Mijn ventje was constant gespannen en kon elk moment ergens van schrikken (en dan in een wilde galop er vandoor gaan). Hij liep al jaren met pijn in zijn lichaam wat maar niet opgemerkt werd. En omdat hij lespaard is geweest (steeds weer een andere ruiter met een andere manier van rijden) is hij het vertrouwen in de ruiter kwijt geraakt.
We hebben daar de laatste maanden hard aan gewerkt en hij gaat steeds een beetje vooruit.
Voorheen durfde hij die zeeeer enge deur in de binnenbak echt niet voorbij (al helemaal niet in galop!!) en probeerde alles om er onder uit te kopen en anders dan maar in volle galop er vandaan. Ik ben zo trots op hem dat hij er nu relaxed voorbij galoppeert
Af en toe hoort ie nog van alles (of hij denkt van alles te horen
) en dan komt het koppie weer even omhoog maar hij blijft rustig
Wat betreft het fotograferen:
De fotograaf was nog nooit in de buurt van een paard geweest, laat staan een binnenbak.
Dus hij wist ook totaal niet wat hij kon verwachten wat betreft de snelheid van de bewegingen en het licht. Ik vond dat hij het voor een eerste keer niet slecht heeft gedaan..... toch?