen kan je dat hier vinden [VN] [Blog] Hoe een scheve ruiter recht wordt

Heel veel sterkte! Ik hoop dat je over een poosje weer veel beter in je vel zit, zowel lichamelijk als geestelijk, en weer lekker je leven op kan pakken. :(:)


Dankjewel voor het delen van je link. Interessant om te lezen, ik voel bij wijze van je pijn en frustratie. Ik hoop dat het voor jou ook in een stijgende lijn blijft verbeteren!

Citaat:
Drie stappen vooruit en daarna twintig terug. Het is eindeloos frustrerend, maar tegelijkertijd ben ik ook enthousiast. Want eindelijk lukken er dingen en dat lucht enorm op!


Dit stukje quote ik expres, want ik herken mij daar ontzettend in. Vorige week samen met mijn stalgenootje een buitenritje gemaakt (ik noem dat expres niet echt paardrijden), ik hoefde al niet heen en weer naar stal te rijden zodat ik daar in al ontlast werd. Ik begon het ritje met veel pijn, op de één of andere manier werd dat een poos minder en toen we bijna terug op stal waren verging ik echt. Het ritje werd ook iets langer dan de bedoeling was, maar goed. Daarna gigantische moe & dagen lang pijn gehad. Máár … ik had wel genoten.


Achterom schreef:
Ik vind het interessant om je topic te volgen omdat ik zelf (nog) in een revalidatiecentrum werk :j
Heel veel succes! Zo te lezen heb je alvast een goede start gemaakt!


Leuk! Of in ieder geval, ik denk dat het leuk is om te werken op een welk waar je mensen veelal ziet opknappen. Ik ben de vriendelijkheid en hun medeleven in ieder geval erg dankbaar.


MissBambi schreef:
Ik ben in oktober thuis komen te zitten met zeer verkrampte rugspieren. Maar eigenlijk doen iedere aanhechting en veel spieren pijn tegenwoordig. Dus bij mij zal het ook wel een stuk desensibilisatie van de pijn worden.

Heb momenteel ook continu pijn en soms is de vaatwasser uitladen al te veel. Ik kan dus niet wachten totdat ik mag starten. Wordt hier op maandag, woensdag en vrijdag. Meer weet ik nog niet. Ben heel benieuwd wanneer ik het intakegesprek heb. Ben dus blij hier een zeer recente ervaring tegen te komen! :j

Edit: fysio die me naar de huisarts stuurde gaf ook aan dat zij denkt dat bij mij de grote spieren overbelast zijn. Wellicht doordat ik me door de jaren heen een verkeerde houding met zowat alles heb aangeleerd. Zij sprak ook over dat alle hulpspieren in mijn lichaam vrij weinig meer doen.


Jeetje dat is ook niet niks zeg! Hebben ze enig idee waar dat vandaan is gekomen? Ik herken wederom wel wat je typt. Ik heb het voordeel dat ik thuis woon (ondanks dat ze dat in de DC kliniek niet gezond vonden, sorry ..) en een hoop dingen niet persé hoeft omdat mijn moeder dat met alle liefde doet. Ik probeer wel dingen, maar een hoop lukt niet of geeft veel pijn. Veel pijn komt ook achteraf. Ik snap dus heel goed dat je er naar uit kijkt om te starten, dat herken ik. Ergens heeft het mij ook een bepaalde rust gegeven, opluchting.
Ga jij ook naar deze kliniek?

Mijn Fysiotherapeut(die heeft hier toevallig ook gewerkt) zei vanaf het begin af aan al dat het ging om een neurologische ontregeling(?), maar krijg dan maar eens de juiste doorverwijzing. Het is ontzettend stom dat het zo lang moet duren hier in Nederland. Er zijn dingen gebeurd op onder andere mijn werk die gewoon voorkomen hadden kunnen worden. Het is (waarschijnlijk) alleen maar erger geworden dan dat het eigenlijk was. En dat vind ik ontzettend jammer, want die dingen draag ik wel weer mee.

Ik ga voor jou duimen dat je snel aan de gang kan & dat we samen vooruitgang gaan boeken :)



Ik heb momenteel veel pijn, vooral gisteravond. Ik heb er toch voor gekozen om vandaag te gaan werken en dat vonden ze erg fijn. Ik had precies in mijn hoofd wat ik wilde gaan doen zodat ik mijn linkerarm zo min mogelijk belastte. Toen ademhalen pijn begon te doen in mijn linkerschouder heb ik afgehaakt. Ik heb twee uurtjes computerwerk gedaan.

S H I N E L I K E A S T A R
L U P A ~ B O D H I ~ M E R A
The more I learn about people, the more I love my animals
https://hamsterscaping.info/ ⋆ https://hamsterypurecolour.com/